FGF23
FGF23 (Fibroblast Growth Factor 23) to hormon peptydowy produkowany głównie przez osteocyty i osteoblasty. Odgrywa kluczową rolę w regulacji homeostazy fosforanowej, metabolizmu witaminy D oraz gospodarki wapniowo-fosforanowej w organizmie.
Głównym działaniem FGF23 jest zwiększenie wydalania fosforanów przez nerki poprzez hamowanie kotransporterów sodowo-fosforanowych w kanalikach proksymalnych. Ponadto FGF23 hamuje 1-alfa-hydroksylazę, enzym odpowiedzialny za konwersję 25-hydroksywitaminy D do jej aktywnej formy 1,25-dihydroksywitaminy D, co prowadzi do zmniejszenia wchłaniania fosforanów w jelitach.
Podwyższone stężenie FGF23 obserwuje się w przewlekłej chorobie nerek, hipofosfatemii zależnej od FGF23, osteomalacji indukowanej guzem oraz w innych rzadkich zespołach hipofosfatemicznych. Niedobór lub oporność na FGF23 może prowadzić do hiperfosfatemii i kalcyfikacji tkanek miękkich, co obserwuje się w rodzinnej hiperfosfatemii guziastej.
W praktyce klinicznej oznaczanie stężenia FGF23 może być pomocne w diagnostyce różnicowej zaburzeń gospodarki fosforanowej, szczególnie w przypadkach niewyjaśnionej hipofosfatemii lub hiperfosfatemii. Jego stężenie może być również markerem prognostycznym w przewlekłej chorobie nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Krzywica – Leczenie
Leczenie krzywicy niedoborowej opiera się na suplementacji witaminy D (głównie D3) oraz wapnia, dostosowanej do wieku i nasilenia choroby. Stosuje się dwie metody podawania witaminy D: stopniową (5000-10000 IU/dobę przez 2-3 miesiące) oraz jednorazową („stoss therapy”) z dawką 600 000 IU podzieloną na 4-6 dawek. Po terapii początkowej zaleca się podtrzymującą suplementację witaminy D w dawce 400-1000 IU/dobę przez 3-6 miesięcy. Suplementacja wapnia wynosi zwykle 30-75 mg/kg masy ciała 2-3 razy dziennie, z dziennym spożyciem 1000-1500 mg. W przypadku hipokalcemii objawowej stosuje się dożylne podawanie glukonianu wapnia (5-20 mg/kg co 4-6 godzin) z monitorowaniem EKG. Leczenie uzupełnia umiarkowana ekspozycja na światło słoneczne oraz regularne monitorowanie biochemiczne (fosfataza alkaliczna, wapń, fosfor, PTH) i radiologiczne, które pozwalają ocenić skuteczność terapii.
burosumab, cholekalcyferol, choroba Denta, drut Kirschnera, ergokalcyferol, FGF23, fosfataza alkaliczna, glukonian wapnia, gwóźdź śródszpikowy, hipokalcemia, kalcydiol, kalcytriol, krzywica hipofosfatemiczna, krzywica niedoborowa, krzywica zależna od witaminy D, nietolerancja laktozy, osteotomia korekcyjna, przeciwciało monoklonalne, stabilizator zewnętrzny, suplementacja witaminy D, zespół Fanconiego - Leksykon chorób i schorzeń
Krzywica i osteomalacja – Diagnostyka i diagnoza
Krzywica i osteomalacja to zaburzenia mineralizacji kości, odpowiednio dotyczące dzieci przed i dorosłych po zamknięciu płytek wzrostowych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, badaniu fizykalnym, badaniach laboratoryjnych oraz obrazowych, a w wybranych przypadkach na biopsji kości. Charakterystyczne zmiany biochemiczne obejmują obniżone stężenia wapnia i fosforu, podwyższoną fosfatazę alkaliczną (ALP), podwyższony parathormon (PTH) oraz obniżony poziom 25(OH)D. W diagnostyce różnicowej istotne jest oznaczenie poziomu FGF23, zwłaszcza przy podejrzeniu krzywicy hipofosfatemicznej, gdzie poziom >30 pg/ml (test Kainos) wskazuje na choroby zależne od FGF23. Radiologicznie u dzieci obserwuje się poszerzenie i nieregularność stref wzrostowych, osteopenię oraz deformacje kości długich, natomiast u dorosłych charakterystyczne są pseudozłamania (strefy Loosera) i uogólniona osteopenia. Biopsja kości z podwójnym znakowaniem tetracykliną pozostaje złotym standardem w diagnostyce osteomalacji, wykazując zwiększenie objętości osteoidu (>10%) i opóźnienie mineralizacji (>100 dni).
25-dihydroksywitamina D, 25-hydroksywitamina D, biopsja kości, ból kości, choroba Pageta, craniotabes, densytometria, FGF23, fosfataza alkaliczna, hipokalcemia, krzywica hipofosfatemiczna, krzywica i osteomalacja, krzywica niedoborowa, mineralizacja kości, osteoid, osteomalacja, parathormon, płytka wzrostowa, strefa Loosera, szpiczak mnogi, wywiad kliniczny, złamanie niskoenergetyczne