farmakokinetyka miglustatu
Farmakokinetyka miglustatu obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania tego leku w organizmie. Miglustat (N-butylo-deoksynojirymicyna) to doustny inhibitor syntazy glukozyloceramidu stosowany w leczeniu choroby Gauchera typu 1 oraz choroby Niemanna-Picka typu C.
Po podaniu doustnym miglustat wykazuje wysoką biodostępność wynoszącą około 97%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga po 2-3 godzinach od przyjęcia. Spożywanie pokarmu opóźnia wchłanianie leku, ale nie wpływa istotnie na jego całkowitą biodostępność. Miglustat charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (poniżej 20%) i dobrą penetracją do tkanek, w tym do ośrodkowego układu nerwowego.
Metabolizm miglustatu jest ograniczony – około 70-80% dawki jest wydalane w niezmienionej formie przez nerki. Okres półtrwania leku wynosi około 6-7 godzin. Klirens nerkowy miglustatu zależy od filtracji kłębuszkowej i sekrecji kanalikowej, dlatego u pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania. Lek nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji z innymi lekami.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Miglustat wykazuje liniową farmakokinetykę zależną od dawki, z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 2 godzin po podaniu. Spożycie posiłków obniża Cmax o 36% i wydłuża Tmax o 2 godziny, jednak całkowita biodostępność (AUC) zmniejsza się jedynie o 14%. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (83 l) oraz brakiem wiązania z białkami osocza, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych. W stanie stacjonarnym stężenie miglustatu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z chorobą Gauchera typu III wynosi 31,4-67,2% stężenia w osoczu, potwierdzając penetrację przez barierę krew-mózg. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z 70-80% dawki wydalanej w postaci niezmienionej, klirens pozorny (CL/F) wynosi 230 ± 39 ml/min, a okres półtrwania 6-7 godzin. Metabolity stanowią niewielką część wydalanej dawki, jednak wykazano obecność metabolitu o długim okresie półtrwania (~150 godzin), co może prowadzić do kumulacji.
bariera krew-mózg, choroba Fabry’ego, choroba Gauchera typu I, choroba Gauchera typu III, choroba Niemanna-Picka typu C, choroba spichrzeniowa, ciężkie zaburzenia czynności nerek, farmakokinetyka miglustatu, glukuronid, klirens doustny, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności nerek, miglustat, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, stężenie w osoczu, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Miglustat, substancja czynna leku Miglustat Accord 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 2 godziny po dawce. Farmakokinetyka miglustatu jest liniowa i niezależna czasowo, co umożliwia przewidywalność parametrów przy zwiększaniu dawki i stosowaniu długotrwałym. Obecność pokarmu obniża Cmax o 36% i opóźnia tmax o 2 godziny, jednak całkowite wchłanianie (AUC) zmniejsza się jedynie o 14%. Lek wykazuje pozorną objętość dystrybucji 83 L, brak wiązania z białkami osocza oraz penetrację do OUN, z poziomem w płynie mózgowo-rdzeniowym stanowiącym 31,4-67,2% stężenia w osoczu u pacjentów z chorobą Gauchera typu III. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z 70-80% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w moczu, klirens pozorny wynosi 230 ± 39 mL/min, a okres półtrwania 6-7 godzin. Dłuższy okres półtrwania (~150 godzin) sugeruje obecność metabolitów o długim czasie eliminacji, potencjalnie kumulujących się w organizmie.
bariera krew-mózg, choroba Fabry’ego, choroba Gauchera typu I, choroba Gauchera typu III, choroba Niemanna-Picka typu C, farmakokinetyka miglustatu, kinetyka liniowa, klirens kreatyniny, miglustat, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wirus HIV, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
