odporność humoralna
Odporność humoralna (immunitet humoralny) to kluczowy element adaptacyjnego układu odpornościowego, polegający na produkcji przeciwciał przez limfocyty B w odpowiedzi na obecność antygenu. Przeciwciała te, nazywane immunoglobulinami, krążą w płynach ustrojowych (krwi, limfie) i neutralizują patogeny znajdujące się w przestrzeni pozakomórkowej.
W procesie odpowiedzi humoralnej limfocyty B, po rozpoznaniu antygenu, przekształcają się w plazmocyty wydzielające specyficzne przeciwciała. Wyróżnia się pięć głównych klas immunoglobulin: IgG, IgM, IgA, IgE oraz IgD, z których każda pełni określoną funkcję w ochronie organizmu. Mechanizmy działania przeciwciał obejmują opsonizację (ułatwianie fagocytozy), neutralizację toksyn i wirusów oraz aktywację dopełniacza.
Odporność humoralna jest szczególnie skuteczna w zwalczaniu bakterii pozakomórkowych, wirusów przed wniknięciem do komórek oraz toksyn bakteryjnych. Stanowi integralną część ochrony immunologicznej organizmu, współdziałając z odpornością komórkową. Zaburzenia odporności humoralnej mogą prowadzić do częstych infekcji bakteryjnych, a nadmierna aktywacja tego mechanizmu jest związana z chorobami autoimmunologicznymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Neosine Plus (250 mg + 1,5625 mg Zn2+)/5 ml
Neosine Plus to preparat zawierający inozynę pranobeks (250 mg/5 ml) oraz jony cynku (1,5625 mg/5 ml w postaci glukonianu cynku), wykazujący synergistyczne działanie immunomodulujące i przeciwwirusowe. Inozyna pranobeks działa poprzez stymulację odpowiedzi immunologicznej typu Th1, zwiększenie proliferacji limfocytów T, regulację cytotoksyczności limfocytów T i komórek NK oraz podniesienie poziomu IgG i markerów dopełniacza. Ponadto, nasila produkcję cytokin IL-1, IL-2, IFN-γ i TNF-α, jednocześnie obniżając IL-4 i IL-10, co sprzyja efektywnej odpowiedzi przeciwwirusowej. Mechanizm przeciwwirusowy obejmuje hamowanie replikacji wirusów, m.in. HSV-1, poprzez zakłócenie syntezy wirusowego RNA i białek, co potwierdzają badania in vitro i kliniczne, zwłaszcza w leczeniu nawracającej opryszczki wargowej.
chemotaksja i fagocytoza, cytotoksyczność limfocytów T, czynnik martwicy nowotworów alfa, działanie immunostymulujące, działanie przeciwwirusowe, fosfodiesteraza cGMP, glukonian cynku, immunoglobulina G, inozyna pranobeks, interferon gamma, interleukina-1, interleukina-2, jednojądrzaste komórki fagocytarne, jony cynku, komórki NK, limfocyty pomocnicze T4, limfocyty supresorowe T8, monocyty i makrofagi, neutrofile, odporność humoralna, odporność komórkowa, odporność swoista, odporność wrodzona, odpowiedź Th1, polirybosomy, przeciwciała anty-HSV-1, reakcja limfoproliferacyjna, reaktywne formy tlenu, replikacja wirusa, układ odpornościowy, wirus opryszczki typu I, wirusowy materiał genetyczny, wirusowy RNA przekaźnikowy - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki i kurzajki – Patofizjologia i mechanizm
Brodawki i kurzajki to łagodne zmiany skórne wywoływane przez wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV), głównie typów 1, 2, 4, 7, 27, 29 i 57. Infekcja rozpoczyna się przez mikrourazy skóry, a wirus replikuje się w warstwie podstawnej naskórka, prowadząc do hiperplazji, hiperkeratozy oraz powstawania charakterystycznych koilocytów. Okres inkubacji wynosi od 2 do 6 miesięcy, a nawet do roku. HPV unika rozpoznania przez układ odpornościowy, co umożliwia długotrwałe przetrwanie wirusa w skórze. Odpowiedź immunologiczna, zwłaszcza komórkowa z udziałem limfocytów T CD8+, jest kluczowa dla eliminacji wirusa i regresji brodawek. Czynniki ryzyka obejmują immunosupresję, uszkodzenia skóry, wilgotne środowisko oraz kontakt z zakażonymi powierzchniami. Brodawki mają tendencję do samoistnej regresji w około 65% przypadków w ciągu 2 lat, jednak nawroty są częste, zwłaszcza u pacjentów z obniżoną odpornością.
akantoza, białka wirusowe, bleomycyna, brodawki podeszwowe, epidermodysplasia verruciformis, hiperkeratoza, imikwimod, interferon alfa-2b, kantarydyna, koilocyty, komórki Langerhansa, krioterapia, kwas salicylowy, kwas trójchlorooctowy, limfocyty T CD8+, limfocyty T supresorowe, nadwrażliwość typu IV, odporność humoralna, odporność komórkowa, promieniowanie ultrafioletowe, przeciwciała monoklonalne, rak brodawkujący, terapia mikrofalowa, warstwa podstawna naskórka, warstwa rogowa naskórka, warstwa ziarnista, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Inuprin Forte 100 mg/ml
Inuprin Forte, zawierający inozynę pranobeks w stężeniu 100 mg/ml, jest lekiem przeciwwirusowym o podwójnym mechanizmie działania: immunostymulującym i przeciwwirusowym. Substancja czynna, będąca kompleksem inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego (stosunek molarny 1:3), stymuluje odpowiedź immunologiczną typu Th1, co prowadzi do dojrzewania i różnicowania limfocytów T oraz nasilenia reakcji limfoproliferacyjnych. Lek zwiększa cytotoksyczność limfocytów T i komórek NK, reguluje funkcjonowanie limfocytów supresorowych T8 i pomocniczych T4, a także podnosi poziom IgG i markerów dopełniacza, wzmacniając odporność humoralną. W badaniach in vitro obserwuje się wzrost produkcji IL-1 i IL-2 oraz ekspresji receptora IL-2, natomiast in vivo dochodzi do zwiększenia wydzielania IFN-γ i zmniejszenia IL-4, co sprzyja odpowiedzi przeciwwirusowej.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, aktywność fagocytarna, chemotaksja, cząsteczka wewnątrzbłonowa, działanie immunostymulujące, działanie przeciwwirusowe, fosfodiesteraza cGMP, immunoglobulina klasy G, inozyna pranobeks, interferon gamma, interleukina-1, interleukina-2, interleukina-4, komórka NK, kwas orotowy, łańcuch poliadenylowy, limfocyt pomocniczy T4, limfocyt supresorowy T8, limfocyt T, mechanizm cytotoksyczności, odporność humoralna, odporność komórkowa, odpowiedź typu Th1, polirybosomy, powierzchniowy marker dopełniacza, proces translacji, receptor IL-2, synteza mRNA, synteza wirusowego RNA - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Methylprednisolone Sopharma
Podczas terapii metyloprednizolonem należy uwzględnić zwiększone ryzyko zakażeń, które mogą mieć ciężki przebieg, zwłaszcza u pacjentów stosujących dawki immunosupresyjne lub łączących lek z innymi immunosupresantami. Zakażenia mogą być wirusowe, bakteryjne, grzybicze lub pasożytnicze, a ich ryzyko rośnie proporcjonalnie do dawki kortykosteroidów. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie infekcje wirusowe, takie jak ospa wietrzna i odra, które u pacjentów z obniżoną odpornością mogą stanowić zagrożenie życia. Podczas stosowania metyloprednizolonu przeciwwskazane jest podawanie szczepionek żywych lub atenuowanych, natomiast szczepionki inaktywowane mogą być mniej skuteczne. W przypadku gruźlicy aktywnej lek stosuje się wyłącznie w ciężkich postaciach, zawsze w połączeniu z leczeniem przeciwgruźliczym, a u pacjentów z utajoną gruźlicą konieczna jest ścisła obserwacja i chemioprofilaktyka przy długotrwałej terapii.
chemioprofilaktyka przeciwgruźlicza, glikokortykosteroid, gruźlica aktywna, gruźlica płuc, gruźlica utajona, infekcja grzybicza, lek immunosupresyjny, leukocyt, metyloprednizolon, mięsak Kaposiego, niewydolność kory nadnerczy, odporność humoralna, odporność komórkowa, odpowiedź immunologiczna, ospa wietrzna, próba tuberkulinowa, szczepionka inaktywowana, szczepionka żywa atenuowana, wstrząs septyczny, wstrząs septyczny zależny od wazopresora - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Neosine duo (500 mg + 3,125 mg Zn 2+)/5 ml
Neosine duo to lek przeciwwirusowy zawierający inozynę pranobeks (500 mg/5 ml) oraz jony cynku w formie glukonianu cynku (3,125 mg Zn²⁺/5 ml). Inozyna pranobeks wykazuje podwójny mechanizm działania: immunostymulujący i przeciwwirusowy, wzmacniając zarówno odporność humoralną, jak i komórkową. Substancja ta indukuje odpowiedź typu Th1, stymuluje dojrzewanie i różnicowanie limfocytów T, zwiększa produkcję cytokin (IL-1, IL-2, IFN-γ, TNF-α) oraz poprawia funkcje komórek NK i makrofagów. Działanie przeciwwirusowe polega na hamowaniu syntezy wirusowego RNA i białek, co ogranicza replikację wirusów, w tym HSV-1, a także wykazuje skuteczność w leczeniu nawracającej opryszczki wargowej. Cynk, jako niezbędny pierwiastek śladowy, wspiera funkcje immunologiczne i metaboliczne, a jego niedobór prowadzi do osłabienia odporności i zwiększonej podatności na infekcje.
chemotaksja i fagocytoza, czynnik martwicy nowotworów alfa, działanie immunostymulujące, działanie przeciwwirusowe, działanie synergistyczne, fosfodiesteraza cGMP, glukonian cynku, immunoglobulina klasy G, inozyna pranobeks, interferon gamma, interleukina-1, interleukina-2, komórka fagocytarna, komórki NK, koronawirus SARS-CoV-2, limfocyt T, limfocyty pomocnicze T CD4, limfocyty supresorowe T CD8, marker dopełniacza, monocyty i makrofagi, nawracająca opryszczka wargowa, neutrofile, odporność humoralna, odporność komórkowa, odpowiedź typu Th1, polimeraza RNA zależna od RNA, reaktywne formy tlenu, synteza mRNA, wirus grypy AH1N1, wirus opryszczki typu I - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Alchinal (0,248 g + 0,056 g)/10 ml
Produkt leczniczy Alchinal zawiera dwa aktywne wyciągi roślinne: suchy wyciąg z czosnku (Allii sativi bulbi extractum siccum) standaryzowany na minimum 1% alliiny oraz suchy wyciąg z jeżówki purpurowej (Echinaceae purpureae herbae extractum siccum). Wyciąg z jeżówki wykazuje wielokierunkowe działanie immunostymulujące, w tym stymulację fagocytozy granulocytów i makrofagów, wzrost liczby i aktywności limfocytów T oraz zwiększenie aktywności komórek NK. Wyciąg z czosnku, dzięki zawartości alliiny i jej przekształceniu do alliicyny, wykazuje działanie przeciwzakrzepowe (hamowanie agregacji płytek krwi), hipolipemizujące (obniżanie poziomu lipidów w surowicy) oraz przeciwbakteryjne, uzupełnione przez winyloditiinę, produkt rozpadu alliicyny.
agregacja płytek krwi, aktywność fagocytarna granulocytów, alliina, allinaza, działanie hipolipemizujące, działanie immunostymulujące, działanie przeciwbakteryjne, efekt antyagregacyjny, efekt przeciwzakrzepowy, limfocyt B, limfocyt grasiczozależny T, limfocyt NK, makrofag, odporność humoralna, odporność komórkowa, produkcja przeciwciał, suchy wyciąg z czosnku, winyloditiina - Leksykon substancji czynnych
Liść babki lancetowatej – Właściwości farmakodynamiczne
Liść babki lancetowatej (Plantago lanceolata L.) wykazuje istotne właściwości farmakodynamiczne, potwierdzone głównie w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych. Substancja ta stymuluje zarówno odporność komórkową, jak i humoralną, co czyni ją wartościowym składnikiem preparatów o działaniu immunomodulującym. Ponadto, liść babki lancetowatej wykazuje działanie przeciwkaszlowe, łagodząc odruch kaszlu, co jest szczególnie istotne w leczeniu objawowym stanów zapalnych górnych dróg oddechowych. Preparaty zawierające tę substancję, takie jak Echinasal syrop (wyciąg złożony: 3 części liścia babki lancetowatej, 1 część ziela grindelii i 1 część owocu róży) oraz monopreparat Liść Babki Lancetowatej (1 g/g zioła do zaparzania), wykorzystują te właściwości w praktyce klinicznej.
badanie przedkliniczne, działanie immunomodulujące, działanie przeciwkaszlowe, klasyfikacja ATC, liść babki lancetowatej, odporność humoralna, odporność komórkowa, odruch kaszlowy, owoc róży, Plantago lanceolata, produkt leczniczy, schorzenie górnych dróg oddechowych, układ immunologiczny, układ odpornościowy, właściwości farmakodynamiczne, wyciąg złożony, zapalenie górnych dróg oddechowych, ziele grindelii, zioła do zaparzania - Leksykon substancji czynnych
Inozyna – Właściwości farmakodynamiczne
Inozyna pranobeks jest syntetyczną pochodną puryny o działaniu immunostymulującym i przeciwwirusowym, klasyfikowaną w grupie leków przeciwwirusowych ogólnoustrojowych (kod ATC: J05AX05). Mechanizm jej działania opiera się na modulacji odpowiedzi immunologicznej typu Th1, co prowadzi do dojrzewania i różnicowania limfocytów T oraz nasilenia reakcji limfoproliferacyjnych. Substancja reguluje cytotoksyczność limfocytów T i komórek NK, moduluje funkcje limfocytów supresorowych T8/CD8+ i pomocniczych T4/CD4+, a także zwiększa poziom IgG i markerów dopełniacza. W badaniach in vitro i in vivo wykazano, że inozyna pranobeks nasila produkcję IL-1, IL-2, IFN-γ, zwiększa ekspresję receptora IL-2, a jednocześnie zmniejsza wytwarzanie IL-4, co sprzyja odpowiedzi komórkowej typu Th1. Ponadto, lek wzmacnia chemotaksję i fagocytozę neutrofili, monocytów i makrofagów oraz wpływa na syntezę mRNA białek limfocytów, translację oraz hamuje syntezę wirusowego RNA, m.in. poprzez reorganizację limfocytarnych cząsteczek wewnątrzbłonowych (IMP), co zwiększa efektywność sygnalizacji przez receptor TcR.
aktywność fagocytarna, cytokina IL-1, cytokina IL-2, cytokina prozapalna, cytotoksyczność limfocytów T, cząsteczki wewnątrzbłonowe, dopełniacz, działanie immunomodulacyjne, działanie immunostymulujące, działanie przeciwwirusowe, fagocytoza, fosfodiesteraza cGMP, HSV-1, immunoglobulina IgG, inozyna pranobeks, interferon gamma, interleukina-4, komórki fagocytujące, komórki NK, kwas orotowy, łańcuch poliadenylowy, makrofagi, odporność humoralna, odporność komórkowa, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź typu Th1, opryszczka wargowa, patogeny wewnątrzkomórkowe, przeciwciała anty-HSV-1, receptor IL-2, receptor komórek T, różnicowanie limfocytów T, synteza mRNA, wirus opryszczki typu I, wirusowe RNA - Leksykon substancji czynnych
Owoc róży – Właściwości farmakodynamiczne
Owoc róży (Rosae fructus) jest składnikiem roślinnym wykorzystywanym w preparatach złożonych o różnorodnym profilu działania, takich jak Digestonic i Echinasal. W preparacie Digestonic owoc róży stanowi 2,84 części z siedmiu składników roślinnych płynu doustnego, jednak mechanizm jego działania nie został potwierdzony w badaniach farmakologicznych. W Echinasal owoc róży występuje w wyciągu złożonym (1:4,4) wraz z liściem babki lancetowatej i zielem grindelii, w proporcji 1:5 względem całego wyciągu, ekstraktowanym 50% etanolem (V/V). Wartość związków antranoidowych w Digestonic wynosi 0,31-0,45 mg/ml w przeliczeniu na reinę, choć ich pochodzenie jest głównie z korzenia rzewienia, a wpływ owocu róży na ten parametr nie jest określony.
babka lancetowata, etanol, immunomodulacja, kod ATC, korzeń rzewienia, lek roślinny, lek tradycyjny, odporność humoralna, odporność komórkowa, odruch kaszlu, owoc róży, płyn doustny, preparat złożony, produkt leczniczy, surowiec roślinny, właściwości farmakodynamiczne, właściwości immunomodulujące, wyciąg roślinny, ziele grindelii, związki antranoidowe - Leksykon chorób i schorzeń
Łuszczyca biała – Etiologia i przyczyny
Łuszczyca biała (Lichen sclerosus, LS) to przewlekła, zapalna dermatoza o wieloczynnikowej etiologii, najczęściej zajmująca okolice narządów płciowych. Patogeneza choroby wiąże się z autoimmunologiczną dysregulacją, w tym obecnością przeciwciał przeciwko białku ECM-1 u 60-80% kobiet z LS sromu oraz Th1-specyficzną odpowiedzią immunologiczną z nadekspresją BIC/miR-155. Choroba wykazuje silne powiązania z innymi schorzeniami autoimmunologicznymi, takimi jak choroby tarczycy, cukrzyca typu 1, bielactwo czy łysienie plackowate. Genetyczna predyspozycja potwierdzona jest u około 12% pacjentów z LS, z dodatnią korelacją z antygenami HLA klasy II. Występowanie choroby wykazuje bimodalny rozkład wiekowy u kobiet (przedpokwitaniowo i po menopauzie), co sugeruje wpływ niskich poziomów estrogenów, choć hormonalna terapia zastępcza nie wykazuje skuteczności terapeutycznej. Czynniki mechaniczne, takie jak zjawisko Koebnera, urazy skóry, tarcie, okluzja oraz długotrwałe podrażnienie (np. u mężczyzn nieobrzezanych) odgrywają rolę w indukcji i zaostrzeniu zmian.
antygen HLA, atopowe zapalenie skóry, białko macierzy pozakomórkowej, bielactwo, borelioza, Borrelia burgdorferi, choroba autoimmunologiczna, choroba tarczycy, cukrzyca typu 1, cytokina prozapalna, dyslipidemia, hormonalna terapia zastępcza, HPV16, łuszczyca, łuszczyca biała, łysienie plackowate, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość autoimmunologiczna, odporność humoralna, odpowiedź immunologiczna, patofizjologia choroby, peroksydacja lipidów, poziom estrogenu, predyspozycja genetyczna, rak kolczystokomórkowy skóry, stres oksydacyjny, układ odpornościowy, uszkodzenie DNA, zapalna choroba skóry, zjawisko Koebnera - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Neosine duo 1000 mg + 6,25 mg Zn2+
Neosine duo to preparat przeciwwirusowy zawierający inozynę pranobeks (1000 mg) oraz jony cynku (6,25 mg Zn²⁺ w formie glukonianu cynku), wykazujący podwójne działanie: immunostymulujące i przeciwwirusowe. Inozyna pranobeks wzmacnia odpowiedź immunologiczną zarówno humoralną, jak i komórkową, stymulując dojrzewanie limfocytów T, zwiększając produkcję cytokin IL-1, IL-2, IFN-γ i TNF-α oraz poprawiając funkcje limfocytów NK i T CD8/CD4. Działanie przeciwwirusowe polega na hamowaniu replikacji wirusów, m.in. HSV-1, poprzez blokowanie syntezy wirusowego RNA i białek, co potwierdzają badania in vitro i in vivo. Preparat jest skuteczny w leczeniu nawracającej opryszczki wargowej, a jego efektywność zależy od modulacji układu odpornościowego i czynników prowokujących reaktywację wirusa.
chemotaksja i fagocytoza, cytokina IL-1, cytokina IL-2, czynnik martwicy nowotworów alfa, działanie immunostymulujące, działanie przeciwwirusowe, glukonian cynku, herpeswirus, immunoglobuliny IgG, inozyna pranobeks, interferon gamma, interleukiny, jednojądrzaste komórki fagocytarne, jony cynku, komórki NK, kwas orotowy, limfocyty pomocnicze T CD4, limfocyty supresorowe T CD8, limfocyty T, monocyty i makrofagi, nawracająca opryszczka wargowa, neutrofile, nieswoista odpowiedź immunologiczna, odporność humoralna, odporność komórkowa, odporność wrodzona, odpowiedź typu Th1, polimeraza RNA zależna od RNA, reaktywne formy tlenu, replikacja wirusa opryszczki, RNA przekaźnikowe, wirus grypy AH1N1, wirus HSV-1, wirus opryszczki typu I, wirus SARS-CoV-2 - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw grypie dla dzieci – Patofizjologia i mechanizm
Szczepionka przeciw grypie dla dzieci indukuje odpowiedź immunologiczną poprzez stymulację produkcji przeciwciał skierowanych przeciwko powierzchniowym antygenom wirusa grypy, głównie hemaglutyninie (HA) i neuraminidazie (NA). Odpowiedź immunologiczna rozwija się w ciągu około 14 dni po szczepieniu, co podkreśla konieczność podania preparatu przed sezonem grypowym. Szczepionki dostępne są w formie trójwalentnej (zawierającej dwa szczepy grypy A: H1N1, H3N2 oraz jeden szczep grypy B) lub czterowalentnej (dodatkowo z drugim szczepem grypy B). Ich skuteczność w populacji pediatrycznej wynosi zazwyczaj 40-60%, a nawet przy efektywności na poziomie 30% znacząco redukują hospitalizacje i zgony. Szczepionki produkowane są głównie metodą namnażania wirusa w jajach kurze, a także technologią rekombinacyjną, która pozwala na masową produkcję białek wirusowych. Kluczową rolę w odpowiedzi immunologicznej odgrywają limfocyty T pomocnicze pęcherzykowe (Tfh), które wspomagają limfocyty B w produkcji przeciwciał, jednak ich nieoptymalna aktywacja na białka wewnętrzne wirusa może obniżać skuteczność szczepionki.
astma, białko powierzchniowe, choroba zakaźna, encefalopatia, genom wirusowy, hemaglutynina, limfocyt B, limfocyt T pomocniczy pęcherzykowy, mutacja punktowa, neuraminidaza, odporność humoralna, odporność komórkowa, odpowiedź immunologiczna, powikłanie grypy, przesunięcie antygenowe, reakcja anafilaktyczna, sezon grypowy, skok antygenowy, szczepionka przeciw grypie, szczepionka trójwalentna, wirus grypy, wirus RNA, zapalenie płuc, zespół nerczycowy - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw wirusowi rotawirusa – Etiologia i przyczyny
Rotawirus jest główną przyczyną ostrego wirusowego zapalenia żołądka i jelit u dzieci na całym świecie, odpowiadając za około 200 000 zgonów rocznie, głównie z powodu ciężkiego odwodnienia. Transmisja odbywa się głównie drogą fekalno-oralną, a wirus jest obecny w kale od 2 dni przed do 10 dni po wystąpieniu objawów. Pomimo dostępności szczepionek doustnych zawierających atenuowany żywy wirus (Rotarix, RotaTeq), zakażenia mogą się powtarzać, choć kolejne są zwykle łagodniejsze. Szczepionki wykazują skuteczność na poziomie 74-100% w zapobieganiu zakażeniom rotawirusa, zwłaszcza ciężkim postaciom choroby, i znacząco redukują hospitalizacje. W krajach o wysokich dochodach ochrona przed ciężką biegunką rotawirusową wynosi 85-98%, natomiast w krajach o niskich i średnich dochodach skuteczność jest niższa, co wiąże się z czynnikami takimi jak niedożywienie, niedobory witamin i cynku, różnice w mikrobiocie jelitowej, enteropatia środowiskowa oraz niedojrzałość układu odpornościowego.
anafilaksja, biegunka rotawirusowa, ciężki złożony niedobór odporności, ciężkie odwodnienie, czynnik etiologiczny, droga fekalno-oralna, intussusception, koinfekcja, komórka B, komórka T, mikrobiota jelitowa, niedrożność jelit, ochrona immunologiczna, odporność humoralna, odporność komórkowa, osoba zakażona, ostre zapalenie żołądka i jelit, perystaltyka jelitowa, przeciwciała, reakcja alergiczna, rotawirusowe zapalenie żołądka i jelit, skuteczność szczepionki, terapia biologiczna, układ odpornościowy noworodka, wgłobienie jelit, wirusowe zapalenie żołądka i jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw covid-19 – Patofizjologia i mechanizm
Pandemia COVID-19 spowodowała szybki rozwój szczepionek opartych na różnych platformach technologicznych, w tym mRNA (Pfizer-BioNTech, Moderna), wektorowych adenowirusowych (Oxford-AstraZeneca, Johnson & Johnson, Sputnik V), podjednostkowych (Novavax) oraz inaktywowanych wirusów. Wszystkie szczepionki mają na celu indukcję odpowiedzi immunologicznej przeciwko białku kolca (S) SARS-CoV-2, kluczowemu w procesie infekcji poprzez wiązanie z receptorem ACE2. Szczepionki mRNA dostarczają syntetyczny mRNA zamknięty w nanocząsteczkach lipidowych, który jest transladowany w cytoplazmie do białka S, indukując silną odpowiedź limfocytów CD8+ i wysokie miana przeciwciał neutralizujących. Szczepionki wektorowe wykorzystują zmodyfikowane adenowirusy do dostarczenia DNA kodującego białko S do jądra komórkowego, co prowadzi do produkcji mRNA i białka S. Szczepionki podjednostkowe zawierają rekombinowane białko S z adiuwantem (Matrix-M), a szczepionki inaktywowane zawierają całe, chemicznie unieczynione cząstki wirusa. Odpowiedź immunologiczna obejmuje zarówno humoralną (przeciwciała neutralizujące i nieneutralizujące), jak i komórkową (limfocyty T CD4+ i CD8+) oraz mechanizmy odporności wrodzonej, co zapewnia ochronę przed zakażeniem i ciężkim przebiegiem COVID-19.
adenowirus, adiuwant, anafilaksja, cytotoksyczność komórkowa, czynnik płytkowy 4, domena wiążąca receptor, glikol polietylenowy, inaktywowany wirus, interferon typu I, komórki NK, komórki plazmatyczne, komórki prezentujące antygen, komórki tuczne, limfocyty B, limfocyty CD4, limfocyty CD8+, małopłytkowość poheparynowa, mRNA, nanocząsteczki lipidowe, odporność humoralna, odpowiedź komórkowa, przeciwciała IgE, przeciwciała neutralizujące, receptor ACE2, szczepionka podjednostkowa, szczepionka wektorowa, wirus SARS-CoV-2, wrodzona odpowiedź immunologiczna, zapalenie mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Neosine Plus 500 mg + 3,125 mg Zn 2+
Neosine Plus to preparat przeciwwirusowy zawierający inozynę pranobeks (500 mg) oraz jony cynku w postaci glukonianu cynku (3,125 mg Zn²⁺), wykazujący zarówno bezpośrednie działanie hamujące replikację wirusa HSV-1, jak i silne właściwości immunomodulujące. Inozyna pranobeks stymuluje odpowiedź immunologiczną typu Th1, zwiększając produkcję IL-1, IL-2, IFN-γ oraz TNF-α, jednocześnie obniżając IL-4 i IL-10, co prowadzi do aktywacji limfocytów T, komórek NK oraz poprawy funkcji fagocytarnych neutrofili, monocytów i makrofagów. Mechanizm przeciwwirusowy obejmuje hamowanie syntezy wirusowego RNA poprzez zaburzenie odczytu zasad kwasu nukleinowego i translacji białek wirusowych, co potwierdzono w badaniach in vitro i klinicznych, zwłaszcza w leczeniu nawracającej opryszczki wargowej.
chemotaksja i fagocytoza, cytokiny prozapalne, czynnik martwicy nowotworu alfa, glukonian cynku, herpeswirus, immunoglobulina G, inozyna pranobeks, interferon gamma, interleukina-1, interleukina-2, jednojądrzaste komórki fagocytarne, komórki NK, limfocyt T, limfocyty pomocnicze T4, limfocyty supresorowe T8, nawracająca opryszczka wargowa, odporność humoralna, odporność komórkowa, odporność wrodzona, reaktywne formy tlenu, synteza mRNA, układ odpornościowy, wirus opryszczki typu I, wirusowy materiał genetyczny, wytworzenie przeciwciał, zwoje nerwowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Echinasal –
Echinasal to syrop o barwie czerwono-brunatnej, zawierający kompleks naturalnych wyciągów roślinnych, w tym 5 g/100 g wyciągu z liścia babki lancetowatej, ziela grindelii i owocu róży, 3 g/100 g wyciągu z ziela tymianku oraz 2 g/100 g soku z ziela jeżówki purpurowej. Produkt zawiera także sacharozę (60 g/100 g) oraz do 1% (m/m) etanolu. Brak jest przypisanego kodu ATC, co jest istotne dla dokumentacji farmakoterapii. Syrop nie był badany klinicznie u ludzi, a jego działanie farmakodynamiczne oceniono na modelach zwierzęcych, wykazując immunomodulację oraz działanie przeciwkaszlowe, prawdopodobnie wynikające ze synergii składników roślinnych o właściwościach przeciwzapalnych, wykrztuśnych i immunostymulujących.
babka lancetowata, badanie kliniczne, drogi oddechowe, działanie immunomodulujące, działanie immunostymulujące, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwkaszlowe, działanie przeciwzapalne, działanie rozkurczowe, działanie wykrztuśne, farmakoterapia, jeżówka purpurowa, mechanizm działania, mięśnie gładkie oskrzeli, odporność humoralna, odporność komórkowa, odporność komórkowa i humoralna, odruch kaszlu, owoc róży, podrażnienie błony śluzowej, witamina C, wspomaganie odporności, ziele grindelii, ziele tymianku - Leksykon substancji czynnych
Jeżówka purpurowa – Właściwości farmakodynamiczne
Jeżówka purpurowa (Echinacea purpurea) wykazuje immunomodulujące działanie farmakodynamiczne, głównie poprzez stymulację układu odpornościowego. Mechanizm ten obejmuje zwiększenie aktywności fagocytarnej granulocytów i makrofagów, wzrost liczby i funkcji limfocytów T oraz komórek NK, a także podniesienie wydzielania interleukiny 1 (IL-1) przez makrofagi. Sok ze świeżego ziela stymuluje nieswoistą odpowiedź immunologiczną, co przekłada się na podniesienie odporności na infekcje bakteryjne i wirusowe. Potwierdzono to zarówno w badaniach in vitro, jak i in vivo, gdzie obserwowano wzrost odporności komórkowej i humoralnej, co uzasadnia zastosowanie jeżówki w profilaktyce i wspomaganiu leczenia infekcji górnych dróg oddechowych oraz w preparatach przeciwzapalnych stosowanych miejscowo.
aktywność fagocytarna granulocytów, aktywność fagocytarna makrofagów, antygen, cytokina, działanie immunomodulujące, działanie przeciwzapalne, infekcja bakteryjna, infekcja górnych dróg oddechowych, infekcja wirusowa, interleukina-1, jeżówka purpurowa, komórki śledziony, komórki żerne, leukocyt, limfocyt grasiczozależny T, limfocyt NK, nalewka, niespecyficzna odpowiedź immunologiczna, odporność humoralna, odporność komórkowa, wyciąg suchy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Priorix-Tetra –
Szczepionka Priorix-Tetra, zawierająca żywe, atenuowane wirusy odry, świnki, różyczki i ospy wietrznej, wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań przed podaniem. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na składniki szczepionki, w tym na sorbitol (14 mg/dawka) oraz neomycynę, mimo że kontaktowe zapalenie skóry wywołane neomycyną nie wyklucza szczepienia. Szczepionki nie należy podawać pacjentom z ostrymi, ciężkimi chorobami przebiegającymi z gorączką, natomiast łagodne infekcje, takie jak przeziębienie, nie stanowią przeciwwskazania. Reakcje nadwrażliwości po wcześniejszym szczepieniu przeciw odrze, śwince, różyczce i/lub ospie wietrznej wykluczają podanie Priorix-Tetra.
agammaglobulinemia, AIDS, alergia na białko jaja, gorączka, limfocyty CD4, nadwrażliwość na szczepionkę, neomycyna, niedobór odporności, odporność humoralna, odporność komórkowa, odra, ospa wietrzna, reakcja alergiczna, różyczka, SCID, świnka, szczepionka MMRV, szczepionka skojarzona, wirus atenuowany, zakażenie HIV, zapalenie skóry kontaktowe - Leksykon chorób i schorzeń
Takayasu arteritis – Etiologia i przyczyny
Takayasu arteritis to przewlekła, zapalna choroba naczyń, głównie aorty i jej głównych odgałęzień, o nie do końca poznanej etiologii, z dominującym podłożem autoimmunologicznym. Patogeneza obejmuje aktywację limfocytów T (Th1, Th17) i makrofagów, z kluczową rolą szlaku mTORC1 oraz sygnalizacji Notch-1, a także udział limfocytów B. Genetyczne predyspozycje potwierdzono m.in. dla allelu HLA-B*52 oraz innych alleli HLA (HLA-B39, HLA-DRB11502, HLA-DRB10405, HLA-B*67), a także polimorfizmów w genach IL12B i FCGR2A/3A. W niektórych przypadkach obserwuje się rodzinne występowanie choroby i możliwą autosomalnie recesywną formę. Hipotezy etiologiczne wskazują na rolę zakażeń (Mycobacterium tuberculosis, paciorkowce) jako potencjalnych czynników wyzwalających proces autoimmunologiczny, co potwierdza geograficzna korelacja z gruźlicą.
dysfunkcja śródbłonka, główny kompleks zgodności tkankowej, limfocyt B, limfocyt T, limfocyt Th1, limfocyt Th17, makrofag, Mycobacterium tuberculosis, nadciśnienie tętnicze, niedomykalność zastawki aortalnej, odporność humoralna, odporność komórkowa, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, powikłanie niedokrwienne, szlak mTOR, Takayasu arteritis, terapia biologiczna, vasa vasorum, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Ziele grindelii – Właściwości farmakodynamiczne
Ziele grindelii (Grindeliae herba) jest składnikiem preparatów o działaniu przeciwkaszlowym i wykrztuśnym, stosowanych w terapii schorzeń dróg oddechowych. W produktach takich jak Echinasal, ziele grindelii występuje w formie złożonego wyciągu (proporcje 1:3:1 z liściem babki lancetowatej i owocem róży), ekstrahowanego 50% etanolem (V/V) w stosunku 1:4,4. Badania na modelach zwierzęcych wykazały, że preparaty te łagodzą odruch kaszlowy dzięki synergistycznemu działaniu wszystkich składników. Ponadto, wykazano immunomodulujące właściwości, stymulujące zarówno odporność komórkową, jak i humoralną, co jest istotne w zwalczaniu infekcji dróg oddechowych.
badanie przedkliniczne, działanie immunomodulujące, efekt przeciwkaszlowy, efekt synergistyczny, ekstrakt złożony, infekcja dróg oddechowych, klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, klasyfikacja ATC, liść babki lancetowatej, odporność humoralna, odporność komórkowa, odruch kaszlowy, schorzenie dróg oddechowych, sok z ziela jeżówki purpurowej, wyciąg z ziela tymianku, ziele grindelii - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka krwotoczna – Patofizjologia i mechanizm
Biegunka krwotoczna (dysenteria) to ostra infekcja przewodu pokarmowego, najczęściej wywoływana przez bakterie z rodzaju Shigella lub pierwotniaki Entamoeba histolytica. Patogeny przenoszone są drogą fekalno-oralną, a niska dawka infekcyjna Shigella (10-200 bakterii) oraz jej zdolność do przetrwania w kwaśnym środowisku soku żołądkowego (pH 2,5 przez co najmniej 2 godziny) sprzyjają wysokiej zakaźności. Mechanizmy wirulencji obejmują adhezję do nabłonka jelita grubego, inwazję komórek M, wykorzystanie systemów sekrecji typu III (T3SS) i II (T2SS), a także ruch wewnątrzkomórkowy za pomocą polimeryzacji aktyny. Kluczową rolę odgrywa toksyna Shiga (Stx), szczególnie produkowana przez S. dysenteriae typ 1, która inaktywuje podjednostkę 60S rybosomu, prowadząc do zahamowania syntezy białek i śmierci komórki, a także może wywoływać powikłania pozajelitowe, takie jak zespół hemolityczno-mocznicowy (HUS). Patologia obejmuje martwicę błony śluzowej okrężnicy, naciek zapalny z neutrofilami, mikroropnie i owrzodzenia, co skutkuje obecnością krwi, śluzu i leukocytów w stolcu.
biegunka bakteryjna, biegunka krwotoczna, cytokiny prozapalne, czynnik transkrypcyjny, droga fekalno-oralna, dysfagia, endotoksyna, Entamoeba histolytica, hipoksja tkankowa, interferon typu I, kępki Peyera, lipopolisacharyd, małopłytkowość, martwica, mikroropień, naciek zapalny, niedokrwistość hemolityczna, odporność humoralna, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie błony śluzowej, polimeryzacja aktyny, powikłania pozajelitowe, prostaglandyna, reaktywne zapalenie stawów, shigella, sok żołądkowy, system sekrecji typu III, toksyczne rozdęcie okrężnicy, toksyna bakteryjna, toksyna shiga, układ dopełniacza, wakuola fagocytarna, wstrząs hipowolemiczny, wypadanie odbytnicy, zapalenie jelit, zespół hemolityczno-mocznicowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – AKVIR o smaku truskawkowym 250 mg/5 ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna syropu AKVIR (50 mg/ml, 250 mg w 5 ml), jest syntetyczną pochodną puryny o podwójnym mechanizmie działania: immunostymulującym i przeciwwirusowym. Lek ten działa poprzez modulację odpowiedzi immunologicznej typu Th1, co prowadzi do dojrzewania i różnicowania limfocytów T, zwiększenia aktywności cytotoksycznej limfocytów T i komórek NK oraz regulacji funkcji limfocytów supresorowych T8 i pomocniczych T4. Ponadto, inozyna pranobeks podnosi poziom immunoglobulin G (IgG) i markerów dopełniacza, a także stymuluje produkcję kluczowych cytokin, takich jak IL-1, IL-2 oraz interferon gamma (IFN-γ), jednocześnie obniżając IL-4, co potwierdza przesunięcie równowagi immunologicznej w kierunku odpowiedzi typu Th1. W badaniach in vivo i in vitro wykazano także nasilenie fagocytozy neutrofili oraz chemotaksji monocytów i makrofagów, co zwiększa zdolność eliminacji patogenów.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, chemotaksja monocytów, fagocytoza, fosfodiesteraza cGMP, immunoglobulina G, inozyna pranobeks, interferon gamma, interleukina-1, interleukina-2, interleukina-4, komórki NK, kwas orotowy, łańcuch poliadenylowy, lek przeciwwirusowy, limfocyty pomocnicze T4, limfocyty supresorowe T8, marker dopełniacza, objawy prodromalne, odporność humoralna, odpowiedź odpornościowa, odpowiedź typu Th1, opryszczka wargowa, polirybosomy, promieniowanie UV, przeciwciała anty-HSV-1, receptor IL-2, synteza mRNA, translacja, układ odpornościowy, wirus opryszczki typu I, wirusowy RNA, zwoje nerwowe - Leksykon substancji czynnych
Inozyna pranobeks – Właściwości farmakodynamiczne
Inozyna pranobeks, syntetyczna pochodna puryny w stosunku molarnym 1:3 inozyny do 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego, wykazuje silne działanie immunostymulujące i przeciwwirusowe. Mechanizm działania opiera się na indukcji odpowiedzi typu Th1, co prowadzi do dojrzewania i różnicowania limfocytów T oraz nasilenia reakcji limfoproliferacyjnych. Substancja reguluje aktywność limfocytów T (T4/CD4+, T8/CD8+), komórek NK oraz limfocytów supresorowych, zwiększa poziom immunoglobulin G (IgG) oraz markerów dopełniacza, a także stymuluje produkcję cytokin IL-1, IL-2 i interferonu gamma (IFN-γ), jednocześnie obniżając IL-4. Dodatkowo inozyna pranobeks nasila fagocytozę neutrofili, monocytów i makrofagów, wzmacniając nieswoistą odpowiedź immunologiczną. W badaniach in vivo wykazano, że lek hamuje syntezę wirusowego RNA, m.in. poprzez wbudowywanie kwasu orotowego do polirybosomów i reorganizację limfocytarnych cząsteczek wewnątrzbłonowych (IMP), co przekłada się na zahamowanie replikacji wirusa HSV-1 i skuteczność w leczeniu nawrotowej opryszczki wargowej.
chemotaksja, cytokina, działanie immunomodulujące, działanie immunostymulujące, działanie przeciwwirusowe, działanie przeciwzapalne, fagocytoza, fagocytoza neutrofili, fosfodiesteraza cGMP, hamowanie replikacji wirusa, herpeswirus, immunoglobulina G, inozyna pranobeks, interferon gamma, interleukina-4, jon cynku, komórki NK, koronawirus, koronawirus SARS-CoV-2, kwas orotowy, łańcuch poliadenylowy, marker dopełniacza, monocyt i makrofag, odporność humoralna, odporność komórkowa, odporność wrodzona, odpowiedź Th1, opryszczka wargowa, pochodna puryny, polimeraza RNA, polirybosomy, receptor komórek T, różnicowanie limfocytów T, synteza mRNA, synteza wirusowego RNA, układ odpornościowy, wirus grypy AH1N1, wirus opryszczki typu I, zwoje nerwowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Onko BCG 50 50 mg (nie mniej niż 150 mln i nie więcej niż 600 mln żywych prątków BCG)/ml
Onko BCG 50 to lek immunostymulujący zawierający 50 mg żywych, atenuowanych prątków BCG (podszczep brazylijski Moreau) w dawce od 1,5 x 10⁸ do 6,0 x 10⁸ jednostek, stosowany dopęcherzowo w immunoterapii nieinwazyjnego raka pęcherza moczowego. Mechanizm działania polega na indukcji złożonej odpowiedzi immunologicznej, obejmującej aktywację makrofagów, limfocytów T (CD4+ i CD8+), komórek NK i LAK oraz uwalnianie cytokin prozapalnych (interferon-gamma, IL-2, IL-12, TNF), co prowadzi do apoptozy komórek nowotworowych i zapobiegania nawrotom choroby. Preparat dostępny jest w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania zawiesiny do instylacji dopęcherzowej.
apoptoza, atenuowane prątki BCG, cytokiny prozapalne, cząsteczki adhezyjne, czynnik martwicy nowotworów, działanie cytotoksyczne, immunoterapia raka pęcherza moczowego, instylacja, interferon gamma, interleukina-12, interleukina-2, komórki NK, komórki zapalne, leczenie podtrzymujące, lek immunostymulujący, limfocyty T, makrofagi, mikrośrodowisko pęcherza moczowego, nabłonek pęcherza moczowego, nieinwazyjny rak pęcherza moczowego, odporność humoralna, odporność komórkowa, pęcherz moczowy, podanie dopęcherzowe, podszczep brazylijski Moreau, prątki BCG, rak in situ, reakcja immunologiczna - Leksykon substancji czynnych
Liofilizowany lizat Escherichia coli – Właściwości farmakodynamiczne
Liofilizowany lizat Escherichia coli, będący substancją czynną preparatu Uro-Vaxom (6 mg liofilizatu OM-89 w jednej kapsułce), wykazuje wielokierunkową aktywację układu immunologicznego, co potwierdzono zarówno w badaniach na modelach zwierzęcych, jak i w badaniach klinicznych u ludzi. Mechanizm działania obejmuje stymulację makrofagów, limfocytów B i T, aktywację komórek w kępkach Peyera oraz wzrost poziomu wydzielniczej immunoglobuliny A (IgA) w jelitach i moczu. Indukcja endogennego interferonu dodatkowo wzmacnia odpowiedź przeciwwirusową i immunoregulacyjną. Wzrost wydzielniczej IgA w moczu jest kluczowy w ochronie błon śluzowych układu moczowego przed uropatogenami, zwłaszcza szczepami E. coli, które są najczęstszą przyczyną infekcji dróg moczowych.
antybiotykooporność, działanie immunomodulujące, endogenny interferon, kępki Peyera, komórka immunokompetentna, lek urologiczny, limfocyt B, limfocyt T, liofilizat OM-89, liofilizowany lizat Escherichia coli, makrofag, nawracająca infekcja układu moczowego, nawracające zakażenie układu moczowego, odporność humoralna, odporność komórkowa, Uro-Vaxom, uropatogen, zakażenie układu moczowego - Leksykon chorób i schorzeń
Tężec – Zapobieganie i profilaktyka
Tężec jest ostrą infekcją bakteryjną wywołaną przez Clostridium tetani, produkującą neurotoksynę, której profilaktyka opiera się na szczepieniach ochronnych oraz właściwym postępowaniu z ranami. Zalecenia WHO i CDC przewidują podanie 6 dawek szczepionki zawierającej toksoid tężcowy (3 dawki podstawowe i 3 dawki przypominające), w tym schemat DTaP dla niemowląt i dzieci (dawki w 2, 4, 6 miesiącu, 15-18 miesiącu oraz 4-6 roku życia), dawkę Tdap dla nastolatków (11-12 lat) oraz dawki przypominające Td lub Tdap co 10 lat u dorosłych. Szczególne znaczenie ma podanie dawki Tdap kobietom w ciąży między 27. a 36. tygodniem, co redukuje śmiertelność tężca noworodkowego o około 94%. W przypadku ran wysokiego ryzyka (głębokie >1 cm, zanieczyszczone, martwicze, oparzeniowe, ugryzienia) konieczne jest dokładne oczyszczenie chirurgiczne oraz ocena statusu szczepień pacjenta w celu wdrożenia profilaktyki poekspozycyjnej.
amoksycylina z kwasem klawulanowym, antytoksyna, chirurgiczne opracowanie rany, Clostridium tetani, dawka przypominająca, immunoglobulina przeciwtężcowa, infekcja bakteryjna, martwica tkanek, metronidazol, neurotoksyna, niedobór odporności, odporność humoralna, okres inkubacji tężca, profilaktyka poekspozycyjna, szczepienie ochronne, szczepionka DTaP, szczepionka przeciwtężcowa, tężec, tężec matczyny, tężec noworodkowy, toksyna tężcowa, uraz zmiażdżeniowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cytosar 500 mg
Cytarabin (Cytosar) w dawce 500 mg wykazuje charakterystyczny profil toksyczności, głównie poprzez mielosupresję objawiającą się niedokrwistością, leukopenią, małopłytkowością oraz megaloblastozą, zależną od dawki i schematu podawania (50-600 mg/m² pc.). Obserwuje się dwufazowy spadek liczby leukocytów: pierwszy spadek w ciągu 7-9 dni, z krótkotrwałym wzrostem około 12. dnia, a następnie drugi, bardziej nasilony spadek z maksimum po 15-24 dniach, po którym następuje szybka normalizacja. Produkcja płytek zahamowana jest po 5 dniach, z maksymalnym spadkiem między 12. a 15. dniem i późniejszym wzrostem powyżej wartości wyjściowych. Cytarabin zwiększa ryzyko zakażeń o różnej etiologii, co wynika z immunosupresji komórkowej i humoralnej. Charakterystyczny jest zespół cytarabinowy, manifestujący się gorączką, bólami mięśni, kości, wysypką i zapaleniem spojówek, pojawiający się 6-12 godzin po podaniu leku, skutecznie leczony kortykosteroidami.
biopsja szpiku kostnego, bradykardia zatokowa, cytarabina, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, kardiomegalia, kardiomiopatia, kortykosteroidy, krew obwodowa, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie jelit, megaloblastoza, mielosupresja, nefrotoksyczność, neuropatia czuciowa, neuropatia ruchowa, niedokrwistość, niedokrwistość megaloblastyczna, obrzęk alergiczny, obrzęk płuc, odporność humoralna, pokrzywka, posocznica, reakcja anafilaktyczna, retikulocyty, ropień wątroby, śródmiąższowe zapalenie płuc, szpik kostny, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenia czynności móżdżku, zaburzenia czynności mózgu, zaburzenia rogówki, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej, zapalenie osierdzia, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zapalenie tkanki podskórnej, zapalenie trzustki, zespół cytarabinowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vivotif ≥ 2x10E9 CFU
Szczepionka Vivotif jest doustnym preparatem zawierającym żywe, atenuowane komórki Salmonella enterica serowar Typhi Ty21a, w dawce nie mniejszej niż 2×10^9 żywych bakterii na kapsułkę. Przeznaczona jest do czynnego uodparniania przeciw duru brzusznemu u osób dorosłych oraz dzieci powyżej 5 roku życia. Kapsułki dojelitowe, o charakterystycznym dwukolorowym wyglądzie (biało-łososiowe), umożliwiają łatwą identyfikację produktu. Szczepionka indukuje odpowiedź humoralną i komórkową przeciw antygenowi O oraz innym antygenom powierzchniowym S. Typhi, zapewniając ochronę poprzez mechanizmy immunologiczne błon śluzowych przewodu pokarmowego.