inhibitor cytochromu P-450

Inhibitor cytochromu P-450 to substancja, która hamuje aktywność enzymów z rodziny cytochromu P-450, kluczowego systemu metabolizującego leki w organizmie człowieka. Enzymy te odpowiadają za biotransformację wielu leków, substancji toksycznych oraz związków endogennych, głównie w wątrobie.

Inhibitory CYP450 mogą działać poprzez różne mechanizmy: kompetycyjnie (konkurując z substratami o miejsce aktywne enzymu), niekompetycyjnie (wiążąc się z enzymem poza miejscem aktywnym) lub poprzez mechanizm samobójczy (nieodwracalnie inaktywując enzym). Hamowanie aktywności tych enzymów prowadzi do spowolnienia metabolizmu ich substratów, co może skutkować zwiększeniem stężenia leku w osoczu i nasileniem jego działania, włącznie z wystąpieniem działań niepożądanych.

W praktyce klinicznej inhibitory CYP450 są przyczyną wielu istotnych interakcji międzylekowych. Do klasycznych przykładów należą: ketokonazol (silny inhibitor CYP3A4), fluoksetyna (inhibitor CYP2D6), cymetydyna (inhibitor wielu izoenzymów) czy sok grejpfrutowy (zawierający furanokumaryny hamujące CYP3A4). Znajomość profilu inhibicji poszczególnych leków jest kluczowa dla bezpiecznej farmakoterapii, szczególnie u pacjentów przyjmujących wiele leków jednocześnie.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Leflunomid Bluefish 10 mg

Leflunomid jest prolekiem, którego działanie terapeutyczne wynika głównie z aktywnego metabolitu A771726, powstającego w wyniku metabolizmu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Wchłanianie leku jest wysokie (82-95%) i niezależne od obecności pokarmu, a czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia metabolitu w osoczu wynosi od 1 do 24 godzin. Ze względu na długi okres półtrwania A771726 (~2 tygodnie), stosuje się dawkę nasycającą 100 mg przez 3 dni, co pozwala szybciej osiągnąć stan równowagi, w którym średnie stężenie metabolitu wynosi około 35 μg/ml przy dawce 20 mg/dobę. Metabolit wykazuje silne, liniowe wiązanie z białkami osocza (~99,4%), a jego objętość dystrybucji jest niewielka (~11 litrów), co wskazuje na ograniczoną dystrybucję tkankową. Klirens metabolitu jest niski (~31 ml/h), co odzwierciedla powolną eliminację leku z organizmu.
aktywator cytochromu P-450, biologiczny okres półtrwania, biotransformacja, CAPD, cholestyramina, ciągła dializa otrzewnowa, cymetydyna, cytochrom P-450, dawka nasycająca, ekspozycja układowa, farmakodynamika, hemodializa, inhibitor cytochromu P-450, interakcja farmakokinetyczna, JRA, klirens, krążenie jelitowo-wątrobowe, leflunomid, metabolit A771726, metabolizm pierwszego przejścia, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, przewlekła niewydolność nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, stan równowagi farmakologicznej, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Leflunomid Egis 10 mg

Leflunomid wykazuje złożony profil farmakokinetyczny, kluczowy dla jego zastosowania w terapii chorób reumatycznych. Po podaniu doustnym lek jest szybko metabolizowany do aktywnego metabolitu A771726, który odpowiada za działanie terapeutyczne. Biodostępność leflunomidu wynosi 82-95%, a czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia metabolitu w osoczu jest zmienny i wynosi od 1 do 24 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Aktywny metabolit charakteryzuje się długim okresem półtrwania około 2 tygodni, co uzasadnia stosowanie dawki nasycającej 100 mg przez 3 dni w celu szybszego osiągnięcia stanu równowagi. W stanie równowagi stężenie A771726 przy standardowej dawce 20 mg/dobę wynosi około 35 µg/ml, a kumulacja metabolitu jest 33-35-krotna w porównaniu do pojedynczej dawki. Metabolit wiąże się intensywnie z białkami osocza (głównie albuminami), przy czym wolna frakcja stanowi około 0,62% całkowitego stężenia, co ma znaczenie dla potencjalnych interakcji farmakokinetycznych.
4-trifluorometyloanilina, A771726, aktywator cytochromu P-450, biodostępność leflunomidu, biotransformacja, cholestyramina, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cymetydyna, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, dializoterapia, erytrocyt, farmakokinetyka, faza eliminacji, hemodializa, inhibitor cytochromu P-450, krążenie jelitowo-wątrobowe, leflunomid, metabolizm pierwszego przejścia, mikrosom, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, podanie doustne, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, ściana jelit, trudność w połykaniu, węgiel aktywny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Arketis tabletki 20 mg 20 mg

Paroksetyna w dawce 20 mg (lek Arketis) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko rozwoju zagrażającego życiu zespołu serotoninowego. Wyjątek stanowi linezolid, odwracalny nieselektywny inhibitor MAO, którego łączone stosowanie z paroksetyną wymaga ścisłej kontroli klinicznej i monitorowania ciśnienia tętniczego. Przy zmianie terapii z inhibitorów MAO na paroksetynę należy zachować okres karencji: minimum 2 tygodnie po nieodwracalnych inhibitorach MAO oraz co najmniej 24 godziny po odwracalnych inhibitorach MAO (moklobemid, linezolid, błękit metylenowy). Odstęp między odstawieniem paroksetyny a rozpoczęciem inhibitorów MAO powinien wynosić co najmniej 7 dni.
Arketis, błękit metylenowy, chlorek metylotioniny, CYP 2D6, inhibitor cytochromu P-450, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, moklobemid, nadwrażliwość na substancję czynną, nagła śmierć sercowa, nieodwracalny inhibitor MAO, odwracalny inhibitor MAO, paroksetyna, pimozyd, tiorydazyna, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Leflunomide Aurovitas 20 mg

Leflunomid ulega szybkiemu metabolizmowi pierwszego przejścia do aktywnego metabolitu A771726, który jest głównym czynnikiem farmakologicznym leku. Biodostępność leflunomidu wynosi 82-95%, a Tmax metabolitu A771726 po pojedynczej dawce mieści się w zakresie 1-24 godzin. Pokarm nie wpływa istotnie na wchłanianie, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków. Ze względu na długi okres półtrwania metabolitu (~2 tygodnie), stosuje się dawkę nasycającą 100 mg przez pierwsze 3 dni terapii, co pozwala szybciej osiągnąć stan równowagi (około 35 μg/mL przy dawce 20 mg/dobę). Metabolit wiąże się intensywnie z białkami osocza (~99,38%), a jego objętość dystrybucji wynosi około 11 litrów. Eliminacja zachodzi równomiernie przez nerki i przewód pokarmowy, a klirens wynosi około 31 mL/h. Wydalanie można przyspieszyć stosując węgiel aktywny lub cholestyraminę, co jest istotne w przypadku przedawkowania lub planowania ciąży.
4-trifluorometyloanilina, biodostępność, biologiczny okres półtrwania, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dawka nasycająca, ekspozycja układowa, hemodializa, induktor cytochromu P-450, inhibitor cytochromu P-450, interakcja lekowa, klirens, krążenie jelitowo-wątrobowe, leflunomid, metabolit A771726, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, parametr farmakokinetyczny, przewlekła niewydolność nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, stężenie w stanie stacjonarnym, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Clonazepamum TZF 2 mg

Klonazepam, jako benzodiazepina, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego bezpieczeństwo i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne są interakcje z opioidami, lekami anestetycznymi, psychotropowymi, przeciwdepresyjnymi, przeciwhistaminowymi, hipotensyjnymi o działaniu ośrodkowym oraz miorelaksantami, które nasilają depresję ośrodkowego układu nerwowego (OUN), zwiększając ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. Również amiodaron może nasilać toksyczność benzodiazepin, a walproinian sodu w połączeniu z klonazepamem może indukować napady nieświadomości. Warto podkreślić, że jednoczesne stosowanie alkoholu jest przeciwwskazane ze względu na bardzo wysokie ryzyko nasilenia działania depresyjnego na OUN, zaburzeń koordynacji, utraty przytomności oraz reakcji paradoksalnych, takich jak pobudzenie psychoruchowe czy agresja.
4-benzodiazepina, amiodaron, cymetydyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, disulfiram, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, hydantoina, induktor cytochromu P-450, inhibitor cytochromu P-450, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P-450, karbamazepina, ketokonazol, klonazepam, lek anestetyczny, lek antyarytmiczny, lek hipotensyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek psychotropowy, miorelaksant, napad nieświadomości, opioidowy lek przeciwbólowy, pobudzenie psychoruchowe, prymidon, reakcja paradoksalna, ryfampicyna, rytonawir, walproinian sodu, zaburzenie koordynacji ruchowej, znieczulenie ogólne, zwiotczenie mięśni szkieletowych
Leksykon leków
Interakcje leku – Cilostop 100 mg

Cylostazol, inhibitor fosfodiesterazy III o działaniu przeciwpłytkowym, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Monoterapia cylostazolem w dawce 150 mg 2×/dobę nie wydłuża czasu krwawienia, jednak połączenie z ASA zwiększa hamowanie agregacji płytek o 23-25%, a jednoczesne stosowanie z co najmniej dwoma lekami przeciwpłytkowymi lub przeciwzakrzepowymi jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko krwawień (potwierdzone w badaniu CASTLE). W przypadku warfaryny i innych doustnych antykoagulantów nie stwierdzono istotnego wpływu na PT, APTT ani czas krwawienia, jednak zaleca się ostrożność i częste monitorowanie parametrów krzepnięcia. Cylostazol metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 i CYP2C19, a jego aktywność farmakologiczna może być znacząco zwiększona przez inhibitory tych enzymów, co wymaga redukcji dawki do 50 mg 2×/dobę (np. erytromycyna, ketokonazol, omeprazol). Słabszy inhibitor CYP3A4, diltiazem, zwiększa AUC cylostazolu o 44% bez konieczności modyfikacji dawki.
agregacja płytek krwi, atorwastatyna, cylostazol, CYP2C19, cyzapryd, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, diltiazem, doustny antykoagulant, działanie hipotensyjne, dziurawiec, enzym CYP3A4, erytromycyna, fenytoina, halofantryna, induktor CYP3A4, inhibitor cytochromu P-450, inhibitor fosfodiesterazy III, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, ketokonazol, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lowastatyna, nadmierny spadek ciśnienia, omeprazol, parametr hemodynamiczny, pimozyd, pochodna sporyszu, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, tachykardia odruchowa, układ krzepnięcia, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Stediril 30 150 mcg + 30 mcg

Stosowanie złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych Stediril 30, zawierających etynyloestradiol i lewonorgestrel, wiąże się z licznymi interakcjami farmakokinetycznymi i farmakodynamicznymi. Substancje indukujące enzymy mikrosomalne wątroby (np. karbamazepina, ryfampicyna, ziele dziurawca) oraz leki przyspieszające pasaż żołądkowo-jelitowy mogą znacząco obniżać stężenie etynyloestradiolu w osoczu, co skutkuje zmniejszeniem skuteczności antykoncepcyjnej i zwiększoną częstością krwawień śródcyklicznych. W takich przypadkach zaleca się stosowanie dodatkowych, niehormonalnych metod antykoncepcji przez cały okres terapii oraz odpowiednio długo po jej zakończeniu (minimum 7 dni, a w przypadku induktorów enzymów nawet 28 dni). Z kolei inhibitory izoenzymów CYP3A4 (np. indynawir, flukonazol) oraz niektóre leki (atorwastatyna, witamina C, paracetamol) mogą podwyższać stężenie etynyloestradiolu, co wymaga monitorowania działań niepożądanych, w tym ryzyka cholestazy wewnątrzwątrobowej przy jednoczesnym stosowaniu troleandomycyny.
aminotransferaza, atorwastatyna, barbiturany, biodostępność, cyklosporyna, dehydroepiandrosteron, deksametazon, dziurawiec zwyczajny, enzymy mikrosomalne wątroby, etanol, etynyloestradiol, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, folian, globulina wiążąca kortyzol, indukcja enzymów, inhibitor cytochromu P-450, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, klirens kreatyniny, kortykosteroid, krwawienie śródcykliczne, kwas askorbinowy, lek przeczyszczający, metabolizm wątrobowy, metabolizm węglowodanów, metoda antykoncepcji, metoda niehormonalna, mlekotok, progestagen, ryfampicyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia cyklu miesiączkowego, zastój żółci
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Leflunomide Aurovitas 15 mg

Leflunomid, będący prolekiem, ulega szybkiemu metabolizmowi pierwszego przejścia do aktywnego metabolitu A771726, który odpowiada za działanie farmakologiczne leku. Biodostępność leflunomidu wynosi 82-95%, a czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia metabolitu w osoczu jest zmienny i wynosi od 1 do 24 godzin. Ze względu na długi okres półtrwania A771726, około 2 tygodnie, stosuje się dawkę nasycającą 100 mg przez 3 dni, aby szybciej osiągnąć stan równowagi. W stanie równowagi stężenie metabolitu przy dawce 20 mg/dobę wynosi około 35 μg/mL, a kumulacja w osoczu jest 33-35-krotna w porównaniu do pojedynczej dawki. Metabolit wiąże się intensywnie z białkami osocza (99,38%), a wolna frakcja stanowi jedynie 0,62%, co ma znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych, zwłaszcza z tolbutamidem, który zwiększa wolną frakcję A771726 dwukrotnie do trzykrotnie.
4-trifluorometyloanilina, biodostępność leflunomidu, biologiczny okres półtrwania, cholestyramina, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, hemodializa, inhibitor cytochromu P-450, klirens, krążenie jelitowo-wątrobowe, Leflunomide Aurovitas, liniowa farmakokinetyka, metabolit A771726, metabolizm pierwszego przejścia, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, przewlekła niewydolność nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie z żółcią
Leksykon substancji czynnych
Leflunomid – Właściwości farmakokinetyczne

Leflunomid jest lekiem przeciwreumatycznym modyfikującym przebieg choroby, stosowanym w aktywnej postaci reumatoidalnego zapalenia stawów. Jego działanie terapeutyczne opiera się na aktywnym metabolicie A771726, powstającym w wyniku szybkiej biotransformacji leflunomidu w ścianie jelit i wątrobie. Lek charakteryzuje się wysokim stopniem wchłaniania (82-95%) niezależnym od przyjmowania posiłków oraz zmiennym czasie osiągnięcia maksymalnego stężenia metabolitu (Tmax 1-24 h). Ze względu na długi okres półtrwania A771726 (~2 tygodnie), stosuje się dawkę nasycającą 100 mg przez 3 dni, co pozwala szybciej osiągnąć stężenie stacjonarne. Przy dawce 20 mg/dobę średnie stężenie metabolitu w stanie równowagi wynosi około 35 μg/ml, z kumulacją 33-35-krotną względem pojedynczej dawki. Metabolit wiąże się intensywnie z białkami osocza (>99%, głównie albuminami), a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi około 11 litrów. Klirens A771726 jest niski (~31 ml/h), co przekłada się na powolną eliminację.
aktywator cytochromu P-450, albumina, biotransformacja, cholestyramina, ciągła dializa otrzewnowa, cymetydyna, cytoplazma komórki, dawka nasycająca, dializa, diklofenak, ekspozycja układowa, glukuronidacja, hemodializa, ibuprofen, inhibitor cytochromu P-450, klirens, krążenie jelitowo-wątrobowe, leflunomid, lek przeciwreumatyczny modyfikujący przebieg choroby, metabolit A771726, metabolizm pierwszego przejścia, mikrosomy, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, przewlekła niewydolność nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, ściana jelit, stan równowagi, stężenie stacjonarne, tolbutamid, warfaryna, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie z żółcią, zdrowy ochotnik
Leksykon leków
Interakcje leku – Viavardis 10 mg

Wardenafil wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z metabolizmem przez CYP3A4. Silne inhibitory tego enzymu, takie jak indynawir (800 mg 3x/dobę), rytonawir (600 mg 2x/dobę), ketokonazol (200 mg) oraz itrakonazol, powodują znaczące zwiększenie stężenia wardenafilu w osoczu (np. rytonawir zwiększa AUC 49-krotnie i Cmax 13-krotnie, wydłużając t1/2 do 25,7 h), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania, zwłaszcza u mężczyzn powyżej 75 roku życia. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i klarytromycyna, również zwiększają ekspozycję na wardenafil (4-krotne ↑ AUC, 3-krotne ↑ Cmax), co może wymagać dostosowania dawki. Wardenafil nie wykazuje istotnych interakcji z lekami takimi jak cymetydyna, ranitydyna, digoksyna, warfaryna, glibenklamid, kwas acetylosalicylowy (81 mg 2x/dobę) czy alkoholem do stężenia 73 mg/dl, choć spożycie alkoholu może nasilać hipotensję i ryzyko zawrotów głowy.
beta-adrenolityk, bloker kanałów wapniowych, bloker receptorów alfa-adrenergicznych, dysfunkcja erekcyjna, działanie hipotensyjne, działanie hipotensyjne azotanów, farmakokinetyka wardenafilu, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P-450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, metabolizm CYP2C9, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, okres półtrwania wardenafilu, pochodna sulfonylomocznika, produkt zobojętniający kwas solny, rozrost gruczołu krokowego, silny inhibitor CYP3A4, słaby inhibitor CYP3A4, umiarkowany inhibitor CYP3A4, względna biodostępność
Leksykon leków
Interakcje leku – Xonvea 10 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Xonvea, zawierający doksylaminę wodorobursztynianu 10 mg oraz pirydoksynę chlorowodorek 10 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, głównie wynikające z właściwości przeciwhistaminowych i antycholinergicznych doksylaminy oraz metabolicznego wpływu pirydoksyny. Szczególnie istotne klinicznie są interakcje z lekami o działaniu antycholinergicznym (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, IMAO, neuroleptyki), które mogą nasilać toksyczność doksylaminy, oraz z lekami uspokajającymi (barbiturany, benzodiazepiny, opioidy), gdzie obserwuje się nasilenie sedacji. Wysokie ryzyko depresji ośrodkowego układu nerwowego występuje także przy jednoczesnym stosowaniu hydroksymaślanu sodu, co stanowi przeciwwskazanie do kojarzenia tych leków. Ponadto, doksylamina może maskować objawy ototoksyczności leków aminoglikozydowych oraz nasilać fotouczulenie w połączeniu z lekami fotosensytyzującymi. Zaleca się unikanie łączenia z inhibitorami cytochromu P-450 oraz lekami wydłużającymi odstęp QT ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk makrolidowy, azol przeciwgrzybiczny, choroba Parkinsona, chromatografia gazowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doksylamina, działanie antycholinergiczne, działanie fotouczulające, działanie sedatywne, fałszywie dodatni wynik badania, fenobarbital, hipokaliemia, hydroksymaślan sodu, inhibitor cytochromu P-450, inhibitor dekarboksylazy dopa, inhibitor monoaminooksydazy, lek fotosensytyzujący, lek ototoksyczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek uspokajający, lewodopa, metylodopa, opioidowy lek przeciwbólowy, pirydoksyna, pochodna azolowa, skórny test alergiczny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Topotecanum Accord 1 mg/ml

Topotekan (1 mg/ml koncentrat do infuzji) wykazuje ograniczone interakcje farmakokinetyczne, nie hamując enzymów cytochromu P-450, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten układ. Badania wykazały, że leki przeciwwymiotne (granisetron, ondansetron), morfina oraz glikokortykosteroidy nie wpływają istotnie na farmakokinetykę topotekanu. W terapii skojarzonej z innymi cytostatykami, zwłaszcza produktami platyny (cisplatyna, karboplatyna), konieczne jest dostosowanie dawkowania w celu ograniczenia kumulacji działań niepożądanych. Podanie platyny w dniu 1. cyklu wymaga zmniejszenia dawek obu leków, natomiast podanie w dniu 5. pozwala na stosowanie wyższych dawek bez konieczności modyfikacji, mimo niewielkiego wzrostu AUC (o 12%) i Cmax (o 23%) topotekanu.
cisplatyna, cytochrom P-450, cytostatyk, działanie niepożądane, glikokortykosteroid, granisetron, hepatotoksyczność, inhibitor cytochromu P-450, inhibitor topoizomerazy I, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karboplatyna, lek cytotoksyczny, lek przeciwwymiotny, mielosupresja, nudności i wymioty, odwodnienie, ondansetron, rak jajnika, sedacja, supresja szpiku kostnego, terapia skojarzona, topotekan
Leksykon leków
Interakcje leku – Colchican 0,5 mg

Colchican (kolchicyna 0,5 mg, tabletki powlekane) wykazuje istotne interakcje lekowe, które mogą wpływać na bezpieczeństwo terapii. Kolchicyna zmniejsza wchłanianie witaminy B12, co wymaga monitorowania jej poziomu przy długotrwałym stosowaniu. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z cyklosporyną, statynami oraz antybiotykami makrolidowymi (erytromycyna, klarytromycyna, azytromycyna), zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ze względu na wysokie ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak agranulocytoza, miopatia, rabdomioliza czy zaburzenia szpiku kostnego. Inhibitory cytochromu P-450, np. cymetydyna i erytromycyna, mogą zwiększać stężenie kolchicyny, nasilając jej toksyczność. Zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych, nerkowych oraz enzymów mięśniowych, a w razie potrzeby redukcję dawki kolchicyny.
agranulocytoza, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, choroba wrzodowa, Colchican, cyklosporyna, cymetydyna, działanie niepożądane, erytromycyna, hepatotoksyczność, inhibitor cytochromu P-450, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, kinaza kreatynowa, klarytromycyna, kolchicyna, lek immunosupresyjny, miopatia, morfologia krwi, neuromiopatia, rabdomioliza, statyna, uszkodzenie wątroby, witamina B12, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie szpiku kostnego
Leksykon leków
Interakcje leku – Leflunomid Bluefish 20 mg

Leflunomid, stosowany w terapii reumatoidalnego zapalenia stawów, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie leflunomidu z metotreksatem, co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem hepatotoksyczności – w badaniu 30 pacjentów obserwowano dwukrotne do trzykrotnego podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów wątrobowych. Ponadto, leflunomid może wydłużać czas protrombinowy podczas kojarzenia z warfaryną, co wymaga regularnej kontroli INR. Ze względu na immunosupresyjne działanie leku, nie zaleca się stosowania szczepionek zawierających żywe, atenuowane drobnoustroje podczas terapii. W przypadku leków metabolizowanych przez CYP450, leflunomid wykazuje wpływ na izoenzymy CYP1A2, CYP2C8 oraz transportery OAT3 i BCRP, co może prowadzić do zmiany stężeń leków takich jak repaglinid (↑ Cmax 1,7×, ↑ AUC 2,4×), kofeina (↓ Cmax 18%, ↓ AUC 55%), cefaklor (↑ Cmax 1,43×, ↑ AUC 1,54×) oraz rozuwastatyna (↑ Cmax 2,65×, ↑ AUC 2,51×). W związku z tym konieczne jest monitorowanie pacjentów i dostosowanie dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
alosetron, atorwastatyna, benzylpenicylina, cefaklor, cholestyramina, cymetydyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cyprofloksacyna, czas protrombinowy, daunorubicyna, doksorubicyna, duloksetyna, enzymy wątrobowe, etynyloestradiol, furosemid, hepatotoksyczność, indometacyna, induktor cytochromu P-450, inhibitor cytochromu P-450, izoenzym cytochromu P450, ketoprofen, kortykosteroid, lek hepatotoksyczny, lek immunosupresyjny, lewonorgestrel, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nateglinid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paklitaksel, parametry hematologiczne, pioglitazon, pochodne kumaryny, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, reumatoidalne zapalenie stawów, rozuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, sulfasalazyna, symwastatyna, szczepionka żywa, teofilina, topotekan, transporter anionów organicznych, tyzanidyna, układ krwiotwórczy, warfaryna, węgiel aktywowany, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Vardenafil Holsten 20 mg

Wardenafil, metabolizowany głównie przez izoformę CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z silnymi inhibitorami tego enzymu, takimi jak rytonawir, indynawir, ketokonazol i itrakonazol. Przykładowo, jednoczesne stosowanie wardenafilu (5-10 mg) z rytonawirem (600 mg dwa razy na dobę) powoduje 13-krotne zwiększenie Cmax oraz 49-krotne zwiększenie AUC0-24, a także wydłużenie okresu półtrwania do 25,7 godziny. Podobne, choć nieco mniejsze, zwiększenia ekspozycji obserwuje się przy stosowaniu indynawiru i ketokonazolu. Z tego względu jednoczesne podawanie wardenafilu z tymi lekami jest przeciwwskazane, zwłaszcza u mężczyzn powyżej 75 lat. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak erytromycyna i klarytromycyna, również zwiększają AUC i Cmax wardenafilu (odpowiednio 4- i 3-krotnie), co może wymagać dostosowania dawki.
cytochrom P-450, częstość rytmu serca, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwpłytkowe, działanie rozszerzające naczynia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka wardenafilu, funkcja erekcyjna, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P-450, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakokinetyczna, izoforma CYP2C9, izoforma CYP3A4, izoforma CYP3A5, lek blokujący receptory α-adrenergiczne, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek zobojętniający kwas solny, lek β-adrenolityczny, niedociśnienie ortostatyczne, obniżenie ciśnienia tętniczego, okres półtrwania, pochodna sulfonylomocznika, stężenie w osoczu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Leflunomide Aurovitas 10 mg

Leflunomid jest prolekiem immunomodulującym, który ulega szybkiemu metabolizmowi pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie do aktywnego metabolitu A771726, odpowiedzialnego za efekt terapeutyczny. Biodostępność leku wynosi 82-95%, a czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia metabolitu w osoczu po pojedynczej dawce jest zmienny i wynosi od 1 do 24 godzin. Aktywny metabolit charakteryzuje się bardzo długim okresem półtrwania około 2 tygodni, co wymaga stosowania dawki nasycającej 100 mg przez 3 dni w celu szybkiego osiągnięcia stanu równowagi. W stanie równowagi przy standardowej dawce 20 mg/dobę średnie stężenie A771726 wynosi około 35 μg/mL, a kumulacja metabolitu jest 33-35-krotna w porównaniu do pojedynczej dawki. Metabolit wiąże się w około 99,4% z białkami osocza, głównie albuminami, z wolną frakcją około 0,62%, co wpływa na jego farmakokinetykę i potencjalne interakcje lekowe.
aktywator cytochromu P-450, biologiczny okres półtrwania, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, ekspozycja układowa, frakcja wolna, hemodializa, inhibitor cytochromu P-450, klirens, krążenie jelitowo-wątrobowe, lek immunomodulujący, metabolit A771726, metabolizm pierwszego przejścia, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, objętość dystrybucji, okres półtrwania, produkty glukuronidowe, przewlekła niewydolność nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, stężenie w stanie stacjonarnym, trifluorometyloanilina, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie z żółcią