zaburzenie kanalików nerkowych
Zaburzenia kanalików nerkowych to grupa schorzeń charakteryzująca się dysfunkcją w obrębie różnych odcinków kanalików nefronów, co prowadzi do nieprawidłowości w reabsorpcji lub sekrecji substancji filtrowanych przez kłębuszki nerkowe. Mogą one być wrodzone (uwarunkowane genetycznie) lub nabyte, a ich konsekwencją są zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej i kwasowo-zasadowej.
Do najważniejszych wrodzonych zaburzeń kanalików nerkowych należą: nerkowa kwasica cewkowa (typu I, II i IV), zespół Barttera, zespół Gitelmana, nerkowa moczówka prosta oraz zespół Fanconiego. Nabyte zaburzenia cewkowe mogą być spowodowane przez leki nefrotoksyczne, metale ciężkie, cukrzycę, choroby autoimmunologiczne czy obstrukcję dróg moczowych.
Objawy kliniczne zależą od typu zaburzenia i mogą obejmować: wielomocz, odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe (hipokalemia, hiponatremia, hiperkalciuria), kwasicę metaboliczną, kamica nerkową, zaburzenia wzrastania u dzieci oraz postępującą niewydolność nerek. Diagnostyka obejmuje badania biochemiczne krwi i moczu, ocenę zdolności zakwaszania moczu oraz badania obrazowe i genetyczne.
Leczenie zaburzeń kanalików nerkowych jest ukierunkowane na korygowanie zaburzeń metabolicznych i wodno-elektrolitowych. W zależności od rodzaju zaburzenia może obejmować suplementację wodorowęglanów, potasu, cytrynianów, tiazydów lub amilorydu, a także zwiększone spożycie wody. Właściwe rozpoznanie i leczenie ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania powikłaniom długoterminowym, takim jak niewydolność nerek czy opóźnienie wzrostu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Multibiotic (5 mg + 10 mg + 0,833 mg)/g
Przedawkowanie maści Multibiotic, zawierającej neomycynę siarczan (5 mg/g), bacytracynę cynkową (10 mg/g) oraz polimyksynę B siarczan (0,833 mg/g), jest rzadkie przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami, jednak może prowadzić do poważnych działań niepożądanych o charakterze nefrotoksycznym, ototoksycznym i neurotoksycznym. Ryzyko systemowego wchłaniania i kumulacji antybiotyków wzrasta przy długotrwałej aplikacji, stosowaniu na rozległe uszkodzone powierzchnie skóry oraz u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Objawy nefrotoksyczności obejmują ostrą niewydolność nerek, wzrost stężenia kreatyniny i mocznika, oligurię lub anurię, wynikające z uszkodzenia kanalików nerkowych. Ototoksyczność manifestuje się utratą słuchu, szumami usznymi i zaburzeniami równowagi, natomiast neurotoksyczność objawia się parestezjami, blokadą nerwowo-mięśniową i zaburzeniami oddychania, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi lub przyjmujących leki zwiotczające.
antybiotyki aminoglikozydowe, antybiotyki polipeptydowe, bacytracyna cynkowa, blokada nerwowo-mięśniowa, dysfagia, działanie ogólnoustrojowe, hemodializa, kreatynina i mocznik, nefrotoksyczność, neomycyny siarczan, neurotoksyczność, oliguria, osłabienie mięśniowe, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, parestezje, polimyksyny B siarczan, szumy uszne, upośledzona funkcja nerek, utrata słuchu, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia oddychania, zaburzenia równowagi, zaburzenie kanalików nerkowych, zawroty głowy