wstrząs septyczny zależny od wazopresora
Wstrząs septyczny zależny od wazopresora to krytyczny stan kliniczny będący najcięższą postacią sepsy, w którym dochodzi do rozległej dysfunkcji układu krążenia, wymagającej zastosowania leków wazoaktywnych (wazopresorów) w celu utrzymania odpowiedniego ciśnienia tętniczego i perfuzji narządowej.
Według aktualnych definicji Sepsis-3, wstrząs septyczny charakteryzuje się utrzymującą się hipotensją wymagającą stosowania wazopresorów dla utrzymania średniego ciśnienia tętniczego (MAP) ≥65 mmHg, pomimo odpowiedniej resuscytacji płynowej, z towarzyszącym podwyższonym stężeniem mleczanów (>2 mmol/l). Stan ten wiąże się z wysoką śmiertelnością, sięgającą 40-60%.
Leczenie wstrząsu septycznego zależnego od wazopresora wymaga kompleksowego podejścia, obejmującego wczesne wdrożenie antybiotykoterapii empirycznej, kontrolę źródła zakażenia, resuscytację płynową oraz zastosowanie wazopresorów. Lekiem pierwszego wyboru jest noradrenalina, w przypadku jej nieskuteczności stosuje się wazopresyne, adrenaliny lub dodatkowo hydrokortyzonu. Ścisłe monitorowanie parametrów hemodynamicznych i odpowiednie dostosowanie terapii mają kluczowe znaczenie dla poprawy rokowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Methylprednisolone Sopharma
Podczas terapii metyloprednizolonem należy uwzględnić zwiększone ryzyko zakażeń, które mogą mieć ciężki przebieg, zwłaszcza u pacjentów stosujących dawki immunosupresyjne lub łączących lek z innymi immunosupresantami. Zakażenia mogą być wirusowe, bakteryjne, grzybicze lub pasożytnicze, a ich ryzyko rośnie proporcjonalnie do dawki kortykosteroidów. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie infekcje wirusowe, takie jak ospa wietrzna i odra, które u pacjentów z obniżoną odpornością mogą stanowić zagrożenie życia. Podczas stosowania metyloprednizolonu przeciwwskazane jest podawanie szczepionek żywych lub atenuowanych, natomiast szczepionki inaktywowane mogą być mniej skuteczne. W przypadku gruźlicy aktywnej lek stosuje się wyłącznie w ciężkich postaciach, zawsze w połączeniu z leczeniem przeciwgruźliczym, a u pacjentów z utajoną gruźlicą konieczna jest ścisła obserwacja i chemioprofilaktyka przy długotrwałej terapii.
chemioprofilaktyka przeciwgruźlicza, glikokortykosteroid, gruźlica aktywna, gruźlica płuc, gruźlica utajona, infekcja grzybicza, lek immunosupresyjny, leukocyt, metyloprednizolon, mięsak Kaposiego, niewydolność kory nadnerczy, odporność humoralna, odporność komórkowa, odpowiedź immunologiczna, ospa wietrzna, próba tuberkulinowa, szczepionka inaktywowana, szczepionka żywa atenuowana, wstrząs septyczny, wstrząs septyczny zależny od wazopresora