tarcie osierdziowe
Tarcie osierdziowe to charakterystyczny objaw osłuchowy, który powstaje w wyniku tarcia między blaszkami osierdzia podczas zapalenia osierdzia. Dźwięk ten przypomina skrzypienie śniegu lub szelest papieru, jest powierzchowny i najlepiej słyszalny w pozycji siedzącej pacjenta przy pochyleniu do przodu, zwykle wzdłuż lewego brzegu mostka.
Mechanizm powstawania tarcia osierdziowego związany jest z obecnością złogów włóknika na powierzchniach osierdzia, co powoduje zwiększenie tarcia między blaszkami podczas ruchów serca. W przeciwieństwie do szmerów sercowych, tarcie osierdziowe zwykle nie jest związane z fazą skurczu czy rozkurczu, lecz słyszalne jest w trakcie całego cyklu pracy serca.
Diagnostycznie tarcie osierdziowe jest patognomoniczne dla ostrego zapalenia osierdzia, choć występuje tylko u około 30% pacjentów z tym schorzeniem. Może być objawem przejściowym, zmieniającym swoje natężenie lub lokalizację w czasie badania. Obecność tarcia osierdziowego powinna skłonić lekarza do diagnostyki w kierunku zapalenia osierdzia, zawału mięśnia sercowego, chorób autoimmunologicznych czy zakażeń.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie osierdzia – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie osierdzia diagnozuje się na podstawie co najmniej dwóch z czterech kryteriów: typowego bólu w klatce piersiowej (>85% przypadków), tarcia osierdziowego (~30%), charakterystycznych zmian w EKG (~60%) oraz obecności płynu w worku osierdziowym (~60%). Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne z osłuchiwaniem serca, badania laboratoryjne (podwyższone CRP u ~80% pacjentów, OB, leukocytoza, podwyższone troponiny u ~30% wskazujące na myoperikarditis) oraz badania obrazowe, w tym echokardiografię przezklatkową (TTE) jako badanie pierwszego rzutu do oceny wysięku i funkcji serca. Charakterystyczne zmiany w EKG przechodzą przez cztery etapy, z rozlanym uniesieniem odcinka ST o kształcie wklęsłym i obniżeniem odcinka PR jako cechą wyróżniającą od zawału serca. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie zawału, rozwarstwienia aorty, zatorowości płucnej i innych przyczyn bólu w klatce piersiowej.
białko C-reaktywne, biopsja osierdzia, ból w klatce piersiowej, cewnikowanie serca, echokardiografia przezklatkowa, gruźlicze zapalenie osierdzia, idiopatyczne zapalenie osierdzia, leukocytoza, nawracające zapalenie osierdzia, obniżenie odcinka PR, odczyn Biernackiego, ostre zapalenie osierdzia, perikardiektomia, perikardiocenteza, płyn w worku osierdziowym, przewlekłe zapalenie osierdzia, rezonans magnetyczny serca, ropne zapalenie osierdzia, rozwarstwienie aorty, tamponada serca, tarcie osierdziowe, tomografia komputerowa serca, troponina, uniesienie odcinka ST, wysięk osierdziowy, zaciskające zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zmiany w EKG - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół dresslera – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Dresslera, będący formą wtórnego zapalenia osierdzia, manifestuje się zwykle od 1 tygodnia do 3 miesięcy po zawale mięśnia sercowego lub zabiegu kardiochirurgicznym. Diagnostyka opiera się na spełnieniu co najmniej dwóch z pięciu kryteriów: gorączka bez innej przyczyny, ból opłucnowy w klatce piersiowej, tarcie osierdziowe, nowy lub nasilający się wysięk w osierdziu/opłucnej oraz odpowiedni przedział czasowy. Kluczowe badania obejmują morfologię krwi (leukocytoza, eozynofilia), podwyższone markery zapalne (CRP, OB), echokardiografię wykazującą wysięk osierdziowy i ocenę funkcji serca, EKG z charakterystycznymi zmianami (uniesienie ST, obniżenie PR, inwersja załamka T) oraz RTG klatki piersiowej wskazujące na kardiomegalię i wysięk opłucnowy. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć m.in. ostry zespół wieńcowy, zator płucny, zapalenie płuc oraz choroby tkanki łącznej.
białko C-reaktywne, ból opłucnowy, elektrokardiogram, eozynofilia, inwersja załamka T, kardiomegalia, leukocytoza, OB, obniżenie odcinka PR, odczyn Biernackiego, ostre zapalenie osierdzia, perikardiocenteza, płyn osierdziowy, późne wzmocnienie gadolinem, przesunięcie w lewo, przezskórna interwencja wieńcowa, rezonans magnetyczny serca, tamponada serca, tarcie osierdziowe, tomografia komputerowa, troponina, uniesienie odcinka ST, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zabieg kardiochirurgiczny, zapalenie, zapalenie osierdzia, zator płucny, zawał serca, zespół Dresslera, zespół pozawałowy, zespół QRS - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół dresslera – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Dresslera, będący formą pozawałowego zapalenia osierdzia, rozwija się zwykle 2-10 tygodni po uszkodzeniu mięśnia sercowego, najczęściej po zawale przezmurowym. Patogeneza opiera się na autoimmunologicznym mechanizmie, gdzie uszkodzenie mięśnia sercowego prowadzi do uwolnienia antygenów sercowych, stymulujących produkcję przeciwciał (antymiokardialnych) i aktywację układu odpornościowego. Kompleksy immunologiczne osadzają się w osierdziu, opłucnej i płucach, wywołując stan zapalny, który manifestuje się bólem opłucnowym, wysiękiem osierdziowym i opłucnowym oraz gorączką. W diagnostyce istotne są badania laboratoryjne (podwyższone OB, CRP) oraz echokardiografia (TTE) oceniająca obecność wysięku. W erze wczesnej reperfuzji częstość występowania zespołu wynosi około 0,5-5%, co jest związane z redukcją rozmiaru zawału i skróconym czasem ekspozycji antygenów na układ immunologiczny.
ablacja serca, badanie echokardiograficzne, cytokiny prozapalne, inflammasom, interleukina-1, kardiomiopatia Takotsubo, kardiowerter-defibrylator, kolchicyna, limfocyt T CD4+, mięsień sercowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk płuc, perikardiocenteza, tamponada serca, tarcie osierdziowe, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenie rytmu serca, zaciskające zapalenie osierdzia, zamknięcie uszka lewego przedsionka, zapalenie osierdzia, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół Dresslera, zespół pourazowy, zespół pozawałowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół dresslera – Objawy
Zespół Dresslera to wtórne zapalenie osierdzia pojawiające się zwykle 1-6 tygodni po uszkodzeniu serca, najczęściej po zawale mięśnia sercowego, operacji kardiochirurgicznej lub urazie klatki piersiowej. Charakteryzuje się bólem w klatce piersiowej o ostrym lub kłującym charakterze, nasilającym się przy głębokim oddechu i zmniejszającym w pozycji siedzącej, gorączką w zakresie 38,0-39,0°C (rzadziej do 40°C), dusznością, tachykardią, tarciem osierdziowym oraz wysiękiem osierdziowym i opłucnowym. Objawy pojawiają się zwykle po 2-10 tygodniach od incydentu, choć mogą wystąpić już po 3-4 dniach. Zespół ma tendencję do samoograniczania się, ale może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak tamponada serca czy zaciskające zapalenie osierdzia (ryzyko około 2,8% w ciągu 72 miesięcy). Nawracające epizody obserwuje się u 10-15% pacjentów, co wymaga długoterminowej obserwacji i leczenia.
ból opłucnowy, ból stawowy, duszność, mechanizm autoimmunologiczny, operacja kardiochirurgiczna, ortopnea, palpitacje serca, paradoks tętniczy, PCI, perikardiektomia, perikardiocenteza, płyn w opłucnej, przewlekłe zapalenie osierdzia, przezskórna interwencja wieńcowa, saturacja, tachykardia, tamponada osierdzia, tarcie osierdziowe, triada Becka, uraz klatki piersiowej, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaciskające zapalenie osierdzia, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zawał mięśnia sercowego, zespół Dresslera - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie osierdzia – Objawy
Zapalenie osierdzia to stan zapalny osierdzia, manifestujący się przede wszystkim ostrym, kłującym bólem w klatce piersiowej u 85-90% pacjentów, nasilającym się przy kaszlu, leżeniu na plecach i głębokim oddychaniu, a łagodniejącym podczas siedzenia lub pochylania się do przodu. Diagnostyka opiera się na co najmniej dwóch z czterech kryteriów: charakterystycznym bólu, tarciu osierdziowym (obecnym u 85% chorych), zmianach w EKG (uniesienie odcinka ST, obniżenie PR) oraz nowym lub nasilającym się wysięku osierdziowym. Wysięk osierdziowy występuje u około 60% pacjentów, a tamponada serca, z objawami takimi jak niskie ciśnienie, przyspieszone tętno, rozszerzenie żył szyjnych i paradoks tętniczy (spadek ciśnienia skurczowego ≥10 mmHg podczas wdechu), wymaga pilnej perikardiocentezy. Zapalenie osierdzia dzieli się na ostre (<4-6 tygodni), przewlekłe (>3 miesiące), nawrotowe (15-30% przypadków), uporczywe (4-6 tygodni bez remisji) oraz zaciskające, które prowadzi do ograniczenia napełniania serca i objawów niewydolności krążenia.
ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca, kolchicyna, kortykosteroidy, migotanie przedsionków, myocarditis, niesteroidowe leki przeciwzapalne, obniżenie odcinka PR, osierdzie, ostre zapalenie osierdzia, paradoks tętniczy, pericarditis, perikardiocenteza, przewlekłe zapalenie osierdzia, suchy kaszel, tamponada serca, tarcie osierdziowe, uniesienie odcinka ST, wysięk osierdziowy, zaciskające zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół dresslera – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół Dresslera to opóźniona, autoimmunologiczna reakcja zapalna osierdzia, rozwijająca się od kilku tygodni do miesięcy po zawale mięśnia sercowego, operacji kardiochirurgicznej lub urazie serca. Charakteryzuje się bólem opłucnowym w klatce piersiowej, gorączką, leukocytozą oraz podwyższonymi markerami zapalnymi. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, echokardiografii oraz wykluczeniu innych przyczyn wysięku opłucnowego. Typowy wysięk jest lewostronny, surowiczo-krwisty lub krwotoczny, a tamponada serca, choć rzadka, wymaga pilnej interwencji. W diagnostyce należy zwrócić uwagę na triadę Becka (poszerzenie żył szyjnych, spadek ciśnienia tętniczego, ściszone tony serca), wskazującą na tamponadę.
antygen sercowy, ból opłucnowy, ból w klatce piersiowej, choroba autoimmunologiczna, drenaż cewnikiem, inhibitor pompy protonowej, kolchicyna, kortykosteroid, kryteria Lighta, lek moczopędny, leukocytoza, marker stanu zapalnego, niestabilność hemodynamiczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odpowiedź immunologiczna, operacja kardiochirurgiczna, perikardiektomia, perikardiocenteza, poszerzenie żył szyjnych, prednizon, spadek ciśnienia tętniczego, tamponada serca, tarcie osierdziowe, terapia immunoglobulinowa, triada Becka, uraz serca, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaciskające zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zawał STEMI, zespół Dresslera - Leksykon chorób i schorzeń
Wysięk osierdziowy – Diagnostyka i diagnoza
Wysięk osierdziowy definiowany jest jako patologiczne nagromadzenie płynu w przestrzeni osierdziowej przekraczające fizjologiczną objętość 15-50 ml. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, echokardiografii przezklatkowej (TTE) – złotym standardzie z klasyfikacją wielkości wysięku na mały (<10 mm), umiarkowany (10-20 mm) i duży (>20 mm) – oraz badaniach dodatkowych takich jak EKG, RTG klatki piersiowej, CT i MRI. Echokardiografia pozwala także na ocenę cech tamponady serca, natomiast POCUS umożliwia szybką diagnostykę przyłóżkową z czułością 96-100%, skracając czas do rozpoznania do około 5,9 godziny. W badaniach laboratoryjnych istotne są markery zapalne, sercowe, badania immunologiczne oraz analiza płynu po perikardiocentezie, która jest wskazana w tamponadzie, podejrzeniu infekcji lub nowotworu oraz niejasnej etiologii wysięku.
alternans elektryczny, biopsja osierdzia, czynnik reumatoidalny, deaminaza adenozyny, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przyłóżkowa, elektrokardiografia, markery sercowe, morfologia krwi, osierdzie ścienne, osierdzie trzewne, perikardiocenteza, przeciwciała przeciwjądrowe, rezonans magnetyczny, tamponada serca, tarcie osierdziowe, tomografia komputerowa, triada Becka, troponina, wysięk krwisty, wysięk osierdziowy, zapalenie osierdzia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Crohnax 250 mg
Produkt leczniczy Crohnax zawierający mesalazynę w dawce 250 mg w formie czopków wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas monitorowania terapii. Do często występujących działań należą zawroty głowy (1-10%) oraz uczucie zmęczenia i osłabienia, które mogą wpływać na codzienną aktywność pacjentów. Rzadkie działania (0,01-0,1%) obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, nudności i wymioty, które mogą prowadzić do zaburzeń wodno-elektrolitowych. Bardzo rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu działania (<0,01%) dotyczą układu nerkowego (ostre i przewlekłe śródmiąższowe zapalenie nerek, niewydolność nerek), wątroby (toksyczne uszkodzenie wątroby), trzustki (ostre zapalenie trzustki), układu oddechowego (śródmiąższowe zapalenie płuc, skurcz oskrzeli), krwi i układu chłonnego (niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, pancytopenia, neutropenia, leukopenia, małopłytkowość) oraz serca (zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia). Dodatkowo obserwuje się reakcje skórne, gorączkę polekową oraz wyłysienie.
agranulocytoza, białkomocz, ból brzucha, dializoterapia, duszność, enzymy trzustkowe, gorączka polekowa, hepatotoksyczność, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, mesalazyna, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, próby wątrobowe, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, świszczący oddech, szpik kostny, tarcie osierdziowe, toksyczne uszkodzenie wątroby, wyłysienie, wymioty, zaburzenia równowagi, zaburzenia rytmu, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zawroty głowy