reaktywny metabolit
Reaktywny metabolit to chemiczny produkt przemiany leków lub substancji toksycznych w organizmie, powstający głównie w wyniku biotransformacji w wątrobie. Charakteryzuje się wysoką reaktywnością chemiczną, co oznacza zdolność do wiązania się z białkami, lipidami i kwasami nukleinowymi komórek. Procesy te są katalizowane głównie przez enzymy cytochromu P450.
W przeciwieństwie do metabolitów nieaktywnych, reaktywne metabolity mogą prowadzić do uszkodzeń komórkowych poprzez mechanizmy stresu oksydacyjnego, peroksydacji lipidów i modyfikacji białek strukturalnych. Najczęściej powstają poprzez reakcje utleniania, redukcji lub hydrolizy, tworząc elektrofilne związki pośrednie, wolne rodniki lub reaktywne formy tlenu.
Klinicznie, reaktywne metabolity odgrywają kluczową rolę w patogenezie polekowych uszkodzeń wątroby, reakcji nadwrażliwości oraz idiosynkratycznych działań niepożądanych leków. Klasycznymi przykładami leków tworzących reaktywne metabolity są paracetamol (N-acetylo-p-benzochinoimina), izoniazyd oraz halotanu. Identyfikacja potencjału do tworzenia reaktywnych metabolitów stanowi istotny element w ocenie bezpieczeństwa nowych cząsteczek lekowych podczas procesu ich rozwoju.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z liścia podbiału pospolitego – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa wyciągu z liścia podbiału pospolitego (Tussilago farfara L., folium), stosowanego w preparacie Farfaron 325 mg/5 ml syrop, wskazuje na brak kompleksowych badań toksykologicznych, w tym genotoksyczności, toksyczności reprodukcyjnej oraz kancerogenności. W dokumentacji nie uwzględniono testów oceniających wpływ na rozwój embrionalny, płodowy ani procesy okołoporodowe. Kluczowym aspektem bezpieczeństwa jest obecność alkaloidów pirolizydynowych, które w preparacie są ściśle kontrolowane i nie przekraczają 1,5 mg/kg. Alkaloidy te wykazują potencjał hepatotoksyczny poprzez metabolity reaktywne uszkadzające hepatocyty, co wymaga uwzględnienia w ocenie ryzyka stosowania preparatu.
alkaloid pirolizydynowy, badanie toksykologiczne, hepatotoksyczność, liść podbiału pospolitego, margines bezpieczeństwa, potencjał kancerogenny, preparat Farfaron, proces okołoporodowy, profil bezpieczeństwa, reaktywny metabolit, rozwój embrionalny, test genotoksyczności, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie hepatocytów, wyciąg gęsty, wyciąg z liścia podbiału pospolitego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Paracetamol Synoptis 500 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa paracetamolu wskazują na istotne ryzyko toksyczności narządowej przy wysokich dawkach i długotrwałym stosowaniu. Badania na modelach zwierzęcych (szczury, myszy) wykazały hepatotoksyczność, nefrotoksyczność, uszkodzenia przewodu pokarmowego oraz zmiany hematologiczne, które są związane z metabolizmem leku i powstawaniem reaktywnych metabolitów. Genotoksyczność paracetamolu została potwierdzona jedynie przy dawkach przekraczających zakres terapeutyczny, co sugeruje minimalne ryzyko przy standardowym stosowaniu. Długoterminowe badania karcynogenności nie wykazały potencjału rakotwórczego przy dawkach niepowodujących uszkodzeń wątroby, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w dawkach terapeutycznych.
bariera łożyskowa, dawka terapeutyczna paracetamolu, działanie genotoksyczne, hepatotoksyczność, karcynogenność, mechanizm molekularny, metabolizm paracetamolu, miąższ wątroby, morfologia krwi, nabłonek jelitowy, nefrotoksyczność, potencjał rakotwórczy, reaktywny metabolit, toksyczny wpływ na rozród, uszkodzenie narządów wewnętrznych, uszkodzenie przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paracetamol Biofarm 500 mg
Paracetamol charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, z okresem półtrwania wynoszącym 1-4 godziny, co implikuje konieczność częstego dawkowania w celu utrzymania efektu terapeutycznego. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza przy dawkach terapeutycznych, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych związanych z wypieraniem innych leków. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie paracetamol ulega sprzęganiu z kwasem glukuronowym i siarczanami oraz utlenianiu przez cytochrom P450, prowadząc do powstania hepatotoksycznego metabolitu N-acetylo-p-benzochinoiminy (NAPQI), który w warunkach fizjologicznych jest unieczynniany przez sprzęganie z glutationem. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (>90% jako metabolity), z mniej niż 5% dawki wydalanej w formie niezmienionej.
ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P450, działanie niepożądane, efekt przeciwbólowy, funkcja nerek, glutation wątrobowy, hepatotoksyczność, interakcja lekowa, kumulacja leku, kwas merkapturowy, metabolit paracetamolu, metabolizm paracetamolu, N-acetylo-p-benzochinoimina, okres półtrwania, ostra niewydolność wątroby, płyn ustrojowy, przedawkowanie paracetamolu, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła niewydolność wątroby, reaktywny metabolit, sprzęganie z kwasem glukuronowym, sprzęganie z siarczanami, uszkodzenie hepatocytów, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apap NBG 500 mg + 50 mg
Produkt APAP NBG zawiera paracetamol (500 mg) oraz kofeinę (50 mg), które wykazują różne profile farmakokinetyczne wpływające na ich działanie terapeutyczne. Paracetamol charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1 godzinie. Wiązanie z białkami osocza wynosi 25-50%, a okres półtrwania to 2-4 godziny. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z dominującym szlakiem glukuronidacji (około 90%) oraz siarczanowania, szczególnie u dzieci. Niewielka część (2-4%) jest wydalana przez nerki w postaci niezmienionej. Działanie przeciwbólowe utrzymuje się 4-6 godzin, a przeciwgorączkowe 6-8 godzin. Istotne jest ryzyko hepatotoksyczności przy przekroczeniu zalecanych dawek, związane z nagromadzeniem reaktywnego metabolitu N-acetylo-p-benzochinoiminy.
białka osocza, biotransformacja, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, eliminacja leku, farmakokinetyka, glutation wątrobowy, kofeina, kwas glukuronowy, kwas merkapturowy, kwas siarkowy, metabolit hepatotoksyczny, metabolizm wątrobowy, mleko matki, N-acetylo-p-benzochinoimina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paracetamol, płyn mózgowo-rdzeniowy, reaktywny metabolit, stężenie we krwi, uszkodzenie wątroby, wchłanianie z przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apap Direct Max 1000 mg
Dane przedkliniczne dotyczące paracetamolu (Apap Direct Max, 1000 mg) wskazują na występowanie toksyczności ostrej i przewlekłej w modelach zwierzęcych (szczury, myszy), obejmującej uszkodzenia przewodu pokarmowego (żołądek, jelita), zmiany hematologiczne, degenerację komórek miąższowych wątroby, a w skrajnych przypadkach martwicę oraz nefrotoksyczność. Mechanizm toksyczności wiąże się z metabolizmem paracetamolu prowadzącym do powstawania reaktywnych metabolitów przy dawkach przekraczających zakres terapeutyczny. Badania genotoksyczności nie wykazały istotnego ryzyka w dawkach terapeutycznych, a długoterminowe badania rakotwórczości nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów przy dawkach niehepatotoksycznych.
bariera łożyskowa, dawka niehepatotoksyczna, degeneracja miąższu wątroby, degeneracja nerek, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, martwica, metabolizm, morfologia krwi, nefrotoksyczność, paracetamol, potencjał genotoksyczny, reaktywny metabolit, reprodukcja, toksyczne uszkodzenie wątroby, toksyczność ostra, toksyczność ostra i przewlekła, uszkodzenie przewodu pokarmowego, uszkodzenie wątroby, wpływ na rozrodczość, zmiana patologiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paracetamol Aristo 1000 mg
Paracetamol charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w czasie 10-60 minut, co zapewnia szybki początek działania. Objętość dystrybucji wynosi około 1-2 l/kg u dorosłych i 0,7-1 l/kg u dzieci, a wiązanie z białkami osocza jest słabe, co skutkuje wysoką dostępnością farmakologiczną leku. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie dominuje sprzęganie z kwasem glukuronowym i siarkowym, stanowiące główne szlaki metaboliczne. Mniej niż 4% dawki ulega przemianie przez cytochrom P450 do toksycznego metabolitu N-acetylo-p-benzochinoiminy, który w warunkach terapeutycznych jest szybko detoksykowany przez glutation. W przypadku przedawkowania dochodzi do wyczerpania glutationu i uszkodzenia hepatocytów.
biodostępność, cytochrom P450, detoksykacja glutationem, dystrybucja paracetamolu, faza eliminacji, glukuronidacja, klirens kreatyniny, kumulacja leku, metabolizm wątrobowy, N-acetylo-p-benzochinoimina, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, reaktywny metabolit, siarczanowanie, stężenie maksymalne w osoczu, tabletka musująca, uszkodzenie hepatocytów, wchłanianie paracetamolu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zatrucie paracetamolem - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Paramax-Cod 500 mg + 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu Paramax-Cod, zawierającego 500 mg paracetamolu i 30 mg kodeiny fosforanu półwodnego, wykazały istotne zmiany patologiczne przy długotrwałym podawaniu paracetamolu u myszy i szczurów, takie jak uszkodzenia przewodu pokarmowego, zmiany w morfologii krwi oraz uszkodzenia miąższowe, włącznie z martwicą wątroby i nerek. Dawki toksyczne były około dziesięciokrotnie wyższe niż stosowane klinicznie, co wskazuje na odpowiedni margines bezpieczeństwa przy prawidłowym stosowaniu. Paracetamol nie wykazywał działania genotoksycznego, teratogennego ani rakotwórczego przy dawkach niepowodujących uszkodzenia wątroby, jednak brak jest kompleksowych badań oceniających wpływ na rozród i rozwój potomstwa zgodnie z aktualnymi standardami. Kodeina natomiast wiąże się z ryzykiem opóźnienia rozwoju płodu i wad układu oddechowego przy stosowaniu w ciąży, co jest istotne ze względu na przenikanie obu składników przez barierę łożyskową oraz do mleka kobiecego.
bariera łożyskowa, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, karmienie piersią, kodeina fosforan półwodny, martwica wątroby, mleko kobiece, morfologia krwi, opóźnienie rozwoju płodu, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa leku, reaktywny metabolit, toksyczne uszkodzenie wątroby, toksyczność paracetamolu, toksyczny metabolit paracetamolu, uszkodzenie miąższowe, uszkodzenie przewodu pokarmowego - Leksykon substancji czynnych
Tynidazol – Właściwości farmakodynamiczne
Tynidazol, należący do pochodnych imidazolu i oznaczony kodem ATC J01XD02, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego i przeciwpierwotniakowego. Skutecznie zwalcza kluczowe patogeny pierwotniakowe, takie jak Trichomonas vaginalis, Entamoeba histolytica oraz Giardia lamblia, a także bakterie beztlenowe, w tym Bacteroides fragilis, Prevotella melaninogenica, gatunki Clostridium, Eubacterium, Fusobacterium, Peptococcus, Peptostreptococcus oraz Veillonella. Ponadto, tynidazol działa na Helicobacter pylori i Gardnerella vaginalis, co czyni go wartościowym w terapii zakażeń mieszanych, zwłaszcza tych z udziałem bakterii beztlenowych.
Mechanizm działania tynidazolu opiera się na przenikaniu leku do komórki patogenu oraz redukcji grupy nitrowej w warunkach beztlenowych, co prowadzi do powstania reaktywnych metabolitów uszkadzających DNA drobnoustrojów. Ten mechanizm jest kluczowy zarówno dla efektu przeciwbakteryjnego, jak i przeciwpierwotniakowego, gdyż docelowe patogeny bytują w środowisku beztlenowym lub mikroaerofilnym. Preparat Tinidazolum Polpharma, dostępny w dawce 500 mg w formie tabletek powlekanych, stanowi efektywną opcję terapeutyczną w leczeniu zakażeń wywołanych przez wrażliwe mikroorganizmy, szczególnie w przypadkach zakażeń mieszanych z udziałem bakterii beztlenowych oraz pierwotniaków.
Bacteroides fragilis, Bacteroides melaninogenicus, bakteria beztlenowa, błona komórkowa, Clostridium, działanie bakteriobójcze, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwpierwotniakowe, Entamoeba histolytica, Eubacterium, Fusobacterium, Gardnerella vaginalis, Giardia lamblia, grupa nitrowa, Helicobacter pylori, lamblioza, laseczka beztlenowa, lek przeciwbakteryjny, patogen beztlenowy, pełzakowica, Peptococcus, Peptostreptococcus, pochodna imidazolu, Prevotella melaninogenica, reaktywny metabolit, rzęsistkowica, struktura DNA, synteza DNA, Trichomonas vaginalis, Veillonella, warunki beztlenowe, zakażenie mieszane, ziarenkowiec Gram-dodatni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – PARAMIG Fast 500 mg
Przedkliniczne badania toksyczności paracetamolu na modelach zwierzęcych (szczury, myszy) wykazały uszkodzenia przewodu pokarmowego, zmiany hematologiczne, degenerację komórek wątroby i nerek oraz zmiany martwicze przy dawkach przekraczających zdolności detoksykacyjne organizmu. Mechanizm toksyczności wątroby wiąże się z metabolizmem do reaktywnych metabolitów. Badania genotoksyczności nie wykazały ryzyka uszkodzenia DNA przy dawkach terapeutycznych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania paracetamolu w zalecanych dawkach. Długoterminowe testy karcynogenności nie wykazały działania rakotwórczego przy dawkach niepowodujących hepatotoksyczności, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa klinicznego.
bariera łożyskowa, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, genotoksyczność, hepatotoksyczność, metabolizm paracetamolu, morfologia krwi, paracetamol, potencjał rakotwórczy, reaktywny metabolit, toksyczne uszkodzenie wątroby, toksyczność ostra i przewlekła, uszkodzenie nerek, uszkodzenie przewodu pokarmowego, uszkodzenie wątroby, wpływ na reprodukcję, wpływ toksyczny, zmiana hematologiczna, zmiana martwicza - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Carboplatin Pfizer 10 mg/ml
Karboplatyna, dostępna w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 10 mg/ml (Carboplatin Pfizer), jest związkiem platyny drugiej generacji o kodzie ATC L01XA02, wykazującym działanie przeciwnowotworowe poprzez indukcję wiązań krzyżowych między nićmi DNA. Mechanizm ten prowadzi do zaburzenia syntezy DNA, zahamowania replikacji i transkrypcji, a w efekcie do zatrzymania cyklu komórkowego i indukcji apoptozy w komórkach nowotworowych. W porównaniu z cisplatyną, karboplatyna charakteryzuje się mniejszą nefrotoksycznością i neurotoksycznością, co umożliwia jej stosowanie u pacjentów z obniżoną funkcją nerek lub nietolerujących cisplatyny.
aktywność przeciwnowotworowa, choroba rozrostowa układu krwiotwórczego, cykl komórkowy, działanie przeciwnowotworowe, hydroliza, indukcja apoptozy, kod ATC, komórka nowotworowa, lek przeciwnowotworowy, mechanizm cytotoksyczności, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, nowotwór złośliwy, obniżona funkcja nerek, pochodna cisplatyny, proliferacja komórek, rak głowy i szyi, rak pęcherza moczowego, rak płuca, reaktywny metabolit, replikacja DNA, struktura chemiczna, synteza DNA, wiązanie krzyżowe DNA, związek platyny - Leksykon substancji czynnych
Perampanel – Interakcje
Perampanel wykazuje złożony profil interakcji farmakokinetycznych, szczególnie w kontekście terapii przeciwpadaczkowej. Nie jest silnym induktorem ani inhibitorem enzymów CYP450 czy UGT, jednak jego stężenie w osoczu ulega znacznemu zmniejszeniu pod wpływem induktorów enzymatycznych takich jak karbamazepina (3-krotne zmniejszenie), fenytoina i okskarbazepina (2-krotne zmniejszenie), a także fenobarbital i topiramat (około 20% redukcji). Perampanel z kolei obniża klirens okskarbazepiny o 26%, co wymaga monitorowania stężeń obu leków. W dawce 12 mg/dobę perampanel zmniejsza ekspozycję na lewonorgestrel o około 40%, co może obniżać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych zawierających progesteron, zalecając stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC perampanelu o 20% i wydłużają jego okres półtrwania o 15%. Perampanel nie wpływa istotnie na farmakokinetykę większości innych leków przeciwpadaczkowych, w tym klonazepamu, lewetiracetamu, fenobarbitalu, fenytoiny, topiramatu, zonisamidu, klobazamu, lamotryginy i kwasu walproinowego.
analiza farmakokinetyczna, cytochrom P450, dziurawiec, etynyloestradiol, farmakokinetyka populacyjna, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hormonalne środki antykoncepcyjne, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP3A, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakodynamiczna, karbamazepina, ketokonazol, klobazam, klonazepam, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetiracetam, lewodopa, lewonorgestrel, midazolam, monohydroksykarbazepina, napad częściowy, napad toniczno-kloniczny, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, perampanel, reaktywny metabolit, ryfampicyna, substrat CYP3A, terapia przeciwpadaczkowa, topiramat, transferaza glukuronylowa, wkładka wewnątrzmaciczna, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zonisamid - Leksykon leków
Przedawkowanie – Gexiro 500 mg + 150 mg
Przedawkowanie leku Gexiro, zawierającego 500 mg paracetamolu i 150 mg ibuprofenu na tabletkę, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, głównie z powodu toksycznego działania obu składników. Dawka toksyczna paracetamolu u dorosłych wynosi ≥ 7,5 g, a dawka ≥ 10 g może prowadzić do ciężkiego uszkodzenia wątroby, encefalopatii, śpiączki, ostrej niewydolności nerek z martwicą cewek nerkowych oraz zaburzeń rytmu serca. Objawy przedawkowania paracetamolu rozwijają się w dwóch fazach: wczesne (0-24 h) obejmują nudności, wymioty, bóle brzucha, a późne (12-48 h) manifestują się uszkodzeniem wątroby i kwasicą metaboliczną. Ibuprofen w nadmiernych dawkach wywołuje objawy ze strony OUN i układu oddechowego, takie jak drgawki, zawroty głowy, a także kwasicę metaboliczną, choć dawka toksyczna nie została jednoznacznie określona.
acetylocysteina, alkalizacja moczu, diureza, encefalopatia, glutation wątrobowy, hepatocyt, jadłowstręt, kwasica metaboliczna, martwica cewek nerkowych, N-acetylo-p-benzochinonoimina, niewydolność wątroby, niewydolność wątroby i nerek, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, paracetamol i ibuprofen, płukanie żołądka, przedawkowanie leku, reaktywny metabolit, śpiączka, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, zaburzenia metabolizmu glukozy, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Paracetamol Teva 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne paracetamolu, przeprowadzone na modelach zwierzęcych (szczury, myszy), wykazały zmiany patologiczne obejmujące przewód pokarmowy, hematologię, miąższ wątroby oraz nerki, wskazujące na potencjalną hepatotoksyczność i nefrotoksyczność, zwłaszcza przy dawkach przekraczających terapeutyczne. Mechanizm toksyczności wątrobowej wiąże się z powstawaniem reaktywnego metabolitu N-acetylo-p-benzochinono-iminy (NAPQI). Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały istotnego ryzyka przy dawkach terapeutycznych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania paracetamolu w zalecanych dawkach. Długoterminowe eksperymenty nie wskazały na zwiększone ryzyko nowotworów, a toksyczność obserwowano jedynie przy dawkach wywołujących hepatotoksyczność.
badanie farmakokinetyczne, bariera łożyskowa, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, martwica, mechanizm działania, miąższ wątroby, morfologia krwi, N-acetylo-p-benzochinono-imina, NAPQI, nefrotoksyczność, paracetamol, proces reprodukcyjny, przewód pokarmowy, reaktywny metabolit, szlak metaboliczny, toksyczność ostra, wpływ na reprodukcję, zmiana hematologiczna, zmiana patologiczna, zwyrodnienie nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – APAP intense 200 mg + 500 mg
Produkt leczniczy APAP intense zawiera ibuprofen (200 mg) oraz paracetamol (500 mg), które wykazują różnice i podobieństwa w farmakokinetyce. Ibuprofen charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, silnym wiązaniem z białkami osocza oraz osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu po 1-2 godzinach od podania na czczo. Paracetamol również szybko się wchłania, z Cmax osiąganym po 0,5-0,67 godziny, jednak wiązanie z białkami osocza jest nieistotne przy dawkach terapeutycznych. Podanie leku z pokarmem powoduje opóźnienie i zmniejszenie Cmax obu substancji: o medianę 25 minut dla ibuprofenu i 55 minut dla paracetamolu, przy zachowaniu podobnego stopnia wchłaniania. Ibuprofen metabolizowany jest w wątrobie i wydalany głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 2 godzin, natomiast paracetamol ulega metabolizmowi w wątrobie do glukuronidów, siarczanów i sprzężonych z glutationem metabolitów, z okresem półtrwania około 3 godzin.
APAP intense, dawka terapeutyczna, dawkowanie pojedyncze, dawkowanie wielokrotne, dostępność biologiczna, faza eliminacji, glukuronidy i siarczany, glutation wątrobowy, hydroksylacja, ibuprofen, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, oksydazy wątrobowe, paracetamol, płyn maziowy, przedawkowanie paracetamolu, reaktywny metabolit, sprzężenie z glutationem, stężenie w osoczu, stopień wchłaniania, wchłanianie metabolizm wydalanie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metronidazol Aurovitas 250 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne metronidazolu wykazały specyficzne działania niepożądane zależne od gatunku, takie jak ataksja i drżenia u psów oraz dawkozależne zwyrodnienie komórek wątrobowych u małp po 12-miesięcznym podaniu. Potencjał mutagenny leku ujawniono jedynie w bakteriach, związany z redukcją grupy nitrowej i powstawaniem reaktywnych metabolitów, natomiast brak mutagenności stwierdzono w komórkach ssaków in vitro i in vivo, co potwierdzają również badania kliniczne bez wykrycia uszkodzeń DNA w limfocytach pacjentów. Eksperymentalne dane wskazują na wzrost zachorowań na nowotwory płuc u myszy przy dawce 3,1-krotnej maksymalnej zalecanej dawki u ludzi (1500 mg/dobę), jednak mechanizm rakotwórczości nie jest genotoksyczny i może mieć charakter gatunkowo specyficzny.
ataksja, drżenie, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt neurologiczny, hepatotoksyczność, limfocyt, metronidazol, mutagenność bakteryjna, nowotwór płuc, potencjał mutagenny, reaktywny metabolit, redukcja grupy nitrowej, toksyczność wielokrotna, uszkodzenie DNA, zwyrodnienie komórek wątrobowych