bloker kanałów wapniowego

Blokery kanałów wapniowych (CCB) to grupa leków działających poprzez hamowanie napływu jonów wapnia do komórek mięśni gładkich naczyń krwionośnych i miokardium. Mechanizm ich działania opiera się na blokowaniu kanałów wapniowych typu L, co prowadzi do zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego, zwolnienia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego i rozszerzenia naczyń krwionośnych.

Wyróżnia się trzy główne klasy blokerów kanałów wapniowych: dihydropirydynowe (np. amlodypina, nifedypina), fenylalkiloaminowe (np. werapamil) i benzotiazepinowe (np. diltiazem). Różnią się one selektywnością działania na naczynia lub mięsień sercowy. Dihydropirydyny mają silniejsze działanie naczyniorozszerzające, podczas gdy werapamil i diltiazem wykazują większy wpływ na przewodnictwo i kurczliwość serca.

Główne wskazania do stosowania blokerów kanałów wapniowych obejmują nadciśnienie tętnicze, chorobę niedokrwienną serca (szczególnie dławicę piersiową), zaburzenia rytmu serca (głównie werapamil w arytmiach nadkomorowych) oraz zespół Raynauda. Do częstych działań niepożądanych należą: obrzęki obwodowe, zawroty głowy, zaczerwienienie twarzy, zaparcia oraz bradykardia (szczególnie przy stosowaniu werapamilu).

Stosowanie blokerów kanałów wapniowych wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca, hipotensją czy zaburzeniami przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. Istotne są również interakcje z innymi lekami, zwłaszcza z beta-blokerami, digoksyną i statynami. Nowoczesne preparaty o przedłużonym uwalnianiu pozwalają na wygodne dawkowanie raz na dobę, co zwiększa przestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl