trifluorometyloanilina

Trifluorometyloanilina to związek chemiczny należący do grupy anilin, zawierający grupę trifluorometylową (CF3) przyłączoną do pierścienia benzenowego. Najczęściej spotykane izomery to 2-trifluorometyloanilina, 3-trifluorometyloanilina i 4-trifluorometyloanilina, które różnią się pozycją grupy CF3 względem grupy aminowej.

W medycynie i farmacji trifluorometyloanilina stanowi ważny element strukturalny wielu leków, w tym przeciwdepresyjnych, przeciwpsychotycznych i przeciwzapalnych. Grupa trifluorometylowa zwiększa lipofilność cząsteczki, poprawia jej stabilność metaboliczną i moduluje właściwości farmakokinetyczne, co czyni ją cennym fragmentem w projektowaniu nowych substancji leczniczych.

Związek ten wykorzystywany jest jako substrat w syntezie organicznej leków oraz innych związków biologicznie aktywnych. W badaniach laboratoryjnych należy zachować ostrożność podczas pracy z trifluorometyloaniliną, gdyż może wykazywać właściwości toksyczne, drażniące dla skóry i dróg oddechowych, podobnie jak inne pochodne aniliny.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Leflunomide Orion 20 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne leflunomidu wykazały, że lek wywołuje istotne zmiany hematologiczne, takie jak niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość oraz panmielopatia, wynikające z hamowania syntezy DNA. Główne narządy narażone na toksyczność to szpik kostny, krew, układ pokarmowy, skóra, śledziona, grasica i węzły chłonne. Działania niepożądane obejmowały również zmiany w sercu, wątrobie, rogówce i drogach oddechowych, które mogą być wtórne do immunosupresji i zakażeń oportunistycznych. Toksyczność obserwowano przy dawkach odpowiadających terapii u ludzi, co podkreśla konieczność ścisłego monitorowania pacjentów. Metabolit TFMA wykazywał in vitro klastogenność i mutagenność, jednak brak jest jednoznacznych danych dotyczących działania in vivo. Badania rakotwórczości dały zróżnicowane wyniki: u myszy zaobserwowano wzrost częstości chłoniaka i nowotworów płuc, natomiast u szczurów brak działania rakotwórczego.
chłoniak złośliwy, ciałka Heinza, ciałka Howell-Jolly’ego, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, hamowanie syntezy DNA, immunosupresja, klastogenność, leflunomid, leukopenia, małopłytkowość, mutacja punktowa, niedokrwistość, panmielopatia, rak płuca, szpik kostny, trifluorometyloanilina, układ pokarmowy, węzły chłonne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Leflunomid Egis 20 mg

Leflunomid ulega szybkiemu metabolizmowi pierwszego przejścia do aktywnego metabolitu A771726, który odpowiada za działanie farmakologiczne leku. Wchłanianie leflunomidu wynosi 82-95%, a maksymalne stężenie metabolitu w osoczu osiągane jest w czasie od 1 do 24 godzin po podaniu. Ze względu na długi okres półtrwania A771726 (~2 tygodnie), stosuje się dawkę nasycającą 100 mg przez 3 dni, co pozwala szybciej osiągnąć stan równowagi. Standardowa dawka terapeutyczna 20 mg/dobę prowadzi do średniego stężenia metabolitu około 35 µg/ml w stanie równowagi, z kumulacją stężenia 33-35-krotną względem dawki pojedynczej. Metabolit silnie wiąże się z białkami osocza (około 99,38%), co może wpływać na interakcje lekowe, choć kliniczne znaczenie tych interakcji pozostaje nieustalone. Objętość dystrybucji A771726 wynosi około 11 litrów, a metabolizm nie jest silnie zależny od enzymów cytochromu P-450.
cytochrom P-450, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, dysfunkcja wątroby, farmakokinetyka, hemodializa, krążenie jelitowo-wątrobowe, leflunomid, metabolit A771726, metabolizm pierwszego przejścia, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, parametry farmakokinetyczne, produkty glukuronidowe, przewlekła niewydolność nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, trifluorometyloanilina, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aregalu 14 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teriflunomidu, substancji czynnej Aregalu, wykazały toksyczność wielokrotnego dawkowania w modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy) obejmującą głównie szpik kostny, narządy limfoidalne, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustkę. Efekty hematologiczne obejmowały niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię i limfopenię, co wiązało się z immunosupresją i zwiększonym ryzykiem zakażeń wtórnych. Mechanizm toksyczności wynika z hamowania podziałów komórkowych. Genotoksyczność nie została potwierdzona in vivo, mimo że in vitro zaobserwowano efekt klastogenny, interpretowany jako pośredni skutek działania na enzym DHO-DH. Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność in vitro, lecz nie potwierdzono jej in vivo. Badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie wykazały działania kancerogennego.
aktywność lokomotoryczna, czerwone krwinki, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, funkcje poznawcze, komórki B, leukopenia, limfocyty T, limfopenia, męskie narządy rozrodcze, narządy limfoidalne, narządy rozrodcze, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, odpowiedź przeciwciał, plemniki, płytki krwi, przeciwciała IgG, przeciwciała IgM, przewód pokarmowy, rozwój neurologiczny, szpik kostny, toksyczność dawkowania, trifluorometyloanilina, trombocytopenia, zakażenie wtórne
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide Medical Valley 14 mg

Badania przedkliniczne teriflunomidu, stosowanego w dawce 14 mg w postaci tabletek powlekanych (Teriflunomide Medical Valley), wykazały toksyczność wielonarządową po podaniu wielokrotnym u myszy (3 miesiące), szczurów (6 miesięcy) i psów (12 miesięcy). Główne narządy docelowe to szpik kostny (zaburzenia hematopoezy), narządy limfatyczne (supresja immunologiczna), jama ustna i przewód pokarmowy (zmiany zapalne), narządy rozrodcze (zmiany morfologiczne i czynnościowe) oraz trzustka (uszkodzenia strukturalne i funkcjonalne). Zaobserwowano również działanie utleniające na erytrocyty prowadzące do niedokrwistości, trombocytopenię, leukopenię, limfopenię i zwiększoną podatność na infekcje wtórne. Toksyczność u zwierząt występowała przy dawkach równoważnych lub niższych niż terapeutyczne u ludzi, co wskazuje na wyższą wrażliwość modeli zwierzęcych. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani działania klastogennego in vivo, mimo że metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) był mutagenny in vitro, co nie przekłada się na ryzyko kliniczne. Długoterminowe testy na szczurach i myszach nie potwierdziły potencjału rakotwórczego teriflunomidu.
dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie klastogenne, działanie niepożądane, embriotoksyczność, erytrocyt, hematopoeza, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, mutagen, narządy rozrodcze męskie, niedokrwistość, przeciwciała IgM i IgG, supresja immunologiczna, szpik kostny, teratogen, teriflunomid, trifluorometyloanilina
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Leflunomide Aurovitas 10 mg

Leflunomid, substancja czynna produktu Leflunomide Aurovitas, poddany został szerokim badaniom toksykologicznym obejmującym toksyczność ostrą i przewlekłą, mutagenność, rakotwórczość oraz wpływ na rozrodczość i rozwój. Badania toksyczności przewlekłej wykazały, że główne narządy narażone na toksyczność to szpik kostny, krew, układ pokarmowy, skóra oraz narządy układu limfatycznego. Efekty hematologiczne obejmowały niedokrwistość, leukopenię, trombocytopenię oraz panmielopatię, co wiąże się z mechanizmem działania leflunomidu polegającym na hamowaniu syntezy DNA. U szczurów i psów obserwowano obecność ciałek Heinza i Howell-Jolly’ego, wskazujących na zaburzenia dojrzewania erytrocytów. Dodatkowo, lek wykazywał toksyczność wobec serca, wątroby, rogówki i dróg oddechowych, choć zmiany te mogą być wtórne do immunosupresji i zakażeń oportunistycznych. W badaniach mutagenności leflunomid nie wykazał działania mutagennego, natomiast jego metabolit TFMA indukował uszkodzenia chromosomowe in vitro, bez jednoznacznego przełożenia na in vivo.
Badania rakotwórczości wykazały brak działania rakotwórczego u szczurów, natomiast u myszy zaobserwowano zwiększoną częstość chłoniaka złośliwego u samców oraz wzrost częstości gruczolaka oskrzelikowo-pęcherzykowego i raka płuca u samic, co może być związane z immunosupresją, jednak znaczenie kliniczne tych wyników dla ludzi pozostaje niejasne. Leflunomid nie wykazuje właściwości antygenowych, nie indukując specyficznej odpowiedzi immunologicznej. W zakresie wpływu na rozrodczość i rozwój stwierdzono działanie embriotoksyczne i teratogenne u szczurów i królików w dawkach terapeutycznych, a także negatywny wpływ na męskie narządy rozrodcze przy podawaniu wielokrotnym, bez wpływu na płodność. Te dane podkreślają konieczność stosowania środków ostrożności u pacjentów w wieku rozrodczym oraz monitorowania potencjalnych działań niepożądanych podczas terapii leflunomidem.
badanie rakotwórczości, chłoniak złośliwy, ciałko Heinza, ciałko Howell-Jolly’ego, czerwona krwinka, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, erytrocyt, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, hepatocyt, leukocyt, leukopenia, metabolit, mutacja punktowa, niedokrwistość, odpowiedź immunologiczna, panmielopatia, płytka krwi, rak płuca, synteza DNA, szpik kostny, trifluorometyloanilina, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, właściwość antygenna, właściwość immunosupresyjna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Leflunomide Orion 20 mg

Leflunomid, stosowany w terapii reumatoidalnego zapalenia stawów, ulega szybkiemu metabolizmowi pierwszego przejścia do aktywnego metabolitu A771726, który jest odpowiedzialny za działanie terapeutyczne. Wchłanianie leflunomidu z przewodu pokarmowego wynosi 82-95%, a czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia metabolitu w osoczu waha się od 1 do 24 godzin. Metabolit A771726 charakteryzuje się długim biologicznym okresem półtrwania około 2 tygodni, co uzasadnia stosowanie dawki nasycającej 100 mg przez 3 dni w celu szybszego osiągnięcia stanu równowagi. W stanie równowagi przy dawce 20 mg/dobę średnie stężenie A771726 wynosi około 35 μg/mL, a kumulacja stężenia w osoczu jest 33-35-krotna w porównaniu do pojedynczej dawki. Metabolit wiąże się intensywnie z białkami osocza (około 99,38% związane), głównie z albuminami, co może wpływać na interakcje lekowe, zwłaszcza z tolbutamidem, który zwiększa wolną frakcję A771726 dwukrotnie do trzykrotnie.
albumina, biologiczny okres półtrwania, biotransformacja, cholestyramina, cymetydyna, cytochrom P-450, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, dysfunkcja wątroby, ekspozycja układowa, erytrocyt, farmakokinetyka, faza eliminacji, hemodializa, interakcja lekowa, krążenie jelitowo-wątrobowe, leflunomid, metabolizm pierwszego przejścia, mikrosom, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, parametry farmakokinetyczne, pochodna glukuronidowa, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, substancja czynna, trifluorometyloanilina, węgiel aktywny, wolna frakcja leku, wydalanie żółciowe, wypieranie leków, wypłukiwanie leku
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Leflunomid Bluefish 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leflunomidu wykazały jego toksyczność przede wszystkim wobec układu krwiotwórczego, manifestującą się niedokrwistością, leukopenią, trombocytopenią oraz chorobami szpiku kostnego, co jest konsekwencją hamowania syntezy DNA. W badaniach na szczurach i psach obserwowano obecność ciałek Heinza i Howell-Jolly’ego, wskazujących na zaburzenia dojrzewania erytrocytów. Działania niepożądane dotyczyły także serca, wątroby, rogówki i dróg oddechowych, jednak były one prawdopodobnie wtórne do immunosupresji indukowanej przez lek, a nie bezpośrednim efektem toksycznym. Toksyczność stwierdzano przy dawkach odpowiadających dawkom terapeutycznym u ludzi, co podkreśla potencjalne ryzyko kliniczne. W badaniach mutagenności sam leflunomid nie wykazywał działania mutagennego, natomiast jego metabolit TFMA indukował uszkodzenia chromosomowe in vitro, choć znaczenie kliniczne tych wyników pozostaje niejasne.
badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, chłoniak złośliwy, ciałka Heinza, ciałka Howell-Jolly’ego, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, immunosupresja, leflunomid, leukopenia, mutacja punktowa, niedokrwistość, płytki krwi, rak płuca, szpik kostny, trifluorometyloanilina, układ krwiotwórczy, uszkodzenie chromosomu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Leflunomide Aurovitas 10 mg

Leflunomid jest prolekiem immunomodulującym, który ulega szybkiemu metabolizmowi pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie do aktywnego metabolitu A771726, odpowiedzialnego za efekt terapeutyczny. Biodostępność leku wynosi 82-95%, a czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia metabolitu w osoczu po pojedynczej dawce jest zmienny i wynosi od 1 do 24 godzin. Aktywny metabolit charakteryzuje się bardzo długim okresem półtrwania około 2 tygodni, co wymaga stosowania dawki nasycającej 100 mg przez 3 dni w celu szybkiego osiągnięcia stanu równowagi. W stanie równowagi przy standardowej dawce 20 mg/dobę średnie stężenie A771726 wynosi około 35 μg/mL, a kumulacja metabolitu jest 33-35-krotna w porównaniu do pojedynczej dawki. Metabolit wiąże się w około 99,4% z białkami osocza, głównie albuminami, z wolną frakcją około 0,62%, co wpływa na jego farmakokinetykę i potencjalne interakcje lekowe.
aktywator cytochromu P-450, biologiczny okres półtrwania, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, ekspozycja układowa, frakcja wolna, hemodializa, inhibitor cytochromu P-450, klirens, krążenie jelitowo-wątrobowe, lek immunomodulujący, metabolit A771726, metabolizm pierwszego przejścia, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, objętość dystrybucji, okres półtrwania, produkty glukuronidowe, przewlekła niewydolność nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, stężenie w stanie stacjonarnym, trifluorometyloanilina, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie z żółcią