ablacja endometrium
Ablacja endometrium to małoinwazyjna procedura ginekologiczna polegająca na zniszczeniu lub usunięciu błony śluzowej macicy (endometrium) za pomocą energii termicznej lub mechanicznej. Zabieg wykonuje się w celu zmniejszenia lub całkowitego wyeliminowania nadmiernych krwawień miesiączkowych (menorrhagia) u kobiet, które nie planują już ciąży.
Istnieje kilka technik ablacji endometrium, w tym: ablacja za pomocą elektrochirurgii (rolka, pętla), ablacja balonowa wykorzystująca gorącą wodę, ablacja mikrofalowa, kriodestrukcja oraz ablacja za pomocą energii o częstotliwości radiowej. Procedury drugiej generacji (balonowa, mikrofalowa, RF) są mniej inwazyjne i mogą być wykonywane ambulatoryjnie, często bez konieczności pełnego znieczulenia.
Skuteczność ablacji endometrium w redukcji obfitych krwawień miesiączkowych wynosi około 80-90%, przy czym u około 40-50% pacjentek dochodzi do całkowitej amenorrhei (braku miesiączki). Procedura jest alternatywą dla histerektomii u kobiet z obfitymi krwawieniami miesiączkowymi opornymi na leczenie farmakologiczne. Zabieg nie jest zalecany dla kobiet planujących ciążę, gdyż znacząco obniża płodność, choć nie eliminuje jej całkowicie.
Powikłania po ablacji endometrium są rzadkie, ale mogą obejmować: perforację macicy, oparzenia narządów sąsiadujących, infekcje, krwawienia oraz zespół pęcherza histeroskopowego (w przypadku zabiegów wykorzystujących medium płynne). Długoterminowe ryzyko obejmuje możliwość rozwoju raka endometrium ukrytego pod warstwą zablowanej tkanki, co może opóźnić diagnozę.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ciężkie krwawienia miesiączkowe – Zapobieganie i profilaktyka
Ciężkie krwawienia miesiączkowe (menorrhagia) dotyczą około 20% kobiet i mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak anemia z niedoboru żelaza. Wczesna diagnostyka i regularne badania ginekologiczne są kluczowe dla identyfikacji przyczyn, które obejmują zaburzenia hormonalne, mięśniaki, polipy czy defekty krzepnięcia. Farmakologicznie stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) redukujące krwawienie o około 30%, kwas traneksamowy zmniejszający krwawienie o 40%, doustne środki antykoncepcyjne i progestyny, które regulują cykl i redukują obfitość krwawień o około 40%, a także hormonalne wkładki domaciczne (IUD) z lewonorgestrelem, które mogą zmniejszyć krwawienie nawet o 95% po 3 miesiącach stosowania. Agoniści i antagoniści GnRH (np. relugolix, elagolix) są stosowani w ciężkich przypadkach, zwłaszcza przy mięśniakach macicy.
ablacja endometrium, agonista GnRH, anemia, anemia z niedoboru żelaza, aspiryna, doustny środek antykoncepcyjny, elagolix, embolizacja tętnic macicznych, flawonoid, histerektomia, krwawienie miesiączkowe, kwas traneksamowy, lewonorgestrel, menorrhagia, mięśniak macicy, myomektomia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, octan leuprolidu, octan medroksyprogesteronu, polip, progestyn, prostaglandyna, przeszczep komórek macierzystych, radioterapia, relugolix, suplement żelaza, szpik kostny, wkładka domaciczna, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie krzepnięcia krwi - Leksykon chorób i schorzeń
Adenomyoza – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Adenomyoza to ginekologiczne schorzenie charakteryzujące się obecnością tkanki endometrialnej w mięśniówce macicy, prowadzące do jej znacznego pogrubienia i powiększenia (nawet 2-3-krotnego). Objawy kliniczne obejmują obfite (menorrhagia) i bolesne miesiączki (dysmenorrhea), dyspareunię oraz przewlekły ból miednicy, które mogą znacząco obniżać jakość życia pacjentek. Diagnostyka opiera się na badaniu ginekologicznym, USG przezpochwowym oraz MRI, z ostatecznym potwierdzeniem histopatologicznym po histerektomii. Adenomyoza dotyka 20-35% kobiet w wieku rozrodczym i ustępuje po menopauzie, co wpływa na wybór terapii. Nieleczona może prowadzić do niedokrwistości z niedoboru żelaza, problemów z płodnością i powikłań ciąży.
ablacja endometrium, adenomyoza, analogi GnRH, badanie histopatologiczne, biopsja endometrium, ból miednicy, bolesne miesiączki, danazol, dysmenorrhea, dyspareunia, elektrostymulacja nerwów, embolizacja tętnic macicznych, histerektomia, histeroskopia, implantacja zarodka, inhibitory aromatazy, kwas traneksamowy, menorrhagia, mięśniówka macicy, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niesteroidowe leki przeciwzapalne, rezonans magnetyczny, tkanka endometrialna, USG przezpochwowe, usunięcie macicy, wkładka domaciczna, wspomagany rozród, wyściółka macicy - Leksykon chorób i schorzeń
Mięśniaki macicy – Leczenie
Mięśniaki macicy, występujące u 70-80% kobiet do 50. roku życia, to łagodne guzy mięśniówki macicy, które często przebiegają bezobjawowo i nie wymagają leczenia. W przypadku objawów takich jak obfite krwawienia miesiączkowe, ból miednicy czy problemy z płodnością, terapia powinna być indywidualizowana, uwzględniając wiek, wielkość, liczbę i lokalizację mięśniaków oraz plany reprodukcyjne pacjentki. Dostępne opcje terapeutyczne obejmują leczenie hormonalne (np. doustne środki antykoncepcyjne, agoniści i antagoniści GnRH, selektywne modulatory receptora progesteronowego), metody małoinwazyjne (embolizacja tętnic macicznych z redukcją objętości mięśniaków o 30-50%, ablacja endometrium, ablacja radiofalowa z redukcją do 66% po roku, MRgFUS) oraz leczenie chirurgiczne (miomektomia z zachowaniem macicy lub histerektomia). Agoniści GnRH mogą zmniejszyć objętość mięśniaków nawet o 50% po 3 miesiącach, jednak ich stosowanie jest ograniczone do 3-6 miesięcy ze względu na ryzyko utraty masy kostnej. Antagoniści GnRH (relugolix, elagolix) oraz selektywne modulatory receptora progesteronowego (ulipristal octan) oferują skuteczną kontrolę objawów z mniejszą liczbą działań niepożądanych.
ablacja endometrium, ablacja radiofalowa, agonista GnRH, anemia, antagonista GnRH, ból miednicy, doustny środek antykoncepcyjny, elagolix, embolizacja tętnic macicznych, goserelina, histerektomia, histerektomia brzuszna, histerektomia laparoskopowa, histerektomia pochwowa, kwas traneksamowy, mięśniak macicy, mięśniak podśluzówkowy, miomektomia, miomektomia brzuszna, miomektomia histeroskopowa, miomektomia laparoskopowa, MRgFUS, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, obfite krwawienie miesiączkowe, obserwacja kliniczna, relugolix, selektywny modulator receptora progesteronowego, SPRM, ulipristal, utrata masy kostnej, watchful waiting, wkładka wewnątrzmaciczna z lewonorgestrelem - Leksykon chorób i schorzeń
Adenomyoza – Leczenie
Adenomyoza to obecność tkanki endometrialnej w miometrium, prowadząca do przerostu mięśniówki macicy i objawów takich jak ból i obfite krwawienia miesiączkowe. Leczenie farmakologiczne obejmuje NLPZ (np. ibuprofen, naproksen) stosowane profilaktycznie 1-2 dni przed miesiączką, kwas traneksamowy w przypadku nasilonych krwawień oraz terapię hormonalną: złożone doustne środki antykoncepcyjne, wkładkę wewnątrzmaciczną uwalniającą lewonorgestrel (LNG-IUD), progestageny, dienogest, agoniści i antagoniści GnRH, danazol oraz inhibitory aromatazy. LNG-IUD jest rekomendowana jako leczenie pierwszego rzutu przez NICE. Leczenie hormonalne ma charakter tymczasowy, a objawy często nawracają po jego zakończeniu. Wartości kliniczne wskazują na skuteczność NLPZ i LNG-IUD w redukcji bólu i krwawień, jednak brak jest definitywnego wyleczenia farmakologicznego.
ablacja endometrium, ablacja prądem o częstotliwości radiowej, adenomyoza, agonista GnRH, antagonista GnRH, danazol, dieta przeciwzapalna, doustne środki antykoncepcyjne, elektrostymulacja nerwów przezskórna, embolizacja tętnic macicznych, endometrioza, histerektomia, inhibitor aromatazy, krwawienie miesiączkowe, kwas traneksamowy, menopauza, mięśniak macicy, miometrium, niesteroidowe leki przeciwzapalne, rezonans magnetyczny, terapia hormonalna, tkanka endometrialna, utrata masy kostnej, wkładka wewnątrzmaciczna, zapłodnienie in vitro, zogniskowana ultradźwiękowa ablacja - Leksykon chorób i schorzeń
Przyklejenie łożyska – Etiologia i przyczyny
Placenta accreta spectrum (PAS) to poważne powikłanie położnicze charakteryzujące się nieprawidłowym przyleganiem łożyska do ściany macicy, co uniemożliwia jego prawidłowe oddzielenie po porodzie. Etiopatogeneza obejmuje defekt w połączeniu endometrium z miometrium, nieprawidłową decydualizację, nadmierną inwazję trofoblastu oraz uszkodzenia powierzchni macicy, najczęściej po cięciu cesarskim lub innych zabiegach chirurgicznych. Ryzyko przyklejenia łożyska wzrasta wraz z liczbą cięć cesarskich: po jednym cięciu wynosi około 0,3%, a po pięciu lub więcej aż 6,7%. Łożysko przodujące zwiększa ryzyko do 3% u kobiet bez cięcia cesarskiego, a w połączeniu z cięciem cesarskim ryzyko wzrasta do 25-40%. Inne czynniki ryzyka to m.in. wiek matki >35 lat, wielorództwo, zespół Ashermana, ciąża mnoga, IVF, otyłość (BMI >30) oraz wcześniejsze zabiegi chirurgiczne macicy. PAS dzieli się na trzy stopnie zaawansowania: placenta accreta (75% przypadków), increta i percreta, z różnym stopniem penetracji mięśniówki macicy i okolicznych narządów.
ablacja endometrium, alfa-fetoproteina, ciąża mnoga, cięcie cesarskie, decidua basalis, decydualizacja, embolizacja tętnic macicznych, histerektomia okołoporodowa, infiltracja trofoblastu, kosmki łożyskowe, krwotok poporodowy, łożysko nisko usadowione, łożysko przodujące, łyżeczkowanie jamy macicy, myomektomia, placenta accreta, placenta increta, placenta percreta, placenta previa, przyklejenie łożyska, spektrum przyklejenia łożyska, zespół Ashermana, zrosty wewnątrzmaciczne - Leksykon chorób i schorzeń
Polipy macicy – Leczenie
Polipy endometrium to łagodne zmiany wyścielające jamę macicy, które mogą manifestować się nieprawidłowymi krwawieniami, bólem oraz problemami z płodnością. W przypadku małych polipów (<10 mm) u kobiet przedmenopauzalnych bez objawów i czynników ryzyka raka endometrium, dopuszczalne jest podejście obserwacyjne ze względu na wysoką częstość samoistnej regresji w ciągu roku. Leczenie farmakologiczne, obejmujące progestyny, agonistów GnRH oraz systemy domaciczne uwalniające lewonorgestrel (np. Mirena), może tymczasowo zmniejszyć rozmiar polipów i złagodzić objawy, jednak efekty te są zazwyczaj krótkotrwałe. Dienogest wykazuje korzystny wpływ na redukcję grubości endometrium i nasilenia krwawień, z mniejszą liczbą działań niepożądanych w porównaniu do innych terapii hormonalnych. U kobiet po menopauzie lub z objawami, a także w przypadku polipów >2 cm, wskazane jest leczenie chirurgiczne.
ablacja endometrium, agonista gonadoliberyny, badanie histopatologiczne, dienogest, embolizacja tętnic macicznych, grubość endometrium, hiperplazja, histerektomia, histeroskopia, histeroskopowa polipektomia, komórka nowotworowa, krwawienie miesiączkowe, lek hormonalny, łyżeczkowanie macicy, nawracające poronienie, niepłodność, nieprawidłowe krwawienie, nowotwór macicy, polip endometrium, polip macicy, polipektomia, problem z płodnością, procedura minimalnie inwazyjna, progestyna, rak macicy, samoistne ustąpienie, stan zapalny, tamoksyfen, terapia progesteronem, usunięcie macicy, wkładka domaciczna, wyściółka macicy - Leksykon chorób i schorzeń
Obfite krwawienie miesiączkowe – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Obfite krwawienie miesiączkowe (HMB) dotyka 27-54% kobiet miesiączkujących i definiowane jest przez FIGO jako krwawienie przekraczające 95. percentyl w populacji. Rokowanie zależy od etiologii, skuteczności leczenia oraz wpływu na jakość życia. Nieleczone HMB może prowadzić do niedokrwistości z niedoboru żelaza, ciężkich krwawień wymagających hospitalizacji, rozrostu i raka endometrium (1-2% ryzyka przy anowulacyjnym krwawieniu), a także niepłodności, szczególnie u pacjentek z PCOS, otyłością, nadciśnieniem i cukrzycą insulinooporną. W leczeniu najwyższą skuteczność po 3 miesiącach wykazują LNG-IUS (87,5%) i ablacja endometrium (81,6%), natomiast skuteczność danazolu, progestagenów, doustnych antykoncepcyjnych i kwasu traneksamowego wynosi odpowiednio 65,8%, 63,6%, 63,4% i 48,2%. Współistnienie adenomiozy znacząco zwiększa ryzyko niepowodzenia ablacji (AOR=50,83, 95% CI 3,64–706,75). W populacji onkologicznej rokowanie komplikuje wpływ nowotworów i terapii na układ krzepnięcia oraz podwyższone ryzyko VTE, co wymaga indywidualizacji leczenia i monitorowania działań niepożądanych, zwłaszcza przy stosowaniu estrogenów.
ablacja endometrium, adenomioza, bolesne miesiączkowanie, cukrzyca insulinooporna, danazol, dysfunkcyjne krwawienie maciczne, kwas traneksamowy, menorrhagia, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość z niedoboru żelaza, nowotwór hematologiczny, obfite krwawienie miesiączkowe, obrazkowa karta oceny utraty krwi, podstawowy zestaw wyników, progestagen, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, rak endometrium, rozrost endometrium, system wewnątrzmaciczny uwalniający lewonorgestrel, toksyczność wątrobowa, układ krzepnięcia, zespół policystycznych jajników, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Ciężkie krwawienia miesiączkowe – Etiologia i przyczyny
Ciężkie krwawienia miesiączkowe (menorrhagia) definiuje się jako utratę krwi przekraczającą 80 ml lub krwawienie trwające ponad 7 dni, co znacząco wpływa na jakość życia pacjentek. Etiologia jest wieloczynnikowa i obejmuje zaburzenia hormonalne (np. anowulacja, PCOS, choroby tarczycy, hiperprolaktynemię), zmiany strukturalne macicy (mięśniaki, polipy, adenomioza, rozrost endometrium), zaburzenia krzepnięcia (choroba von Willebranda, małopłytkowość, hemofilia), powikłania ciążowe (poronienie, ciąża ektopowa), infekcje układu rozrodczego oraz nowotwory (rak endometrium, szyjki macicy). Diagnostyka opiera się na systemie klasyfikacji FIGO PALM-COEIN, obejmującym badania laboratoryjne (morfologia, koagulologia, hormony), obrazowe (USG, histeroskopia) oraz histopatologiczne (biopsja endometrium). Patofizjologia menorrhagii wiąże się z zaburzeniem równowagi estrogenów i progesteronu, prowadząc do nadmiernego rozrostu i niestabilności endometrium, a także z mechanizmami zwiększonej powierzchni błony śluzowej i zaburzeń kurczliwości macicy.
ablacja endometrium, adenomioza, anemia z niedoboru żelaza, anovulacja, badanie koagulologiczne, białaczka, biopsja endometrium, chlamydia, choroba nerek, choroba tarczycy, choroba von Willebranda, choroba wątroby, ciąża ektopowa, czynnościowe krwawienie maciczne, embolizacja tętnic macicznych, endometrioza, endometrium, hemofilia, hiperprolaktynemia, histerektomia, histerosalpingografia, histeroskopia, hormonalna terapia zastępcza, insulinooporność, kwas traneksamowy, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, małopłytkowość, menorrhagia, mięśniak macicy, morfologia krwi, nieprawidłowe krwawienie maciczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, polip endometrialny, poronienie, rak jajnika, rak macicy, rak szyjki macicy, rozrost endometrium, rzęsistkowica, rzeżączka, tamoksyfen, ultrasonografia miednicy, wkładka domaciczna, zaburzenie funkcji płytek krwi, zaburzenie hormonalne, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Ciężkie krwawienia miesiączkowe – Leczenie
Ciężkie krwawienia miesiączkowe (menorrhagia) definiuje się jako obfite krwawienia trwające ponad 7 dni lub znacznie przekraczające normę. Leczenie opiera się na ocenie przyczyny, nasilenia objawów, planów reprodukcyjnych oraz wpływu na jakość życia pacjentki. Farmakoterapia stanowi pierwszą linię leczenia i obejmuje NLPZ (ibuprofen, naproxen, kwas mefenamowy) redukujące krwawienie o 20-50%, kwas traneksamowy (1,3 g p.o. 3x/d przez 5 dni) zmniejszający utratę krwi o 26-60%, oraz terapię hormonalną. System wewnątrzmaciczny uwalniający lewonorgestrel (LNG-IUS, np. Mirena) jest najskuteczniejszą metodą farmakologiczną, redukującą krwawienie o 70-97% i indukującą amenorrheę u 20-80% pacjentek po roku stosowania. Doustne dwuskładnikowe tabletki antykoncepcyjne zmniejszają krwawienie o 30-50%, a wysokie dawki gestagenów (np. norethisteron 5-15 mg/d) mogą redukować utratę krwi nawet o 80%. W ostrych przypadkach stosuje się dożylne estrogeny lub wysokie dawki tabletek antykoncepcyjnych co 6-8 godzin.
ablacja endometrium, adenomioza, aktywacja plazminogenu, amenorrhea, antagonista gonadoliberyny, ciężkie krwawienie miesiączkowe, danazol, embolizacja tętnic macicznych, endometrioza, fibrynoliza, gestagen, goserelina, hipoestrogenizm, histerektomia, krwawienie miesiączkowe, kwas mefenamowy, kwas traneksamowy, lek przeciwfibrynolityczny, leuprorelina, LNG-IUS, menorrhagia, mięśniak macicy, miomektomia, niedobór żelaza, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niesteroidowy lek przeciwzapalny, octan medroksyprogesteronu, polip, progestagen, rozszerzenie i łyżeczkowanie, system wewnątrzmaciczny uwalniający lewonorgestrel, terapia hormonalna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Reseligo 3,6 mg
Produkt leczniczy Reseligo, zawierający 3,6 mg gosereliny octanu w postaci biodegradowalnego implantu w ampułko-strzykawce, jest wskazany do leczenia hormonozależnych schorzeń onkologicznych i ginekologicznych. U mężczyzn znajduje zastosowanie w terapii raka gruczołu krokowego, zarówno z przerzutami, jak i miejscowo zaawansowanego, jako alternatywa dla kastracji chirurgicznej lub leczenia antyandrogenowego, a także jako leczenie uzupełniające radioterapię i prostatektomię radykalną. U kobiet Reseligo stosuje się w zaawansowanym raku piersi przed- i okołomenopauzalnym oraz w schorzeniach ginekologicznych, takich jak endometrioza, ścieńczenie endometrium przed zabiegami ablacji lub resekcji oraz włókniaki macicy, szczególnie u pacjentek z niedokrwistością. Ponadto, produkt jest wykorzystywany w procedurach rozrodu wspomaganego do zahamowania czynności przysadki przed superowulacją.
ablacja endometrium, analog GnRH, chemioterapia, endometrioza, goserelina, hormonoterapia, implant biodegradowalny, leczenie neoadjuwantowe, macierz polimerowa, miejscowo zaawansowany rak gruczołu krokowego, niedokrwistość, prostatektomia radykalna, radioterapia uzupełniająca, rak gruczołu krokowego z przerzutami, receptor estrogenowy, rozród wspomagany, ścieńczenie endometrium, superowulacja, wczesny rak piersi, włókniak macicy, zaawansowany rak piersi, zahamowanie funkcji jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Bóle menstruacyjne – Leczenie
Dysmenorrhea dotyka około 90% kobiet w wieku rozrodczym i charakteryzuje się bólem o różnym nasileniu podczas miesiączki. Pierwszą linią leczenia są niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak ibuprofen (600-800 mg 2-3 razy dziennie), naproksen, kwas mefenamowy, diklofenak, ketoprofen i meklofenamat, które hamują produkcję prostaglandyn odpowiedzialnych za skurcze macicy. Paracetamol stanowi alternatywę, choć jest mniej skuteczny. W przypadku opornych bólów można rozważyć opioidy, jednak ze względu na ryzyko uzależnienia ich stosowanie powinno być ograniczone. Hormonalne środki antykoncepcyjne, zarówno złożone (tabletki, plastry, pierścienie dopochwowe) jak i progestagenowe (wkładki wewnątrzmaciczne, implanty, zastrzyki), zmniejszają intensywność bólu poprzez hamowanie owulacji i redukcję grubości endometrium, co skutkuje mniejszą produkcją prostaglandyn i lżejszym krwawieniem. W przypadku wtórnej dysmenorrhea, spowodowanej schorzeniami takimi jak endometrioza, mięśniaki czy adenomioza, leczenie ukierunkowane jest na przyczynę i może obejmować farmakoterapię, embolizację tętnic macicznych lub interwencje chirurgiczne.
ablacja endometrium, acetaminofen, adenomioza, agonista gonadoliberyny, akupresura, akupunktura, ból menstruacyjny, diklofenak, dysmenorrhea, embolizacja tętnic macicznych, endometrioza, histerektomia, hormonalny środek antykoncepcyjny, ibuprofen, kwas mefenamowy, lewonorgestrel, mięśniak macicy, naproksen, neurektomia przedkrzyżowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioid, paracetamol, pierwotna dysmenorrhea, prostaglandyna, przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, TENS, wkładka wewnątrzmaciczna, wtórna dysmenorrhea, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zwężenie szyjki macicy - Leksykon chorób i schorzeń
Ciężkie krwawienia miesiączkowe – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Ciężkie krwawienia miesiączkowe (AUB), definiowane jako utrata krwi przekraczająca 80 ml na cykl, stanowią istotny problem kliniczny wpływający na jakość życia kobiet w wieku rozrodczym. Zgodnie z wytycznymi FIGO i NICE, terminologia i kryteria diagnostyczne zostały ujednolicone, podkreślając subiektywny wpływ krwawień na funkcjonowanie pacjentek. Leczenie obejmuje metody farmakologiczne i zabiegowe, z najwyższą skutecznością wykazującą się wkładka wewnątrzmaciczna uwalniająca lewonorgestrel (LNG-IUS) oraz ablacja endometrium, osiągając odpowiednio 87,5% i 81,6% redukcji MBL do ≤80 ml. Inne terapie, takie jak danazol, progestageny, doustne środki antykoncepcyjne i kwas traneksamowy, wykazują niższą skuteczność (od 48,2% do 65,8%). Nieleczone AUB może prowadzić do poważnych powikłań, w tym niedokrwistości z niedoboru żelaza, niewydolności serca, niepłodności oraz zwiększonego ryzyka rozwoju przerostu i raka endometrium, szczególnie u pacjentek z przewlekłą anowulacją i współistniejącymi czynnikami ryzyka metabolicznego.
ablacja endometrium, adenomioza, anemia, bolesne miesiączkowanie, ciężkie krwawienie miesiączkowe, cukrzyca insulinooporna, danazol, doustny środek antykoncepcyjny, dysfunkcyjne krwawienie maciczne, krwawienie anowulacyjne, kwas traneksamowy, menorrhagia, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niepłodność, nieprawidłowe krwawienie maciczne, niewydolność serca, obrazkowa karta oceny utraty krwi, otyłość, produkcja androgenów, progestagen, przerost endometrium, przewlekłe nadciśnienie, rak endometrium, stymulacja estrogenowa, wkładka wewnątrzmaciczna z lewonorgestrelem, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Polipy macicy – Zapobieganie i profilaktyka
Polipy macicy, będące nieprawidłowymi naroślami endometrium, mogą prowadzić do nieprawidłowych krwawień i zaburzeń płodności. Profilaktyka opiera się na utrzymaniu zdrowego stylu życia, w tym kontroli masy ciała, regularnej aktywności fizycznej oraz zbilansowanej diecie, co wpływa na równowagę hormonalną, zwłaszcza poziomy estrogenów i progesteronu. Istotne jest także ograniczenie spożycia alkoholu, zaprzestanie palenia oraz kontrola czynników ryzyka takich jak nadciśnienie tętnicze, otyłość i cukrzyca. Regularne badania ginekologiczne, w tym USG przezpochwowe, umożliwiają wczesne wykrycie polipów i zapobiegają powikłaniom. Po usunięciu polipów, szczególnie u kobiet przedmenopauzalnych, stosowanie hormonalnych metod zapobiegawczych, takich jak wkładka wewnątrzmaciczna uwalniająca lewonorgestrel (LNG-IUS) czy złożone doustne środki antykoncepcyjne, może znacząco zmniejszyć ryzyko nawrotów.
ablacja endometrium, badanie ginekologiczne, cukrzyca, doustny środek antykoncepcyjny, endometrium, histeroskopowa polipektomia, nadciśnienie, niepłodność, nieprawidłowe krwawienie, nowotwór endometrium, otyłość, polip endometrialny, polip macicy, rak piersi, równowaga hormonalna, tamoksyfen, terapia hormonalna, toksyna środowiskowa, USG przezpochwowe, wkładka wewnątrzmaciczna z lewonorgestrelem, wrażliwość na insulinę, zaburzenia endokrynologiczne, zaburzenie hormonalne - Leksykon chorób i schorzeń
Obfite krwawienie miesiączkowe – Leczenie
Obfite krwawienie miesiączkowe (HMB) dotyka 20-25% kobiet w wieku rozrodczym i może prowadzić do anemii z niedoboru żelaza oraz obniżenia jakości życia. Leczenie farmakologiczne obejmuje niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które zmniejszają utratę krwi o 20-46%, kwas traneksamowy redukujący krwawienie o 30-55% (stosowany 3 razy dziennie przez 4-5 dni podczas krwawienia), doustne progestageny (5-30 mg octanu medroksyprogesteronu lub 5-15 mg noretindronu dziennie) zmniejszające utratę krwi nawet o 80%, oraz system wewnątrzmaciczny uwalniający lewonorgestrel (LNG-IUS), który może obniżyć krwawienie o 70-95% po roku stosowania. Doustne środki antykoncepcyjne, zwłaszcza zawierające co najmniej 30 µg etynyloestradiolu, redukują krwawienie o około 40%. W ostrych przypadkach stosuje się dożylne estrogeny, wysokie dawki progestagenów lub kwas traneksamowy dożylnie, a w razie braku efektu – łyżeczkowanie diagnostyczno-lecznicze (D&C).
ablacja endometrium, ablacja termiczna, aktywacja plazminogenu, anemia z niedoboru żelaza, antagonista GnRH, choroby tarczycy, danazol, depresja, dienogest, doustne środki antykoncepcyjne, embolizacja tętnic macicznych, endometrioza, hamowanie owulacji, histerektomia, hormony gonadotropowe, inhibitor cyklooksygenazy, kwas traneksamowy, lek antyfibrynolityczny, łyżeczkowanie diagnostyczne, mięśniaki macicy, miomektomia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, obfite krwawienie miesiączkowe, octan medroksyprogesteronu, progestagen, prostaglandyny, zaburzenia krzepnięcia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lidbree 42 mg/ml
Lidbree to sterylny żel domaciczny zawierający lidokainę w stężeniu 42 mg/ml, przeznaczony do miejscowego znieczulenia w przypadku ostrego bólu o umiarkowanym nasileniu podczas zabiegów ginekologicznych na szyjce macicy oraz wewnątrz jamy macicy. Preparat jest wskazany dla dorosłych kobiet oraz młodzieży powyżej 15 roku życia i znajduje zastosowanie m.in. przy biopsji i konizacji szyjki macicy, histeroskopii, biopsji endometrium, wprowadzaniu i usuwaniu wkładek wewnątrzmacicznych oraz ablacji endometrium. Żel, dzięki swojej konsystencji w temperaturze ciała, umożliwia precyzyjną aplikację i utrzymanie środka znieczulającego w miejscu zabiegu. Substancje pomocnicze to makrogologlicerol rycynooleinian (284 mg/ml) oraz butylohydroksytoluen (do 28 µg/ml).
- Leksykon chorób i schorzeń
Przyklejenie łożyska – Zapobieganie i profilaktyka
Placenta accreta spectrum (PAS) obejmuje patologiczne przywiązanie łożyska do ściany macicy, w tym placenta accreta, increta i percreta, stanowiąc poważne powikłanie ciąży z ryzykiem masywnego krwotoku poporodowego. Częstość PAS rośnie globalnie, głównie z powodu wzrostu liczby cięć cesarskich oraz zaawansowanego wieku matki (≥35 lat, ryzyko 2,1-krotnie wyższe). Diagnostyka opiera się na ultrasonografii między 18 a 24 tygodniem ciąży, z możliwością uzupełnienia MRI oraz nowoczesnych pomiarów 3D objętości łożyska w sektorach S1 i S2. Kluczowe czynniki ryzyka to wcześniejsze cięcia cesarskie (ryzyko wzrasta od 3% przy pierwszym do 67% przy piątym lub kolejnym), łożysko przodujące, zabiegi chirurgiczne macicy, palenie tytoniu i wielorództwo. Profilaktyka skupia się na ograniczeniu niepotrzebnych cięć cesarskich, promowaniu porodu drogami natury po wcześniejszym cięciu (TOLAC), unikaniu innych zabiegów chirurgicznych macicy oraz edukacji pacjentek w zakresie planowania rodziny i zdrowego stylu życia.
ablacja endometrium, chitosan, cięcie cesarskie, decidualizacja, embolizacja tętnic macicznych, hiperfibrynoliza, histerektomia, histeroskopia, kortykosteroidy, krwotok okołoporodowy, krwotok poporodowy, kwas traneksamowy, łożysko przodujące, łożysko przyrośnięte, łożysko wrośnięte, malformacja tętniczo-żylna, masywny krwotok, metotreksat, miomektomia, okluzja balonowa, przetoka pochwowa, przyklejenie łożyska, trzeci okres porodu, wyłyżeczkowanie macicy, zakrzepica tętnicza, zapłodnienie in vitro - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba von willebranda – Leczenie
Choroba von Willebranda (vWD) jest najczęstszą dziedziczną skazą krwotoczną, wynikającą z defektów ilościowych lub jakościowych czynnika von Willebranda (vWF), który pełni kluczową rolę w hemostazie poprzez adhezję płytek krwi do śródbłonka oraz transport czynnika VIII. Leczenie vWD opiera się na korekcji defektu hemostatycznego, uwzględniając typ i ciężkość choroby oraz charakter krwawienia. Desmopresyna (DDAVP), syntetyczny analog wazopresyny, jest lekiem pierwszego wyboru w typie 1 oraz wybranych przypadkach typu 2, podawana dożylnie (0,3 mcg/kg w 50-100 ml NaCl przez 30 minut), podskórnie (0,3 mcg/kg) lub donosowo (300 mcg u dorosłych, 150 mcg u dzieci). Odpowiedź na DDAVP definiuje się jako co najmniej dwukrotny wzrost aktywności vWF i utrzymanie poziomu vWF oraz VIII:C ≥0,50 j.m./ml przez minimum 4 godziny. DDAVP jest przeciwwskazana w typie 2B, nieskuteczna w typach 2M, 2N i 3, a jej stosowanie wymaga ograniczenia podaży płynów ze względu na ryzyko hiponatremii i drgawek.
ablacja endometrium, choroba von Willebranda, choroby współistniejące, czynnik von Willebranda, desmopresyna, emicizumab, hemofilia A, hiponatremia, koncentrat czynnika von Willebranda, krwawienie z błon śluzowych, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, małopłytkowość, niedobór czynnika VIII, niesteroidowe leki przeciwzapalne, obfite krwawienie miesiączkowe, paracetamol, powikłania zakrzepowe, przeciwciało monoklonalne, rekombinowany czynnik von Willebranda, skaza krwotoczna, wazopresyna, zatrzymanie płynów - Leksykon chorób i schorzeń
Mięśniaki macicy – Leczenie
Mięśniaki macicy (leiomyoma uteri) to najczęstsze łagodne guzy żeńskiego układu rozrodczego, występujące u 70-80% kobiet do 50. roku życia. Leczenie zależy od objawów, wieku, lokalizacji i wielkości mięśniaków oraz planów prokreacyjnych. W przypadku bezobjawowych lub łagodnych dolegliwości zalecana jest obserwacja (watchful waiting). Farmakoterapia obejmuje NLPZ (np. ibuprofen, kwas mefenamowy stosowane 3x dziennie od początku miesiączki), kwas traneksamowy, doustne środki antykoncepcyjne, progestageny, wkładkę wewnątrzmaciczną z lewonorgestrelem oraz analogi GnRH (np. Lupron, Synarel) stosowane krótkoterminowo (1-3 miesiące) w celu zmniejszenia objętości mięśniaków nawet o 50%. Antagoniści GnRH (np. Elagolix) mogą całkowicie zatrzymać miesiączkowanie do 24 miesięcy, a selektywne modulatory receptora progesteronowego (SPRM, np. octan uliprystalu) redukują objętość mięśniaków o 17-57% i masę macicy o 93-95%, jednak wymagają monitorowania funkcji wątroby.
ablacja endometrium, amenorrhea, analog gonadoliberyny, antagonista GnRH, ból miednicy, doustny środek antykoncepcyjny, embolizacja tętnic macicznych, histerektomia, histerektomia brzuszna, histerektomia laparoskopowa, histerektomia pochwowa, hormonalna antykoncepcja, kolagenaza, kwas traneksamowy, leczenie farmakologiczne, lek antyfibrynolityczny, menopauza, mięśniak macicy, mięśniak podśluzówkowy, mięśniak podsurowicówkowy, mięśniak śródścienny, miomektomia, miomektomia brzuszna, miomektomia histeroskopowa, miomektomia laparoskopowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obfite krwawienie miesiączkowe, progestagen, selektywny modulator receptora progesteronowego, utrata masy kostnej, wkładka wewnątrzmaciczna, zespół poembolizacyjny - Leksykon chorób i schorzeń
Bolesne miesiączkowanie – Leczenie
Bolesne miesiączkowanie (dysmenorrhea) dotyka do 90% kobiet i może znacząco obniżać jakość życia. Farmakoterapia opiera się głównie na NLPZ, takich jak ibuprofen (600-800 mg 2-3x/d), naproksen i kwas mefenamowy, które hamują produkcję prostaglandyn i są skuteczne w około 80% przypadków. W przypadku nieskuteczności NLPZ stosuje się hormonalne środki antykoncepcyjne (tabletki, plastry, pierścienie, systemy wewnątrzmaciczne, implanty, iniekcje), które zmniejszają owulację i grubość endometrium, osiągając skuteczność około 90%. W ciężkich przypadkach można rozważyć opioidy (tramadol, oksykodon), jednak ze względu na ryzyko uzależnienia ich stosowanie powinno być ograniczone czasowo. Leczenie uzupełniają metody niefarmakologiczne, takie jak terapia ciepłem, aktywność fizyczna, TENS, techniki relaksacyjne, akupunktura i suplementacja (magnez, witaminy B1, B6, E, omega-3), które wspomagają redukcję bólu i napięcia mięśniowego.
ablacja endometrium, ablacja falami radiowymi, adenomioza, analogi GnRH, dieta przeciwzapalna, dysmenorrhea, elektroakupunktura, embolizacja tętnic macicznych, endometrioza, histerektomia, hormonalne środki antykoncepcyjne, ibuprofen, imbir, inhibitory COX-2, kwas mefenamowy, kwasy omega-3, laparoskopia, naproxen, niesteroidowe leki przeciwzapalne, prostaglandyny, sildenafil, tabletki antykoncepcyjne, TENS, terapia czerwonym światłem, termoterapia, tiamina - Leksykon chorób i schorzeń
Mięśniaki macicy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Mięśniaki macicy to łagodne nowotwory mięśniówki macicy, występujące u około 80% kobiet do 50. roku życia, często bezobjawowe. Kompleksowa opieka pielęgniarska obejmuje szczegółową ocenę objawów takich jak obfite krwawienia miesiączkowe (monitorowane np. przez liczbę zużytych podpasek), ból oceniany w skali numerycznej, objawy uciskowe (częstomocz, zaparcia), oraz stan anemii z objawami zmęczenia i zawrotów głowy. Pielęgniarka formułuje diagnozy pielęgniarskie, m.in. deficyt objętości płynów, ból, zmęczenie, deficyt wiedzy i ryzyko infekcji, a także prowadzi edukację pacjentek na temat charakteru mięśniaków, dostępnych terapii (NLPZ, hormonalne środki antykoncepcyjne, agoniści GnRH, kwas traneksamowy, zabiegi minimalnie inwazyjne i chirurgiczne) oraz samokontroli objawów. Wsparcie psychologiczne i monitorowanie skuteczności leczenia są integralną częścią opieki.
ablacja endometrium, ablacja mięśniaka, agonista GnRH, biofeedback, diagnoza pielęgniarska, dysmenorrhea, embolizacja tętnic macicznych, histerektomia, hormonalny środek antykoncepcyjny, interwencja pielęgniarska, krwawienie miesiączkowe, kwas traneksamowy, mięśniak macicy, miomektomia, miomektomia histeroskopowa, nadmierne krwawienie miesiączkowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objaw alarmowy, objaw uciskowy, ocena pielęgniarska, opieka nad pacjentem, opieka pooperacyjna, opieka przedoperacyjna, radiolog diagnostyczny, rana pooperacyjna, wkładka domaciczna, współpraca interdyscyplinarna - Leksykon chorób i schorzeń
Ciężkie krwawienia miesiączkowe – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ciężkie krwawienia miesiączkowe (menorrhagia) definiuje się jako utratę ponad 80 ml krwi na cykl, co znacząco obniża jakość życia pacjentki. Objawy obejmują przesiąkanie przez środki higieniczne co 1-2 godziny, konieczność stosowania podwójnej ochrony, krwawienie trwające ponad 7 dni oraz wydalanie skrzepów większych niż 50-groszowa moneta. Przyczyny są zróżnicowane i obejmują zaburzenia hormonalne (nierównowaga estrogenów i progesteronu, brak owulacji), patologie macicy (mięśniaki, polipy, adenomioza, endometrioza), choroby krzepnięcia (np. choroba von Willebranda), a także czynniki takie jak otyłość, choroby tarczycy, stosowanie leków przeciwzakrzepowych, infekcje dróg rodnych, wkładki wewnątrzmaciczne bez hormonu oraz powikłania ciąży. Nieleczone mogą prowadzić do niedokrwistości z niedoboru żelaza, objawiającej się zmęczeniem, dusznością i kołataniem serca, oraz do znacznego pogorszenia funkcjonowania psychospołecznego.
ablacja endometrium, adenomioza, badanie ginekologiczne, badanie krzepnięcia, biopsja endometrium, chlamydia, choroba tarczycy, choroba von Willebranda, ciężkie krwawienie miesiączkowe, embolizacja tętnic macicznych, endometrioza, endometrium, ferrytyna, histerektomia, histeroskopia, kubeczek menstruacyjny, kwas traneksamowy, lek antyfibrynolityczny, łyżeczkowanie macicy, małopłytkowość, menorrhagia, mięśniak macicy, morfologia krwi, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obfite krwawienie miesiączkowe, polip endometrialny, rzeżączka, skrzepy krwi, skurcz menstruacyjny, sonohisterografia, USG miednicy, wkładka wewnątrzmaciczna, zaburzenie krzepnięcia krwi - Leksykon chorób i schorzeń
Polipy macicy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Polipy endometrialne to łagodne przerosty błony śluzowej macicy, o wielkości od kilku milimetrów do kilku centymetrów, występujące u około 24% kobiet, ze wzrostem ryzyka w okresie okołomenopauzalnym. Mogą być bezobjawowe lub manifestować się nieregularnymi, obfitymi krwawieniami, plamieniami między miesiączkami, bólem miednicy czy niepłodnością. Diagnostyka obejmuje badanie ginekologiczne, przezpochwowe USG, sonohisterografię, histeroskopię oraz biopsję endometrium. Leczenie zależy od wielkości, objawów i wieku pacjentki; małe polipy (<10 mm) u kobiet przed menopauzą mogą być obserwowane, natomiast u kobiet po menopauzie lub z czynnikami ryzyka zaleca się usunięcie. Standardową procedurą jest histeroskopowa polipektomia, trwająca 5-10 minut, wykonywana ambulatoryjnie, z możliwością zastosowania znieczulenia miejscowego lub ogólnego. Alternatywnie stosuje się D&C, choć jest mniej skuteczne w pełnym usunięciu polipów. W rzadkich przypadkach wskazana jest histerektomia.
ablacja endometrium, agonista GnRH, biopsja endometrium, ból miednicy, endometrium, gestagen, hiperplazja, histerektomia, histeroskopia, hormonalna terapia zastępcza, implantacja zarodka, jama macicy, krwawienie pomenopauzalne, leczenie hormonalne, menorrhagia, mięśniak macicy, niepłodność, okres okołomenopauzalny, patomorfolog, plamienie międzymiesiączkowe, polip endometrialny, polip macicy, polipektomia histeroskopowa, rak endometrium, równowaga hormonalna, sonohisterografia, tamoksyfen, USG przezpochwowe, wkładka wewnątrzmaciczna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Xanderla 3,6 mg
Xanderla 3,6 mg w postaci implantu zawiera goserelinę (w postaci octanu) i jest wskazana głównie w leczeniu raka gruczołu krokowego, zarówno z przerzutami, jak i miejscowo zaawansowanego. Implant o wymiarach 1,2 mm średnicy i 13 mm długości, masie 18 mg, osadzony w biodegradowalnej macierzy polimerowej, wykazuje skuteczność porównywalną do kastracji chirurgicznej oraz terapii antyandrogenowej w zakresie wydłużenia czasu przeżycia. Stosowanie Xanderli jako leczenia uzupełniającego radioterapię lub po prostatektomii radykalnej poprawia czas przeżycia bez objawów choroby oraz całkowity czas przeżycia u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu lub progresji choroby.
ablacja endometrium, chemioterapia, endometrioza, goserelina, implant, kastracja chirurgiczna, leczenie neoadjuwantowe, leczenie uzupełniające radioterapię, miejscowo zaawansowany rak gruczołu krokowego, niedokrwistość, prostatektomia radykalna, radioterapia, rak gruczołu krokowego z przerzutami, receptory estrogenowe, rozród wspomagany, superowulacja, terapia hormonalna, włókniaki macicy, zaawansowany rak piersi - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zoladex 3,6 mg
Zoladex, zawierający 3,6 mg gosereliny w formie implantu podskórnego, jest wskazany przede wszystkim w onkologii i ginekologii. W leczeniu raka gruczołu krokowego wykazuje skuteczność porównywalną z chirurgiczną kastracją, stosowany jest zarówno w przypadku przerzutów, jak i miejscowo zaawansowanego nowotworu, a także jako terapia uzupełniająca po radioterapii i radykalnej prostatektomii oraz w leczeniu neoadjuwantowym przed radioterapią. U kobiet lek znajduje zastosowanie w terapii raka sutka u pacjentek przed- i okołomenopauzalnych z ekspresją receptorów hormonalnych, w leczeniu endometriozy (łagodzenie bólu i redukcja zmian endometrialnych), przygotowaniu endometrium do zabiegów ablacji lub resekcji oraz w terapii włókniaków macicy, szczególnie w połączeniu z preparatami żelaza przed operacją. Ponadto, Zoladex jest stosowany w protokołach rozrodu wspomaganego do zahamowania czynności przysadki przed superowulacją.
ablacja endometrium, antyandrogeny, endometrioza, goserelina, implant podskórny, kastracja chirurgiczna, leczenie hormonalne, leczenie neoadjuwantowe, miejscowo zaawansowany rak gruczołu krokowego, niedokrwistość, parametry hematologiczne, przerzutowy rak gruczołu krokowego, radioterapia uzupełniająca, radykalna prostatektomia, rak gruczołu krokowego, rak sutka, receptory hormonalne, rozród wspomagany, ścieńczenie endometrium, superowulacja, supresja androgenowa, włókniak macicy, zmiany endometrialne - Leksykon chorób i schorzeń
Mięśniaki macicy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Mięśniaki macicy (uterine fibroids) to łagodne guzy mięśni gładkich macicy, występujące u 70-80% kobiet w wieku reprodukcyjnym, z częstością sięgającą 80% do 50. roku życia. Mogą mieć różne rozmiary, od mikroskopijnych do wielkości grejpfruta lub większych, oraz lokalizację śródścienną, podsurowicówkową lub podśluzówkową. Objawy obejmują obfite i przedłużone krwawienia menstruacyjne, które mogą prowadzić do anemii, ból i ucisk w miednicy, zaburzenia układu moczowego i pokarmowego, dyspareunię oraz ból kręgosłupa. Diagnostyka opiera się na badaniu ginekologicznym, USG, MRI oraz histeroskopii, a w niektórych przypadkach biopsji endometrium. Leczenie zależy od wieku, objawów, rozmiaru i lokalizacji mięśniaków oraz planów reprodukcyjnych i obejmuje farmakoterapię (NLPZ, antykoncepcję hormonalną, agoniści GnRH, kwas traneksamowy, suplementację żelaza) oraz metody chirurgiczne (miomektomia, histerektomia, embolizacja tętnic macicznych, MRgFUS, ablacja endometrium).
ablacja endometrium, agonista gonadoliberyny, anemia, antykoncepcja hormonalna, badanie ginekologiczne, biopsja endometrium, ból miednicy, czujne oczekiwanie, deficyt objętości płynów, dyspareunia, embolizacja tętnic macicznych, histerektomia, histeroskopia, jama macicy, krwawienie menstruacyjne, kwas traneksamowy, leiomyoma, menopauza, mięśniak, mięśniak macicy, miomektomia, morfologia krwi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór łagodny, płodność, poronienie, powikłanie, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rezonans magnetyczny, suplementacja żelaza, ultrasonografia, wkładka wewnątrzmaciczna, zaburzenie oddawania moczu - Leksykon chorób i schorzeń
Obfite krwawienie miesiączkowe – Diagnostyka i diagnoza
Obfite krwawienie miesiączkowe (HMB) definiuje się jako utratę krwi przekraczającą 80 ml na cykl lub krwawienie trwające ponad 7 dni, co znacząco wpływa na jakość życia pacjentek. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych, w tym morfologii krwi, testach funkcji tarczycy, badaniach układu krzepnięcia (PT, APTT, vWF) i testach hormonalnych. Obrazowanie, głównie ultrasonografia przezpochwowa (USG TV), sonohisterografia oraz w wybranych przypadkach rezonans magnetyczny, pozwala na identyfikację przyczyn strukturalnych, takich jak mięśniaki, polipy czy adenomioza. Histeroskopia i biopsja endometrium są wskazane w celu wykluczenia rozrostu lub nowotworu endometrium, zwłaszcza u kobiet z czynnikami ryzyka lub nieodpowiadających na leczenie farmakologiczne. Diagnostyka różnicowa opiera się na klasyfikacji PALM-COEIN, uwzględniającej przyczyny strukturalne i niestrukturalne, w tym koagulopatie, dysfunkcje owulacyjne i czynniki jatrogenne.
ablacja endometrium, adenomioza, biopsja endometrium, całkowita zdolność wiązania żelaza, choroba von Willebranda, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czynnik von Willebranda, embolizacja tętnic macicznych, hiperprolaktynemia, histerektomia, histeroskopia, klasyfikacja PALM-COEIN, kwas traneksamowy, menorrhagia, mięśniak podśluzówkowy, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obfite krwawienie miesiączkowe, próba ortostatyczna, rozrost endometrium, rozszerzenie i łyżeczkowanie, sonohisterografia, system wewnątrzmaciczny uwalniający lewonorgestrel, ultrasonografia przezpochwowa, utrata krwi, zespół policystycznych jajników - Leksykon substancji czynnych
Goserelina – Wskazania do stosowania
Goserelina, syntetyczny analog GnRH dostępny w dawkach 3,6 mg i 10,8 mg w formie implantu podskórnego, jest stosowana przede wszystkim w leczeniu raka gruczołu krokowego, wykazując skuteczność porównywalną do kastracji chirurgicznej w zakresie wydłużenia czasu przeżycia pacjentów. Dawka 10,8 mg jest dedykowana wyłącznie terapii nowotworów prostaty, natomiast dawka 3,6 mg ma szersze wskazania, obejmujące również leczenie raka piersi u kobiet przed- i okołomenopauzalnych z receptorami estrogenowymi (ER+), endometriozy, włókniaków macicy oraz zastosowanie w procedurach rozrodu wspomaganego. W leczeniu raka prostaty goserelina jest stosowana zarówno w zaawansowanych stadiach choroby, jak i jako terapia uzupełniająca radioterapię czy prostatektomię radykalną, poprawiając czas przeżycia bez objawów choroby i całkowity czas przeżycia.
ablacja endometrium, biodegradowalna macierz polimerowa, endometrioza, hormon uwalniający gonadotropinę, implant podskórny, kastracja chirurgiczna, leczenie antyandrogenowe, leczenie neoadjuwantowe, leczenie uzupełniające radioterapię, miejscowo zaawansowany rak gruczołu krokowego, niedokrwistość, prostatektomia radykalna, rak gruczołu krokowego, rak piersi, rak z przerzutami, receptor estrogenowy, rozród wspomagany, ścieńczenie endometrium, stymulacja jajników, superowulacja, terapia hormonalna, włókniak macicy