metabolit O-demetylowany
Metabolit O-demetylowany to produkt procesu metabolicznego, w którym dochodzi do usunięcia grupy metylowej z atomu tlenu związku organicznego. O-demetylacja jest jedną z ważnych przemian metabolicznych, zachodzących głównie w wątrobie, za pośrednictwem enzymów z rodziny cytochromu P450.
Proces O-demetylacji ma istotne znaczenie kliniczne, gdyż wiele leków i substancji biologicznie czynnych zawiera grupy metoksylowe, które mogą ulegać tej przemianie. Powstałe metabolity O-demetylowane często charakteryzują się odmienną aktywnością biologiczną, biodostępnością i czasem półtrwania w porównaniu do związku macierzystego.
Monitorowanie poziomu metabolitów O-demetylowanych ma znaczenie w badaniach farmakokinetycznych, diagnostyce toksykologicznej oraz w personalizacji terapii. Przykładami związków ulegających O-demetylacji są niektóre leki przeciwbólowe, przeciwdepresyjne oraz przeciwpsychotyczne. Zaburzenia procesów O-demetylacji, związane m.in. z polimorfizmami genetycznymi enzymów metabolizujących, mogą prowadzić do zmiany skuteczności leczenia lub nasilenia działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bufomix Easyhaler (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę inh.
Bufomix Easyhaler to złożony preparat wziewny zawierający budezonid (160 µg/dawkę) oraz formoterol fumaran dwuwodny (4,5 µg/dawkę). Farmakokinetyka obu substancji jest porównywalna z produktem Symbicort Turbuhaler, co potwierdza ich biorównoważność pod względem ekspozycji ogólnoustrojowej i płucnej. Budezonid osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 30 minutach, z biodostępnością około 49% i odkładaniem w płucach na poziomie 32-44%. Formoterol charakteryzuje się szybszym wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie już po 10 minutach, z biodostępnością około 61% i odkładaniem w płucach 28-49%. Wiązanie z białkami osocza wynosi odpowiednio 90% dla budezonidu i 50% dla formoterolu, a objętość dystrybucji to około 3 l/kg dla budezonidu i 4 l/kg dla formoterolu. Klirens ogólnoustrojowy jest wysoki: 1,2 l/min dla budezonidu i 1,4 l/min dla formoterolu, przy czym okres półtrwania wynosi 4 godziny dla budezonidu (po podaniu dożylnym) i 17 godzin dla formoterolu.
16-alfa-hydroksy-prednizolon, 6-beta-hydroksy-budezonid, AUC, biodostępność ustrojowa, biorównoważność, budezonid, choroba wątroby, dawka dostarczona, dawka terapeutyczna, dostępność biologiczna, ekspozycja drogą płucną, ekspozycja na substancje czynne, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja nerkowa, enzym CYP3A4, formoterolu fumaran, inhalator proszkowy, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, klirens ogólnoustrojowy, koniugat, liniowość farmakokinetyki, metabolit O-demetylowany, metabolizm budezonidu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pierwsze przejście przez wątrobę, pole pod krzywą stężenia, proszek do inhalacji, stężenie w osoczu, supresja kortyzolu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bufomix Easyhaler (320 mcg + 9 mcg)/dawkę inh.
Bufomix Easyhaler to preparat wziewny zawierający budezonid (320 µg/dawkę) oraz formoterol fumaran dwuwodny (9 µg/dawkę). Farmakokinetyka obu substancji wykazuje szybkie wchłanianie po inhalacji, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym odpowiednio po 30 minutach (budezonid) i 10 minutach (formoterol). Odkładanie w płucach wynosi 32-44% dla budezonidu i 28-49% dla formoterolu, a biodostępność ogólnoustrojowa to około 49% i 61%. Budezonid wiąże się z białkami osocza w 90%, formoterol w 50%, a ich objętość dystrybucji wynosi odpowiednio 3 l/kg i 4 l/kg. Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 1,2 l/min dla budezonidu i 1,4 l/min dla formoterolu, z okresem półtrwania eliminacyjnym 4 godziny (budezonid, podanie dożylne) oraz 17 godzin (formoterol). Preparat jest farmakokinetycznie biorównoważny z Symbicort Turbuhaler, a interakcje między składnikami są nieistotne klinicznie.
16-alfa-hydroksy-prednizolon, 6-beta-hydroksy-budezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność ogólnoustrojowa, biorównoważność, budezonid i formoterol, Bufomix Easyhaler, choroba wątroby, CYP3A4, ekspozycja ogólnoustrojowa, inhalator proszkowy, interakcja farmakokinetyczna, klirens ogólnoustrojowy, metabolit O-demetylowany, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proszek do inhalacji, reakcja koniugacji, stężenie w osoczu, supresja kortyzolu, Symbicort Turbuhaler, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oxodil Combo (320 mcg + 9 mcg)/dawkę dostarczoną
Oxodil Combo to preparat wziewny zawierający budezonid (320 µg) i formoterol (9 µg) w dawce inhalacyjnej, wykazujący farmakokinetyczną biorównoważność z lekami jednoskładnikowymi. Budezonid osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 30 minut, z odkładaniem w płucach na poziomie 32-44% dawki i biodostępnością około 49%. Formoterol wchłania się szybciej, osiągając maksymalne stężenie już po 10 minutach, z odkładaniem 28-49% i biodostępnością około 61%. Preparat złożony wykazuje nieznacznie wyższe AUC i maksymalne stężenie budezonidu, bez istotnych interakcji farmakokinetycznych między składnikami. Budezonid wiąże się z białkami osocza w 90%, ma objętość dystrybucji 3 l/kg, a formoterol odpowiednio 50% i 4 l/kg.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, biorównoważność, budezonid i formoterol, choroba wątroby, farmakokinetyka liniowa, inhalator proszkowy, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, kortyzol, metabolit O-demetylowany, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proces sprzęgania, proszek do inhalacji, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bufar Easyhaler (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę inh.
BUFAR Easyhaler to preparat wziewny zawierający budezonid (160 µg) i formoterol (4,5 µg) na dawkę inhalacyjną, wykazujący pełną biorównoważność z Symbicort Turbuhaler pod względem ekspozycji ogólnoustrojowej i płucnej. Budezonid charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w 30 minut, z odkładaniem w płucach na poziomie 32-44% dawki i biodostępnością około 49%. Formoterol wchłania się jeszcze szybciej, osiągając maksymalne stężenie w 10 minut, z odkładaniem 28-49% i biodostępnością około 61%. Obie substancje wykazują liniową farmakokinetykę, a ich profil bezpieczeństwa jest porównywalny z preparatami prostymi, bez istotnych interakcji farmakokinetycznych między nimi. Wartości klirensu ogólnoustrojowego wynoszą około 1,2 l/min dla budezonidu i 1,4 l/min dla formoterolu, a okres półtrwania w fazie eliminacji to odpowiednio 4 godziny (budezonid, po podaniu dożylnym) i 17 godzin (formoterol).
16-alfa-hydroksy-prednizolon, 6-beta-hydroksy-budezonid, biodostępność budezonidu, budezonid i formoterol, choroba obturacyjna dróg oddechowych, choroba wątroby, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP3A4, farmakokinetyka liniowa, glikokortykosteroid, inhalator Easyhaler, inhalator proszkowy, interakcja farmakokinetyczna, klirens ogólnoustrojowy, koniugacja, metabolit O-demetylowany, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie w osoczu, supresja kortyzolu, Symbicort Turbuhaler, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bufar Easyhaler (80 mcg + 4,5 mcg)/dawkę inh.
BUFAR Easyhaler to złożony preparat wziewny zawierający budezonid (80 µg) i formoterol (4,5 µg), wykazujący biorównoważność z Symbicort Turbuhaler pod względem ekspozycji ogólnoustrojowej i płucnej. Budezonid osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 30 minutach, z odkładaniem w płucach na poziomie 32-44% dawki i biodostępnością około 49%. Formoterol charakteryzuje się szybszym wchłanianiem, osiągając Cmax po 10 minutach, z odkładaniem 28-49% i biodostępnością około 61%. Oba składniki wykazują wysokie klirensy ogólnoustrojowe (budezonid ~1,2 l/min, formoterol ~1,4 l/min) oraz różne okresy półtrwania: 4 godziny dla budezonidu (po podaniu dożylnym) i 17 godzin dla formoterolu. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych między składnikami, a ich ekspozycja jest liniowo zależna od dawki.
16-alfa-hydroksy-prednizolon, 6-beta-hydroksy-budezonid, biodostępność ogólnoustrojowa, biorównoważność, budezonid, BUFAR Easyhaler, choroba wątroby, CYP3A4, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, formoterol, glikokortykosteroid, inhalacja, inhalator proszkowy, interakcja farmakokinetyczna, klirens ogólnoustrojowy, metabolit O-demetylowany, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proszek do inhalacji, reakcja koniugacji, stężenie osoczowe, supresja kortyzolu, Symbicort Turbuhaler, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Velaxin ER 37,5 mg 37,5 mg
Wenlafaksyna, substancja czynna preparatu Velaxin ER, nie wykazuje potencjału rakotwórczego ani mutagennego w badaniach przedklinicznych na gryzoniach (szczury i myszy) oraz w testach in vitro i in vivo. Badania karcynogenności i mutagenności potwierdzają brak ryzyka indukcji nowotworów oraz uszkodzenia materiału genetycznego, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku. Jednakże, toksykologiczne badania reprodukcyjne wykazały u szczurów przy dawce 30 mg/kg/dobę (około 4-krotność maksymalnej dawki dobowej u ludzi wynoszącej 375 mg) zmniejszenie masy urodzeniowej potomstwa, zwiększoną liczbę płodów martwo urodzonych oraz podwyższoną śmiertelność noworodków w pierwszych 5 dniach laktacji. Dawka 1,3-krotna dawki stosowanej u ludzi nie wykazywała negatywnego wpływu na rozrodczość.
badania przedkliniczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, kobieta w wieku rozrodczym, metabolit O-demetylowany, obniżenie płodności, okres laktacji, płód martwo urodzony, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, różnica międzygatunkowa, wenlafaksyna, wpływ na rozrodczość, zdarzenie niepożądane - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Skudexa 75 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Skudexa, zawierający deksketoprofen 25 mg (NLPZ) oraz tramadol chlorowodorek 75 mg (opioid), wykazuje synergistyczne działanie przeciwbólowe w leczeniu umiarkowanego do ciężkiego bólu nocyceptywnego. Deksketoprofen hamuje cyklooksygenazę (COX-1 i COX-2), co prowadzi do zmniejszenia syntezy prostaglandyn i innych mediatorów zapalenia, natomiast tramadol działa jako częściowy agonista receptorów opioidowych μ, δ i κ oraz hamuje wychwyt zwrotny noradrenaliny i serotoniny, co wzmacnia efekt analgetyczny. W badaniach klinicznych, w tym randomizowanych, podwójnie ślepych, z podaniem wielokrotnych dawek, Skudexa wykazała istotnie większą skuteczność przeciwbólową niż poszczególne składniki podane osobno, mierzoną wskaźnikiem SPID8 oraz intensywnością bólu na skali VAS.
ból nocyceptywny, ból somatyczny, ból trzewny, chlorowodorek tramadolu, cykliczny endonadtlenek, cyklooksygenaza, deksketoprofen trometamol, działanie przeciwgorączkowe, działanie przeciwkaszlowe, działanie przeciwzapalne, efekt synergiczny, histerektomia brzuszna, inhibitor COX, intensywność bólu, kwas arachidonowy, metabolit O-demetylowany, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidowy lek przeciwbólowy, prostacyklina, receptor opioidowy, rekonstrukcja stawu biodrowego, Skudexa, synteza prostaglandyn, tromboksan, wizualna skala analogowa, wychwyt zwrotny neurotransmiterów - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bufar Easyhaler (320 mcg + 9 mcg)/dawkę inh.
BUFAR Easyhaler dostarcza stałą dawkę 320 µg budezonidu oraz 9 µg formoterolu fumaranu dwuwodnego na inhalację, wykazując farmakokinetyczną biorównoważność z preparatem Symbicort Turbuhaler. Budezonid osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 30 minutach, z odkładaniem w płucach na poziomie 32-44% dawki i biodostępnością około 49%. Formoterol wchłania się szybciej, osiągając maksymalne stężenie już po 10 minutach, z odkładaniem 28-49% i biodostępnością około 61%. Obie substancje wykazują liniową farmakokinetykę, co umożliwia przewidywalne zwiększanie stężenia osoczowego wraz ze wzrostem dawki. Budezonid wiąże się z białkami osocza w 90%, a formoterol w 50%, z objętością dystrybucji odpowiednio 3 l/kg i 4 l/kg. Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 1,2 l/min dla budezonidu i 1,4 l/min dla formoterolu, a okres półtrwania eliminacji to 4 godziny (budezonid, podanie dożylne) oraz 17 godzin (formoterol).
6-beta-hydroksy-budezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, biorównoważność, biotransformacja, budezonid, dawka inhalacyjna, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym CYP3A4, farmakokinetyka liniowa, formoterol fumaran dwuwodny, inhalator proszkowy, interakcja farmakokinetyczna, klirens ogólnoustrojowy, metabolit O-demetylowany, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, supresja kortyzolu