chód tandemowy
Chód tandemowy (ang. tandem walk, tandem gait) to specyficzna metoda oceny równowagi i koordynacji, stosowana w badaniu neurologicznym. Polega na stawianiu stóp jedna za drugą, tak że palce jednej stopy dotykają pięty drugiej, tworząc linię prostą. Prawidłowo wykonany chód tandemowy wymaga dobrej koordynacji, równowagi i integralności móżdżku oraz układu przedsionkowego.
Badanie chodu tandemowego stanowi ważny element oceny funkcji móżdżku i jest częścią standardowego badania neurologicznego. Zaburzenia w wykonywaniu tego testu mogą wskazywać na patologie móżdżkowe, uszkodzenia układu przedsionkowego, neuropatie obwodowe lub zespoły korzeniowe. Charakterystyczne trudności podczas wykonywania próby obejmują niemożność utrzymania prostej linii, zwiększone wahania ciała oraz konieczność korzystania z dodatkowego podparcia.
Ocena chodu tandemowego ma szczególne znaczenie diagnostyczne w ataksji móżdżkowej, zespołach błędnikowych, chorobach demielinizacyjnych oraz w diagnostyce różnicowej zaburzeń równowagi. Test ten często uzupełnia się próbą Romberga oraz innymi elementami badania neurologicznego dla kompleksowej oceny zaburzeń postawy i chodu. Ze względu na prostotę wykonania stanowi cenne narzędzie w codziennej praktyce klinicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Drżenie esencjalne – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Drżenie esencjalne (ET) to przewlekłe, postępujące zaburzenie neurologiczne, charakteryzujące się powolnym nasilaniem drżenia, szczególnie kończyn górnych, z rocznym wzrostem nasilenia o 1 punkt w skali TRS przed wizytą i około 2 punkty w trakcie obserwacji klinicznej. Roczna szybkość pogorszenia wynosi od 1,5% do 5%. ET może rozprzestrzeniać się na ramiona i głowę, a jego przebieg jest bardziej agresywny przy asymetrycznym początku, późnym wieku zachorowania (>65 lat) oraz w postaci ET-plus, która wiąże się z wyższym tempem pogorszenia funkcji poznawczych (NMSS, MMSE, MoCA). Pacjenci z ET mają zwiększone ryzyko rozwoju choroby Parkinsona, szczególnie w przypadku obecności drżenia spoczynkowego, zaburzeń zachowania podczas snu REM oraz nasilonych objawów pozaruchowych. Roczny wskaźnik konwersji ET do choroby Parkinsona wynosi 9,1/1000 osobolat, a w ET-plus jest 2,9-krotnie wyższy niż w czystym ET.
chód tandemowy, choroba Parkinsona, drżenie esencjalne, drżenie esencjalne plus, drżenie kończyn górnych, drżenie samoistne, drżenie spoczynkowe, dysfunkcja poznawcza, Geriatryczna Skala Depresji, MRgFUS, neuroplastyczność, talamotomia, utrata słuchu, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie zachowania podczas snu REM - Leksykon chorób i schorzeń
Uraz głowy i wstrząśnienie mózgu – Diagnostyka i diagnoza
Wstrząśnienie mózgu (mTBI) to łagodny uraz mózgu wynikający z mechanicznego urazu głowy, charakteryzujący się przemijającymi zaburzeniami funkcji neurologicznych. Diagnoza opiera się na szczegółowym wywiadzie dotyczącym mechanizmu urazu, obecności utraty przytomności (niekoniecznej do rozpoznania), amnezji oraz objawów klinicznych ocenianych za pomocą skali Glasgow (wynik 13-15 pkt) i testów funkcji poznawczych, równowagi, koordynacji oraz nerwów czaszkowych. W diagnostyce stosuje się narzędzia takie jak SCAT5, Child-SCAT5, ACE, ImPACT, VVE, pupilometrię oraz badania chodu tandemowego. Badania obrazowe (TK, MR) służą wyłącznie do wykluczenia poważniejszych urazów, a TK jest wskazana przy kryteriach takich jak wynik Glasgow <15 po 2 godzinach, wiek ≥65 lat, amnezja ≥30 minut, czy stosowanie leków przeciwzakrzepowych. MR zaleca się przy utrzymujących się objawach powyżej 7-10 dni lub nietypowym przebiegu klinicznym.
amnezja wsteczna, chód tandemowy, deficyt neurologiczny, funkcje poznawcze, funkcjonalny rezonans magnetyczny, krwawienie śródmózgowe, krwiak nadtwardówkowy, krwiak podtwardówkowy, leki przeciwzakrzepowe, migrena, napad drgawkowy, nerwy czaszkowe, objaw Battle’a, obrazowanie tensora dyfuzji, odruchy neurologiczne, płynotok uszny, rezonans magnetyczny, skala Glasgow, tomografia komputerowa, uraz kręgosłupa szyjnego, urazowy uraz mózgu, wstrząśnienie mózgu, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenie przedsionkowe, zespół drugiego uderzenia, zespół popotrząśnieniowy, zespół stresu pourazowego