ciałko Heinza

Ciałka Heinza to inkluzje cytoplazmatyczne widoczne w erytrocytach, które zawierają zdenaturowaną hemoglobinę. Powstają one w wyniku utleniania grupy hemowej hemoglobiny, co prowadzi do wytrącania się jej w postaci agregatów w cytoplazmie krwinek czerwonych.

Ciałka Heinza są charakterystyczne dla niektórych hemoglobinopatii, szczególnie niestabilnych hemoglobin (np. hemoglobina Köln, Zurich), oraz w stanach zwiększonego stresu oksydacyjnego. Często występują w niedoborze dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD), gdzie komórki są bardziej podatne na uszkodzenia oksydacyjne. Mogą być również obecne po ekspozycji na leki oksydujące, toksyny czy związki chemiczne.

Diagnostycznie ciałka Heinza wykrywa się poprzez barwienie przyżyciowe krwi błękitem brylantowym krezylowym lub fioletem krystalicznym. W standardowym barwieniu May-Grünwalda-Giemsy są one niewidoczne. Ich obecność w znacznej liczbie erytrocytów może prowadzić do hemolizy, gdyż erytrocyty zawierające ciałka Heinza są preferencyjnie usuwane przez makrofagi śledziony.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Leflunomide Aurovitas 20 mg

Lek Leflunomide Aurovitas przeszedł szerokie badania przedkliniczne na różnych gatunkach zwierząt, które wykazały toksyczność przewlekłą obejmującą głównie układ krwiotwórczy i limfatyczny. Obserwowano niedokrwistość, leukopenię, trombocytopenię oraz panmielopatię, co jest konsekwencją hamowania syntezy DNA przez lek. Zmiany morfologiczne erytrocytów, takie jak ciałka Heinza i Howell-Jolly’ego, wskazują na zaburzenia dojrzewania czerwonych krwinek. Działania toksyczne pojawiały się już przy dawkach zbliżonych do terapeutycznych stosowanych u ludzi, co podkreśla wąski indeks terapeutyczny leflunomidu. Dodatkowo, immunosupresyjne właściwości leku sprzyjały wtórnym zakażeniom oraz zmianom w narządach takich jak serce, wątroba, rogówka i drogi oddechowe. Badania mutagenności nie wykazały bezpośredniego działania genotoksycznego leflunomidu, jednak metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) indukował uszkodzenia chromosomów in vitro, choć znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
4-trifluorometyloanilina, badanie przedkliniczne, chłoniak złośliwy, ciałko Heinza, ciałko Howell-Jolly’ego, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, hamowanie syntezy DNA, hematopoeza, indeks terapeutyczny, krew obwodowa, leukopenia, małopłytkowość, męski narząd rozrodczy, mutacja punktowa, niedokrwistość, panmielopatia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rak płuca, rozwój płodu, szpik kostny, toksyczność ostra i przewlekła, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, uszkodzenie chromosomu
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Leflunomide Sandoz 20 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leflunomidu obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej w modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, małpy) z podawaniem leku przez okres od 1 do 6 miesięcy. Zidentyfikowano narządy docelowe toksyczności, takie jak szpik kostny, krew obwodowa, przewód pokarmowy, skóra, śledziona, grasica i węzły chłonne. Główne działania toksyczne obejmowały zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia) oraz choroby szpiku kostnego, wynikające z hamowania syntezy DNA. U szczurów i psów obserwowano ciałka Heinza i Howell-Jolly’ego w erytrocytach, wskazujące na zaburzenia dojrzewania krwinek czerwonych. Dodatkowo, działania toksyczne dotyczyły serca, wątroby, rogówki i dróg oddechowych, prawdopodobnie związane z immunosupresją. Toksyczność występowała przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi.
4-trifluorometyloanilina, chłoniak złośliwy, choroba szpiku kostnego, ciałko Heinza, ciałko Howell-Jolly’ego, dojrzewanie erytrocytów, działanie embriotoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, hamowanie syntezy DNA, krew obwodowa, leflunomid, leukopenia, małopłytkowość, mutacja punktowa, narząd docelowy, niedokrwistość, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rak płuca, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie chromosomu, węzeł chłonny, zaburzenie hematologiczne
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dialginum 500 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa metamizolu sodowego wykazały dawkowozależną toksyczność po podaniu wielokrotnym u szczurów i psów. W dawkach 900 mg/kg mc. u szczurów stwierdzono istotne zmiany hematologiczne, takie jak wzrost liczby retykulocytów i obecność ciałek Heinza. U psów toksyczność pojawiła się przy dawkach ≥300 mg/kg mc., manifestując się niedokrwistością hemolityczną oraz uszkodzeniem nerek i wątroby. Potencjał genotoksyczny metamizolu pozostaje niejednoznaczny ze względu na sprzeczne wyniki badań in vitro i in vivo. Długoterminowe testy rakotwórczości wykazały brak zwiększonego ryzyka nowotworów u szczurów, natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków wątroby przy wysokich dawkach, co wskazuje na możliwe działanie kancerogenne substancji.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko Heinza, Dialginum, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak komórek wątroby, metamizol sodowy, niedokrwistość hemolityczna, obniżona płodność, obumieranie zarodków, rakotwórczość, retykulocyt, toksyczność wielokrotna, upośledzony poród
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metamizol Dr. Max 500 mg

Metamizol sodowy jednowodny, substancja czynna leku Metamizol Dr. Max 500 mg, wykazuje toksyczność hematologiczną i narządową przy wysokich dawkach w badaniach podprzewlekłych i przewlekłych na zwierzętach. Szczury otrzymujące dawki do 900 mg/kg m.c. przez 6 miesięcy wykazywały wzrost retikulocytów i obecność ciałek Heinza przy dawce 900 mg/kg m.c. po 13 tygodniach. Psy poddane dawkom ≥300 mg/kg m.c. przez 6 miesięcy rozwijały anemię hemolityczną oraz zmiany funkcjonalne w nerkach i wątrobie. Potencjał mutagenny metamizolu pozostaje niejednoznaczny, natomiast badania kancerogenności wskazują na brak działania rakotwórczego u szczurów, ale możliwy gatunkowo-specyficzny wzrost częstości gruczolaków wątrobowokomórkowych u myszy przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek.
anemia hemolityczna, ciałko Heinza, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, erytrocyt, genotoksyczność, gruczolak wątrobowokomórkowy, hematotoksyczność, hepatotoksyczność, kancerogenność, metamizol, mutagenność, retikulocyt, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wskaźnik ciąż
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pyralgina Ból i Gorączka 500 mg/sasz.

Przedkliniczne badania toksyczności metamizolu magnezowego wykazały, że długotrwałe podawanie wysokich dawek (do 900 mg/kg u szczurów i 600 mg/kg u psów) może prowadzić do hematotoksyczności, manifestującej się zwiększeniem liczby retykulocytów, obecnością ciałek Heinza oraz niedokrwistością hemolityczną. Dodatkowo obserwowano zaburzenia funkcji nerek i wątroby, co wskazuje na ryzyko narządowe przy przewlekłym stosowaniu dużych dawek. Ocena genotoksyczności dała sprzeczne wyniki, a badania rakotwórczości wykazały brak efektu u szczurów, natomiast u myszy zaobserwowano powstawanie gruczolaków komórek wątroby przy wysokich dawkach, sugerując potencjalny efekt rakotwórczy ograniczony do tego gatunku i dawki.
ciałko Heinza, działanie hematotoksyczne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, gruczolak komórek wątroby, metamizol, metamizol magnezowy, niedokrwistość hemolityczna, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, retykulocyt, śmierć zarodka, toksyczność po podaniu wielokrotnym, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Leflunomide Aurovitas 15 mg

Przedkliniczne badania leflunomidu wykazały istotne działania toksyczne, zwłaszcza w obrębie układu krwiotwórczego, gdzie obserwowano zahamowanie funkcji szpiku kostnego, niedokrwistość, leukopenię oraz panmielopatię, co jest konsekwencją hamowania syntezy DNA. Działania toksyczne dotyczyły również układu pokarmowego, skóry oraz narządów limfatycznych, a także serca, wątroby, rogówki i dróg oddechowych, prawdopodobnie wtórnie do immunosupresji. Toksyczność występowała przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi. Genotoksyczność leflunomidu nie została potwierdzona, jednak jego metabolit TFMA wykazywał in vitro potencjał uszkodzenia chromosomów i mutacji punktowych, choć brak jest danych potwierdzających te efekty in vivo. W badaniach rakotwórczości u myszy zaobserwowano wzrost częstości chłoniaka u samców oraz gruczolaka oskrzelikowo-pęcherzykowego i raka płuca u samic, natomiast u szczurów nie stwierdzono działania kancerogennego.
chłoniak złośliwy, ciałko Heinza, ciałko Howell-Jolly’ego, działanie embriotoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, hamowanie syntezy DNA, leflunomid, leukopenia, małopłytkowość, mutacja punktowa, niedokrwistość, panmielopatia, parametr morfologiczny, potencjał antygenowy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rak płuca, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ limfatyczny, układ pokarmowy, uszkodzenie chromosomów, węzeł chłonny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Benlek 500 mg + 38,75 mg + 50 mg

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Benlek, zawierającego 500 mg metamizolu sodowego jednowodnego, 38,75 mg tiaminy chlorowodorku oraz 50 mg kofeiny, obejmują badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, potencjału genotoksycznego i rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa. W badaniach toksyczności wielomiesięcznej u szczurów dawki metamizolu wynosiły 100-900 mg/kg m.c., przy czym dawka 900 mg/kg m.c. powodowała wzrost liczby retykulocytów i ciałek Heinza. U psów dawki 30-600 mg/kg m.c. wykazały, że od 300 mg/kg m.c. pojawia się niedokrwistość hemolityczna oraz zaburzenia funkcji nerek i wątroby. Potencjał genotoksyczny metamizolu jest niejednoznaczny, a długoterminowe badania na szczurach nie wykazały działania rakotwórczego, choć u myszy przy dużych dawkach zaobserwowano gruczolaki komórek wątroby. Kofeina wykazuje działanie mutagenne i uszkadzające chromosomy, natomiast tiamina nie wykazuje takich właściwości.
ciałko Heinza, działanie teratogenne, embriotoksyczność, gruczolak komórek wątroby, kofeina, LD50, metamizol sodowy, niedokrwistość hemolityczna, płodność, potencjał genotoksyczny i rakotwórczy, retykulocyt, śmierć zarodka, spontaniczna aborcja, tiamina chlorowodorek, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na reprodukcję, wydłużenie czasu ciąży, zaburzenie czynności nerek i wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pyralgin 500 mg/ml

Metamizol sodowy, substancja czynna Pyralginu (500 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), poddany został szerokim badaniom toksykologicznym. W badaniach wielokrotnego podawania u szczurów (100-900 mg/kg/dobę, 6 miesięcy, droga doustna) zaobserwowano hematologiczne zmiany przy dawce 900 mg/kg, takie jak wzrost liczby retykulocytów i obecność ciałek Heinza. U psów toksyczność pojawiła się przy dawkach ≥300 mg/kg/dobę, manifestując się niedokrwistością hemolityczną oraz dysfunkcją nerek i wątroby. Wyniki badań genotoksyczności były niejednoznaczne, z rozbieżnymi rezultatami w testach in vitro i in vivo, co utrudnia jednoznaczną ocenę potencjału genotoksycznego. Długoterminowe badania rakotwórczości wykazały brak karcynogenności u szczurów, natomiast u myszy w dwóch z trzech eksperymentów stwierdzono liczne gruczolaki komórek wątroby po podaniu wysokich dawek metamizolu.
ciałko Heinza, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak komórek wątroby, metamizol sodowy, niedokrwistość hemolityczna, płodność, rakotwórczość, retykulocyt, śmierć zarodka, toksyczność, wpływ na reprodukcję, zaburzenie czynnościowe nerek, zaburzenie czynnościowe wątroby, zmiana hematologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pyralgina 500 mg

Metamizol sodowy, substancja czynna preparatu Pyralgina, wykazuje dawkozależny profil toksyczności po wielokrotnym podaniu w badaniach przedklinicznych na szczurach i psach. W szczurach, przy dawkach od 100 do 900 mg/kg m.c./dobę podawanych doustnie przez 6 miesięcy, zaobserwowano istotne zmiany hematologiczne, w tym zwiększenie liczby retykulocytów i obecność ciałek Heinza przy dawce 900 mg/kg m.c. Po 13 tygodniach. U psów, dawki od 300 mg/kg m.c./dobę indukowały niedokrwistość hemolityczną oraz zaburzenia funkcji wątroby i nerek. Potencjał genotoksyczny metamizolu pozostaje niejednoznaczny ze względu na sprzeczne wyniki testów in vitro i in vivo, natomiast badania rakotwórczości wykazały brak działania karcynogennego u szczurów, choć u myszy zaobserwowano występowanie gruczolaków komórek wątroby przy wysokich dawkach, co sugeruje gatunkową zmienność odpowiedzi.
badanie płodności, badanie przedkliniczne, ciałko Heinza, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, gruczolak komórek wątroby, metamizol, metamizol sodowy, niedokrwistość hemolityczna, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, retykulocyt, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność zarodkowa, wpływ na reprodukcję, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zmiana hematologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Leflunomide Aurovitas 10 mg

Leflunomid, substancja czynna produktu Leflunomide Aurovitas, poddany został szerokim badaniom toksykologicznym obejmującym toksyczność ostrą i przewlekłą, mutagenność, rakotwórczość oraz wpływ na rozrodczość i rozwój. Badania toksyczności przewlekłej wykazały, że główne narządy narażone na toksyczność to szpik kostny, krew, układ pokarmowy, skóra oraz narządy układu limfatycznego. Efekty hematologiczne obejmowały niedokrwistość, leukopenię, trombocytopenię oraz panmielopatię, co wiąże się z mechanizmem działania leflunomidu polegającym na hamowaniu syntezy DNA. U szczurów i psów obserwowano obecność ciałek Heinza i Howell-Jolly’ego, wskazujących na zaburzenia dojrzewania erytrocytów. Dodatkowo, lek wykazywał toksyczność wobec serca, wątroby, rogówki i dróg oddechowych, choć zmiany te mogą być wtórne do immunosupresji i zakażeń oportunistycznych. W badaniach mutagenności leflunomid nie wykazał działania mutagennego, natomiast jego metabolit TFMA indukował uszkodzenia chromosomowe in vitro, bez jednoznacznego przełożenia na in vivo.
Badania rakotwórczości wykazały brak działania rakotwórczego u szczurów, natomiast u myszy zaobserwowano zwiększoną częstość chłoniaka złośliwego u samców oraz wzrost częstości gruczolaka oskrzelikowo-pęcherzykowego i raka płuca u samic, co może być związane z immunosupresją, jednak znaczenie kliniczne tych wyników dla ludzi pozostaje niejasne. Leflunomid nie wykazuje właściwości antygenowych, nie indukując specyficznej odpowiedzi immunologicznej. W zakresie wpływu na rozrodczość i rozwój stwierdzono działanie embriotoksyczne i teratogenne u szczurów i królików w dawkach terapeutycznych, a także negatywny wpływ na męskie narządy rozrodcze przy podawaniu wielokrotnym, bez wpływu na płodność. Te dane podkreślają konieczność stosowania środków ostrożności u pacjentów w wieku rozrodczym oraz monitorowania potencjalnych działań niepożądanych podczas terapii leflunomidem.
badanie rakotwórczości, chłoniak złośliwy, ciałko Heinza, ciałko Howell-Jolly’ego, czerwona krwinka, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, erytrocyt, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, hepatocyt, leukocyt, leukopenia, metabolit, mutacja punktowa, niedokrwistość, odpowiedź immunologiczna, panmielopatia, płytka krwi, rak płuca, synteza DNA, szpik kostny, trifluorometyloanilina, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, właściwość antygenna, właściwość immunosupresyjna
Leksykon substancji czynnych
Metamizol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Metamizol wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z dawkami śmiertelnymi (LD) wynoszącymi około 4000 mg/kg mc. po podaniu doustnym u myszy i szczurów oraz około 2300 mg/kg mc. dożylnie. W badaniach przewlekłych (6 miesięcy) u szczurów dawki do 900 mg/kg mc. doustnie powodowały hematologiczne zmiany, takie jak wzrost liczby retykulocytów i obecność ciałek Heinza, natomiast u psów dawki ≥300 mg/kg mc. indukowały niedokrwistość hemolityczną oraz dysfunkcje nerek i wątroby. W badaniach podostrych (4 tygodnie) dawki do 450 mg/kg mc. dożylnie lub podskórnie wywoływały u psów spadek masy ciała, anemię hemolityczną i wzrost parametrów biochemicznych (bilirubina, azot mocznikowy, fosfataza alkaliczna). Wyniki badań mutagenności są niespójne, natomiast długoterminowe badania rakotwórczości u szczurów nie wykazały potencjału kancerogennego, choć u myszy zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków komórek wątroby, co przypisuje się mechanizmowi hepatotoksycznemu, a nie genotoksycznemu.
badanie mutagenności, ciałko Heinza, dawka przeciwbólowa, dawka śmiertelna, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fosfataza alkaliczna, gruczolak wątroby, hematokryt, hemosyderoza, kwas 4-metyloaminoantypirynowy, metamizol, niedokrwistość hemolityczna, parametr hematologiczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, retykulocyt, S-transferaza glutationowa, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność podprzewlekła, tolerancja krzyżowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Leflunomid Egis 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leflunomidu wykazały toksyczność ostrą i przewlekłą obejmującą głównie szpik kostny, krew, układ pokarmowy, skórę, śledzionę, grasice oraz węzły chłonne. Objawy toksyczne to niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia oraz zaburzenia funkcji szpiku kostnego, co jest konsekwencją hamowania syntezy DNA przez lek. U szczurów i psów zaobserwowano obecność ciałek Heinza i Howell-Jolly’ego w erytrocytach, wskazujących na uszkodzenie krwinek czerwonych. Dodatkowo stwierdzono działania niepożądane w obrębie serca, wątroby, rogówki i dróg oddechowych, prawdopodobnie związane z immunosupresją. Toksyczność występowała przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi, co podkreśla konieczność ścisłego monitorowania pacjentów. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności leflunomidu, choć metabolit TFMA indukował uszkodzenia chromosomowe in vitro, bez potwierdzenia działania in vivo.
4-trifluorometyloanilina, chłoniak złośliwy, ciałko Heinza, ciałko Howell-Jolly’ego, działanie embriotoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, erytrocyt, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, leflunomid, leukopenia, męski narząd rozrodczy, mutacja punktowa, niedokrwistość, rak płuca, synteza DNA, szpik kostny, toksyczność ostra, trombocytopenia, układ pokarmowy, uszkodzenie chromosomu, węzeł chłonny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Domilgan 1000 mg

Przedkliniczne badania toksyczności metamizolu sodowego jednowodnego wykazały istotne zmiany hematologiczne u szczurów przy dawkach 100-900 mg/kg p.o. przez 6 miesięcy, w tym zwiększenie liczby retykulocytów i obecność ciałek Heinza przy 900 mg/kg. U psów dawki ≥300 mg/kg indukowały niedokrwistość hemolityczną oraz dysfunkcje nerek i wątroby, wskazując na ryzyko toksycznego wpływu na układ krwiotwórczy i narządy wewnętrzne. Potencjał genotoksyczny metamizolu pozostaje niejednoznaczny ze względu na sprzeczne wyniki in vitro i in vivo. Długoterminowe badania rakotwórczości wykazały brak działania kancerogennego u szczurów, natomiast u myszy zaobserwowano gruczolaki komórek wątroby przy wysokich dawkach, co sugeruje możliwy potencjał kancerogenny w specyficznych warunkach eksperymentalnych.
ciałko Heinza, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak wątroby, metamizol sodowy jednowodny, niedokrwistość hemolityczna, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, rakotwórczość, retykulocyt, śmierć zarodkowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, układ krwiotwórczy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pyralgin 500 mg/ml

Przedkliniczne badania toksyczności metamizolu sodowego jednowodnego wykazały dawko-zależne efekty niepożądane u zwierząt laboratoryjnych. U szczurów, po 6-miesięcznej ekspozycji doustnej w dawkach 100-900 mg/kg m.c., przy najwyższej dawce zaobserwowano zwiększenie liczby retykulocytów oraz obecność ciałek Heinza po 13 tygodniach. U psów, przy dawkach ≥300 mg/kg m.c., stwierdzono niedokrwistość hemolityczną oraz zaburzenia funkcji nerek i wątroby. Badania mutagenności dały wyniki niejednoznaczne, co uniemożliwia jednoznaczną ocenę potencjału mutagennego. W kontekście rakotwórczości, długoterminowe badania u szczurów nie wykazały działania kancerogennego, natomiast u myszy zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków wątroby przy wysokich dawkach.
badanie mutagenności, ciałko Heinza, działanie teratogenne, działanie toksyczne, gruczolak komórek wątroby, komórka wątroby, krwinka czerwona, metabolit metamizolu, metamizol sodowy jednowodny, niedokrwistość hemolityczna, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, Pyralgin, retykulocyt, śmierć zarodka, toksyczność po podaniu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metamizole Kabi 500 mg/ml

Dane przedkliniczne dotyczące metamizolu sodowego wskazują na jego toksyczność hematologiczną i narządową po podaniu wielokrotnym u zwierząt laboratoryjnych. W badaniach na szczurach dawki do 900 mg/kg m.c. powodowały zmniejszenie hematokrytu, hemoglobiny i objętości erytrocytów, a także wzrost retikulocytów i obecność ciałek Heinza, jednak zmiany te ustępowały po zakończeniu terapii. U psów rasy beagle dawki od 300 mg/kg m.c. indukowały niedokrwistość hemolityczną oraz dysfunkcje nerek i wątroby, z histologicznymi objawami hemosyderozy. W badaniach toksyczności podostrej dawki 450 mg/kg m.c. podawane dożylnie lub podskórnie skutkowały spadkiem masy ciała, wzrostem bilirubiny, azotu mocznikowego i fosfatazy alkalicznej oraz obniżeniem parametrów hematologicznych. Wyniki badań mutagenności są niejednoznaczne, natomiast metamizol nie wykazuje działania inicjującego nowotwory, choć nasila zmiany indukowane przez N’-nitrozodietyloaminę w wątrobie szczurów, co potwierdzają wzrosty GST-P+ i obecność zmian przednowotworowych po 25-72 tygodniach podawania. W długoterminowych testach na myszach obserwowano gruczolaki wątroby przy dużych dawkach leku.
antynocycepcja, azotyn sodu, badanie in vitro, badanie in vivo, bilirubina, ciałko Heinza, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolak wątroby, hematokryt, hemosyderoza, metamizol sodowy, niedokrwistość hemolityczna, retikulocyt, S-transferaza glutationowa, toksyczność podostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, tolerancja krzyżowa, zmiana przednowotworowa