osoba zakażona
Termin „osoba zakażona” odnosi się do pacjenta, u którego doszło do kontaktu z patogenem (wirusem, bakterią, grzybem lub pasożytem), co skutkowało rozwojem zakażenia. W praktyce klinicznej określenie to stosuje się do osób, u których obecność patogenu została potwierdzona badaniami diagnostycznymi, nawet jeśli nie występują jeszcze objawy kliniczne.
Osoby zakażone mogą znajdować się w różnych fazach infekcji: w okresie wylęgania, w fazie objawowej lub mogą być bezobjawowymi nosicielami patogenu. Szczególnie istotne jest, że osoba zakażona może stanowić źródło transmisji czynnika zakaźnego nawet przed wystąpieniem objawów klinicznych, co ma kluczowe znaczenie w epidemiologii i zapobieganiu szerzenia się chorób zakaźnych.
W postępowaniu z osobą zakażoną należy uwzględnić właściwe procedury izolacji, zastosowanie odpowiednich środków ochrony osobistej dla personelu medycznego oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia przyczynowego. Nowoczesne podejście do pacjenta zakażonego obejmuje również monitorowanie odpowiedzi immunologicznej oraz kontrolę skuteczności leczenia poprzez badania mikrobiologiczne i serologiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw wirusowi rotawirusa – Etiologia i przyczyny
Rotawirus jest główną przyczyną ostrego wirusowego zapalenia żołądka i jelit u dzieci na całym świecie, odpowiadając za około 200 000 zgonów rocznie, głównie z powodu ciężkiego odwodnienia. Transmisja odbywa się głównie drogą fekalno-oralną, a wirus jest obecny w kale od 2 dni przed do 10 dni po wystąpieniu objawów. Pomimo dostępności szczepionek doustnych zawierających atenuowany żywy wirus (Rotarix, RotaTeq), zakażenia mogą się powtarzać, choć kolejne są zwykle łagodniejsze. Szczepionki wykazują skuteczność na poziomie 74-100% w zapobieganiu zakażeniom rotawirusa, zwłaszcza ciężkim postaciom choroby, i znacząco redukują hospitalizacje. W krajach o wysokich dochodach ochrona przed ciężką biegunką rotawirusową wynosi 85-98%, natomiast w krajach o niskich i średnich dochodach skuteczność jest niższa, co wiąże się z czynnikami takimi jak niedożywienie, niedobory witamin i cynku, różnice w mikrobiocie jelitowej, enteropatia środowiskowa oraz niedojrzałość układu odpornościowego.
anafilaksja, biegunka rotawirusowa, ciężki złożony niedobór odporności, ciężkie odwodnienie, czynnik etiologiczny, droga fekalno-oralna, intussusception, koinfekcja, komórka B, komórka T, mikrobiota jelitowa, niedrożność jelit, ochrona immunologiczna, odporność humoralna, odporność komórkowa, osoba zakażona, ostre zapalenie żołądka i jelit, perystaltyka jelitowa, przeciwciała, reakcja alergiczna, rotawirusowe zapalenie żołądka i jelit, skuteczność szczepionki, terapia biologiczna, układ odpornościowy noworodka, wgłobienie jelit, wirusowe zapalenie żołądka i jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Świerzb – Zapobieganie i profilaktyka
Świerzb (scabies) to powszechna choroba pasożytnicza skóry wywołana przez roztocze Sarcoptes scabiei var. hominis, charakteryzująca się intensywnym świądem nasilającym się nocą oraz obecnością tuneli naskórkowych, grudek i pęcherzyków. Profilaktyka opiera się na unikaniu bezpośredniego kontaktu skóra-do-skóry z osobą zakażoną oraz kontaktu z jej przedmiotami osobistymi. Kluczowe jest jednoczesne leczenie wszystkich domowników i bliskich kontaktów, nawet bezobjawowych, z zastosowaniem miejscowych preparatów takich jak permethryn (np. krem 5%), malation 0,5% (dwa zastosowania w odstępie tygodnia), benzyl benzoesan 25%, maści siarkowe (5-10%) lub płynu lindane 1% (ze względu na toksyczność ograniczone). W przypadku świerzbu norweskiego lub masowych zakażeń stosuje się doustną iwermektynę, szczególnie gdy leczenie miejscowe zawodzi lub jest niemożliwe do przestrzegania.
benzyl benzoesowy, choroba pasożytnicza, dezynfekcja otoczenia, intensywny świąd, iwermektyna, izolacja pacjenta, kontrola zakażeń, leczenie profilaktyczne, lindane, maść siarkowa, ognisko epidemiczne, osoba zakażona, roztocze, Sarcoptes scabiei, środek ochrony indywidualnej, środek owadobójczy, świąd, świerzb, świerzb norweski, wysypka skórna, zmiana skórna - Leksykon chorób i schorzeń
Opoksa – Etiologia i przyczyny
Mpox, wywoływana przez wirusa mpox (MPXV) z rodziny Poxviridae, to choroba odzwierzęca o okresie inkubacji 6-13 dni (zakres 1-21 dni), charakteryzująca się transmisją zarówno zoonotyczną, jak i między ludźmi. Wyróżnia się dwa główne klady wirusa: Klad I (środkowoafrykański) z wyższą śmiertelnością około 10% (obecnie poniżej 3,3%) i cięższym przebiegiem oraz Klad II (zachodnioafrykański) o łagodniejszym przebiegu. W 2023 roku zidentyfikowano nowy podklad Ib, wykazujący zdolność trwałej transmisji drogą seksualną i nieseksualną, z wysokim wskaźnikiem zakażeń wśród dzieci, szczególnie w Demokratycznej Republice Konga. Transmisja między ludźmi odbywa się przez kontakt bezpośredni z wysypką, płynami ustrojowymi, drogą kropelkową przy długotrwałym kontakcie twarzą w twarz, a także przez fomity. Wirus wykryto w nasieniu, moczu, kale, ślinie i innych płynach ustrojowych, co potwierdza znaczenie transmisji płciowej. Okres zakaźności trwa do całkowitej reepitelializacji zmian skórnych. Wskaźnik reprodukcji (R) historycznie wynosił 0,8, jednak nowy Klad Ib może charakteryzować się wyższą efektywnością transmisji.
choroba odzwierzęca, choroby zakaźne, ciężki przebieg choroby, fomity, genom DNA, immunosupresja, miano wirusa, nasienie, odporność populacyjna, okres inkubacji, Orthopoxvirus, osoba zakażona, ospa małpia, płyn ustrojowy, poxviridae, reepitelializacja, szczepienie przeciwko ospie, tecovirimat, transkrypcja, transmisja bezobjawowa, transmisja międzyludzka, transmisja płciowa, transmisja wertykalna, wariant wirusa, wirus mpox, wirus ospy prawdziwej, zakażenie bezobjawowe, zakażenie HIV - Leksykon substancji czynnych
Wirus ospy wietrznej – Wskazania do stosowania
Wirus ospy wietrznej w postaci żywej atenuowanej stanowi aktywny składnik szczepionek Varilrix, Priorix-Tetra (szczep Oka) oraz VARIVAX (szczep Oka/Merck), stosowanych do czynnego uodparniania przeciw ospie wietrznej. Szczepienia są zalecane u dzieci od 9-12 miesiąca życia, w zależności od preparatu i wskazań klinicznych, z możliwością wcześniejszego podania w szczególnych okolicznościach. Dawkowanie zawiera co najmniej 10³·³ PFU wirusa w Varilrix i Priorix-Tetra oraz 1350 PFU w VARIVAX. Szczepionki te są również skuteczne w profilaktyce poekspozycyjnej, gdy podane do 72 godzin po kontakcie z zakażonym, z możliwością modyfikacji przebiegu choroby przy szczepieniu do 5 dni po ekspozycji. Preparaty produkowane są na ludzkich komórkach diploidalnych MRC-5 i zawierają śladowe ilości neomycyny, co wymaga uwagi przy alergiach na ten antybiotyk.
czynne uodparnianie, immunizacja, klinicznie jawne zakażenie, komórki diploidalne, komórki MRC-5, niedobór odporności, osoba zakażona, ospa wietrzna, profilaktyka poekspozycyjna, przeciwwskazanie, reakcja alergiczna, skuteczność immunologiczna, substancja pomocnicza, sytuacja epidemiologiczna, szczep Oka, szczep Oka/Merck, szczepionka skojarzona, wirus atenuowany, wirus odry, wirus ospy wietrznej, wirus różyczki, wirus świnki