wada rozwojowa szkieletu
Wada rozwojowa szkieletu to zaburzenie strukturalne układu kostnego, które występuje podczas rozwoju płodowego. Obejmuje szerokie spektrum nieprawidłowości, od łagodnych deformacji do poważnych malformacji zagrażających życiu. Mogą one dotyczyć kręgosłupa, kończyn, czaszki lub całego szkieletu.
Etiologia wad rozwojowych szkieletu jest zróżnicowana i obejmuje czynniki genetyczne (mutacje genów strukturalnych, regulatorowych, metabolicznych), środowiskowe (infekcje wewnątrzmaciczne, ekspozycja na teratogeny), a także zaburzenia metaboliczne matki. Często obserwuje się zespoły genetyczne przebiegające z wielonarządowymi wadami, gdzie deformacje szkieletowe stanowią jeden z elementów obrazu klinicznego.
Diagnostyka wad rozwojowych szkieletu rozpoczyna się już w okresie prenatalnym poprzez badania ultrasonograficzne. Po urodzeniu kluczowe znaczenie mają badania obrazowe (RTG, TK, MRI) oraz diagnostyka genetyczna. Leczenie zależy od rodzaju i nasilenia wady oraz towarzyszących powikłań – może obejmować postępowanie zachowawcze, ortopedyczne, chirurgiczne lub wielospecjalistyczne.
Nowoczesne podejście do wad rozwojowych szkieletu wymaga interdyscyplinarnej współpracy specjalistów z dziedzin ortopedii, genetyki klinicznej, radiologii, neurologii i rehabilitacji. Wczesna diagnostyka i interwencja mogą znacząco poprawić rokowanie i jakość życia pacjentów z tymi zaburzeniami.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Medical Valley 12,5 mg
Sunitynib wykazuje wielonarządową toksyczność po podaniu wielokrotnym, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (redukcja komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Działania te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych. Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach (rozrost mezangium), krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności in vitro ani klastogenności in vivo, choć zaobserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach in vitro. Potencjał genotoksyczny metabolitu aktywnego nie został oceniony.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko żółte, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, ekspozycja systemowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kanalik jądrowy, kancerogeneza, kostnienie kręgów, mysz transgeniczna rasH2, nadnercze, odstęp QTc, organogeneza, rak dwunastnicy, resorpcja płodu, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak złośliwy, sunitynib, szpik kostny, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, wada rozwojowa szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Molsidomina WZF 4 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne molsydominy wykazały niską toksyczność ostrą, z wartościami LD50 w zakresie 700-930 mg/kg mc. u myszy, 760-1400 mg/kg mc. u szczurów oraz 400 mg/kg mc. u królików, co jest znacznie wyższe niż dawka terapeutyczna stosowana u ludzi (~0,1 mg/kg mc., tj. 2 mg 3x/dobę). Badania przewlekłe na szczurach (40 mg/kg mc./dobę przez 6 miesięcy), psach (10 mg/kg mc./dobę przez 12 miesięcy) i małpach (16 mg/kg mc./dobę przez 12 miesięcy) nie wykazały uszkodzeń narządowych, jedynie zwiększenie rezerwy krwi w śledzionie, co potwierdza farmakologiczny efekt rozszerzenia układu żylnego. Potencjał rakotwórczy molsydominy był negatywny, z wyjątkiem pojedynczego przypadku nowotworu małżowiny kości sitowej nosa u szczurów przy bardzo wysokich dawkach (16-22 mg/kg mc./dobę) przez niemal całe życie, co jest uznawane za specyficzne dla gatunku i nieprzekładające się na ryzyko u ludzi.
badanie teratogenności, badanie toksykologiczne i farmakologiczne, częstość występowania nowotworów, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, LD50, molsydomina, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podskórne, populacja badana, potencjał rakotwórczy, ryzyko onkogenne, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ żylny, wada rozwojowa szkieletu, wpływ na rozrodczość, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Bluefish 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowe działania toksyczne przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmujące przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy żeński (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak stwierdzono poliploidię in vitro. W badaniach rakotwórczości dawki ≥ 25 mg/kg mc./dobę (≥ 7,3-krotna ekspozycja AUC względem ludzi) indukowały raka żołądka, dwunastnicy, złośliwego śródbłoniaka oraz hiperplazję błony śluzowej żołądka, a dawki 1-3 mg/kg mc./dobę (0,9-7,8-krotna ekspozycja AUC) powodowały guzy chromochłonne i rozrost nadnerczy u szczurów.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyka jajnikowego, ciałko żółte, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, grasica, gruczoł Brunnera, kanalik jądrowy, klastogenność, komórka pęcherzykowa, kora nadnerczy, krwotok, LVEF, martwica, martwica komórkowa, mutagenność, nadnercze, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, organogeneza, płytka wzrostowa, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śledziona, ślinianka, szpik kostny, tkanka limfoidalna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, utrata ciąży po zagnieżdżeniu, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, włóknienie, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klertis 12,5 mg
Dane przedkliniczne sunitynibu, substancji czynnej Klertis, wskazują na wieloukładową toksyczność po podaniu wielokrotnym u szczurów i małp, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz narządy rozrodcze (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych, zanik kanalików jądrowych u samców). Występowały także zmiany w układzie sercowo-naczyniowym (wydłużenie QTc, zmniejszenie LVEF), moczowym (rozrost komórek mezangium), endokrynnym (przerost płata przedniego przysadki) oraz krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Sunitynib nie wykazywał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię in vitro. Nie oceniono genotoksyczności głównego metabolitu. Badania rakotwórczości wykazały u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów wzrost ryzyka nowotworów żołądka, dwunastnicy, złośliwego śródbłoniaka krwionośnego oraz guzów chromochłonnych i rozrostu rdzenia nadnerczy przy ekspozycjach ≥ 7,3-7,8-krotnie wyższych niż u ludzi przy zalecanej dawce.
aberracja chromosomowa, atrezja pęcherzykowa, atrofia jąder, badanie toksykologiczne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, hipoplazja szpiku kostnego, implantacja zarodka, klastogenność, krwawienie z przewodu pokarmowego, mutagenność, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, pheochromocytoma, poliploidia, rakotwórczość, resorpcja płodu, rozszczep podniebienia, rozwój postnatalny, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, wada rozwojowa szkieletu, zanik limfoidalny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Budesonide Easyhaler 200 mcg/dawkę
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania budezonidu nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu zalecanych dawek terapeutycznych. Farmakodynamiczne i toksykologiczne analizy potwierdziły brak negatywnego wpływu na podstawowe funkcje życiowe oraz zdrowie przy dawkach terapeutycznych, a efekty toksyczne pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne zalecane. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagennego ani klastogennego działania, a badania długoterminowe nie potwierdziły potencjału onkogennego budezonidu.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, budezonid, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność budezonidu, glikokortykosteroid, kobieta w ciąży, pierwszy trymestr, potencjał onkogenny, rozszczep podniebienia, toksyczny wpływ na reprodukcję, wada rozwojowa, wada rozwojowa szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Synthon 50 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu na szczurach i małpach wykazały wpływ leku na wiele narządów, w tym przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych, zanik kanalików jądrowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2–6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć zaobserwowano poliploidię in vitro; nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego. W badaniach rakotwórczości u zwierząt stwierdzono występowanie nowotworów żołądka, dwunastnicy, śródbłoniaka krwionośnego oraz guzów chromochłonnych nadnerczy przy dawkach ≥ 1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji ≥ 0,9 do 7,8 razy większej niż u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyka jajnikowego, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej żołądka, implantacja zarodka, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, martwica komórek, odstęp QTc, oligospermia, opóźnione kostnienie, pęcherzyk jajnikowy, płat przedni przysadki, płytka wzrostu, potencjał rakotwórczy, powikłanie krwotoczne, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek, rakotwórczość, resorpcja, rozrost błony śluzowej, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, śmiertelność zarodkowo-płodowa, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, tkanka limfoidalna, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa szkieletu, właściwość mutagenna, zanik macicy - Leksykon substancji czynnych
Kwas fusydynowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kwas fusydynowy wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, nie ujawniając istotnej toksyczności ostrej ani przewlekłej po podaniu doustnym lub dootrzewnowym u myszy, szczurów i innych gatunków. Badania toksyczności przewlekłej oraz embriotoksyczności nie potwierdziły działania teratogennego ani rakotwórczego, choć zaobserwowano wzrost śmiertelności płodów u szczurów i myszy przy dawce 200 mg/kg masy ciała. Kwas fusydynowy przenika przez łożysko i do mleka ludzkiego, jednak nie stwierdzono zwiększonej częstości poronień czy wad rozwojowych u królików. Brak jest danych dotyczących wpływu na płodność oraz okres przed- i poporodowy.
antybiotyk, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórcze, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, działanie toksyczne, embriotoksyczność, kwas fusydynowy, mała masa urodzeniowa, podanie dootrzewnowe, podrażnienie skóry, produkt złożony, przenikanie przez łożysko, rozszczep podniebienia, śmiertelność płodu, substancja przeciwbakteryjna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa szkieletu, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Budenofalk 2 mg/dawkę
Przedkliniczne badania toksyczności budezonidu wykazały istotne zmiany hematologiczne i immunologiczne u szczurów i psów przy dawkach porównywalnych do stosowanych u ludzi. U szczurów obserwowano spadek liczby leukocytów, zwłaszcza limfocytów, zanik grasicy i kory nadnerczy, a także zmniejszenie hematokrytu, hemoglobiny i erytrocytów po 104 tygodniach podawania. U psów stwierdzono zmniejszenie hematokrytu, wzrost aktywności fosfatazy zasadowej i aminotransferazy alaninowej (AlAT), zanik nadnerczy, hepatomegalię oraz zwiększoną zawartość tłuszczu w mięśniu sercowym. Budezonid nie wykazywał działania mutagennego w testach in vitro i in vivo, jednak w badaniach rakotwórczości u szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość pierwotnych nowotworów wątroby (dawki 0,025 i 0,05 mg/kg mc./dobę), gwiaździaków (0,05 mg/kg mc./dobę) oraz guzów sutka (0,05 mg/kg mc./dobę), co może być związane z działaniem anabolicznym i obciążeniem metabolicznym wątroby przez glikokortykosteroidowe receptory.
aminotransferaza alaninowa, działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, eozynofil, erytrocyt, fosfataza zasadowa, glikokortykosteroid, grasica, gruczoł sutkowy, guz sutka, gwiaździak, hematokryt, hemoglobina, hepatomegalia, kora nadnerczy, leukocyt, limfocyt, neutrofil, pierwotny nowotwór wątroby, rozszczep podniebienia, układ limfatyczny, wada rozwojowa szkieletu, wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu, zanik nadnerczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Molsidomina WZF 2 mg
Molsydomina wykazuje niski profil toksyczności ostrej, z wartościami LD50 wynoszącymi 700-930 mg/kg mc. u myszy, 760-1400 mg/kg mc. u szczurów oraz 400 mg/kg mc. u królików, co jest znacząco wyższe niż dawka terapeutyczna około 0,1 mg/kg mc. (2 mg trzy razy dziennie). Długotrwałe badania toksyczności na szczurach (40 mg/kg mc./dobę przez 6 miesięcy), psach (10 mg/kg mc./dobę przez 12 miesięcy) i małpach (16 mg/kg mc./dobę przez 12 miesięcy) nie wykazały uszkodzeń narządów wewnętrznych, jedynie zwiększenie rezerwy krwi w śledzionie, co potwierdza farmakodynamiczne działanie leku. Badania rakotwórczości wskazały na brak zwiększonego ryzyka nowotworów u myszy i szczurów, z wyjątkiem specyficznego dla szczurów nowotworu małżowiny kości sitowej przy bardzo wysokich dawkach (16-22 mg/kg mc./dobę).
badanie teratogenności, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, funkcja rozrodcza, LD50, małżowina kości sitowej, molsydomina, podanie dootrzewnowe, podanie dożołądkowe, potencjał rakotwórczy, rezerwa krwi w śledzionie, ryzyko onkogenne, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie narządów wewnętrznych, wada rozwojowa szkieletu, wpływ na rozrodczość, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Krka 50 mg
Przedkliniczne badania sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność obejmującą przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny, trzustkę, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy, przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu zwierząt. Zmiany takie jak zanik błony śluzowej macicy czy zgrubienie płytki wzrostowej kości są prawdopodobnie związane z mechanizmem działania farmakologicznego sunitynibu i w większości odwracalne w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny leku oceniono jako nieistotny w testach mutagenności i klastogenności in vitro i in vivo, choć stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach in vitro. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów obserwowano wzrost częstości nowotworów, takich jak rak gruczołów Brunnera, rak żołądka i dwunastnicy oraz guzy chromochłonne nadnerczy, przy ekspozycjach ≥ 7-krotnie przekraczających AUC u ludzi, jednak ich znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie toksyczności, dysplazja chrząstki, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, krwotok z przewodu pokarmowego, LVEF, mysz transgeniczna, nadnercze, nudności i biegunka, opóźnienie kostnienia, organogeneza, pęcherzyk jajnikowy, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil toksyczności, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek ślinianek, przerost przysadki, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, resorpcja, rozrost mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianka, śmiertelność zarodkowa, śródbłoniak krwionośny, staw, sunitynib, szpik kostny, toksyczność reprodukcyjna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, wydłużenie QTc, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Citalopram Vitabalans 20 mg
Przedkliniczne badania cytalopramu (bromowodorku) wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych, bez istotnych zagrożeń farmakologicznych dla człowieka. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano odwracalną fosfolipidozę w narządach szczurów po wielokrotnym podaniu leku, co jest zjawiskiem znanym również dla innych kationowych substancji amfifilowych, jednak jego znaczenie kliniczne pozostaje niejasne. Standardowe testy genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały mutagennego ani kancerogennego potencjału cytalopramu, co potwierdza brak ryzyka uszkodzeń genetycznych i indukcji nowotworów u ludzi.
aktywność farmakologiczna, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczne, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórcze, bromowodorek cytalopramu, dawka terapeutyczna, fosfolipidoza, implantacja zarodka, indukcja nowotworu, kumulacja fosfolipidów, nieprawidłowość nasienia, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, substancja czynna, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie genetyczne, wada rozwojowa szkieletu, wpływ na rozrodczość, wskaźnik ciąży, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Synthon 25 mg
Badania przedkliniczne sunitynibu (Sunitinib Synthon) wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych, obejmującą przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, trzustkę, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy. Zaobserwowano m.in. nudności, biegunki, przekrwienia i krwotoki nadnerczy, zmniejszenie liczby komórek szpiku, degranulację komórek trzustki, przerost gronek ślinianek, zanik macicy i zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych. Dodatkowo stwierdzono wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost mezangium nerkowego oraz przerost komórek przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu był ograniczony – brak mutagenności i działania klastogennego in vivo, jednak zaobserwowano poliploidię in vitro. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, dysfagia, działanie klastogenne, działanie teratogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory serca, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, martwica komórek, odstęp QTc, opóźnienie kostnienia kręgów, organogeneza, płytka wzrostu, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, śródbłoniak krwionośny złośliwy, stężenie osoczowe, sunitynibu jabłczan, szpik kostny, wada rozwojowa szkieletu, właściwość mutagenna, zanik błony śluzowej, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Budesonide Easyhaler 100 mcg/dawkę
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa budezonidu, substancji czynnej produktu Budesonide Easyhaler 100 μg/dawkę, nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów przy stosowaniu terapeutycznych dawek. Konwencjonalne testy farmakologiczne potwierdziły profil działania typowy dla glikokortykosteroidów wziewnych, bez sygnałów niepokojących dotyczących toksyczności. Badania wielokrotnego podawania wykazały działania niepożądane mieszczące się w przewidywalnym zakresie dla tej klasy leków, a testy genotoksyczności i karcinogenności nie wykazały potencjału mutagennego ani zwiększonego ryzyka nowotworów.
Budesonide Easyhaler, budezonid, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, glikokortykosteroid wziewny, potencjał mutagenny, rozszczep podniebienia, ryzyko nowotworowe, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, układ kostny, wada rozwojowa, wada rozwojowa szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Methylprednisolone Sopharma 40 mg
Przedkliniczne badania metyloprednizolonu wykazały brak nieprzewidzianych zagrożeń bezpieczeństwa oraz typowe działania toksyczne związane z długotrwałą ekspozycją na egzogenne steroidy nadnerczy. Nie przeprowadzono długoterminowych badań rakotwórczości, co jest uzasadnione krótkotrwałym zastosowaniem terapeutycznym preparatu Methylprednisolone Sopharma. Badania mutagenne, prowadzone na komórkach bakterii i ssaków, nie wykazały potencjału genotoksycznego metyloprednizolonu, co potwierdza jego względne bezpieczeństwo w tym zakresie.
działanie teratogenne, glikokortykosteroid, kortykosteroid, metyloprednizolon, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, organogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, proces reprodukcyjny, rozszczep podniebienia, steroid nadnerczy, wada rozwojowa szkieletu, wpływ kortykosteroidów na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Budesonide Easyhaler 400 mcg/dawkę
Ocena bezpieczeństwa budezonidu w dawce 400 μg/dawkę w formie proszku do inhalacji opiera się na szerokim spektrum badań przedklinicznych, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów stosujących zalecane dawki terapeutyczne. Badania farmakologiczne potwierdziły brak negatywnego wpływu na kluczowe układy organizmu, takie jak sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły nieoczekiwanych efektów toksycznych, a obserwowane zmiany były zgodne z profilem farmakologicznym glikokortykosteroidów. Ponadto, badania genotoksyczności i kancerogenności nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania produktu Budesonide Easyhaler.
badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo stosowania, budezonid, dawka terapeutyczna, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, efekt teratogenny, genotoksyczność, glikokortykosteroid, ośrodkowy układ nerwowy, proszek do inhalacji, rozszczep podniebienia, test klastogenności, test mutagenności, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Salflumix Easyhaler (50 mcg + 500 mcg)/dawkę odmierzoną
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Salflumix Easyhaler koncentrują się na ocenie salmeterolu ksynafonianu oraz flutykazonu propionianu, które stanowią składniki aktywne tego leku. Wyniki badań na zwierzętach wskazują, że główne ryzyko związane z ich stosowaniem wynika z nadmiernego działania farmakologicznego. W badaniach toksyczności rozrodczej flutykazon propionian wykazywał potencjał do wywoływania wad rozwojowych, takich jak rozszczep podniebienia i zaburzenia kostnienia szkieletu, natomiast salmeterol wykazywał toksyczność zarodkową jedynie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Wspólne podawanie obu substancji u szczurów zwiększało częstość występowania specyficznych zaburzeń rozwojowych, takich jak przemieszczenie tętnicy pępkowej oraz niepełne kostnienie kości potylicznej, co koreluje z dawkami glikokortykosteroidów znanymi z potencjału teratogennego.
badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, działanie farmakologiczne, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, niepełne kostnienie kości potylicznej, potencjał genotoksyczny, przemieszczenie tętnicy pępkowej, rozszczep podniebienia, Salflumix Easyhaler, salmeterol ksynafonian, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, wada rozwojowa szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Glenmark 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały istotne zmiany w wielu narządach docelowych, takich jak przewód pokarmowy (wymioty, biegunki u małp), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica u szczurów), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), zewnątrzwydzielnicza część trzustki (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy samic (zanik macicy, zaburzenia rozwoju pęcherzyków jajnikowych). Efekty te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach sunitynibu w osoczu. Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, obniżenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu leczenia. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć zaobserwowano poliploidię in vitro, a wpływ metabolitu aktywnego nie był oceniany.
aberracja chromosomalna, aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, dysplazja chrząstki, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kora nadnerczy, limfocyty krwi obwodowej, martwica komórkowa, opóźnione kostnienie kręgów, organogeneza, poliploidia, rak żołądka, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, toksyczny wpływ na rozród, wada rozwojowa szkieletu, właściwości mutagenne, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Subinit 12,5 mg
Przedkliniczne badania sunitynibu, substancji czynnej leku Subinit, wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce zewnątrzwydzielniczej (degranulacja, martwica), śliniankach (przerost gronek), stawach (zgrubienie płytki wzrostu) oraz narządach rozrodczych żeńskich (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Sunitynib nie wykazywał mutagenności in vitro ani działania klastogennego in vivo, choć obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach. Potencjał rakotwórczy potwierdzono w modelach zwierzęcych, gdzie dawki ≥ 1 mg/kg mc. (ekspozycja ≥ 0,9 razy AUC u pacjentów) indukowały nowotwory gruczołów Brunnera, a dawki 3 mg/kg mc. (ekspozycja 7,8 razy AUC) powodowały rozrost rdzenia nadnerczy i złośliwe śródbłoniaki.
aberracja chromosomalna, aplazja szpiku kostnego, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie rakotwórcze, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, oligospermia, opóźnienie kostnienia, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek ślinianek, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada rozwojowa szkieletu, właściwości mutagenne, zanik kanalików jąder, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej, zgrubienie płytki wzrostu, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klertis 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały istotne zmiany toksykologiczne w narządach docelowych, takich jak przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, przy stężeniach osoczowych odpowiadających ekspozycji klinicznej. Obserwowano również działania farmakologiczne, m.in. wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) oraz zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości, z większością efektów odwracalnych po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu był negatywny w testach mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro wykazano poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości na modelach zwierzęcych wykazały występowanie nowotworów (m.in. rak żołądka, dwunastnicy, gruczołów Brunnera, guzy chromochłonne) przy dawkach ≥ 0,9 do 7,8-krotnie przekraczających AUC u pacjentów leczonych zalecaną dawką.
atrezja pęcherzyków, badanie toksyczności, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł Brunnera, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórka mezangium, krwotok z przewodu pokarmowego, morfologia krwi, mutagenność, nadnercze, najądrze, odstęp QTc, pęcherzyk nasienny, płat przedni przysadki, poliploidia, przewód pokarmowy, rak żołądka, resorpcja zarodka, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianka, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, tkanka limfoidalna, układ limfatyczny i krwiotwórczy, wada rozwojowa szkieletu, zewnątrzwydzielnicza część trzustki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitynib Adamed 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu zwierząt, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Zmiany te były w większości odwracalne po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię in vitro. Potencjał rakotwórczy potwierdzono w modelach zwierzęcych przy dawkach ≥ 25 mg/kg mc./dobę (myszy rasH2) i 1-3 mg/kg mc./dobę (szczury), z występowaniem nowotworów żołądka, dwunastnicy, śródbłoniaka krwionośnego oraz guzów chromochłonnych nadnerczy.
aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzyków, badania in vitro, badanie toksyczności, działanie klastogenne, działanie teratogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, komórki mezangialne, krwotok z przewodu pokarmowego, limfocyty krwi obwodowej, mysz transgeniczna, odstęp QTc, opóźnienie kostnienia, potencjał rakotwórczy, przekrwienie kory nadnerczy, przewód pokarmowy, resorpcja zarodka, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój postnatalny, sunitynib, szpik kostny, toksyczność wielokrotnego podania, trzustka zewnątrzwydzielnicza, utrata ciąży po zagnieżdżeniu, wada rozwojowa szkieletu, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Methylprednisolone Sopharma 250 mg
Przedkliniczne badania metyloprednizolonu, substancji czynnej preparatu Methylprednisolone Sopharma, potwierdziły brak nieoczekiwanych zagrożeń w konwencjonalnych testach farmakologicznych bezpieczeństwa oraz toksyczności po podaniu wielokrotnym. Obserwowane działania toksyczne były zgodne z typowymi efektami długotrwałej ekspozycji na egzogenne glikokortykosteroidy, co jest istotne przy planowaniu terapii. Nie przeprowadzono długoterminowych badań rakotwórczości ze względu na krótkotrwały charakter stosowania leku. Badania mutagenności, prowadzone na komórkach bakteryjnych i ssaków, nie wykazały potencjału mutagennego metyloprednizolonu.
aberracja chromosomowa, działanie teratogenne, glikokortykosteroid, masa urodzeniowa, metyloprednizolon, mutacja genetyczna, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, płód, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozszczep podniebienia, steroid nadnerczy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, wada rozwojowa szkieletu, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowy wpływ leku przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmujący przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zanik tkanki limfoidalnej, zmniejszenie komórek szpiku), zewnątrzwydzielniczą część trzustki, ślinianki, stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik błony śluzowej) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów wykazały rozwój nowotworów przewodu pokarmowego (rak gruczołów Brunnera, rak żołądka i dwunastnicy) oraz guzów chromochłonnych przy dawkach ≥ 1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji ≥ 0,9 do 7,8 razy większej niż u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórki mezangium, małpa, nadnercze, najądrze, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, organogeneza, pęcherzyk nasienny, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, przysadka mózgowa, resorpcja zarodka, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, ślinianka, śródbłoniak złośliwy, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka