przeżywalność zarodków
Przeżywalność zarodków to kluczowy parametr oceniany w procedurach wspomaganego rozrodu, szczególnie podczas zapłodnienia pozaustrojowego (in vitro). Określa zdolność zarodków do przetrwania procesów rozwojowych od zapłodnienia, przez etapy podziałów komórkowych, aż do osiągnięcia stadium blastocysty i implantacji w ścianie macicy.
Czynniki wpływające na przeżywalność zarodków są złożone i obejmują jakość komórek jajowych i plemników, warunki laboratoryjne, techniki kriokonserwacji, a także wiek matki i jej stan zdrowia. Standardowe wskaźniki przeżywalności obejmują ocenę morfologiczną zarodków, tempo podziałów komórkowych oraz zdolność do rozwoju do stadium blastocysty.
W praktyce klinicznej stosuje się różnorodne metody zwiększające przeżywalność zarodków, takie jak optymalizacja warunków hodowli, dobór odpowiednich pożywek oraz zastosowanie nowoczesnych technik kriokonserwacji, w tym witryfikacji. Postępy w technologii embriologicznej, w tym wykorzystanie time-lapse imaging oraz diagnostyka preimplantacyjna, znacząco przyczyniły się do poprawy wskaźników przeżywalności i skuteczności procedur in vitro.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aprepitant Teva 125 mg; 80 mg
Bezpieczeństwo stosowania aprepitantu zostało potwierdzone w szerokim zakresie badań przedklinicznych, obejmujących toksykologię, genetykę oraz wpływ na reprodukcję i rozwój. Ekspozycja układowa u gryzoni była porównywalna lub niższa niż u pacjentów stosujących dawki terapeutyczne (125 mg/80 mg), co umożliwia wiarygodną ekstrapolację wyników na ludzi. W badaniach reprodukcyjnych nie wykazano negatywnego wpływu przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym, choć ryzyko dla populacji ludzkiej nie może być jednoznacznie wykluczone na podstawie danych zwierzęcych.
badanie reprodukcyjne, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, ekspozycja układowa, genotoksyczność, komórki Leydiga, krótkotrwała terapia, obrzęk pochwy, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przedwczesne otwarcie pochwy, przerost macicy, przeżywalność zarodków, schemat dawkowania, toksyczność jednorazowej dawki, toksyczność u młodych szczurów, zmniejszenie masy jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aprepitant Sandoz 80 mg; 125 mg
Dane przedkliniczne dotyczące aprepitantu, obejmujące badania farmakologiczne, toksyczność po podaniu pojedynczej i wielokrotnej dawki, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję, nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka. Ekspozycja systemowa u gryzoni była podobna lub mniejsza niż u pacjentów otrzymujących dawki terapeutyczne (125 mg + 80 mg), co stanowi ograniczenie w ekstrapolacji wyników na ludzi, zwłaszcza w kontekście wpływu na reprodukcję. W badaniach reprodukcyjnych nie zaobserwowano negatywnego wpływu przy ekspozycji odpowiadającej dawkom terapeutycznym, jednak ze względu na różnice w ekspozycji, pełna ocena ryzyka dla ludzi pozostaje niepełna.
aprepitant, badania genotoksyczności, badania toksyczności, ekspozycja systemowa, genotoksyczność, kancerogenność, komórki Leydiga, narządy rozrodcze, obrzęk pochwy, płodność, przedwczesne otwarcie pochwy, przerost macicy, przeżywalność zarodków, separacja napletka, szyjka macicy, toksyczność dawki, toksyczność reprodukcyjna, układ rozrodczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aprepitant Aurovitas 125 mg/80 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa leku Aprepitant Aurovitas, przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi standardami badań nieklinicznych, wykazała akceptowalny profil bezpieczeństwa dla stosowania u ludzi. Badania obejmowały toksyczność ostrą i przewlekłą, a także potencjał genotoksyczny i rakotwórczy, które nie wykazały istotnego zagrożenia. Ekspozycja układowa u gryzoni była porównywalna lub niższa niż u pacjentów stosujących dawki terapeutyczne 125 mg/80 mg, co ogranicza bezpośrednią ekstrapolację wyników na populację ludzką. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono negatywnego wpływu przy ekspozycji odpowiadającej dawkom ludzkim, jednak ekspozycja u zwierząt nie była wystarczająca do pełnej oceny ryzyka u ludzi.
aprepitant, dojrzewanie płciowe, działanie rakotwórcze, ekspozycja układowa, genotoksyczność, komórki Leydiga, narząd rozrodczy, obrzęk pochwy, otwarcie pochwy, płodność, populacja pediatryczna, przerost macicy, przeżywalność zarodków, separacja napletka, szyjka macicy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Somatuline Autogel 90 mg/dawkę
Badania przedkliniczne lanreotydu, substancji czynnej Somatuline Autogel, wykazały brak istotnych efektów toksycznych przy ekspozycjach odpowiadających lub przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W testach rakotwórczości na szczurach i myszach nie zaobserwowano zmian nowotworowych, choć odnotowano zwiększoną częstość guzów podskórnych w miejscach iniekcji, co przypisano częstszemu podawaniu leku u zwierząt (codziennie) w porównaniu do schematu u ludzi (raz w miesiącu). Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały potencjału genotoksycznego lanreotydu, co potwierdza jego bezpieczeństwo farmakologiczne. Ponadto, lanreotyd nie wykazywał działania teratogennego u szczurów i królików, jednak zaobserwowano toksyczność zarodkowo-płodową, manifestującą się zwiększoną utratą zarodków przed implantacją u szczurów oraz po implantacji u królików.
badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie reprodukcyjne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie teratogenne, ekspozycja lekowa, guz podskórny, lanreotyd, przeżywalność płodów, przeżywalność zarodków, rozwój zarodkowo-płodowy, Somatuline Autogel, test genotoksyczności, toksyczność zarodkowa, utrata zarodków poimplantacyjna, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Celbic 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące celekoksybu, substancji czynnej preparatu Celbic, nie wykazały istotnych zagrożeń toksykologicznych przy stosowaniu terapeutycznym, co potwierdzono w badaniach oceniających toksyczność po podaniu wielokrotnym, mutagenność oraz rakotwórczość. Jednakże, w modelach zwierzęcych zaobserwowano efekty teratogenne i toksyczność rozwojową przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne u ludzi. U królików dawki ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie wyższa ekspozycja niż u ludzi przy dawce 200 mg dwa razy na dobę, na podstawie AUC0-24) powodowały wady rozwojowe, takie jak ubytek przegrody międzykomorowej, zrośnięte żebra, zrośnięty lub brak mostka. U szczurów dawki ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie wyższa ekspozycja) wiązały się ze wzrostem częstości przepukliny przeponowej oraz poronieniami i zmniejszoną przeżywalnością zarodków.
charakterystyka produktu leczniczego, dane przedkliniczne, efekt teratogenny, hamowanie syntezy prostaglandyn, okres pourodzeniowy, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, poronienie przedimplantacyjne, potencjał mutagenny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przenikanie do mleka, przepuklina przeponowa, przeżywalność zarodków, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, ubytek przegrody międzykomorowej, wpływ teratogenny, zakrzepica, zrośnięte żebra, zrośnięty mostek - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Cinie 100 100 mg
Sumatryptan, dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg (tabletki Cinie), jest stosowany u kobiet w wieku rozrodczym z migreną, jednak jego bezpieczeństwo w ciąży nie jest w pełni potwierdzone. Dane z ponad 1000 przypadków ekspozycji w pierwszym trymestrze nie wykazały jednoznacznego wzrostu ryzyka wad wrodzonych, choć informacje te są niewystarczające do ostatecznych wniosków. Doświadczenie kliniczne w drugim i trzecim trymestrze jest ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, choć u królików zaobserwowano potencjalny wpływ na przeżywalność zarodków i płodów. Stosowanie sumatryptanu w ciąży powinno być rozważane indywidualnie, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu, z uwzględnieniem nasilenia migreny i dostępnych alternatyw terapeutycznych.
- Leksykon substancji czynnych
Lanreotyd – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Lanreotyd, stosowany w preparatach takich jak Myrelez, Somatuline Autogel i Somatuline PR, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Toksyczność obserwowano jedynie przy ekspozycjach znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. Badania karcinogenności na szczurach i myszach, przy dawkach przewyższających terapeutyczne, nie wykazały systemowych zmian nowotworowych, potwierdzając brak potencjału karcinogennego. Ponadto, lanreotyd nie wykazuje działania genotoksycznego w standardowych testach in vitro i in vivo. W miejscach iniekcji odnotowano zwiększoną częstość guzów podskórnych u zwierząt, co przypisuje się częstszemu dawkowaniu (codziennie) w porównaniu do comiesięcznego schematu u ludzi, co prawdopodobnie nie ma istotnego znaczenia klinicznego.
badania karcinogenności, badania toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, guzy podskórne, kinetyka wchłaniania, lanreotyd, miejsce iniekcji, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, przeżywalność zarodków, stężenie terapeutyczne leku, testy in vitro i in vivo, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia tkanki szkieletowej - Leksykon substancji czynnych
Delta-9-tetrahydrokannabinol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Delta-9-tetrahydrokannabinol (THC), będący głównym składnikiem aktywnym preparatu Sativex (27 mg THC oraz 25 mg CBD na ml), wykazuje w badaniach przedklinicznych działania niepożądane jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej dawki terapeutyczne u ludzi. Badania toksyczności reprodukcyjnej nie wykazały istotnych negatywnych efektów na płodność męską i żeńską, choć odnotowano zmniejszenie masy bezwzględnej najądrzy przy dawce 25 mg/kg/dobę (150 mg/m²). W modelach zwierzęcych dawka około 1 mg/kg/dobę (6 mg/m²) nie wywoływała szkodliwego wpływu na przeżywalność zarodków i płodów, a brak działania teratogennego potwierdzono u szczurów i królików nawet przy dawkach przekraczających maksymalną ekspozycję u ludzi. Jednakże ekspozycja okołoporodowa na dawki 2-4 mg/kg/dobę (12-24 mg/m²) wiązała się z obniżoną przeżywalnością młodych i pogorszeniem jakości opieki, co wskazuje na potencjalne ryzyko w tym okresie.
badanie prenatalne i postnatalne, badanie przedkliniczne, delta-9-tetrahydrokannabinol, działanie niepożądane, działanie teratogenne, ekspozycja u człowieka, kannabidiol, kannabinoidy, karmienie piersią, lipofilność, najądrze, osocze, płodność męska, płodność żeńska, przeżywalność młodych, przeżywalność zarodków, ruchliwość plemników, Sativex, stężenie, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, wzrost niemowląt - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adoben 150 mg
Tapentadol, substancja czynna leku Adoben, nie wykazuje działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) oraz in vivo, nawet przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wskazały na potencjalne ryzyko rakotwórczości istotne dla ludzi. W zakresie wpływu na rozrodczość, tapentadol nie zaburza płodności samców i samic szczurów, jednak podanie dużych dawek wiązało się ze zmniejszeniem przeżywalności zarodków, bez jednoznacznego ustalenia, czy efekt ten dotyczy samców czy samic. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego przy dawkach terapeutycznych, natomiast dawki przekraczające zakres terapeutyczny powodowały opóźnienie rozwoju płodów oraz embriotoksyczność, w tym objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego związane z aktywnością receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, dawka nietoksyczna, dawka tolerowana, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność zarodków, receptor opioidowy μ, rozwój płodu, tapentadol, test Amesa, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia 4 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej Palexii, wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, aberracje chromosomowe) oraz in vivo, nawet przy maksymalnych dawkach tolerowanych. Długoterminowe badania na zwierzętach nie wskazały na potencjał rakotwórczy. W zakresie wpływu na rozrodczość, tapentadol nie zaburzał płodności szczurów obu płci, jednak przy wysokich dawkach obserwowano zmniejszoną przeżywalność zarodków, bez jednoznacznego ustalenia przyczyny. Nie stwierdzono teratogenności u szczurów i królików, choć dawki przekraczające zakres terapeutyczny wywoływały opóźnienia rozwojowe i embriotoksyczność, prawdopodobnie związane z aktywnością agonisty receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, bezpieczeństwo przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie opioidowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, Palexia, parametry neurobehawioralne, potencjał rakotwórczy, przeżywalność zarodków, receptor opioidowy μ, tapentadol, test Amesa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – MIGTAN 100 mg
Sumatryptan w postaci tabletek powlekanych (MIGTAN) w dawkach 50 mg i 100 mg, będący selektywnym agonistą receptorów 5-HT1, jest stosowany w leczeniu migreny, jednak jego użycie u kobiet w ciąży i karmiących wymaga ostrożności. Dane kliniczne obejmujące ponad 1000 ekspozycji w pierwszym trymestrze nie wykazują zwiększonego ryzyka wad wrodzonych, choć doświadczenie w drugim i trzecim trymestrze jest ograniczone. Badania na zwierzętach nie potwierdziły działania teratogennego, jednak obserwowano potencjalny wpływ na przeżywalność zarodków u królików. Stosowanie sumatryptanu w ciąży powinno być rozważane jedynie, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu, z indywidualną oceną stosunku korzyści do ryzyka oraz uwzględnieniem nasilenia migreny i dostępności alternatywnych terapii.
agonista receptorów serotoninowych, dystrybucja leku, działanie teratogenne, ekspozycja niemowlęcia, migrena, mleko kobiece, napad migreny, objawy migreny, pierwszy trymestr ciąży, podanie podskórne, przenikanie leku do mleka, przeżywalność zarodków, sumatryptan, tabletki powlekane, trzeci trymestr ciąży, wady wrodzone - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Cinie 50 50 mg
Stosowanie sumatryptanu (Cinie 50 i Cinie 100 zawierające odpowiednio 50 mg i 100 mg sumatryptanu w postaci bursztynianu) u kobiet w wieku rozrodczym, zwłaszcza w ciąży i podczas karmienia piersią, wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka. Dane z obserwacji ponad 1000 kobiet stosujących sumatryptan w pierwszym trymestrze ciąży nie wykazały zwiększonego ryzyka wrodzonych wad rozwojowych, jednak brak jest wystarczających informacji, by wyciągnąć jednoznaczne wnioski dotyczące bezpieczeństwa leku w tym okresie. Doświadczenia kliniczne w drugim i trzecim trymestrze są ograniczone, co wymaga poinformowania pacjentki o niepełnej wiedzy na temat bezpieczeństwa stosowania sumatryptanu w późniejszych etapach ciąży. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania teratogennego, choć wyniki badań na królikach sugerują możliwy wpływ na przeżywalność zarodków i płodów, co należy uwzględnić w decyzji terapeutycznej.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Somatuline Autogel 60 mg/dawkę
Badania przedkliniczne lanreotydu, substancji czynnej Somatuline Autogel, wykazały, że efekty biologiczne pojawiają się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalną ekspozycję u ludzi, co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne tych efektów w standardowej praktyce. W testach rakotwórczości na szczurach i myszach nie stwierdzono zmian nowotworowych przy dawkach przewyższających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Zwiększona częstość guzów podskórnych w miejscach iniekcji u zwierząt prawdopodobnie wynikała z codziennego schematu dawkowania, różniącego się od comiesięcznych iniekcji u ludzi. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały właściwości genotoksycznych lanreotydu, co potwierdza bezpieczeństwo leku w kontekście uszkodzeń materiału genetycznego.
badanie rakotwórczości, badanie reprodukcyjne, dawka maksymalna, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, guz podskórny, lanreotyd, potencjał genotoksyczny, przeżywalność zarodków, test in vitro, utrata poimplantacyjna, utrata przedimplantacyjna, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenia tkanki szkieletowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Binatta 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej leku BINATTA (tabletki o przedłużonym uwalnianiu), wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) oraz in vivo, nawet przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały potencjału rakotwórczego tapentadolu, co sugeruje niskie ryzyko kancerogenności u ludzi. Ocena wpływu na rozrodczość wykazała brak negatywnego wpływu na płodność szczurów, choć przy wysokich dawkach zaobserwowano zmniejszenie przeżywalności zarodków, bez jednoznacznego wskazania, czy efekt ten dotyczył samców czy samic. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie potwierdziły działania teratogennego przy podaniu dożylnym i podskórnym.
aberracja chromosomowa in vitro, dawka terapeutyczna, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, karmienie piersią, maksymalna dawka tolerowana, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przeżywalność zarodków, receptor opioidowy μ, reprodukcja i rozwój, tapentadol, test Amesa, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aprepitant Stada 125 mg; 80 mg
Dane przedkliniczne dotyczące aprepitantu, obejmujące badania toksyczności, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka. Ekspozycja układowa u gryzoni była porównywalna lub niższa niż u pacjentów stosujących dawki terapeutyczne 125 mg/80 mg produktu Aprepitant Stada. W badaniach reprodukcyjnych nie zaobserwowano negatywnego wpływu aprepitantu przy ekspozycji odpowiadającej stosowanej u ludzi, choć ryzyko kliniczne nie może być w pełni wykluczone na podstawie danych zwierzęcych. Badania toksyczności na młodych szczurach wykazały zmiany w rozwoju narządów płciowych (przedwczesne otwarcie pochwy u samic przy dawce ≥250 mg/kg m.c. oraz opóźnienie separacji napletka u samców przy dawce ≥10 mg/kg m.c.), jednak bez wpływu na płodność, przeżywalność zarodków czy zmiany patologiczne narządów rozrodczych.
aprepitant, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, ekspozycja układowa, genotoksyczność, jądro, komórka Leydiga, macica, narząd rozrodczy, obrzęk pochwy, płodność, przerost macicy, przeżywalność płodów, przeżywalność zarodków, rakotwórczość, reprodukcja, rozród, separacja napletka, szyjka macicy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elvanse 20 mg
Przedkliniczne badania lisdeksamfetaminy dimezylanu (Elvanse) wykazały, że substancja ta posiada potencjał uzależniający niższy niż metylofenidat czy kokaina, z opóźnionym i przemijającym działaniem pobudzającym na ośrodkowy układ nerwowy u szczurów i małp. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym obserwowano typowe dla psychostymulantów objawy, takie jak zwiększona aktywność, zmniejszenie masy ciała, apetytu oraz spowolnienie wzrostu, co wiązano z nasilonym działaniem farmakologicznym. Substancja nie wykazała działania genotoksycznego w testach in vitro (test Amesa, test komórek chłoniaka myszy) oraz in vivo (test mikrojądrowy mysich komórek szpiku). Brak jest bezpośrednich badań rakotwórczości lisdeksamfetaminy, jednak badania mieszaniny enancjomerów D i L amfetaminy (1:1) w dawkach do 30 mg/kg mc./dobę u myszy i 5 mg/kg mc./dobę u szczurów nie wykazały działania rakotwórczego.
badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, działanie genotoksyczne, enancjomery amfetaminy, kokaina, lisdeksamfetaminy dimezylan, metylofenidat, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał uzależniający, przeżywalność zarodków, samodzielne podawanie substancji, środek psychostymulujący, substancja psychostymulująca, test Amesa, test komórek chłoniaka myszy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie włókien nerwowych, zaburzenie funkcji seksualnych, zaburzenie pamięci, zaburzenie uczenia się, zmiana neurochemiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dexketoprofen Sopharma 50mg/ 2ml
Dane przedkliniczne dotyczące deksketoprofenu Sopharma (50 mg/2 ml, roztwór do wstrzykiwań/do infuzji) wskazują na typowy dla niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) profil bezpieczeństwa. Badania farmakologii bezpieczeństwa nie wykazały specyficznych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. W toksyczności przewlekłej na modelach zwierzęcych (myszy, małpy) ustalono poziom NOAEL na poziomie dwukrotności maksymalnej dawki terapeutycznej dla człowieka, co świadczy o dobrym marginesie bezpieczeństwa. Działania niepożądane, takie jak obecność krwi w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała oraz nadżerkowe zmiany w przewodzie pokarmowym, pojawiły się dopiero przy dawkach 14-18 razy wyższych niż maksymalna dawka zalecana, potwierdzając typową gastrotoksyczność NLPZ. Brak jest danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa leku.
badanie toksyczności przewlekłej, dawka terapeutyczna, deksketoprofen, działanie niepożądane, farmakologia bezpieczeństwa, gastrotoksyczność, nadżerki przewodu pokarmowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przeżywalność zarodków, roztwór do wstrzykiwań, synteza prostaglandyn, toksyczność przewlekła, toksyczność żołądkowo-jelitowa, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia 20 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej preparatu Palexia (20 mg/ml, roztwór doustny), wykazały brak potencjału genotoksycznego i rakotwórczego w standardowych testach in vitro i in vivo, w tym w teście Amesa oraz badaniach aberracji chromosomowych i nieplanowanej syntezy DNA. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały ryzyka kancerogennego. W zakresie reprodukcji, tapentadol nie zaburzał płodności u szczurów, jednak przy dużych dawkach obserwowano zmniejszoną przeżywalność zarodków, co może wskazywać na działanie embriotoksyczne związane z aktywnością receptorów opioidowych µ, występujące przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów i królików po podaniu dożylnym i podskórnym.
aberracja chromosomowa in vitro, badanie genotoksyczności in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ocena makroskopowa i mikroskopowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, przeżywalność zarodków, receptor opioidowy μ, rozwój embrionalny, tapentadol, test Amesa, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Binatta 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) oraz in vivo, nawet przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej u zwierząt. Długoterminowe badania kancerogenności nie wykazały ryzyka rakotwórczego. W zakresie wpływu na rozrodczość, tapentadol nie zaburzał płodności samców i samic szczurów, jednak przy wysokich dawkach obserwowano zmniejszoną przeżywalność zarodków oraz opóźnienia rozwojowe i embriotoksyczność, związane z działaniem na receptor opioidowy μ. Nie stwierdzono teratogenności u szczurów i królików po podaniu dożylnym i podskórnym.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, przeżywalność zarodków, receptor opioidowy μ, tapentadol, test Amesa, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zelsiglat 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa celekoksybu, substancji czynnej leku Zelsiglat, wykazały istotne działania teratogenne u zwierząt doświadczalnych. U królików podawanie dawki ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie przekraczającej ekspozycję u ludzi przy dawce 200 mg dwa razy na dobę, na podstawie AUC₀₋₂₄) podczas organogenezy powodowało wady rozwojowe, takie jak ubytek przegrody międzykomorowej oraz zmiany kostne (zrośnięte żebra, mostek lub jego brak). U szczurów dawki ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie przekraczające ekspozycję u ludzi) indukowały przepuklinę przeponową zależną od dawki. Ponadto, celekoksyb wywoływał przed- i poimplantacyjne poronienia oraz zmniejszenie przeżywalności zarodków, a także toksyczny wpływ na noworodki w okresie około- i pourodzeniowym, z potwierdzonym wydzielaniem substancji do mleka.
agenezja mostka, AUC, celekoksyb, działania niepożądane sercowo-naczyniowe, mutagenność i rakotwórczość, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, poronienie przedimplantacyjne, przenikanie do mleka, przepuklina przeponowa, przeżywalność zarodków, rozwój płodowy, synteza prostaglandyn, teratogenność, toksyczność neonatalna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, ubytek przegrody międzykomorowej, zakrzepica, zrośnięte żebra, zrośnięty mostek