niedowład wiotki

Niedowład wiotki (łac. paresis flaccida) to stan chorobowy charakteryzujący się osłabieniem siły mięśniowej z obniżonym napięciem mięśniowym. Jest on związany z uszkodzeniem dolnego neuronu ruchowego, obejmującego komórki ruchowe rdzenia kręgowego, korzenie rdzeniowe, sploty nerwowe lub nerwy obwodowe.

W obrazie klinicznym niedowładu wiotkiego obserwuje się zmniejszenie siły mięśniowej, zanik mięśni (atrofia), zniesienie lub osłabienie odruchów głębokich (arefleksja lub hiporefleksja) oraz brak objawów patologicznych, takich jak objaw Babińskiego. W niektórych przypadkach mogą wystąpić także fascykulacje, czyli drobne, widoczne pod skórą drżenia włókien mięśniowych.

Przyczyny niedowładu wiotkiego są różnorodne i obejmują: choroby nerwowo-mięśniowe (zespół Guillaina-Barrégo, miastenia), uszkodzenia rdzenia kręgowego (uszkodzenie rdzenia w fazie wstrząsu rdzeniowego), polineuropatie (cukrzycowa, alkoholowa, toksyczna), choroby neuronu ruchowego (stwardnienie zanikowe boczne), infekcje (polio) oraz urazy nerwów obwodowych.

Diagnostyka niedowładu wiotkiego opiera się na badaniu neurologicznym, badaniach elektrofizjologicznych (EMG, elektroneurografia), badaniach laboratoryjnych oraz obrazowych (MRI). Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową i może obejmować farmakoterapię, rehabilitację, a w niektórych przypadkach interwencję chirurgiczną.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Borelioza mózgu przenoszona przez kleszcze – Objawy

Borelioza mózgu przenoszona przez kleszcze (TBE) to wirusowa infekcja ośrodkowego układu nerwowego, charakteryzująca się dwufazowym przebiegiem u większości pacjentów (zwłaszcza podtyp europejski). Okres inkubacji wynosi 7-14 dni (4-28 dni), a w przypadku zakażenia drogą pokarmową 3-4 dni. Pierwsza faza obejmuje objawy grypopodobne z gorączką 37,5-39°C, bólami głowy, mięśni i stawów, nudnościami oraz objawami żołądkowo-jelitowymi. Po okresie remisji (1-33 dni) u 20-30% pacjentów rozwija się druga faza z zajęciem OUN, manifestująca się wysoką gorączką (>40°C), sztywnością karku, zaburzeniami świadomości, drżeniem kończyn i potencjalnie napadami drgawkowymi. Klinicznie wyróżnia się postać zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (37-50% dorosłych, 70% dzieci), zapalenie mózgu (40-50% dorosłych) oraz meningoencephalomyelitis z niedowładami wiotkimi (2-3%). Śmiertelność i przebieg różnią się w zależności od podtypu wirusa: europejski (0,5-2% śmiertelności), dalekowschodni (20-40%) i syberyjski (1-3%).
ataksja, bariera krew-mózg, borelioza mózgu, fotofobia, gorączka, immunosupresja, nerw czaszkowy, niedowład wiotki, niepasteryzowany produkt mleczny, objawy grypopodobne, ośrodkowy układ nerwowy, podtyp wirusa, porażenie mięśni oddechowych, porażenie nerwów czaszkowych, stwardnienie boczne zanikowe, sztywność karku, szum uszny, zaburzenie poznawcze, zaburzenie świadomości, zajęcie układu nerwowego, zakażony kleszcz, zapalenie mózgu, zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie rdzenia kręgowego
Leksykon chorób i schorzeń
Poliomyelitis (nagminne porażenie dziecięce) – Etiologia i przyczyny

Poliomyelitis jest wywoływane przez poliovirus, RNA wirus z rodziny Picornaviridae, który atakuje głównie motoneurony w rdzeniu kręgowym i pniu mózgu, prowadząc do wiotkiego niedowładu i zaniku mięśni. Istnieją trzy serotypy dzikiego poliovirusa (WPV1, WPV2, WPV3), z których WPV1 jest obecnie jedynym endemicznie występującym w Afganistanie i Pakistanie, podczas gdy WPV2 i WPV3 zostały uznane za wyeliminowane odpowiednio w 2015 i 2019 roku. W większości przypadków (72-95%) zakażenie przebiega bezobjawowo lub z łagodnymi objawami grypopodobnymi, natomiast u 1-2% dochodzi do inwazji układu nerwowego i destrukcji motoneuronów, co może skutkować porażeniem, w tym porażeniem mięśni oddechowych z ryzykiem śmierci (5-10%). Zakażenie rozprzestrzenia się głównie drogą fekalno-oralną, a okres inkubacji wynosi 7-14 dni (zakres 3-35 dni). Szczególnie narażone są dzieci poniżej 5 roku życia, osoby nieszczepione oraz immunosupresyjne. Ponadto, szczepionkopochodne poliowirusy (VDPV), zwłaszcza cVDPV2, stanowią obecnie główne źródło zakażeń w populacjach o niskim poziomie wyszczepienia, gdzie osłabiony wirus z doustnej szczepionki (OPV) może mutować i odzyskać neurowirulencję.
bariera krew-mózg, błona śluzowa gardła, doustna szczepionka przeciwko polio, droga fekalno-oralna, droga kropelkowa, Enterovirus, inaktywowana szczepionka przeciwko polio, neuron ruchowy, niedowład wiotki, niewydolność oddechowa, odporność zbiorowa, okres inkubacji, ostre porażenie wiotkie, Picornaviridae, poliovirus, przewód pokarmowy, transport aksonalny, wirus RNA, zanik mięśni, zespół post-polio
Leksykon leków
Działania niepożądane – DTP-Szczepionka błoniczo-tężcowo-krztuścowa adsorbowana nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego, nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego i nie mniej niż 4 j.m. zawiesiny inaktywowanego szczepu Bordetella pertussis/0,5 ml; 1 d; 1 dawka (0,5 ml)

Szczepionka błoniczo-tężcowo-krztuścowa (DTP) zawiera toksoid błoniczy (≥30 j.m.), toksoid tężcowy (≥40 j.m. w badaniu na świnkach morskich i ≥60 j.m. w badaniu na myszach) oraz inaktywowany szczep Bordetella pertussis (≥4 j.m.), adsorbowane na wodorotlenku glinu (≤0,7 mg Al³⁺). Działania niepożądane po szczepieniu klasyfikowane są według częstości występowania, jednak większość zgłaszanych reakcji ma częstość nieznaną. Do najczęstszych objawów należą miejscowe odczyny w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie, ból, obrzęk), które ustępują zwykle w ciągu 24-48 godzin. Bardzo rzadko (1/100 000) mogą wystąpić podskórne ziarniniaki i aseptyczne ropnie związane z obecnością adiuwantu (wodorotlenku glinu). Szczepionka zawiera tiomersal, który może wywoływać reakcje alergiczne, w tym ciężkie anafilaksje.
bezdech, Bordetella pertussis, drgawka, encefalopatia, epizod hipotoniczno-hiporeaktywny, gorączka, Haemophilus influenzae, krzyk mózgowy, marmurkowatość skóry, niedowład wiotki, nieżyt górnych dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, pokrzywka, reakcja alergiczna, ropień aseptyczny, sinica, szczepionka DTP, tiomersal, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wodorotlenek glinu, wstrząs anafilaktyczny, wybroczyny, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenie krążeniowo-oddechowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie splotu ramiennego, ziarniniak

niedowład wiotki

Powiązane wpisy

Borelioza mózgu przenoszona przez kleszcze – Objawy

Poliomyelitis (nagminne porażenie dziecięce) – Etiologia i przyczyny

Działania niepożądane – DTP-Szczepionka błoniczo-tężcowo-krztuścowa adsorbowana nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego, nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego i nie mniej niż 4 j.m. zawiesiny inaktywowanego szczepu Bordetella pertussis/0,5 ml; 1 d; 1 dawka (0,5 ml)