dołek siatkówki
Dołek siatkówki (fovea centralis) to niewielkie, centralne wgłębienie w siatkówce oka, zlokalizowane w centrum plamki żółtej (macula lutea). Jest to obszar o największej gęstości czopków – fotoreceptorów odpowiedzialnych za widzenie barwne i ostre widzenie centralne. W dołku praktycznie nie występują pręciki, a naczynia krwionośne są odsunięte na boki, co maksymalizuje ostrość widzenia.
Struktura dołka siatkówki jest specyficzna – w tym miejscu komórki nerwowe warstw siatkówki są rozsunięte na boki, co pozwala światłu padać bezpośrednio na fotoreceptory bez przechodzenia przez dodatkowe warstwy komórek. Ta adaptacja anatomiczna zwiększa ostrość widzenia w centralnej części pola widzenia.
Uszkodzenie dołka siatkówki, występujące w takich schorzeniach jak wysiękowa postać zwyrodnienia plamki żółtej (AMD), otwór w plamce żółtej, czy retinopatia cukrzycowa, prowadzi do poważnych zaburzeń widzenia centralnego przy zachowanym widzeniu obwodowym. Diagnostyka patologii dołka opiera się głównie na badaniu dna oka, angiografii fluoresceinowej oraz optycznej koherentnej tomografii (OCT).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Otwór plamki żółtej – Epidemiologia
Otwór plamki żółtej (macular hole) to schorzenie siatkówki o częstości występowania od 0,2 do 3,3 na 1000 osób, z roczną zapadalnością około 7,8-8,69 na 100 000 osób. Choroba dotyka głównie kobiety (stosunek płci około 3:1) i osoby po 60. roku życia, z szczytem zachorowań w 6. i 7. dekadzie życia. Idiopatyczne otwory plamki żółtej są przeważnie jednostronne (około 90%), a ryzyko rozwoju w drugim oku wynosi 5-15% w ciągu 5 lat. Urazowe otwory plamki żółtej dotyczą głównie młodszych pacjentów, zwłaszcza mężczyzn w 2. i 3. dekadzie życia, stanowiąc 1-9% wszystkich pełnościennych otworów. Spontaniczne zamknięcie otworów jest rzadkie w idiopatycznych (0-10%, mediana 44 dni), ale częstsze w urazowych (40-65% w ciągu 2-9 miesięcy). Czynniki ryzyka to wiek >65 lat, płeć żeńska, wysokie stężenie fibrynogenu (≥2,95 g/L), jaskra oraz pseudofakia/afakia, natomiast rola estrogenów i innych czynników hormonalnych pozostaje niejednoznaczna.
afakia, badanie epidemiologiczne, badanie OCT, dołek siatkówki, fibrynogen w osoczu, histerektomia, idiopatyczny otwór plamki żółtej, jaskra, monitorowanie epidemiologiczne, nadciśnienie tętnicze, obustronne występowanie, optyczna koherentna tomografia, otwarty uraz gałki ocznej, otwór plamki żółtej, pseudofakia, roczna zapadalność, siatkówka, spontaniczne zamknięcie, upośledzenie widzenia centralnego, witrektomia - Leksykon chorób i schorzeń
Mokra postać zwyrodnienia plamki żółtej – Objawy
Mokra postać zwyrodnienia plamki żółtej (AMD) to zaawansowana forma choroby, charakteryzująca się neowaskularyzacją naczyniówkową, prowadzącą do przecieku płynu i krwi pod siatkówkę oraz szybkim pogorszeniem widzenia centralnego. Stanowi około 10-20% przypadków AMD, ale odpowiada za 80-90% poważnej utraty wzroku. Choroba dotyczy głównie osób powyżej 50. roku życia, a jej progresja jest szybka i agresywna, z nagłym początkiem objawów takich jak zniekształcenie widzenia (faliste linie), mroczki centralne, obniżona ostrość i kontrast widzenia oraz trudności w adaptacji do ciemności. Patogeneza opiera się na nadmiernej ekspresji VEGF, co prowadzi do rozwoju nieprawidłowych naczyń krwionośnych, obrzęku, krwawienia i bliznowacenia plamki żółtej. Bez leczenia anty-VEGF, 79-90% oczu z mokrą postacią AMD osiąga ślepotę prawną (ostrość wzroku <20/200).
adaptacja do ciemności, błona Brucha, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dołek siatkówki, fotokoagulacja laserowa, fovea, leki anty-VEGF, mokra postać zwyrodnienia plamki żółtej, mroczki, neowaskularne zwyrodnienie plamki żółtej, neowaskularyzacja, neowaskularyzacja naczyniówkowa, nieprawidłowe naczynia krwionośne, odwarstwienie siatkówki, promieniowanie UV, siatka Amslera, ślepota prawna, suplement AREDS2, terapia fotodynamiczna, uszkodzenie fotoreceptorów, uszkodzenie siatkówki, utrata widzenia centralnego, wrażliwość na kontrast