CAPD
CAPD (Ciągła Ambulatoryjna Dializa Otrzewnowa) to metoda dializy otrzewnowej stosowana w leczeniu przewlekłej niewydolności nerek. Technika ta wykorzystuje otrzewną pacjenta jako naturalną błonę filtrującą do usuwania produktów przemiany materii, wyrównywania zaburzeń elektrolitowych i równowagi kwasowo-zasadowej oraz usuwania nadmiaru płynów.
W CAPD płyn dializacyjny wprowadzany jest do jamy otrzewnowej przez założony na stałe cewnik otrzewnowy. Po okresie wymiany (zwykle 4-6 godzin), płyn zawierający metabolity jest usuwany i zastępowany świeżym roztworem. Standardowo wykonuje się 3-4 wymiany w ciągu dnia oraz jedną na noc, co zapewnia ciągłość procesu oczyszczania krwi.
Głównymi zaletami CAPD są: niezależność od aparatury dializacyjnej, możliwość prowadzenia normalnego trybu życia, lepsza kontrola ciśnienia tętniczego oraz mniejsze ryzyko wystąpienia zespołu niewyrównania dializacyjnego. Najczęstszym powikłaniem jest zapalenie otrzewnej, które wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i odpowiedniej antybiotykoterapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Teikoplanina – Interakcje
Teikoplanina, glikopeptydowy antybiotyk, wykazuje istotne interakcje farmaceutyczne, zwłaszcza z aminoglikozydami (gentamycyna, tobramycyna, amikacyna, streptomycyna), z którymi nie należy mieszać roztworów ze względu na fizykochemiczną niezgodność i ryzyko nasilenia nefro- i ototoksyczności. Wyjątkiem jest jednoczesne podawanie w płynie dializacyjnym podczas CAPD. Ponadto, stosowanie teikoplaniny z lekami o potencjale nefro-, neuro- i ototoksycznym, takimi jak kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna oraz diuretyki pętlowe (furosemid, kwas etakrynowy), wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek oraz słuchu. Pomimo tych zaleceń, dostępne dane kliniczne nie potwierdzają synergistycznej toksyczności przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.
amfoterycyna B, amikacyna, aminoglikozyd, CAPD, cefalosporyna, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cisplatyna, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, farmakodynamika, farmakokinetyka, furosemid, gentamycyna, hepatotoksyczność, kolistyna, kwas etakrynowy, leczenie przeciwdrobnoustrojowe, lek nefrotoksyczny, metronidazol, neurotoksyczność, niezgodność farmaceutyczna, ototoksyczność, penicylina, polimyksyna E, populacja pediatryczna, reakcja disulfiramopodobna, streptomycyna, synergiczna toksyczność, teikoplanina, tobramycyna, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levofloxacin Aurovitas 500 mg
Levofloxacin Aurovitas jest dostępny w tabletkach powlekanych zawierających 250 mg lub 500 mg lewofloksacyny (półwodnej). Dawkowanie zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia oraz wrażliwości patogenu, podawany jest doustnie 1-2 razy na dobę. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny >50 ml/min) dawki wahają się od 250 mg do 500 mg na dobę, a czas leczenia od 3 dni (niepowikłane zakażenia pęcherza moczowego) do 8 tygodni (płucna postać wąglika). W przypadku niewydolności nerek (klirens ≤50 ml/min) konieczna jest modyfikacja dawkowania, np. przy klirensie 19-10 ml/min dawka 500 mg/24 h jest redukowana do 125 mg/24 h po pierwszej dawce 500 mg. Nie ma potrzeby podawania dodatkowych dawek po hemodializie lub CAPD. U pacjentów z zaburzeniami wątroby modyfikacja dawki nie jest wymagana, gdyż lek jest głównie wydalany przez nerki.
biorównoważność, CAPD, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dydanozyna, hemodializa, klirens kreatyniny, lek zobojętniający sok żołądkowy, lewofloksacyna, lewofloksacyna półwodna, niepowikłane zakażenie pęcherza moczowego, niewydolność nerek, ostre bakteryjne zapalenie zatok, ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek, płucna postać wąglika, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie układu moczowego, pozaszpitalne zapalenie płuc, prawidłowa czynność nerek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, sukralfat, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie i zerwanie ścięgna, zapalenie oskrzeli - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Aurovitas 0,5 mg
Leczenie entekawirem powinno być prowadzone przez lekarza doświadczonego w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B. Dostępne dawki to tabletki powlekane 0,5 mg i 1 mg, dawkowanie dostosowuje się indywidualnie w zależności od wcześniejszego leczenia i stanu klinicznego pacjenta. U pacjentów nieleczonych analogami nukleozydów zalecana dawka wynosi 0,5 mg raz na dobę, podawana niezależnie od posiłku. U pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, podawana na czczo. W przypadku oporności na lamiwudynę rozważa się terapię skojarzoną z innym lekiem przeciwwirusowym. Optymalny czas terapii nie jest ściśle określony, jednak zaleca się kontynuację leczenia minimum 12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do serokonwersji HBsAg, z regularną oceną skuteczności, szczególnie przy terapii dłuższej niż 2 lata. Przerwanie leczenia nie jest zalecane u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, badanie histologiczne, CAPD, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, DNA HBV, entekawir, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, lek przeciwwirusowy, marskość wątroby, monoterapia entekawirem, mutacja warunkująca oporność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, przeciwciało anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, roztwór doustny, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, terapia skojarzona, wyrównana czynność wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Synoptis 0,5 mg
Terapia entekawirem (Entecavir Synoptis) powinna być prowadzona przez lekarzy doświadczonych w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, z indywidualnym doborem dawki uwzględniającym stan kliniczny, wcześniejsze leczenie oraz funkcję wątroby i nerek. U dorosłych pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów z wyrównaną czynnością wątroby zalecana dawka to 0,5 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, podawana na czczo. W przypadku mutacji LVDr rozważa się terapię skojarzoną z innym lekiem przeciwwirusowym. Dawkowanie u dzieci i młodzieży zależy od masy ciała: ≥32,6 kg – 0,5 mg raz na dobę, <32,6 kg – preferowany roztwór doustny; lek nie jest zalecany u dzieci <10 kg i <2 lat. Modyfikacja dawki jest konieczna u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 mL/min, z podziałem na konkretne zakresy (np. 0,25 mg raz na dobę lub 0,5 mg co 48 godzin przy klirensie 30-49 mL/min). Nie wymaga się zmiany dawki ze względu na wiek, płeć czy rasę, natomiast u pacjentów dializowanych entekawir podaje się po hemodializie.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, antygen HBeAg, CAPD, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, DNA HBV, entekawir, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, marskość wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność na lamiwudynę, oporny wirus zapalenia wątroby, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, roztwór doustny, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Teikoplanina BRADEX 400 mg* *odpowiada 400 000 IU
Dawkowanie teikoplaniny (lek BRADEX) wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, odpowiedzi klinicznej oraz czynności nerek pacjenta. Monitorowanie stężeń leku w surowicy jest kluczowe dla zapewnienia skuteczności terapii, z docelowymi stężeniami minimalnymi wynoszącymi dla większości zakażeń Gram-dodatnich ≥15 mg/L (FPIA) oraz 10 mg/L (HPLC), a dla ciężkich zakażeń, takich jak infekcyjne zapalenie wsierdzia, 30-40 mg/L (FPIA) lub 15-30 mg/L (HPLC). Dawkowanie nasycające i podtrzymujące różni się w zależności od wskazania, np. w zakażeniach skóry i tkanki miękkiej stosuje się 6 mg/kg mc. co 12 godzin (3 dawki nasycające) oraz 6 mg/kg mc. raz na dobę w leczeniu podtrzymującym, natomiast w infekcyjnym zapaleniu wsierdzia dawka nasycająca wynosi 12 mg/kg mc. co 12 godzin (3-5 dawek), a podtrzymująca 12 mg/kg mc. raz na dobę. Terapia powinna trwać co najmniej 21 dni w zapaleniu wsierdzia, nie przekraczając 4 miesięcy.
bakterie Gram-dodatnie, CAPD, ciężka niewydolność nerek, Clostridium difficile, czynność nerek, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, dysfagia, hemodializa, infekcyjne zapalenie wsierdzia, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, metoda HPLC, monitorowanie stężenia, niewydolność nerek, stężenie teikoplaniny, teikoplanina, terapia dożylna, wlew dożylny, zakażenie dróg moczowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanki miękkiej, zapalenie okrężnicy, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biotum 2 g
Biotum (ceftazydym) jest dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, w dawkach 1 g i 2 g. Dawkowanie leku jest ściśle uzależnione od rodzaju i ciężkości zakażenia oraz funkcji nerek pacjenta. U dorosłych z prawidłową czynnością nerek maksymalna dobowa dawka wynosi do 9 g, podawana zwykle co 8 godzin. W przypadku mukowiscydozy dawka może sięgać 100-150 mg/kg mc./dobę, maksymalnie do 9 g. W gorączce neutropenicznej stosuje się 2 g co 8 godzin lub dawkę wysycającą 2 g, a następnie ciągłą infuzję 4-6 g/24h. Dawkowanie w innych zakażeniach, takich jak szpitalne zapalenia płuc, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bakteriemia, zakażenia kości i stawów, powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich oraz jamy brzusznej, wynosi zwykle 1-2 g co 8 godzin. W profilaktyce okołooperacyjnej przy TURP stosuje się 1 g podczas wprowadzenia do znieczulenia i kolejną dawkę przy wyjmowaniu cewnika.
bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, CAPD, ceftazydym, ciągła infuzja, dieta niskosodowa, funkcja nerek, gorączka neutropeniczna, infuzja przerywana, mukowiscydoza, profilaktyka okołooperacyjna, przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego, ropne zapalenie ucha środkowego, roztwór do wstrzykiwań, szpitalne zapalenie płuc, TURP, wstrzyknięcie bezpośrednie, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie otrzewnej, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entekavir Adamed 1 mg
Entekavir Adamed jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 0,5 mg i 1 mg. Dawkowanie u dorosłych zależy od wcześniejszego leczenia i stanu czynności wątroby: 0,5 mg raz na dobę u pacjentów nieleczonych uprzednio analogami nukleozydów z wyrównaną czynnością wątroby, 1 mg raz na dobę na czczo u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby. U dzieci i młodzieży dawka wynosi 0,5 mg raz na dobę przy masie ciała ≥ 32,6 kg, a dla mniejszych mas ciała zalecany jest roztwór doustny. Leczenie powinno być prowadzone przez co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do uzyskania serokonwersji HBs, z regularną kontrolą aktywności AlAT i wiremii. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością nie zaleca się zaprzestania terapii.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, badanie histologiczne, CAPD, dializa otrzewnowa, DNA HBV, HBeAg, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, marskość wątroby, monoterapia entekawirem, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność na lamiwudynę, oporny wirus zapalenia wątroby, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, wiremia, wyrównana czynność wątroby - Leksykon substancji czynnych
Lewofloksacyna – Przedawkowanie
Lewofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk, stosowany jest w różnych formach farmaceutycznych, w tym doustnych, dożylnych oraz okulistycznych. Przedawkowanie lewofloksacyny prowadzi do objawów neurotoksycznych, takich jak splątanie, drgawki, omamy, drżenie i mioklonie, oraz zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, w tym wydłużenia odstępu QT, co wskazuje na ryzyko arytmii. Dodatkowo mogą wystąpić objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i nadżerki błon śluzowych. W przypadku preparatów okulistycznych całkowita dawka substancji jest zbyt niska, aby wywołać toksyczne efekty ogólnoustrojowe, jednak miejscowe przedawkowanie wymaga przemycia oczu wodą o temperaturze pokojowej.
CAPD, dializa otrzewnowa, drgawka, drżenie, działanie niepożądane, fluorochinolon, hemodializa, interwencja medyczna, lek zobojętniający, lewofloksacyna, mioklonia, nadżerka błony śluzowej, napad padaczkowy, neurotoksyczność, objaw neurologiczny, omam, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, postępowanie terapeutyczne, preparat oczny, przemycie oka, przewód pokarmowy, splątanie, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie przewodnictwa elektrycznego, zaburzenie świadomości, zakażenie bakteryjne, zapis EKG, zawrót głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Levofloxacin Aurovitas 250 mg
Przedawkowanie lewofloksacyny manifestuje się głównie objawami neurologicznymi, gastroenterologicznymi oraz kardiologicznymi. Do najczęstszych symptomów należą zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, takie jak splątanie, zawroty głowy, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), napady padaczkowe (drgawki toniczno-kloniczne) oraz omamy i drżenie kończyn. Ze strony przewodu pokarmowego obserwuje się nudności oraz nadżerki błon śluzowych. Istotnym zagrożeniem są również zaburzenia kardiologiczne, w tym wydłużenie odstępu QT, co zwiększa ryzyko wystąpienia groźnych arytmii, takich jak torsade de pointes.
CAPD, dializa otrzewnowa, drgawki, drgawki toniczno-kloniczne, drżenie, halucynacje wzrokowe, hemodializa, leczenie objawowe, leczenie przeciwpadaczkowe, lewofloksacyna, monitoring kardiologiczny, nadżerka błony śluzowej, napad padaczkowy, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, przedawkowanie lewofloksacyny, stan splątania, technika nerkozastępcza, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie repolaryzacji komór - Leksykon leków
Interakcje leku – Teikoplanina BRADEX 200 mg* *odpowiada 200 000 IU
Teikoplanina BRADEX, antybiotyk glikopeptydowy, wykazuje istotne interakcje farmaceutyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza z aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna), z którymi nie należy mieszać roztworów do wstrzyknięć ze względu na fizyczną niezgodność. Jednoczesne stosowanie teikoplaniny z lekami nefrotoksycznymi, neurotoksycznymi lub ototoksycznymi, takimi jak kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna, furosemid czy kwas etakrynowy, wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek oraz słuchu. Poziom ważności tych interakcji waha się od wysokiego (aminoglikozydy) do średniego (kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna) i niskiego do średniego (furosemid, kwas etakrynowy). W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji teikoplaniny z innymi antybiotykami, lekami przeciwnadciśnieniowymi, znieczulającymi, kardiologicznymi czy przeciwcukrzycowymi.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, antybiotyk glikopeptydowy, antybiotyk polipeptydowy, antybiotykoterapia, CAPD, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cisplatyna, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, działanie nefrotoksyczne, działanie neurotoksyczne, działanie niepożądane, działanie ototoksyczne, furosemid, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja międzylekowa, kolistyna, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnowotworowy, niezgodność farmaceutyczna, odpowiedź immunologiczna, populacja pediatryczna, środek znieczulający, synergizm toksyczny, teikoplanina, zaburzenie czynności nerek, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Ranbaxy 1 mg
Terapia entekawirem w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B powinna być prowadzona pod nadzorem doświadczonego lekarza, z uwzględnieniem indywidualnego stanu klinicznego pacjenta oraz historii leczenia. Dawkowanie u pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów wynosi 0,5 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby zaleca się dawkę 1 mg raz na dobę, przy czym lek należy przyjmować na czczo. U dzieci i młodzieży dawkowanie zależy od masy ciała: ≥32,6 kg – 0,5 mg/dobę, <32,6 kg – roztwór doustny. W przypadku niewydolności nerek konieczna jest modyfikacja dawki w zależności od klirensu kreatyniny, np. przy klirensie 30-49 ml/min dawka u nieleczonych uprzednio to 0,25 mg raz na dobę lub 0,5 mg co 48 godzin. U pacjentów dializowanych dawka jest jeszcze niższa i podawana po zabiegu hemodializy. Nie ma konieczności modyfikacji dawki ze względu na wiek, płeć czy rasę, natomiast u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością leczenie nie powinno być przerywane.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, antygen HBeAg, CAPD, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, DNA HBV, entekawir, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, marskość wątroby, monoterapia entekawirem, mutacja warunkująca oporność, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, roztwór doustny, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, terapia skojarzona, wiremia, wyrównana czynność wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Linezolid Kabi 2 mg/ml
Linezolid Kabi w postaci roztworu do infuzji o stężeniu 2 mg/ml jest rekomendowany jako lek pierwszego wyboru w terapii początkowej zakażeń takich jak szpitalne i pozaszpitalne zapalenie płuc oraz powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich. Standardowe dawkowanie wynosi 600 mg podawane dożylnie dwa razy na dobę, z infuzją trwającą od 30 do 120 minut. Terapia trwa zazwyczaj 10-14 dni, z maksymalnym czasem leczenia do 28 dni, co wynika z braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności dłuższego stosowania. W przypadku bakteriemii nie ma potrzeby zwiększania dawki ani wydłużania czasu terapii. Linezolid charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną po podaniu doustnym (~100%), co umożliwia płynne przejście z terapii dożylnej na doustną bez konieczności modyfikacji dawki.
bakteriemia, CAPD, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dawkowanie dwa razy na dobę, dostępność biologiczna linezolidu, hemodializa, klirens kreatyniny, leczenie nerkozastępcze, niewydolność nerek, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, pozaszpitalne zapalenie płuc, roztwór do infuzji, szpitalne zapalenie płuc, terapia początkowa, worek infuzyjny, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Teicoplanin Altan 400 mg
Teikoplanina wykazuje istotne interakcje farmaceutyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z aminoglikozydami, z którymi nie należy mieszać roztworów przed wstrzyknięciem ze względu na ryzyko niezgodności i potencjalnego zwiększenia nefro- i ototoksyczności. Podobne ryzyko nefrotoksyczności i/lub ototoksyczności występuje przy jednoczesnym stosowaniu teikoplaniny z kolistyną, amfoterycyną B, cyklosporyną, cisplatyną, furosemidem oraz kwasem etakrynowym. Zaleca się ostrożność, monitorowanie funkcji nerek i słuchu oraz unikanie mieszania roztworów. W badaniach klinicznych nie wykazano synergistycznej toksyczności, jednak wskazane jest ścisłe monitorowanie pacjentów, zwłaszcza przy terapii skojarzonej. Brak danych o interakcjach u dzieci wymaga szczególnej ostrożności w tej grupie wiekowej.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, CAPD, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cisplatyna, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, furosemid, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, kolistyna, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwgrzybiczy, neurotoksyczność, niezgodność farmaceutyczna, objaw neurotoksyczny, ototoksyczność, Teicoplanin Altan, teikoplanina, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Daptomycin Accordpharma 500 mg
Daptomycin Accordpharma jest antybiotykiem podawanym dożylnie w dawkach 350 mg i 500 mg, po rekonstytucji uzyskując stężenie 50 mg/ml. U dorosłych stosuje się infuzję dożylną trwającą 30 minut lub wstrzyknięcie dożylne 2-minutowe (badane jedynie u zdrowych osób). Dawkowanie zależy od rodzaju zakażenia: cSSTI bez bakteriemii 4 mg/kg mc. raz na dobę przez 7-14 dni, cSSTI z bakteriemią lub prawostronne infekcyjne zapalenie wsierdzia (RIE) 6 mg/kg mc. raz na dobę, z możliwością wydłużenia terapii. U dzieci i młodzieży dawki są wyższe i zależą od wieku oraz obecności bakteriemii, np. u dzieci 1-6 lat stosuje się 9-12 mg/kg mc. raz na dobę z infuzją 60-minutową. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 1 roku życia ze względu na ryzyko toksyczności mięśniowej i neurologicznej.
bakteriemia, CAPD, chlorek sodu, cSSTI, daptomycyna, farmakokinetyka, fosfokinaza kreatynowa, hemodializa, infuzja dożylna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, rekonstytucja, RIE, rozcieńczanie leku, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby