konizacja chirurgiczna
Konizacja chirurgiczna to zabieg operacyjny polegający na wycięciu stożkowatego fragmentu szyjki macicy. Procedura wykonywana jest najczęściej w celu diagnostyki i leczenia zmian przedrakowych lub wczesnych postaci raka szyjki macicy, które zostały wcześniej zidentyfikowane podczas badań cytologicznych, kolposkopowych lub biopsji.
Zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym przy użyciu skalpela chirurgicznego, noża elektrycznego lub lasera. Chirurg wycina stożek tkanki obejmujący podejrzaną zmianę wraz z kanałem szyjki macicy. Wielkość i głębokość wyciętego stożka zależy od lokalizacji i rozmiaru zmiany patologicznej.
Konizacja chirurgiczna umożliwia uzyskanie materiału do badania histopatologicznego, co pozwala na dokładną ocenę charakteru zmiany. Jednocześnie zabieg ten może być leczniczy, prowadząc do całkowitego usunięcia zmiany przedrakowej. W przeciwieństwie do innych metod (elektrochemicznej, laserowej), konizacja chirurgiczna pozostawia wyraźne granice wycięcia, co ułatwia ocenę radykalności zabiegu.
Do potencjalnych powikłań po konizacji należą: krwawienie, infekcje, zwężenie kanału szyjki macicy oraz zwiększone ryzyko niewydolności cieśniowo-szyjkowej w przyszłych ciążach. Z tego powodu u kobiet planujących macierzyństwo konieczne jest staranne rozważenie wskazań do zabiegu i ograniczenie wielkości wycinanego stożka do niezbędnego minimum.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (hpv) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) jest jedną z najczęstszych infekcji przenoszonych drogą płciową, obejmującą ponad 200 typów, z czego około 40 zakaża okolice narządów płciowych. Typy HPV niskiego ryzyka (6, 11) odpowiadają za około 90% brodawek płciowych, natomiast typy wysokiego ryzyka (16, 18) za około 70% przypadków raka szyjki macicy oraz innych nowotworów anogenitalnych i jamy ustnej. Większość zakażeń przebiega bezobjawowo i ustępuje samoistnie w ciągu 1-2 lat, jednak przewlekłe zakażenia mogą prowadzić do zmian przednowotworowych i nowotworów. Diagnostyka u kobiet opiera się na badaniach cytologicznych (test Pap) oraz testach wykrywających DNA HPV, zalecanych od 25 roku życia, z częstotliwością co 3-5 lat w zależności od wieku i ryzyka. U mężczyzn diagnostyka jest głównie kliniczna, z możliwością biopsji i testu kwasu octowego. Leczenie koncentruje się na usuwaniu zmian, takich jak brodawki (miejscowo: podofilotoksyna, imikwimod, kwas trichlorooctowy; zabiegowo: krioterapia, elektrokoagulacja, laseroterapia), oraz zmian przednowotworowych (LEEP, konizacja, ablacja laserowa). Szczepienie przeciwko HPV (Gardasil 9) chroni przed 9 typami wirusa, w tym 6, 11, 16 i 18, i jest zalecane dla dzieci w wieku 11-12 lat, z możliwością podania od 9 roku życia, w schemacie 2- lub 3-dawkowym w zależności od wieku i stanu immunologicznego.
badanie histopatologiczne, brodawczakowatość krtani, brodawki narządów płciowych, brodawki płciowe, cytologia szyjki macicy, dysplazja, elektrokoagulacja, folian, Gardasil 9, HPV wysokiego ryzyka, imikwimod, immunosupresja, kolposkopia, konizacja chirurgiczna, krioterapia, kwas trichlorooctowy, laseroterapia, lek immunosupresyjny, podofilotoksyna, rak odbytu, rak szyjki macicy, szczepionka przeciwko HPV, terapia immunomodulująca, test Pap, wirus brodawczaka ludzkiego, zabieg LEEP, zmiany przednowotworowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (hpv) – Leczenie
Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) jest jedną z najczęstszych infekcji przenoszonych drogą płciową, z około 90% przypadków ulegających samoistnej regresji w ciągu 1-2 lat. Leczenie koncentruje się na usuwaniu objawów, takich jak brodawki narządów płciowych wywołane przez HPV niskiego ryzyka (głównie typy 6 i 11), przy użyciu terapii miejscowych (np. podofiloks 0,5%, imikwimod 5% lub 3,75%, synekatechiny 15%) oraz zabiegów inwazyjnych (krioterapia, elektrokauteryzacja, laserowa waporyzacja, chirurgiczne wycięcie, aplikacja kwasów TCA/BCA 80-90%). Wskaźnik nawrotów brodawek wynosi 20-30%, niezależnie od metody leczenia. Zmiany przednowotworowe wywołane przez wysokoonkogenne typy HPV (16, 18) wymagają bardziej agresywnego postępowania, w tym procedur LEEP, konizacji, krioterapii lub laserowej ablacji, w zależności od stopnia dysplazji (CIN 1-3) i lokalizacji zmian (szyjka macicy, srom, pochwa, odbyt, prącie).
brodawki narządów płciowych, cidofovir, dysplazja szyjki macicy, elektrokauteryzacja, HPV niskiego ryzyka, imikwimod, immunomodulator, inhibitor proteasomu, interferon alfa, kłykciny kończyste, konizacja chirurgiczna, krioterapia, kwas trójchlorooctowy, okolica anogenitalna, onkoproteiny HPV, podofiloks, procedura LEEP, spontaniczna regresja, śródnabłonkowa neoplazja sromu, śródnabłonkowa neoplazja szyjki macicy, szczepionka terapeutyczna, terapia fotodynamiczna, ujście cewki moczowej, wirus brodawczaka ludzkiego, zmiany przednowotworowe