zaciśnięcie pępowiny
Zaciśnięcie pępowiny to procedura medyczna wykonywana po porodzie, polegająca na zamknięciu światła pępowiny noworodka. Jest to kluczowy etap opieki okołoporodowej, który ma na celu zapobieganie utracie krwi przez noworodka oraz zmniejszenie ryzyka infekcji.
Zabieg ten wykonuje się zwykle przy użyciu specjalnych klamerek lub zacisków, które umieszcza się w odległości 2-3 cm od powłok brzusznych noworodka. Optymalny czas zaciśnięcia pępowiny jest przedmiotem badań naukowych – obecnie zaleca się opóźnione zaciśnięcie (po 1-3 minutach od porodu) u donoszonych noworodków, co umożliwia dodatkową transfuzję krwi łożyskowej i zmniejsza ryzyko niedokrwistości.
W przypadkach szczególnych, takich jak zagrożenie życia noworodka wymagające natychmiastowej resuscytacji czy konflikt serologiczny, może być konieczne wczesne zaciśnięcie pępowiny. Po zaciśnięciu, pępowinę przecina się, a kikut pępowiny zabezpiecza się zgodnie z lokalnymi protokołami medycznymi.
Niewłaściwe zaciśnięcie pępowiny może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak krwotok z kikuta pępowiny, infekcje czy tworzenie się ziarniny. Dlatego technika ta powinna być wykonywana z należytą starannością przez wykwalifikowany personel medyczny, zgodnie z aktualnymi wytycznymi położniczymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość – Zapobieganie i profilaktyka
Niedokrwistość stanowi globalny problem zdrowotny, dotykający około 37% kobiet ciężarnych oraz 1,8 miliarda osób na świecie. Najczęstszą przyczyną jest niedobór żelaza, którego profilaktyka opiera się na odpowiedniej diecie bogatej w żelazo hemowe (pochodzące z mięsa, owoców morza) oraz niehemowe (rośliny strączkowe, ciemnozielone warzywa liściaste, suszone owoce, wzbogacane produkty zbożowe). Zaleca się łączenie spożycia żelaza z witaminą C (owoce cytrusowe, papryka, brokuły) w celu zwiększenia jego wchłaniania oraz unikanie jednoczesnego spożywania wapnia, który hamuje absorpcję żelaza. Suplementacja jest wskazana w grupach wysokiego ryzyka, takich jak kobiety ciężarne (60 mg żelaza elementarnego i 400 μg kwasu foliowego dziennie), niemowlęta (20 mg żelaza i 100 μg kwasu foliowego), nastolatki (100 mg żelaza i 500 μg kwasu foliowego przez 100 dni w roku) oraz kobiety miesiączkujące w regionach o wysokiej częstości niedokrwistości (≥20%). Suplementacja powinna być prowadzona pod kontrolą lekarską ze względu na ryzyko przeciążenia żelazem, zwłaszcza u osób z predyspozycjami do hemochromatozy.
25-hydroksywitamina D, biodostępność żelaza, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, dieta wegetariańska, fortyfikacja żywności, hemochromatoza, kwas foliowy, malaria, niedobór G6PD, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedokrwistość z niedoboru żelaza, obfite miesiączki, talasemia, witamina A, witamina B12, zaciśnięcie pępowiny, żelazo hemowe, żelazo niehemowe