dekompensacja układu sercowo-naczyniowego
Dekompensacja układu sercowo-naczyniowego to stan, w którym serce nie jest w stanie prawidłowo pompować krwi, aby zaspokoić metaboliczne potrzeby organizmu. Najczęściej występuje jako zaostrzenie przewlekłej niewydolności serca i objawia się narastającą dusznością, obrzękami obwodowymi, powiększeniem wątroby oraz przekrwieniem żylnym.
Główne przyczyny dekompensacji obejmują: niedokrwienie mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca, infekcje, niedostateczne leczenie farmakologiczne, nadmierne spożycie soli, nieregularne przyjmowanie leków oraz nadciśnienie tętnicze. Diagnostyka opiera się na badaniu przedmiotowym, badaniach laboratoryjnych (w tym peptydów natriuretycznych), EKG, RTG klatki piersiowej oraz badaniach obrazowych serca.
Leczenie dekompensacji układu sercowo-naczyniowego wymaga pilnej interwencji i obejmuje terapię diuretykami, lekami naczyniorozszerzającymi, inotropowymi oraz modyfikację dotychczasowego leczenia. W ciężkich przypadkach może być konieczne zastosowanie nieinwazyjnego wspomagania oddychania, mechanicznego wspomagania krążenia lub kwalifikacja do przeszczepu serca. Kluczowa jest również identyfikacja i leczenie czynnika wywołującego dekompensację.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prestarium 5 mg 5 mg
Dawkowanie leku Prestarium 5 mg powinno być indywidualnie dostosowane do reakcji ciśnienia tętniczego pacjenta, z uwzględnieniem szczególnych grup, takich jak osoby z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym, niewydolnością serca, chorobą wieńcową oraz pacjenci w podeszłym wieku. Standardowa dawka początkowa wynosi 5 mg raz na dobę, podawana rano, jednak u pacjentów z wysoką aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron lub przy współistniejącej terapii lekami moczopędnymi zaleca się rozpoczęcie od 2,5 mg. Dawkę można zwiększyć do 10 mg po miesiącu leczenia, zależnie od odpowiedzi terapeutycznej i tolerancji. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie dawkowanie jest dostosowane do klirensu kreatyniny: 5 mg/dobę przy Clkr ≥ 60 ml/min, 2,5 mg/dobę przy Clkr 30-60 ml/min, 2,5 mg co drugi dzień przy Clkr 15-30 ml/min oraz 2,5 mg w dniu dializy u pacjentów z Clkr < 15 ml/min. Monitorowanie czynności nerek i stężenia potasu w surowicy jest obligatoryjne, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem niedociśnienia i zaburzeń elektrolitowych.
beta-adrenolityk, ciężka niewydolność serca, dekompensacja układu sercowo-naczyniowego, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hiponatremia, klirens kreatyniny, lek moczopędny nieoszczędzający potasu, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawowa niewydolność serca, objawowe niedociśnienie tętnicze, peryndopryl, peryndoprylat, preparat naparstnicy, Prestarium, stabilna choroba wieńcowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cazaprol 1 mg
Cazaprol, zawierający cylazapryl, jest podawany raz na dobę, niezależnie od posiłku, z zaleceniem przyjmowania o stałej porze. W leczeniu nadciśnienia tętniczego dawka początkowa wynosi standardowo 1 mg/dobę, z możliwością dostosowania do 2,5-5,0 mg/dobę w zależności od odpowiedzi terapeutycznej. U pacjentów z wysoką aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron, niedoborem sodu, hipowolemią lub ciężkim nadciśnieniem, dawka początkowa powinna być zmniejszona do 0,5 mg/dobę i terapia prowadzona pod ścisłym nadzorem. W przypadku stosowania leków moczopędnych zaleca się ich odstawienie 2-3 dni przed rozpoczęciem terapii Cazaprolem, aby zapobiec niedociśnieniu objawowemu. Dawkowanie w przewlekłej niewydolności serca rozpoczyna się od 0,5 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 5 mg/dobę, jednak głównie w celu poprawy objawów klinicznych, bez potwierdzenia wpływu na śmiertelność.
cylazapryl, dekompensacja układu sercowo-naczyniowego, diuretyk, hipowolemia, klirens kreatyniny, lek moczopędny, marskość wątroby, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie objawowe, niewydolność nerek, populacja pediatryczna, przewlekła niewydolność serca, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wodobrzusze - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pricoron 5 mg
Dawkowanie leku Pricoron (peryndopryl z argininą) powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta, z uwzględnieniem reakcji ciśnienia tętniczego oraz czynności nerek. Dawka początkowa standardowo wynosi 5 mg raz na dobę rano, jednak u pacjentów z aktywnym układem renina-angiotensyna-aldosteron, ciężkim nadciśnieniem, niewydolnością serca, czy przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych zaleca się rozpoczęcie terapii od 2,5 mg. Dawkę można zwiększyć do 10 mg po miesiącu, jeśli jest to konieczne klinicznie. U osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie powinno być modyfikowane zgodnie z klirensem kreatyniny: ≥60 ml/min – 5 mg/dobę, 30-60 ml/min – 2,5 mg/dobę, 15-30 ml/min – 2,5 mg co drugi dzień, <15 ml/min – 2,5 mg po dializie. W trakcie leczenia konieczne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego, czynności nerek oraz stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami elektrolitowymi lub stosujących diuretyki. Preparat należy podawać doustnie, raz dziennie rano, przed posiłkiem.
beta-adrenolityk, ciężka niewydolność serca, ciężkie nadciśnienie tętnicze, czynność nerek, dawka początkowa, dekompensacja układu sercowo-naczyniowego, digoksyna, efekt hipotensyjny, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hiponatremia, hipowolemia, klirens kreatyniny, leczenie skojarzone, lek moczopędny, lek moczopędny nieoszczędzający potasu, monoterapia, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pacjent w podeszłym wieku, peryndopryl z argininą, stabilna choroba wieńcowa, stężenie potasu w surowicy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prestarium 2,5 mg 2,5 mg
Peryndopryl z argininą (Prestarium 2,5 mg) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego pacjenta. Jedna tabletka zawiera 1,6975 mg peryndoprylu, co odpowiada 2,5 mg peryndoprylu z argininą. Standardowa dawka początkowa wynosi 5 mg raz na dobę, podawana rano, z możliwością zwiększenia do 10 mg po miesiącu terapii. U pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym, zaburzeniami wodno-elektrolitowymi, dekompensacją układu sercowo-naczyniowego lub ciężkim nadciśnieniem dawkę należy rozpocząć od 2,5 mg pod ścisłym nadzorem specjalistycznym. Szczególną ostrożność zaleca się u osób przyjmujących leki moczopędne, gdzie ryzyko niedociśnienia jest zwiększone; w takich przypadkach zaleca się przerwanie diuretyków na 2-3 dni przed włączeniem peryndoprylu lub rozpoczęcie terapii od dawki 2,5 mg z monitorowaniem funkcji nerek i poziomu potasu.
beta-adrenolityk, ciężka niewydolność serca, ciśnienie tętnicze, czynność nerek, dekompensacja układu sercowo-naczyniowego, hemodializa, hiponatremia, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek moczopędny nieoszczędzający potasu, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, naparstnica, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, peryndopryl z argininą, stabilna choroba wieńcowa, stężenie potasu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazodilatator, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prestarium 10 mg 10 mg
Prestarium 10 mg, zawierający peryndopryl z argininą, jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz stabilnej choroby wieńcowej. W terapii nadciśnienia zaleca się rozpoczęcie od dawki 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg po miesiącu, natomiast u pacjentów z wysoką aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron dawka początkowa powinna wynosić 2,5 mg. U osób stosujących leki moczopędne konieczne jest ostrożne podejście, w tym ewentualne przerwanie diuretyków na 2-3 dni przed terapią lub rozpoczęcie od dawki 2,5 mg, z monitorowaniem funkcji nerek i poziomu potasu. W stabilnej chorobie wieńcowej dawka początkowa to 5 mg przez 2 tygodnie, następnie zwiększenie do 10 mg, pod warunkiem dobrej tolerancji.
ciężkie nadciśnienie tętnicze, dekompensacja układu sercowo-naczyniowego, efekt hipotensyjny, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, klirens peryndoprylatu, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawowe niedociśnienie tętnicze, peryndopryl z argininą, stabilna choroba wieńcowa, terapia kardiologiczna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Arprenessa 5 mg
Arpreness, zawierający peryndopryl z argininą, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, objawowej niewydolności serca oraz stabilnej choroby wieńcowej. Dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego i czynności nerek pacjenta. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu to 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg po miesiącu, natomiast u pacjentów z aktywnym układem renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzeniami wodno-elektrolitowymi lub ciężkim nadciśnieniem zaleca się rozpoczęcie od 2,5 mg. U osób starszych dawka początkowa wynosi 2,5 mg, z możliwością stopniowego zwiększania do 10 mg, uwzględniając funkcję nerek. W przypadku niewydolności serca terapia powinna być prowadzona pod ścisłą kontrolą specjalistyczną, rozpoczynając od 2,5 mg i dostosowując dawkę do tolerancji i efektu klinicznego.
beta-adrenolityk, choroba wieńcowa, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciśnienie tętnicze, czynność nerek, dekompensacja układu sercowo-naczyniowego, duszność, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hiponatremia, hipowolemia, incydent sercowo-naczyniowy, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek moczopędny nieoszczędzający potasu, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objawowe niedociśnienie tętnicze, peryndopryl, peryndopryl z argininą, peryndoprylat, preparat naparstnicy, stężenie potasu w surowicy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Arprenessa 10 mg
Lek Arprenessa zawierający peryndopryl z argininą stosowany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego, objawowej niewydolności serca oraz stabilnej choroby wieńcowej. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego, wieku pacjenta oraz funkcji nerek. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu tętniczym wynosi 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg po miesiącu terapii. U pacjentów z wysoką aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron lub stosujących leki moczopędne zaleca się rozpoczęcie od dawki 2,5 mg, z koniecznością monitorowania czynności nerek i stężenia potasu. U osób w podeszłym wieku dawka początkowa to 2,5 mg, z możliwością stopniowego zwiększania do 10 mg w zależności od tolerancji i funkcji nerek.
choroba wieńcowa, ciężka niewydolność serca, ciężkie nadciśnienie, czynność nerek, dekompensacja układu sercowo-naczyniowego, gospodarka elektrolitowa, hemodializa, hiponatremia, hipowolemia, klirens kreatyniny, klirens peryndoprylatu, lek moczopędny, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie objawowe, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, peryndopryl z argininą, stężenie potasu, terapia skojarzona, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Woda do wstrzykiwań Fresenius –
Woda do wstrzykiwań Fresenius, stosowana jako rozpuszczalnik do leków parenteralnych, wymaga starannej kwalifikacji pacjenta ze względu na przeciwwskazania związane z substancją rozpuszczaną oraz stanem klinicznym chorego. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na lek, przewodnienie (hiperwolemię), niewyrównaną niewydolność układu krążenia, obrzęk płuc i mózgu oraz zaburzenia czynności nerek z oligo- lub anurią. Produkt charakteryzuje się zakresem pH 5,0–7,0, co ma istotne znaczenie dla stabilności i skuteczności rozpuszczanych substancji leczniczych. Przed podaniem konieczne jest zebranie dokładnego wywiadu alergologicznego oraz ocena funkcji układu krążenia i nerek.
anuria, bilans płynów, ciśnienie śródczaszkowe, dekompensacja układu sercowo-naczyniowego, hiperwolemia, lek parenteralny, nadwrażliwość, niewydolność układu krążenia, obciążenie wstępne, obrzęk mózgu, obrzęk płuc, parametry fizykochemiczne, reakcja alergiczna, stabilność leku, układ sercowo-naczyniowy, woda do wstrzykiwań, wymiana gazowa, wywiad alergologiczny, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Natrium chloratum 0,9% Fresenius
Roztwór chlorku sodu 0,9% (Natrium Chloratum 0,9% Fresenius) o stężeniu sodu 9 mg/ml (9 g/l), osmolarności 308 mOsmol/l i pH 4,5-7,0 wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, ciężką niewydolnością nerek, obrzękami z retencją sodu oraz u osób leczonych kortykosteroidami lub kortykotropiną. Podawanie tego roztworu może prowadzić do przeciążenia płynami, zaburzeń hemodynamicznych, rozcieńczenia elektrolitów w osoczu, przewodnienia, a w najcięższych przypadkach do obrzęku płuc i dekompensacji układu sercowo-naczyniowego. Szczególnie istotne jest monitorowanie bilansu wodnego, stężenia sodu i potasu w surowicy oraz równowagi kwasowo-zasadowej, zwłaszcza podczas długotrwałej terapii lub podawania dużych objętości płynów.
chlorek sodu, ciężka niewydolność nerek, dekompensacja układu sercowo-naczyniowego, dysfagia, elektrolit w surowicy, hipokaliemia, kortykosteroid, niedobór potasu, objaw zastoinowy, obrzęk płuc, obrzęk z retencją sodu, osmolarność, przeciążenie płynem, przewodnienie, retencja sodu, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga płynów, stężenie elektrolitów, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie osmotyczne, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cazaprol 2,5 mg
Cazaprol, zawierający cylazapryl jednowodny, jest podawany raz na dobę w dawkach 1 mg, 2,5 mg lub 5 mg, niezależnie od posiłków, z zaleceniem przyjmowania leku o stałej porze. W leczeniu nadciśnienia tętniczego dawka początkowa wynosi standardowo 1 mg/dobę, z możliwością dostosowania do 2,5-5 mg/dobę w zależności od odpowiedzi ciśnieniowej. U pacjentów z wysoką aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron, niedoborem sodu, hipowolemią lub ciężkim nadciśnieniem, dawka początkowa powinna wynosić 0,5 mg/dobę, a leczenie rozpoczynać pod ścisłą kontrolą lekarską. Zaleca się odstawienie leków moczopędnych 2-3 dni przed terapią, aby zapobiec objawowemu niedociśnieniu. W przewlekłej niewydolności serca dawka początkowa to również 0,5 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 5 mg/dobę, przy czym dawkowanie opiera się głównie na poprawie objawów klinicznych, a nie na danych dotyczących zmniejszenia śmiertelności.
ciężkie nadciśnienie tętnicze, cylazapryl jednowodny, dawka dobowa, dekompensacja układu sercowo-naczyniowego, diuretyk, hipowolemia, klirens cylazaprylu, klirens kreatyniny, lek moczopędny, marskość wątroby, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, niedobór sodu, niedociśnienie objawowe, niewydolność nerek, pacjent w podeszłym wieku, przewlekła niewydolność serca, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wodobrzusze, zaburzenie czynności nerek, znaczne niedociśnienie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cazaprol 5 mg
Cazaprol (cylazapryl) jest inhibitorem ACE stosowanym raz na dobę w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz przewlekłej niewydolności serca. Dostępny jest w dawkach 1 mg, 2,5 mg i 5 mg, które można podawać niezależnie od posiłku. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu wynosi 1 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 2,5-5 mg/dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej. U pacjentów z aktywnym układem renina-angiotensyna-aldosteron, stosujących diuretyki lub z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 10-40 ml/min), dawka początkowa powinna być obniżona do 0,5 mg/dobę, a maksymalna dawka do 2,5 mg/dobę. U pacjentów z klirensem <10 ml/min stosowanie cylazaprylu nie jest zalecane. W przypadku przewlekłej niewydolności serca leczenie rozpoczyna się od 0,5 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 5 mg/dobę, pod ścisłym nadzorem klinicznym.
ciężkie nadciśnienie, cylazapryl, dawka podtrzymująca, dekompensacja układu sercowo-naczyniowego, hipowolemia, klirens cylazaprylu, klirens kreatyniny, lek moczopędny, marskość wątroby, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, objawowe niedociśnienie, przewlekła niewydolność serca, tabletka powlekana, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wodobrzusze, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibupar 200 mg
Ibuprofen w postaci tabletek drażowanych Ibupar 200 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, sacharozę i czerwień koszenilową (E 124). Należy unikać stosowania u osób z alergią na ASA lub inne NLPZ, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej manifestującej się astmą, pokrzywką lub obrzękiem. Przeciwwskazania obejmują także czynne lub przebyte choroby wrzodowe żołądka i dwunastnicy, perforację lub krwawienie z przewodu pokarmowego, co wiąże się z wysokim ryzykiem nawrotu powikłań. Ponadto, lek jest niewskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, nerek oraz serca (klasa IV wg NYHA), ze względu na ryzyko nasilenia dysfunkcji narządów i dekompensacji układu sercowo-naczyniowego.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, czerwień koszenilowa, dekompensacja układu sercowo-naczyniowego, dysfunkcja nerek, dysfunkcja wątroby, działanie antyagregacyjne, działanie niepożądane, katar, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk, perforacja, pokrzywka, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego płodu, reakcja krzyżowa, sacharoza, skaza krwotoczna, trzeci trymestr ciąży, wstrząs anafilaktyczny, wybiórczy inhibitor COX-2, zaostrzenie choroby - Leksykon substancji czynnych
Cylazapryl – Dawkowanie i sposób podawania
Cylazapryl, inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), stosowany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz przewlekłej niewydolności serca. Dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od wskazań klinicznych, czynności nerek (klirens kreatyniny) oraz obecności chorób współistniejących. W nadciśnieniu tętniczym dawka początkowa wynosi zwykle 1 mg raz na dobę, z dawką podtrzymującą 2,5-5 mg/dobę i maksymalną 5 mg/dobę. U pacjentów z dużą aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron lub stosujących leki moczopędne zaleca się dawkę początkową 0,5 mg/dobę, z koniecznością ścisłej kontroli klinicznej. W przewlekłej niewydolności serca leczenie rozpoczyna się od 0,5 mg/dobę, stopniowo zwiększając dawkę do maksymalnie 5 mg/dobę, z tygodniowymi odstępami i pod nadzorem lekarskim. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka jest modyfikowana w zależności od klirensu kreatyniny: >40 ml/min – 1 mg początkowo, do 5 mg maksymalnie; 10-40 ml/min – 0,5 mg początkowo, do 2,5 mg maksymalnie; <10 ml/min – stosowanie niezalecane.
cylazapryl, dekompensacja układu sercowo-naczyniowego, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, dysfagia, farmakokinetyka, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, lek moczopędny, marskość wątroby, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie objawowe, przewlekła niewydolność serca, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wodobrzusze, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pricoron 10 mg
Pricoron (peryndopryl z argininą) stosowany jest w terapii nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca, z dawkowaniem indywidualizowanym w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego i stanu klinicznego pacjenta. Standardowa dawka początkowa wynosi 5 mg raz na dobę, podawana doustnie rano przed posiłkiem. U pacjentów z aktywnym układem renina-angiotensyna-aldosteron, ciężkim nadciśnieniem, dekompensacją sercowo-naczyniową lub zaburzeniami wodno-elektrolitowymi zaleca się rozpoczęcie terapii od 2,5 mg. Po miesiącu dawkę można zwiększyć do 10 mg, zależnie od tolerancji i efektu terapeutycznego. Szczególną ostrożność należy zachować u osób przyjmujących leki moczopędne, u których istnieje ryzyko objawowego niedociśnienia – w takich przypadkach zaleca się przerwanie diuretyków na 2-3 dni lub rozpoczęcie leczenia od dawki 2,5 mg z monitorowaniem funkcji nerek i poziomu potasu.
beta-adrenolityk, ciśnienie tętnicze, czynność nerek, dekompensacja układu sercowo-naczyniowego, digoksyna, gospodarka elektrolitowa, hemodializa, hiponatremia, hipowolemia, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek moczopędny nieoszczędzający potasu, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze objawowe, niewydolność serca, niewydolność serca objawowa, niewydolność wątroby, peryndopryl z argininą, peryndoprylat, stabilna choroba wieńcowa, stężenie potasu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Symibace 5 mg
Symibace, zawierający 5 mg cylazaprylu w tabletce powlekanej, jest lekiem stosowanym raz na dobę, niezależnie od posiłków, z możliwością podziału tabletki dzięki rowkowi. W leczeniu nadciśnienia tętniczego zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 1 mg/dobę, z możliwością dostosowania do 2,5–5 mg/dobę w zależności od odpowiedzi pacjenta. U pacjentów z wysoką aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron, niedoborem soli lub płynów, dekompensacją sercowo-naczyniową lub ciężkim nadciśnieniem, dawka początkowa powinna wynosić 0,5 mg/dobę, a leczenie wymaga ścisłego nadzoru. U osób stosujących diuretyki zaleca się ich odstawienie 2-3 dni przed rozpoczęciem terapii i rozpoczęcie cylazaprylu od 0,5 mg/dobę. W przewlekłej niewydolności serca dawkę początkową 0,5 mg/dobę utrzymuje się przez tydzień, a następnie stopniowo zwiększa do maksymalnie 5 mg/dobę, głównie w celu poprawy objawów.
ciężkie nadciśnienie, cylazapryl, cylazapryl jednowodny, dekompensacja układu sercowo-naczyniowego, diuretyk, klirens kreatyniny, lek moczopędny, marskość wątroby, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie objawowe, niewydolność nerek, przewlekła niewydolność serca, tabletka powlekana, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wodobrzusze, zaburzenie czynności nerek