degradacja puryn
Degradacja puryn to proces metaboliczny, w którym związki purynowe (głównie adenina i guanina) są rozkładane do kwasu moczowego u ludzi i innych naczelnych. Jest to końcowy etap katabolizmu nukleotydów purynowych, obejmujący serię reakcji enzymatycznych.
Proces ten rozpoczyna się od defosforylacji nukleotydów purynowych do nukleozydów, a następnie odłączenia reszty cukrowej. Kolejne reakcje prowadzą przez ksantynę do kwasu moczowego, który u większości ssaków jest dalej metabolizowany przez urykazy do allantoiny. U ludzi brak aktywnej urykazy powoduje, że kwas moczowy jest końcowym produktem tego szlaku.
Zaburzenia degradacji puryn mogą prowadzić do hipurykemii i dny moczanowej, gdy nadmiar kwasu moczowego odkłada się w stawach, lub do kamicy moczanowej. Wrodzone defekty enzymatyczne w tym szlaku mogą powodować rzadkie zaburzenia, takie jak zespół Lesch-Nyhana (niedobór fosforybozylotransferazy hipoksantynowo-guaninowej) czy xanthinuria (niedobór oksydazy ksantynowej).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Viruzine Forte 1000 mg
Viruzine Forte zawiera inozynę pranobeks, będącą kompleksem inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem (≥90%) oraz szeroką dystrybucją w organizmie, z najwyższą aktywnością w nerkach, płucach, wątrobie i sercu. Maksymalne stężenia w osoczu osiągają 3,7 µg/ml dla DIP po 2 godzinach oraz 9,4 µg/ml dla PacBA po 1 godzinie. Metabolizm obejmuje przemiany DIP do N-tlenku DIP oraz PacBA do o-acyloglukuronidu, a inozyna ulega degradacji do kwasu moczowego, którego stężenie wykazuje wahania ±10% w 1-3 godzinie po podaniu. Wydalanie następuje głównie przez nerki, z odzyskiem 85% dawki PacBA i 95% DIP wraz z metabolitami w moczu.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, AUC, biodostępność, degradacja puryn, hipoksantyna, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek DIP, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, stan równowagi, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, wydalanie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Isoprinosine 50 mg/ml
Inozyna pranobeks, będąca kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą około 90%. Maksymalne stężenia w osoczu u ludzi po podaniu 1 g wynoszą 3,7 μg/ml dla N,N-dimetylamino-2-propanolu (DIP) osiągane po 2 godzinach oraz 9,4 μg/ml dla kwasu p-acetamidobenzoesowego (PacBA) po 1 godzinie. Składniki leku wykazują różne profile metabolizmu: DIP jest głównie metabolizowany do N-tlenku, natomiast PacBA ulega przemianie do o-acyloglukuronidu. Inozyna ulega degradacji do kwasu moczowego, co wpływa na specyfikę badań farmakokinetycznych. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 3,5 godziny dla DIP oraz 50 minut dla PacBA.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, aktywność promieniotwórcza, AUC osoczowe, biodostępność leku, degradacja puryn, dystrybucja do narządów, dystrybucja leku, faza eliminacji, hipoksantyna, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, materiał znakowany radioaktywnie, metabolizm leku, N, N-dimetylamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, podanie doustne, stan równowagi dynamicznej, stężenie w osoczu, wchłanianie leku, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pranosin forte 100 mg/ml
Produkt leczniczy Pranosin forte zawiera inozynę pranobeks w stężeniu 100 mg/ml, będącą kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Po podaniu doustnym inozyna pranobeks wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie (około 90%) z przewodu pokarmowego, z maksymalnymi stężeniami w osoczu wynoszącymi 3,7 μg/ml dla DIP (po 2 godzinach) oraz 9,4 μg/ml dla PAcBA (po 1 godzinie). Substancje te dystrybuują się szeroko w organizmie, z największą koncentracją w nerkach, płucach, wątrobie i sercu. Metabolizm DIP prowadzi głównie do N-tlenku, natomiast PAcBA ulega przekształceniu do o-acyloglukuronidu, a inozyna jest metabolizowana do kwasu moczowego oraz innych metabolitów puryn, takich jak ksantyna i hipoksantyna.
acetamidobenzoesan hydroksypropylodimetyloamoniowy, biodostępność, degradacja puryn, dimetylamino-propanol, droga nerkowa, inozyna pranobeks, ksantyna i hipoksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolizm i wydalanie, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania eliminacji, pole pod krzywą stężenia, przewód pokarmowy, równowaga dynamiczna, wydalanie metabolitów - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Allopurinol Medreg 300 mg
Allopurynol Medreg, klasyfikowany jako lek przeciw dnie moczanowej (kod ATC: M04AA01), działa przede wszystkim jako selektywny inhibitor oksydazy ksantynowej, enzymu katalizującego utlenianie hipoksantyny do ksantyny oraz ksantyny do kwasu moczowego. Zarówno allopurynol, jak i jego główny metabolit oksypurynol, skutecznie obniżają stężenie kwasu moczowego w osoczu i moczu, co jest kluczowe w terapii hiperurykemii. U części pacjentów obserwuje się dodatkowe hamowanie biosyntezy puryn de novo poprzez sprzężone zwrotnie zahamowanie fosforybozylotransferazy hipoksantyno-guaninowej, co dodatkowo przyczynia się do redukcji produkcji kwasu moczowego.
allopurynol, biosynteza puryn, degradacja puryn, dna moczanowa, fosforybozylotransferaza hipoksantyno-guaninowa, hiperurykemia, hipoksantyna, inhibitor oksydazy ksantynowej, kamień nerkowy, ksantyna, kwas moczowy, lek przeciw dnie moczanowej, metabolity purynowe, nefropatia moczanowa, oksydaza ksantynowa, oksypurynol, rybozyd allopurynolu, rybozyd oksypurynolu, stężenie kwasu moczowego - Leksykon substancji czynnych
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy – Właściwości farmakokinetyczne
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, będący składnikiem kompleksu inozyny pranobeksu (stosunek molarny inozyna:4-acetamidobenzoesan 1:3), wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym (≥90%) oraz szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego. Po podaniu doustnym u ludzi stężenia DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) i PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) osiągają odpowiednio 3,7 μg/ml po 2 godzinach oraz 9,4 μg/ml po 1 godzinie. Dystrybucja składników kompleksu obejmuje liczne tkanki, z najwyższymi stężeniami w nerkach, płucach, wątrobie i sercu. Metabolizm DIP prowadzi do powstania N-tlenku, natomiast PAcBA ulega przekształceniu do o-acyloglukuronidu. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z odzyskiwaniem z moczem ≥76% dla DIP i ≥90% dla PAcBA wraz z ich metabolitami. Okres półtrwania wynosi 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PAcBA, co wskazuje na różnice w kinetyce eliminacji tych składników.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, biodostępność, degradacja puryn, dystrybucja tkanek, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja składników, główny metabolit, hipoksantyna, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, maksymalne stężenie w osoczu, materiał znakowany radioaktywnie, metabolit purynowy, N, N-dimetylamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, składowa inozynowa, stężenie w osoczu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neosine 250 mg/5 ml
Inozyna pranobeks, będąca kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, z wchłanianiem na poziomie około 90%. Składniki kompleksu, DIP oraz PAcBA, wykazują niemal całkowite wchłanianie, potwierdzone odzyskiem 94-100% substancji w moczu u małp Rhesus. Dystrybucja inozyny pranobeksu obejmuje wiele narządów, z najwyższymi stężeniami w nerkach, płucach i wątrobie. Po podaniu 1 g doustnie, maksymalne stężenia w osoczu wynoszą 3,7 μg/ml dla DIP (po 2 godzinach) oraz 9,4 μg/ml dla PAcBA (po 1 godzinie). Metabolizm obejmuje przemiany DIP do N-tlenku, PAcBA do o-acyloglukuronidu oraz inozyny do kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny, przy czym do 70% dawki inozyny jest wydalane z moczem jako kwas moczowy (dane zwierzęce).
acetamidobenzoesan, acyloglukuronid, AUC, biodostępność, degradacja puryn, dystrybucja leku, farmakokinetyka, faza eliminacji leku, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas acetamidobenzoesowy, kwas moczowy, metabolizm leku, N-tlenek, okres półtrwania leku, osocze, przewód pokarmowy, stan równowagi farmakologicznej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Viruzine Forte 500 mg/5 ml
Inozyna pranobeks, będąca kompleksem inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą ≥90%. Maksymalne stężenia w osoczu osiągają odpowiednio 3,7 μg/ml dla DIP po 2 godzinach oraz 9,4 μg/ml dla PAcBA po 1 godzinie. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PAcBA. Substancja jest szeroko dystrybuowana w organizmie, z najwyższą koncentracją w nerkach, płucach, wątrobie i sercu. Metabolizm inozyny pranobeksu jest złożony: inozyna ulega przemianom purynowym prowadzącym do powstania kwasu moczowego, natomiast PAcBA metabolizowany jest głównie do o-acyloglukuronidu, a DIP do N-tlenku. Wydalanie odbywa się głównie drogą nerkową, z moczem wydalane jest ponad 85% dawki PAcBA i jego metabolitów oraz około 95% DIP i jego metabolitu.
4-acetamidobenzoesan, biodostępność, biodostępność składników, degradacja puryn, dimetyloamino-2-propanol, droga nerkowa, inozyna, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolit purynowy, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, osocze, pole pod krzywą stężenia, przemiany metaboliczne, składowa inozynowa, stan równowagi dynamicznej, szlak metaboliczny, szlak purynowy, Viruzine Forte, wydalanie, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Virumed 1000 mg
Inozyna pranobeks, substancja czynna leku Virumed 1000 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu doustnego, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (≥90%) po podaniu doustnym. Składnik ten jest kompleksowo metabolizowany, gdzie inozyna ulega degradacji do kwasu moczowego, DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanol) metabolizowany jest do N-tlenku, a kwas p-acetamidobenzoesowy (PAcBA) do o-acyloglukuronidu. Maksymalne stężenia w osoczu dla DIP i PAcBA wynoszą odpowiednio 3,7 µg/mL (po 2 godzinach) oraz 9,4 µg/mL (po 1 godzinie). W warunkach stanu równowagi, przy dawkowaniu 4 g/dobę, wydalanie PAcBA i jego metabolitów z moczem sięga około 85%, a DIP i jego metabolity są odzyskiwane w 95% w postaci niezmienionej lub jako N-tlenek DIP.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, AUC osoczowe, biodostępność leku, degradacja puryn, dystrybucja tkankowo-narządowa, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania w fazie eliminacji, pole pod krzywą stężenia, proszek do sporządzania roztworu doustnego, przewód pokarmowy, składowa inozynowa, stan równowagi farmakokinetycznej, substancja znakowana radioaktywnie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AKVIR o smaku truskawkowym 250 mg/5 ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna syropu AKVIR (250 mg/5 ml), charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (≥90%) oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Po podaniu doustnym maksymalne stężenia w osoczu wynoszą 3,7 μg/ml dla DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) osiągane po 2 godzinach oraz 9,4 μg/ml dla PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) po 1 godzinie. Składniki te wykazują odrębne profile farmakokinetyczne: DIP ma okres półtrwania eliminacyjnego 3,5 godziny, a PAcBA 50 minut. Metabolizm DIP prowadzi głównie do N-tlenku DIP, natomiast PAcBA ulega przekształceniu do o-acyloglukuronidu. Inozyna jest metabolizowana w szlaku degradacji puryn do kwasu moczowego oraz metabolitów pośrednich, takich jak ksantyna i hipoksantyna. Wydalanie z moczem jest główną drogą eliminacji: ≥76% dawki DIP i jego metabolitu oraz ≥90% PAcBA i jego metabolitów, przy czym do 70% inozyny ulega przemianie do kwasu moczowego (dane zwierzęce).
acyloglukuronid, AUC, biodostępność, degradacja puryn, dystrybucja leku, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolit pośredni, metabolizm kwasu moczowego, N, N-dimetylamino-2-propanol, N-tlenek, okres półtrwania, stan równowagi farmakologicznej, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Groprinosin Forte 500 mg/5 ml
Groprinosin Forte zawiera inozynę pranobeks, kompleks inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Po podaniu doustnym wykazuje wysoką biodostępność (około 90%), z szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenia w osoczu osiągają: DIP 3,7 μg/ml po 2 godzinach oraz PacBA 9,4 μg/ml po 1 godzinie. Składniki leku dystrybuują się szeroko w organizmie, z najwyższymi stężeniami w nerkach, płucach, wątrobie i sercu. Metabolizm obejmuje przemiany DIP do N-tlenku DIP, PacBA do o-acyloglukuronidu oraz inozyny do kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny, co wiąże się ze wzrostem stężenia kwasu moczowego w surowicy o około 10% w ciągu 1-3 godzin po podaniu.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, AUC, biodostępność, degradacja puryn, dystrybucja leku, hipoksantyna, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, materiał znakowany radioaktywnie, metabolit, N, N-dimetylamino-2-propanol, N-tlenek DIP, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, stan równowagi farmakologicznej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eloprine Forte 1000 mg
Inozyna pranobeks, substancja czynna leku Eloprine Forte, to kompleks inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, charakteryzujący się wysoką biodostępnością doustną ≥90%. Po podaniu doustnym u ludzi, maksymalne stężenia w osoczu wynoszą 3,7 µg/ml dla DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanol) osiągane po 2 godzinach oraz 9,4 µg/ml dla PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) osiągane po 1 godzinie. Inozyna metabolizowana jest do kwasu moczowego, którego stężenie w surowicy waha się ±10% między 1 a 3 godziną po podaniu. Dystrybucja leku obejmuje nerki, płuca, wątrobę, serce, śledzionę, jądra, trzustkę, mózg i mięśnie szkieletowe, z najwyższą koncentracją w nerkach, co ma kluczowe znaczenie dla eliminacji.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, biodostępność, degradacja puryn, dimetyloamino-2-propanol, dystrybucja w tkankach, ekspozycja ustrojowa, faza eliminacji, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolizm, pole pod krzywą stężenia, stan równowagi, szlak metaboliczny, wydalanie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Groprinosin Baby 50 mg/ml
Groprinosin Baby w formie syropu (50 mg/ml) zawiera inozynę pranobeks, będącą kompleksem inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Po podaniu doustnym inozyna pranobeks jest szybko i niemal całkowicie (90%) wchłaniana z przewodu pokarmowego, a jej składniki dystrybuują się do wielu narządów, z najwyższą aktywnością w nerkach i płucach. U ludzi po podaniu 1 g leku maksymalne stężenia w osoczu wynoszą 3,7 μg/ml dla DIP (osiągane po 2 godzinach) oraz 9,4 μg/ml dla PAcBA (osiągane po 1 godzinie). Okres półtrwania wynosi 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PAcBA, a głównymi metabolitami są odpowiednio N-tlenek DIP i o-acyloglukuronid PAcBA.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, aktywność promieniotwórcza, biodostępność, degradacja puryn, dystrybucja leku, faza eliminacji, inozyna pranobeks, ksantyna i hipoksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, materiał znakowany radioaktywnie, metabolizm, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia w osoczu, stan równowagi, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Groprinosin 50 mg/ml
Inozyna pranobeks, zawarta w preparacie Groprinosin w stężeniu 50 mg/ml, wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne wynikające z obecności trzech składników: inozyny, N,N-dimetyloamino-2-propanolu (DIP) oraz kwasu p-acetamidobenzoesowego (PacBA) w stosunku molarnym 1:3. Po podaniu doustnym inozyna pranobeks charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem (około 90%), z maksymalnymi stężeniami w osoczu wynoszącymi 3,7 μg/ml dla DIP (osiągane po 2 godzinach) oraz 9,4 μg/ml dla PacBA (osiągane po 1 godzinie). Biodostępność obu składników jest wysoka, potwierdzona wartościami AUC przekraczającymi odpowiednio 88% dla DIP i 77% dla PacBA. Metabolizm inozyny prowadzi do powstania kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny, z czego do 70% dawki może być wydalane w postaci kwasu moczowego (dane ze zwierząt). Wydalanie z moczem stanowi około 85% dawki dla PacBA i 95% dla DIP oraz jego metabolitu N-tlenku DIP, co wskazuje na efektywną eliminację tych składników.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neosine duo (500 mg + 3,125 mg Zn 2+)/5 ml
Produkt leczniczy Neosine duo zawiera dwie substancje czynne: inozynę pranobeks oraz cynku glukonian, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Inozyna pranobeks charakteryzuje się niemal całkowitym (≥90%) i szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnymi stężeniami DIP (3,7 μg/ml po 2 godzinach) oraz PacBA (9,4 μg/ml po 1 godzinie) w osoczu. Wydalanie z moczem wynosi około 85% dla PAcBA i 95% dla DIP, z okresem półtrwania odpowiednio 50 minut i 3,5 godziny. Metabolizm inozyny prowadzi do powstania kwasu moczowego, a biodostępność AUC wynosi ≥88% dla DIP i ≥77% dla PAcBA. Dystrybucja obejmuje wiele narządów, z największą aktywnością w nerkach, płucach i wątrobie. Cynk jest wchłaniany głównie w jelicie cienkim przez specyficzne transportery, z adaptacyjną regulacją wchłaniania i wydalania, co zapewnia homeostazę nawet przy zmiennym spożyciu. Przyswajanie cynku z pożywienia wynosi 15-60%, a jego dystrybucja w organizmie jest nierównomierna, z najwyższymi stężeniami we włosach, oczach i narządach płciowych.
acyloglukuronid, białko transportowe, biodostępność, cynk glukonian, degradacja puryn, dimetylamino-propanol, dystrybucja narządowa, homeostaza cynku, inozyna pranobeks, kompleks inozyny, kwas acetamidobenzoesowy, metabolizm inozyny pranobeksu, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan równowagi farmakologicznej, stężenie w erytrocytach, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie jelitowe, wydalanie żółciowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Groprinosin Forte 1000 mg
Groprinosin Forte zawierający 1000 mg inozyny pranobeksu to kompleks inozynowy złożony z inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Po podaniu doustnym inozyna pranobeks wykazuje szybkie i niemal całkowite (90%) wchłanianie z przewodu pokarmowego, z wysoką biodostępnością potwierdzoną badaniami u małp Rhesus (94-100% składników aktywnych wykrywanych w moczu). Profil dystrybucji obejmuje liczne narządy, z najwyższą aktywnością promieniotwórczą w nerkach, płucach, wątrobie, sercu, śledzionie, jądrach, trzustce, mózgu i mięśniach szkieletowych, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenianie się leku w organizmie, szczególnie w tkankach o wysokim przepływie krwi i intensywnym metabolizmie.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, biodostępność leku, biodostępność po podaniu doustnym, degradacja puryn, Groprinosin Forte, inozyna pranobeks, intensywny metabolizm, kinetyka eliminacji, kompleks inozynowy, ksantyna i hipoksantyna, kwas p-acetamidobenzoesowy, materiał znakowany radioaktywnie, N, N-dimetylamino-2-propanol, okres półtrwania w fazie eliminacji, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, stan równowagi, stężenie kwasu moczowego, szlak metaboliczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, znacznik radioaktywny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Akvir 500 mg
Produkt leczniczy AKVIR zawiera 500 mg inozyny pranobeksu, będącego kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molowym 1:3. Po podaniu doustnym wykazuje niemal całkowite wchłanianie (≥90%) i szybkie pojawienie się substancji czynnej w osoczu. Maksymalne stężenia składników po podaniu 1 g leku u ludzi wynoszą 3,7 μg/ml dla DIP (osiągane po 2 godzinach) oraz 9,4 μg/ml dla PAcBA (po 1 godzinie). Substancje dystrybuują się szeroko do narządów, z najwyższą aktywnością w nerkach, płucach, wątrobie i sercu. Metabolizm obejmuje przemiany DIP do N-tlenku DIP, PAcBA do o-acyloglukuronidu oraz inozyny do kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny, z eliminacją głównie przez nerki.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, aktywność promieniotwórcza, biodostępność, degradacja puryn, ekspozycja na lek, hipoksantyna, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolizm purynowy, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek DIP, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, podanie dożylne, pole pod krzywą, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie kwasu moczowego, szlak metaboliczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Groprinosin 500 mg
Groprinosin zawiera inozynę pranobeks, kompleks inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, z dawką 500 mg substancji czynnej na tabletkę. Po podaniu doustnym wykazuje wysoką biodostępność (~90%), z szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Dystrybucja leku obejmuje liczne narządy, z najwyższą aktywnością w nerkach, płucach i wątrobie, co wskazuje na preferencyjną eliminację przez nerki oraz wysokie ukrwienie tych tkanek. Maksymalne stężenia w osoczu dla DIP i PAcBA wynoszą odpowiednio 3,7 μg/ml (Tmax 2 h) i 9,4 μg/ml (Tmax 1 h). Metabolizm inozyny prowadzi do powstania kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny, natomiast DIP i PAcBA ulegają przemianom do N-tlenku DIP i o-acyloglukuronidu.
biodostępność, biodostępność doustna, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, degradacja puryn, dystrybucja tkankowa, eliminacja leku, hipoksantyna, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolizm leku, N, N-dimetylamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, odzyskiwanie z moczem, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny puryn, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eloprine Forte 500 mg/5 ml
Eloprine Forte zawiera inozynę pranobeks, będącą kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Po podaniu doustnym wykazuje wysoką biodostępność około 90%, z szybkim wchłanianiem i maksymalnymi stężeniami w osoczu odpowiednio 3,7 μg/ml dla DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) po 2 godzinach oraz 9,4 μg/ml dla PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) po 1 godzinie. Dystrybucja składników obejmuje głównie nerki, płuca, wątrobę i serce, co wskazuje na ich szerokie rozprzestrzenianie i koncentrację w narządach odpowiedzialnych za metabolizm i wydalanie. Metabolizm inozyny prowadzi do wzrostu stężenia kwasu moczowego w osoczu, a główne metabolity to N-tlenek DIP oraz o-acyloglukuronid PacBA.
biodostępność, degradacja puryn, dystrybucja narządowa, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolizm inozyny, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania eliminacji, pole pod krzywą stężenie-czas, stan stacjonarny, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Isoprinosine 500 mg
Inozyna pranobeks, będąca kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie około 90%. Po podaniu doustnym składniki aktywne DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) oraz PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) osiągają w moczu 94-100% wartości obserwowanych po podaniu dożylnym, co potwierdza efektywne wchłanianie. Dystrybucja leku obejmuje głównie nerki, płuca, wątrobę, serce, śledzionę, jądra, trzustkę, mózg oraz mięśnie szkieletowe, z najwyższym stężeniem w nerkach. Maksymalne stężenia w osoczu po podaniu 1 g leku wynoszą 3,7 μg/ml dla DIP (po 2 godzinach) oraz 9,4 μg/ml dla PacBA (po 1 godzinie).
acetamidobenzoesan hydroksypropylodimetyloamoniowy, acyloglukuronid, AUC, biodostępność leku, degradacja puryn, dimetylamino-propanol, dystrybucja leku, farmakokinetyka, hipoksantyna, inozyna pranobeks, Isoprinosine, ksantyna, kwas acetamidobenzoesowy, kwas moczowy, metabolizm leku, N-tlenek DIP, okres półtrwania, stan równowagi farmakologicznej, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eloprine 250 mg/5 ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna syropu Eloprine (250 mg/5 ml), wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym, z 90% wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Farmakokinetyka obejmuje dwie główne składowe: DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanol) oraz PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy), które osiągają maksymalne stężenia w osoczu odpowiednio 3,7 μg/ml po 2 godzinach i 9,4 μg/ml po 1 godzinie. Metabolizm DIP prowadzi do powstania N-tlenku DIP, natomiast PAcBA ulega przemianie do o-acyloglukuronidu. Inozyna jest metabolizowana do kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny, co utrudnia bezpośrednie śledzenie jej metabolizmu u ludzi. Dystrybucja leku preferencyjnie obejmuje narządy o wysokim przepływie krwi, takie jak nerki, płuca, wątroba i serce.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, biodostępność, degradacja puryn, dystrybucja tkankowa, dystrybucja w organizmie, eliminacja składników, faza eliminacji, inozyna pranobeks, ksantyna i hipoksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm substancji czynnej, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, przewód pokarmowy, stan równowagi, stężenie leku, wchłanianie substancji czynnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neotac 50 mg/ml
Neotac (inozyna pranobeks, 50 mg/ml syrop) charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90%, z szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem składników aktywnych. Po podaniu doustnym stężenia maksymalne w osoczu wynoszą 3,7 µg/ml dla DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) osiągane po 2 godzinach oraz 9,4 µg/ml dla PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) po 1 godzinie. Lek wykazuje szeroką dystrybucję tkankową, z najwyższą koncentracją w nerkach, co podkreśla ich rolę w eliminacji. Metabolizm obejmuje przemiany DIP do N-tlenku DIP, PAcBA do o-acyloglukuronidu oraz inozyny do kwasu moczowego i innych metabolitów purynowych (ksantyna, hipoksantyna).
biodostępność, degradacja puryn, dystrybucja tkankowa, ekspozycja systemowa, faza eliminacji, inozyna pranobeks, ksantyna i hipoksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolit pośredni, metabolizm inozyny pranobeksu, N, N-dimetylamino-2-propanol, N-tlenek DIP, narząd miąższowy, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan równowagi, stężenie maksymalne, szlak metaboliczny puryn - Leksykon substancji czynnych
Inozyna – Właściwości farmakokinetyczne
Inozyna pranobeks, będąca kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu (PAcBA) w stosunku molarnym 1:3, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (≥90%). Maksymalne stężenia w osoczu osiągają odpowiednio 3,7 μg/ml dla N,N-dimetylamino-2-propanolu (DIP) po 2 godzinach oraz 9,4 μg/ml dla PAcBA po 1 godzinie. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydalaniem 95% DIP i jego metabolitu N-tlenku oraz 85% PAcBA i jego metabolitów w moczu w ciągu 24 godzin. Okres półtrwania wynosi 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PAcBA. Składowa inozynowa metabolizowana jest do kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny, z odzyskiem do 70% dawki w moczu (dane zwierzęce). AUC dla DIP i PAcBA wynosi odpowiednio ≥88% i ≥77%, co potwierdza efektywną absorpcję i dystrybucję substancji czynnych.
AUC, biodostępność, degradacja puryn, eliminacja leku, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas 4-acetamidobenzoesowy, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, materiał znakowany radioaktywnie, metabolizm inozyny, N, N-2-dimetyloamino-2-propanol, N-dimetylamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania eliminacji, podanie dożylne, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Virumed Junior 312,5 mg/ml
Virumed Junior zawiera inozynę pranobeks, kompleks inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, charakteryzujący się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (≥90%). Składniki kompleksu wykazują różne właściwości farmakokinetyczne: DIP osiąga maksymalne stężenie w osoczu 3,7 µg/ml po 2 godzinach, a PAcBA 9,4 µg/ml po 1 godzinie. Okres półtrwania eliminacji wynosi odpowiednio 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PAcBA. Dystrybucja radioaktywnego leku u małp wskazuje na szeroką penetrację do tkanek, z najwyższą koncentracją w nerkach, a następnie w płucach, wątrobie i innych narządach. Wydalanie głównie odbywa się przez nerki, z odzyskiem metabolitów w moczu na poziomie około 85% dla PAcBA i 95% dla DIP oraz jego metabolitu N-tlenku DIP.
acetamidobenzoesan hydroksypropylodimetyloamoniowy, aktywność promieniotwórcza, biodostępność, degradacja puryn, dimetylamino-propanol, dystrybucja leku, faza eliminacji, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas acetamidobenzoesowy, kwas moczowy, metabolit, okres półtrwania, osocze, pole pod krzywą stężenia, przewód pokarmowy, stan równowagi, Virumed Junior, znakowanie radioaktywne - Leksykon substancji czynnych
Inozyna pranobeks – Właściwości farmakokinetyczne
Inozyna pranobeks, będąca kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego (stosunek molarny 1:3), charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (wchłanianie ≥90%). Maksymalne stężenia w osoczu wynoszą odpowiednio 3,7 µg/ml dla DIP po 2 godzinach oraz 9,4 µg/ml dla PAcBA po 1 godzinie. Substancja wykazuje szeroką dystrybucję w organizmie, z największymi stężeniami w nerkach, płucach, wątrobie, sercu i innych narządach, co potwierdza jej potencjał terapeutyczny w zakażeniach wirusowych. Metabolizm obejmuje przemiany DIP do N-tlenku oraz PAcBA do o-acyloglukuronidu, a inozyna ulega degradacji do kwasu moczowego. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PAcBA. Eliminacja zachodzi głównie drogą nerkową, z wydalaniem do 95% dawki DIP i metabolitów oraz do 85% dawki PAcBA i metabolitów w moczu.
4-acetamidobenzoesan, biodostępność, degradacja puryn, dimetyloamino-2-propanol, dna moczanowa, dystrybucja substancji, działanie immunomodulujące, eliminacja leku, inozyna pranobeks, kamica nerkowa, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, mechanizm działania leku, metabolity purynowe, metabolizm inozyny, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, replikacja wirusów, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z moczem, zakażenie wirusowe, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neosine forte 1000 mg
Inozyna pranobeks, substancja czynna leku Neosine forte, jest kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Po podaniu doustnym wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego, z biodostępnością około 90%. Składniki leku dystrybuują się szeroko do narządów, w tym nerek, płuc, wątroby, serca, śledziony, jąder, trzustki, mózgu oraz mięśni szkieletowych. Maksymalne stężenia w osoczu po podaniu 1 g inozyny pranobeksu wynoszą 3,7 μg/ml dla DIP (osiągane po 2 godzinach) oraz 9,4 μg/ml dla kwasu p-acetamidobenzoesowego (PacBA, osiągane po 1 godzinie). Inozyna metabolizowana jest do kwasu moczowego, a jego stężenie w osoczu wykazuje wahania ±10% w okresie 1-3 godzin po podaniu.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, absorpcja, AUC w osoczu, biodostępność, biomarker, degradacja puryn, dystrybucja tkankowa, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolit, metabolizm, N, N-dimetylamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, stan równowagi, stężenie osoczowe, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AKVIR o smaku malinowym 250 mg/5 ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna leku AKVIR (250 mg/5 ml, syrop), jest kompleksem inozynowym z 4-acetamidobenzoesanem 2-hydroksypropylodimetyloamoniowym w stosunku molarnym 1:3. Po podaniu doustnym wykazuje wysoką biodostępność ≥90%, z szybkim wchłanianiem i obecnością w osoczu maksymalnych stężeń DIP (3,7 μg/ml po 2 godzinach) oraz PAcBA (9,4 μg/ml po 1 godzinie). Dystrybucja radioznakowanego leku u małp wskazuje na obecność w kluczowych narządach, takich jak nerki, płuca, wątroba, serce i mózg. Metabolizm inozyny prowadzi do powstania kwasu moczowego, a główne metabolity DIP i PAcBA to odpowiednio N-tlenek DIP oraz o-acyloglukuronid PAcBA. Wydalanie następuje głównie drogą nerkową, z odzyskiem w moczu około 85% dla PAcBA i 95% dla DIP oraz ich metabolitów przy dawkowaniu 4 g/dobę.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, biodostępność, biodostępność doustna, degradacja puryn, dystrybucja leku, faza eliminacji, hipoksantyna, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolity purynowe, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AKVIR FORTE o smaku truskawkowym 500 mg/5 ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna syropu AKVIR FORTE (500 mg/5 ml), charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, przekraczającą 90%. Składnik ten jest kompleksowym związkiem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego (PAcBA) w stosunku molarnym 1:3, które wykazują odrębne właściwości farmakokinetyczne. Maksymalne stężenia w osoczu dla DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) i PAcBA wynoszą odpowiednio 3,7 μg/ml (po 2 godzinach) oraz 9,4 μg/ml (po 1 godzinie). Okres półtrwania eliminacji wynosi 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PAcBA, co wskazuje na szybką eliminację. Metabolity główne to N-tlenek DIP oraz o-acyloglukuronid PAcBA, a inozyna ulega metabolizmowi do kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny. Wydalanie z moczem jest wysokie: ≥76% dla DIP i metabolitów oraz ≥90% dla PAcBA i metabolitów, co potwierdza efektywną eliminację i szeroką dystrybucję leku w organizmie, zwłaszcza w narządach o wysokim ukrwieniu i aktywności metabolicznej.
acetamidobenzoesan hydroksypropylodimetyloamoniowy, acyloglukuronid, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, degradacja puryn, dimetylamino-propanol, inozyna, inozyna pranobeks, ksantyna i hipoksantyna, kwas acetamidobenzoesowy, kwas moczowy, małpa Rhesus, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenie-czas, przewód pokarmowy, stan równowagi, substancja znakowana radioaktywnie, ukrwienie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Inuprin Forte 100 mg/ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna leku Inuprin Forte, jest kompleksowym związkiem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, charakteryzującym się wysoką biodostępnością doustną (≥90%). Po podaniu doustnym u ludzi stężenia maksymalne w osoczu wynoszą 3,7 µg/ml dla N,N-dimetyloamino-2-propanolu (DIP) po 2 godzinach oraz 9,4 µg/ml dla kwasu p-acetamidobenzoesowego (PAcBA) po 1 godzinie. Metabolizm DIP prowadzi głównie do N-tlenku DIP, natomiast PAcBA ulega przekształceniu do o-acyloglukuronidu. Inozyna jest metabolizowana w szlaku degradacji puryn do kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 3,5 godziny dla DIP oraz 50 minut dla PAcBA, co wskazuje na szybką eliminację składników leku z organizmu.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, biodostępność, degradacja puryn, dystrybucja w organizmie, eliminacja leku, faza eliminacji, hipoksantyna, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolit, metabolizm leku, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek DIP, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, powierzchnia pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, substancja czynna, wchłanianie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neosine Plus (250 mg + 1,5625 mg Zn2+)/5 ml
Neosine Plus to preparat zawierający inozynę pranobeks (250 mg) oraz jony cynku w postaci cynku glukonianu (1,5625 mg Zn2+ w 5 ml syropu). Inozyna pranobeks charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem (≥90%) z przewodu pokarmowego, z szeroką dystrybucją w organizmie, głównie w nerkach, płucach, wątrobie i sercu. Metabolizm inozyny prowadzi do powstania kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny, a jej składniki DIP i PAcBA wykazują okres półtrwania odpowiednio 3,5 godziny i 50 minut. Wydalanie z moczem jest wysokie: 85% dla PAcBA i metabolitów oraz 95% dla DIP i jego metabolitów. Biodostępność składników kompleksu jest dobra, z AUC wynoszącym ≥88% dla DIP i ≥77% dla PAcBA.
AUC, białko transportowe, biodostępność, cynk glukonian, degradacja puryn, erytrocyt, farmakokinetyka cynku, farmakokinetyka inozyny, hipoksantyna, homeostaza cynku, inozyna pranobeks, jądro, kinetyka wchłaniania, kwas moczowy, makroglobulina alfa 2, metabolizm inozyny, okres półtrwania eliminacji, przewód pokarmowy, trzustka, wchłanianie jelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pranosin 50 mg/ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna syropu Pranosin (50 mg/ml), to kompleks inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, charakteryzujący się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi. Po podaniu doustnym inozyna pranobeks jest szybko i niemal całkowicie (90%) absorbowana z przewodu pokarmowego, z biodostępnością porównywalną do podania dożylnego (94%-100% dla składników DIP i PAcBA). Dystrybucja radioaktywna wskazuje na przenikanie leku do kluczowych narządów, takich jak nerki, płuca, wątroba, serce, mózg i mięśnie szkieletowe. Maksymalne stężenia w osoczu po podaniu 1 g wynoszą 3,7 μg/ml dla DIP (po 2 godzinach) oraz 9,4 μg/ml dla PAcBA (po 1 godzinie). Metabolizm obejmuje przemiany DIP do N-tlenku DIP, PAcBA do o-acyloglukuronidu oraz inozyny do kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny, przy czym wzrost stężenia kwasu moczowego jest umiarkowany (+10% w 1-3 godzinie).
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, biodostępność, degradacja puryn, dystrybucja leku, faza eliminacji, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolizm leku, N, N-dimetylamino-2-propanol, N-tlenek DIP, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, podanie doustne, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, Pranosin, przewód pokarmowy, stan równowagi dynamicznej, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eloprine 500 mg
Inozyna pranobeks, substancja czynna leku Eloprine, jest kompleksowym związkiem inozyny oraz soli kwasu 4-acetamidobenzoesowego z N,N-2-dimetyloamino-2-propanolem w stosunku molowym 1:3. Po podaniu doustnym wykazuje wysoką biodostępność (≥90%) i szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego. Składniki kompleksu, DIP i PacBA, osiągają w moczu 94-100% wartości po podaniu dożylnym, co potwierdza ich efektywne wchłanianie. Dystrybucja leku obejmuje głównie nerki, płuca, wątrobę, serce, śledzionę, jądra, trzustkę, mózg oraz mięśnie szkieletowe, z najwyższą koncentracją w nerkach, co koreluje z główną drogą eliminacji. Maksymalne stężenia w osoczu po podaniu 1 g inozyny pranobeksu wynoszą 3,7 µg/ml dla DIP (Tmax 2 h) oraz 9,4 µg/ml dla PacBA (Tmax 1 h). Wzrost stężenia kwasu moczowego, metabolitu inozyny, wynosi około +10% w 1-3 godziny po podaniu.
acyloglukuronid, AUC, biodostępność leku, degradacja puryn, dystrybucja leku, eliminacja leku, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas 4-acetamidobenzoesowy, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolizm leku, N, N-dimetylamino-2-propanol, okres półtrwania, przewód pokarmowy, stan równowagi dynamicznej, stężenie w osoczu, tolerancja dawki, wchłanianie leku, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Inuprin 50 mg/ml
Inozyna pranobeks, będąca kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (≥90%) oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Po podaniu dawki 1 g, maksymalne stężenia w osoczu wynoszą 3,7 µg/ml dla DIP (po 2 godzinach) oraz 9,4 µg/ml dla PAcBA (po 1 godzinie). Dystrybucja leku obejmuje wiele narządów, z najwyższą aktywnością promieniotwórczą w nerkach, płucach, wątrobie i sercu, co wskazuje na szeroki zakres działania. Metabolizm DIP prowadzi do powstania N-tlenku DIP, natomiast PAcBA ulega przemianie do o-acyloglukuronidu; inozyna metabolizowana jest do kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny. Eliminacja zachodzi głównie drogą nerkową, z odzyskiem ≥76% DIP i ≥90% PAcBA oraz ich metabolitów w moczu, a okres półtrwania wynosi odpowiednio 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PAcBA.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, aktywność promieniotwórcza, AUC, biodostępność, degradacja puryn, dystrybucja leku, eliminacja nerkowa, inozyna pranobeks, ksantyna i hipoksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolizm kwasu moczowego, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek DIP, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, stan równowagi, stężenie szczytowe, szlak metaboliczny, właściwości farmakokinetyczne