skurcz akomodacyjny
Skurcz akomodacyjny to nadmierne napięcie mięśnia rzęskowego oka, które odpowiada za zmianę kształtu soczewki podczas patrzenia na bliskie obiekty. Zjawisko to prowadzi do przejściowego pogorszenia ostrości widzenia na dal po intensywnym wysiłku wzrokowym z bliska.
Skurcz akomodacyjny występuje głównie u osób młodych, których układ akomodacyjny jest wciąż elastyczny i reaktywny. Najczęściej pojawia się u pacjentów, którzy przez dłuższy czas wykonują pracę wymagającą skupienia wzroku na bliskich obiektach, takich jak czytanie, praca przy komputerze czy korzystanie z urządzeń mobilnych bez odpowiednich przerw.
Klinicznie skurcz akomodacyjny może objawiać się jako przejściowa krótkowzroczność, bóle głowy, uczucie zmęczenia oczu oraz niewyraźne widzenie po zmianie patrzenia z bliży na dal. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć organiczne przyczyny zaburzeń akomodacji oraz rozważyć występowanie ukrytej nadwzroczności.
Leczenie obejmuje przede wszystkim ergonomię pracy wzrokowej, regularne przerwy podczas wykonywania pracy z bliska (zasada 20-20-20), a w niektórych przypadkach czasowe zastosowanie kropli cykloplegicznych rozszerzających źrenice i porażających akomodację. W przewlekłych przypadkach może być konieczna korekcja okularowa oraz ćwiczenia ortoptyczne poprawiające elastyczność akomodacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vizidor Duo (20 mg + 5 mg)/ml
Vizidor Duo to preparat okulistyczny łączący chlorowodorek dorzolamidu (20 mg/ml) oraz maleinian tymololu (5 mg/ml), stosowany w celu obniżenia podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego (IOP). Dorzolamid działa jako inhibitor anhydrazy węglanowej II, zmniejszając produkcję cieczy wodnistej poprzez ograniczenie transportu jonów i płynu w wyrostkach rzęskowych, natomiast tymolol, nieselektywny beta-adrenolityk, redukuje IOP głównie przez hamowanie wytwarzania cieczy wodnistej, z możliwym dodatnim wpływem na odpływ cieczy. Synergistyczne działanie obu składników skutkuje większym obniżeniem IOP niż monoterapia każdym z nich osobno, bez typowych działań niepożądanych miotyków, takich jak zwężenie źrenicy czy skurcz akomodacyjny.
anhydraza węglanowa, beta-adrenolityk, chlorowodorek dorzolamidu, ciecz wodnista, ciśnienie wewnątrzgałkowe, jaskra, maleinian tymololu, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, nerw wzrokowy, odpływ cieczy wodnistej, skurcz akomodacyjny, ślepota nocna, substancja konserwująca, tonografia, transport sodu, utrata pola widzenia, wyrostki rzęskowe oka, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rozalin 20 mg/ml
Dorzolamid w postaci chlorowodorku (20 mg/ml) jest silnym inhibitorem anhydrazy węglanowej II, stosowanym miejscowo w leczeniu jaskry i nadciśnienia ocznego. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu w wyrostkach rzęskowych, co prowadzi do zmniejszenia wydzielania cieczy wodnistej i obniżenia ciśnienia wewnątrzgałkowego (IOP). W badaniach klinicznych preparat Rozalin wykazał skuteczność w monoterapii (3x dziennie) u pacjentów z IOP ≥ 23 mmHg oraz w terapii wspomagającej beta-adrenolityki (2x dziennie) u pacjentów z IOP ≥ 22 mmHg. Efekt obniżenia IOP utrzymuje się przez cały dzień i jest porównywalny do betaksololu, nieco niższy niż timololu, a w terapii skojarzonej dorzolamid wykazuje efekt synergistyczny, podobny do pilokarpiny 2% stosowanej 4x dziennie. Preparat nie wywołuje działań niepożądanych takich jak nocna ślepota czy skurcz akomodacyjny i nie wpływa istotnie na częstość akcji serca ani ciśnienie tętnicze, co stanowi przewagę nad beta-adrenolitykami.
anhydraza węglanowa, anhydraza węglanowa II, bezsoczewkowość, chlorowodorek dorzolamidu, ciecz wodnista, ciśnienie tętnicze, ciśnienie wewnątrzgałkowe, częstość akcji serca, inhibitor anhydrazy węglanowej, izoenzym, jaskra wrodzona, lek beta-adrenolityczny, nadciśnienie oczne, nocna ślepota, skurcz akomodacyjny, terapia skojarzona, uszkodzenie nerwu wzrokowego, utrata pola widzenia, wyrostek rzęskowy oka