inaktywowana szczepionka przeciwko polio

Inaktywowana szczepionka przeciwko polio (IPV – Inactivated Polio Vaccine) jest preparatem zawierającym martwe (inaktywowane) wirusy poliomyelitis. Szczepionka ta została opracowana przez Jonasa Salka w 1955 roku i stanowi skuteczną metodę zapobiegania zachorowaniom na poliomyelitis, zwanym również chorobą Heinego-Medina.

Szczepionka IPV zawiera wszystkie trzy serotypy wirusa polio (1, 2 i 3), które zostały inaktywowane formaldehydem, co eliminuje ich zdolność do namnażania i wywoływania choroby, jednocześnie zachowując właściwości antygenowe. IPV podawana jest drogą iniekcji, najczęściej domięśniowo lub podskórnie, i wywołuje odpowiedź immunologiczną głównie poprzez produkcję przeciwciał w surowicy krwi.

W przeciwieństwie do doustnej szczepionki przeciwko polio (OPV), IPV nie stwarza ryzyka wywołania przypadków wywołanego szczepionką poliomyelitis (VAPP) ani krążenia pochodnych szczepionkowych szczepów wirusa polio (cVDPV). Z tego powodu w krajach, które wyeliminowały dzikie szczepy wirusa polio, jak Polska i inne kraje europejskie, stosuje się wyłącznie szczepionkę inaktywowaną.

Szczepionka IPV jest elementem obowiązkowego kalendarza szczepień ochronnych w większości krajów. W Polsce podawana jest w schemacie pierwotnym w 1-szym roku życia (3-4 dawki) oraz jako dawka przypominająca w 6. roku życia. Skuteczność szczepionki IPV w zapobieganiu poliomyelitis wynosi ponad 95% po podaniu pełnego cyklu szczepień.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl