rak głowy i szyi
Rak głowy i szyi to termin obejmujący grupę nowotworów złośliwych występujących w obrębie górnych dróg oddechowych i pokarmowych, w tym jamy ustnej, gardła, krtani, zatok przynosowych, jamy nosowej oraz ślinianek. Większość z tych nowotworów (ponad 90%) stanowią raki płaskonabłonkowe.
Głównymi czynnikami ryzyka rozwoju raka głowy i szyi są palenie tytoniu oraz nadużywanie alkoholu, których działanie ma charakter synergistyczny. Istotną rolę odgrywa również zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV), szczególnie w przypadku raków ustnej części gardła. Inne czynniki to ekspozycja na promieniowanie UV, narażenie zawodowe na substancje rakotwórcze oraz predyspozycje genetyczne.
Objawy raka głowy i szyi zależą od lokalizacji guza i mogą obejmować: uporczywe bóle gardła, trudności w połykaniu, przewlekłą chrypkę, owrzodzenia jamy ustnej niegojące się przez ponad 2 tygodnie, guzy lub zgrubienia na szyi, krwawienia z nosa oraz jednostronne zatkanie nosa. Wczesne rozpoznanie istotnie poprawia rokowanie.
Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, endoskopię, biopsję podejrzanych zmian oraz badania obrazowe (TK, MRI, PET). Leczenie ma charakter wielodyscyplinarny i zależy od lokalizacji, stopnia zaawansowania nowotworu oraz stanu ogólnego pacjenta. Metody terapeutyczne obejmują zabieg chirurgiczny, radioterapię oraz chemioterapię, stosowane samodzielnie lub w skojarzeniu.
Pięcioletnie przeżycie pacjentów z rakiem głowy i szyi waha się od 40% do 60%, zależnie od lokalizacji i stopnia zaawansowania choroby. Nowotwory HPV-zależne, szczególnie raki ustnej części gardła, charakteryzują się lepszym rokowaniem. Kluczową rolę w poprawie wyników leczenia odgrywa profilaktyka, szczególnie ograniczenie palenia tytoniu i spożywania alkoholu oraz szczepienia przeciwko HPV.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak gardła – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w raku gardła jest ściśle związane z lokalizacją, stadium zaawansowania oraz cechami biologicznymi nowotworu. Ogólna 5-letnia względna przeżywalność dla nowotworów głowy i szyi wynosi 50-60%, przy czym rak krtani cechuje się wskaźnikiem około 61,6%, a rak jamy ustnej i gardła 68,5%. Wczesne wykrycie raka krtani (stadium I i II) wiąże się z przeżywalnością na poziomie 80-90%, natomiast rak gardła dolnego (hypopharynx) ma gorsze rokowanie z 5-letnią przeżywalnością około 50%. Przeżywalność znacząco obniża się wraz z zajęciem węzłów chłonnych (spadek o 50%) oraz obecnością przerzutów odległych (34% przeżycia 5-letniego). Czynniki takie jak stopień zróżnicowania histologicznego, status HPV, wiek pacjenta, ogólny stan zdrowia oraz historia palenia również wpływają na prognozę. Mediana przeżycia nieleczonych pacjentów wynosi około 12 miesięcy, a w stadium IVc jedynie 3 miesiące.
HPV, hypopharynx, nowotwór głowy i szyi, przerzut, przerzut do węzłów chłonnych, przeżycie wolne od nawrotu, radiomika, rak gardła, rak głośni, rak głowy i szyi, rak jamy ustnej, rak krtani, rak migdałków, Random Survival Forest, ryzyko nawrotu, stadium nowotworu, stadium T, stopień zróżnicowania nowotworu, struny głosowe, wirus brodawczaka ludzkiego, współczynnik przeżycia, względny współczynnik przeżycia - Leksykon chorób i schorzeń
Leukoplakia – Epidemiologia
Leukoplakia jest najczęstszym potencjalnie złośliwym zaburzeniem jamy ustnej, o globalnej częstości występowania około 2,6-3,41%, z dużą heterogennością regionalną (np. 2,53% w Azji, 1,82% w Europie, 0,33% w Ameryce Północnej). Występuje częściej u mężczyzn (stosunek 2:1 do 3:1) oraz u osób w średnim i starszym wieku, głównie powyżej 40 lat. Główne czynniki ryzyka to palenie tytoniu (6-krotnie wyższe ryzyko u palaczy), spożycie alkoholu (1,5-krotny wzrost ryzyka) oraz zakażenie HPV. Wysokie rozpowszechnienie leukoplakii obserwuje się w populacjach Azji Południowej i Południowo-Wschodniej, gdzie nawyki takie jak żucie betelu/areki odgrywają istotną rolę etiologiczną. Wskaźnik transformacji złośliwej leukoplakii waha się od 0,1% do 17,5%, z rocznym ryzykiem transformacji od 0,3% do 6,9%, co przekłada się na 5-krotnie wyższe ryzyko rozwoju raka płaskonabłonkowego jamy ustnej u pacjentów z leukoplakią w porównaniu z populacją ogólną.
badanie przesiewowe, biopsja, czynnik ryzyka, długość telomerów, dysplazja nabłonkowa, infekcja grzybicza, kandydoza, leukoplakia homogenna, leukoplakia niehomogenna, lokalizacja anatomiczna, marker biologiczny, nadzór kliniczny, rak głowy i szyi, rak płaskonabłonkowy jamy ustnej, transformacja złośliwa, wiek pacjenta, wirus brodawczaka ludzkiego, żucie betelu - Leksykon substancji czynnych
Fluorouracyl – Dawkowanie i sposób podawania
Fluorouracyl jest stosowany głównie w leczeniu różnych nowotworów, w tym raka okrężnicy, odbytnicy, piersi, żołądka, przełyku, trzustki oraz głowy i szyi, w formie dożylnej (infuzje i wstrzyknięcia) oraz dotętniczej. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od masy ciała (lub należnej masy ciała w przypadku obrzęków) i powierzchni ciała pacjenta, z maksymalną dawką dobową 1 g w infuzji dożylnej. Schematy leczenia różnią się w zależności od wskazań i mogą obejmować infuzje 4-godzinne (15 mg/kg mc., maks. 1 g/dobę), ciągłe 24-godzinne infuzje (5-7,5 mg/kg mc. dotętniczo) oraz szybkie wstrzyknięcia dożylne (12 mg/kg mc. przez 3 dni, następnie 6 mg/kg mc.). Fluorouracyl jest często stosowany w skojarzeniu z innymi lekami, takimi jak kwas folinowy, irinotekan, oksaliplatyna, cisplatyna, karboplatyna, metotreksat, cyklofosfamid czy epirubicyna, co wpływa na dawkowanie i schematy podawania. Monitorowanie hematologiczne (płytki krwi <100 000/mm³, leukocyty <3000/mm³) oraz obserwacja działań niepożądanych są kluczowe dla bezpieczeństwa terapii.
cisplatyna, cyklofosfamid, działania niepożądane, epirubicyna, fluorouracyl, gemcytabina, infuzja dotętnicza, infuzja dożylna, irinotekan, karboplatyna, kwas folinowy, leukocyty, metotreksat, monitoring terapii, nadżerka, oksaliplatyna, płytki krwi, podanie dotętnicze, rak głowy i szyi, rak okrężnicy, rak piersi, rak podstawnokomórkowy, rak trzustki, rak żołądka, rogowacenie słoneczne, schemat ECF, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, zmniejszenie dawki - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Epirubicin-EBEWE 2 mg/ml
Epirubicin-EBEWE, dostępny jako koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 2 mg/ml, jest szeroko stosowany w terapii różnych nowotworów litych i hematologicznych. W leczeniu nowotworów litych obejmuje m.in. raka piersi, jajnika, żołądka, płuca, głowy i szyi oraz okrężnicy i odbytnicy. W onkologii hematologicznej znajduje zastosowanie w leczeniu szpiczaka mnogiego, złośliwych chłoniaków nieziarniczych oraz ostrych białaczek. Szczególnym wskazaniem jest terapia dopęcherzowa w powierzchownych guzach pęcherza moczowego oraz leczenie uzupełniające po przezcewkowej resekcji guza pęcherza, co ma na celu zmniejszenie ryzyka nawrotu. Preparat jest dostępny w fiolkach o zawartości od 10 mg do 200 mg chlorowodorku epirubicyny, a każdy ml koncentratu zawiera 0,154 mmol (3,54 mg) sodu, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem podaży sodu.
antracyklina, chemioterapia przeciwnowotworowa, chłoniak nieziarniczy, chlorowodorek epirubicyny, drobnokomórkowy rak płuca, indukcja remisji, infuzja dożylna, kardiotoksyczność, koncentrat do sporządzania roztworu, leczenie adjuwantowe, leczenie dopęcherzowe, nowotwór hematologiczny, nowotwór lity, nowotwór złośliwy, ostra białaczka, preparat cytotoksyczny, protokół chemioterapii, przezcewkowa resekcja guza, rak głowy i szyi, rak in situ pęcherza moczowego, rak jajnika, rak okrężnicy i odbytnicy, rak pęcherza moczowego, rak piersi, rak płuca, rak żołądka, schemat ECF, schemat FEC, szpiczak mnogi, terapia adjuwantowa, terapia dopęcherzowa, TURBT - Leksykon chorób i schorzeń
Rak głowy i szyi – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak głowy i szyi stanowi około 3-4% wszystkich nowotworów diagnozowanych w USA i jest piątą najczęstszą przyczyną zgonów nowotworowych globalnie. W 90% przypadków nowotwory te wywodzą się z komórek płaskonabłonkowych i lokalizują się w obrębie jamy ustnej, gardła, krtani, jam nosowych, zatok przynosowych oraz gruczołów ślinowych. Główne czynniki ryzyka to palenie tytoniu i spożycie alkoholu, zwłaszcza w połączeniu, a choroba dotyka głównie mężczyzn powyżej 50 roku życia. Leczenie, obejmujące chirurgię, chemioterapię, radioterapię i immunoterapię, wiąże się z licznymi powikłaniami, takimi jak mucositis, dysfagia, kserostomia, zaburzenia mowy, ból oraz zmiany w wyglądzie, które znacząco obniżają jakość życia pacjentów. Wsparcie żywieniowe, w tym stosowanie sondy PEG przy utracie ≥10% masy ciała, jest kluczowe dla zapobiegania niedożywieniu i utrzymania nawodnienia.
chirurg głowy i szyi, dentysta, dietetyk, dysfagia, fizjoterapeuta, gruczoł ślinowy, jama ustna, komórka płaskonabłonkowa, kserostomia, laryngektomia, logopeda, mucositis, obrzęk limfatyczny, onkolog medyczny, oparzenie popromienne, otolaryngolog, pielęgniarka specjalistyczna, pracownik socjalny, przezskórna endoskopowa gastrostomia, psycholog, radioterapeuta, rak głowy i szyi, sonda PEG, terapia połykania, tracheostomia, zapalenie błon śluzowych, zatoka przynosowa, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak głowy i szyi – Leczenie
Rak głowy i szyi obejmuje nowotwory zlokalizowane w jamie ustnej, gardle, krtani, zatokach przynosowych oraz gruczołach ślinowych. Leczenie wymaga multidyscyplinarnego podejścia, uwzględniającego chirurgię (w tym techniki małoinwazyjne, TORS, TLM), radioterapię (IMRT, protonowa, SBRT) oraz chemioterapię z lekami takimi jak cisplatyna, fluorouracyl, metotreksat, karboplatyna, paklitaksel i docetaksel. Terapie celowane, np. cetuksymab (dawka początkowa 400 mg/m² i podtrzymująca 250 mg/m² tygodniowo przez 6-7 tygodni), oraz immunoterapia (pembrolizumab, niwolumab) stanowią istotny postęp, szczególnie w leczeniu nawrotowego lub przerzutowego raka płaskonabłonkowego. Wybór terapii zależy od lokalizacji, stadium (I-IV), typu histologicznego oraz stanu pacjenta, a leczenie skojarzone jest standardem w zaawansowanych przypadkach.
badania obrazowe, badanie endoskopowe, biomarker predykcyjny, cetuksymab, charakterystyka molekularna nowotworu, chemioradioterapia, chemioterapia, chirurgia małoinwazyjna, chirurgia onkologiczna, chirurgia robotyczna, choroba przerzutowa, cisplatyna, deeskalacja leczenia, drugi nowotwór pierwotny, dysfagia, gruczoły ślinowe, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, jama ustna, karboplatyna, kserostomia, leczenie adjuwantowe, leczenie indukcyjne, leczenie neoadiuwantowe, logopeda, margines chirurgiczny, niedoczynność tarczycy, niwolumab, obrzęk limfatyczny, onkolog medyczny, opieka paliatywna, osteoradionekroza, pembrolizumab, podejście multidyscyplinarne, promieniowanie jonizujące, radioterapeuta, radioterapia, radioterapia IMRT, radioterapia protonowa, radioterapia stereotaktyczna, rak gardła, rak głowy i szyi, rak gruczołów ślinowych, rak jamy ustnej, rak krtani, rak nosogardła, rak zatok przynosowych, receptor EGFR, rehabilitacja fizyczna, rehabilitacja mowy, rehabilitacja połykania, rekonstrukcja chirurgiczna, stadium zaawansowania, szczękościsk, terapia CAR-T, terapia celowana, terapia komórkowa, typ histologiczny, węzły chłonne, wirus HPV, zatoki przynosowe - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba przyzębna – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w leczeniu periodontologicznym jest kluczowe dla planowania terapii i zależy od wielu czynników ogólnych i miejscowych, takich jak wiek pacjenta, palenie tytoniu, stan zapalny, głębokość kieszonek, ruchomość zębów, zajęcie furkacji oraz procent utraty kości. Szczególnie istotne prognostycznie są początkowa głębokość kieszonki, ruchomość zęba, zajęcie furkacji, procent utraty kości oraz nawyki parafunkcyjne bez stosowania szyny ochronnej. Badania retrospektywne wskazują, że większa ruchomość i mniejsza ilość pozostałej kości podporowej zwiększają ryzyko utraty zęba, natomiast większa składowa wewnątrzkostna defektu zmniejsza to ryzyko. Wczesna i dokładna diagnostyka, w tym wykorzystanie paneli biomarkerów śliny (m.in. MMP-8, MMP-9, TIMP-1, HGF, IL-1b), pozwala na precyzyjne rozróżnienie stanów zapalnych przyzębia z dokładnością do 90-100%, co ma istotne znaczenie dla monitorowania i prognozowania przebiegu choroby.
agresywne zapalenie przyzębia, choroba przyzębna, defekt kostny, higiena jamy ustnej, kość wyrostka zębodołowego, pantomogram, płytka nazębna, przewlekłe zapalenie przyzębia, rak głowy i szyi, ruchomość zęba, scaling i wygładzanie korzeni, terapia periodontologiczna, terapia podtrzymująca, utrata kości wyrostka zębodołowego, uzębienie, zapalenie dziąseł, zapalenie przyzębia, zdrowie jamy ustnej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metotreksat Accord 100 mg/ml
Metotreksat Accord w stężeniu 100 mg/ml jest lekiem cytotoksycznym stosowanym w leczeniu różnych nowotworów, w tym ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL), chłoniaków nieziarniczych (NHL), kostniakomięsaka, zaawansowanego raka piersi, raka głowy i szyi, zaawansowanego raka pęcherza moczowego oraz chorób trofoblastycznych, takich jak kosmówczak. Lek jest podawany w ramach schematów wielolekowych, często w wysokich dawkach, szczególnie w terapii konsolidacyjnej i podtrzymującej ALL oraz w profilaktyce zajęcia ośrodkowego układu nerwowego w NHL. Preparat dostępny jest w fiolkach o pojemnościach 5 ml (500 mg), 10 ml (1000 mg) i 50 ml (5000 mg), w postaci żółtego roztworu o pH 7,0-9,0. Ze względu na metabolizm i wydalanie leku, przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena funkcji wątroby i nerek oraz stanu ogólnego pacjenta według skali sprawności (np. ECOG, Karnofsky).
badanie histopatologiczne, chemioterapia paliatywna, chemioterapia przeciwnowotworowa, chłoniak nieziarniczy, choroba przerzutowa, choroba trofoblastyczna, kosmówczak, kostniakomięsak, leczenie adjuwantowe, leczenie indukcyjne, leczenie konsolidacyjne, leczenie podtrzymujące, leczenie wielolekowe, lek cytotoksyczny, metotreksat, ostra białaczka limfoblastyczna, radioterapia, rak głowy i szyi, rak pęcherza moczowego, rak piersi, skala sprawności, terapia paliatywna, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon chorób i schorzeń
Rak głowy i szyi – Zapobieganie i profilaktyka
Rak głowy i szyi, obejmujący złośliwe zmiany w obrębie jamy ustnej, gardła, krtani, zatok przynosowych i gruczołów ślinowych, jest siódmym najczęściej diagnozowanym nowotworem na świecie. Kluczowe znaczenie w profilaktyce ma eliminacja czynników ryzyka, takich jak używanie tytoniu (odpowiedzialne za około 80% przypadków), spożycie alkoholu powyżej 50 g dziennie (zwiększające ryzyko 2-3-krotnie) oraz zakażenie HPV, które wiąże się z około 70% przypadków raka gardła środkowego. Zaprzestanie palenia zmniejsza ryzyko raka jamy ustnej, gardła i krtani o 50% w ciągu 5-9 lat, a po 20 latach ryzyko spada do poziomu osób niepalących. Szczepienie przeciwko HPV (Gardasil 9) jest rekomendowane dla osób w wieku 9-45 lat i wykazuje wysoką skuteczność w prewencji zakażeń HPV-16 i HPV-18, co przekłada się na istotne zmniejszenie ryzyka nowotworów głowy i szyi, zwłaszcza u mężczyzn (2,8 vs 6,3 przypadków na 100 000 zaszczepionych vs niezaszczepionych). Dodatkowo, ograniczenie liczby partnerów seksualnych, stosowanie prezerwatyw oraz utrzymanie dobrej higieny jamy ustnej są istotnymi elementami profilaktyki.
badanie przesiewowe, biomarker, chemoprewencja, fitochemikalia, gardło środkowe, gruczoł ślinowy, higiena jamy ustnej, HPV, jama ustna, kancerogen, kanceryzacja polowa, leukoplakia, pierwotna prewencja, promieniowanie UV, rak gardła środkowego, rak głowy i szyi, rak jamy ustnej, rak krtani, rak płaskonabłonkowy, szczepienie przeciwko HPV, szczepionka HPV, typ HPV, tytoń do żucia, wirus brodawczaka ludzkiego, wskaźnik przeżywalności, zatoka przynosowa, zmiana nowotworowa, zmiana przedrakowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak głowy i szyi – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak głowy i szyi (HNSCC) charakteryzuje się heterogennością kliniczną i biologiczną, z pięcioletnim przeżyciem wahającym się od 30% do 70% w zależności od lokalizacji i stopnia zaawansowania guza. Najważniejsze czynniki prognostyczne to wiek (HR = 1,04; 95% CI: 1,02-1,05) oraz zaawansowanie guza (stadium III-IV, HR = 2,00; 95% CI: 1,41-2,84). Pięcioletnie przeżycie całkowite wynosi średnio 60,6%, z różnicami w zależności od lokalizacji: jama ustna 49,0%, gardło środkowe 54,8%, gardło dolne 50,0%, krtań 63,4%. Biomarkery takie jak PD-L1, HPV/p16 oraz markery nowotworowe (CEA, SCC, TPS, CYFRA 21-1, sIL-2R) mają znaczenie prognostyczne i predykcyjne, przy czym niskie poziomy CYFRA 21-1 i sIL-2R korelują z lepszym przeżyciem. Objętość guza (GTVp) jest istotnym czynnikiem ryzyka niepowodzenia leczenia i gorszego przeżycia (HR dla kontroli miejscowej = 1,34; 95% CI: 1,22-1,47). Radiomika MRI oraz modele uczenia maszynowego oparte na obrazach CT, MRI i PET dostarczają dodatkowych, nieinwazyjnych informacji prognostycznych, poprawiając dokładność predykcji wyników leczenia.
dysfagia, gardło dolne, gardło środkowe, kontrola miejscowa, krtań, leczenie wielomodalne, ligand programowanej śmierci 1, marker nowotworowy, model uczenia maszynowego, nawrót choroby, objętość guza, obraz CT, obrazowanie MRI, opieka paliatywna, palenie tytoniu, pięcioletnie przeżycie, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od choroby, radiomika, radioterapia, rak gardła środkowego, rak głowy i szyi, rak jamy ustnej, rak płaskonabłonkowy głowy i szyi, sieć neuronowa, spożycie alkoholu, stopień zaawansowania guza, uczenie maszynowe, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fluorouracil Accord 50 mg/ml
Fluorouracil Accord (50 mg/ml) jest lekiem cytotoksycznym stosowanym wyłącznie pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza, z koniecznością częstego monitorowania pacjentów pod kątem toksyczności hematologicznej (leukocyty ≤ 3500/mm³, płytki ≤ 100000/mm³), przewodu pokarmowego (ciężkie zapalenie jamy ustnej, biegunka, krwawienia) oraz neurologicznej. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania, stanu pacjenta i schematu leczenia, obejmując szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus), infuzję dożylną lub ciągły wlew dożylny trwający do kilku dni. Leczenie początkowe powinno odbywać się w warunkach szpitalnych, a dawki należy modyfikować u pacjentów wyniszczonych, po ciężkich zabiegach chirurgicznych, z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek oraz zmniejszoną czynnością szpiku kostnego.
biegunka, bolus, chemioterapia okołooperacyjna, ciągły wlew dożylny, fluorouracyl, granulocyt, infuzja dożylna, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas folinowy, leukocyt, płytki krwi, połączenie żołądkowo-przełykowe, radioterapia, rak głowy i szyi, rak jelita grubego, rak okrężnicy i odbytnicy, rak piersi, rak przełyku, rak trzustki, rak żołądka, schemat ECF, schemat FOLFIRI, schemat FOLFOX, szpik kostny, terapia cytotoksyczna, toksyczność hematologiczna, toksyczność neurologiczna, toksyczność układu pokarmowego, wstrzyknięcie dożylne, zapalenie jamy ustnej - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (hpv) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) stanowi kluczowy czynnik prognostyczny w nowotworach głowy i szyi, zwłaszcza w raku płaskonabłonkowym gardła środkowego (OPSCC), gdzie pacjenci HPV-pozytywni wykazują istotnie lepsze wyniki leczenia. Wskaźniki przeżycia wolnego od choroby (DFS) po 3 latach wynoszą 85% dla HPV+ vs 49% dla HPV-, a przeżycie całkowite (OS) 90% vs 65%. Zakażenie HPV wysokiego ryzyka jest niezależnym predyktorem lepszego rokowania (p=0,001 dla DFS, p=0,004 dla OS). Wysoki poziom limfocytów naciekających guz (TIL) dodatkowo stratyfikuje pacjentów HPV+ na grupy o różnym ryzyku, z 3-letnim przeżyciem odpowiednio 96% (TIL wysokie), 76% (umiarkowane) i 59% (niskie). Inne istotne biomarkery prognostyczne to niska ekspresja MHC klasy I, CD44, CD98 oraz wysoka liczba limfocytów CD8+ i nadekspresja 16Ink4a. Metody diagnostyczne, takie jak p16-IHC, HPV-DNA-ISH i PCR, mają znaczenie prognostyczne i powinny być stosowane łącznie dla precyzyjnej stratyfikacji pacjentów.
biomarker, brodawki płciowe, CIN2+, CIN3+, cytologia szyjki macicy, dysplazja szyjki macicy, HGSIL, HPV wysokiego ryzyka, immunohistochemia p16, kolposkopia, limfocyty CD8+, limfocyty naciekające guz, metylacja DNA, nawrót choroby, nowotwór HPV-zależny, przerzut do węzłów chłonnych, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od choroby, rak gardła dolnego, rak głowy i szyi, rak płaskonabłonkowy gardła środkowego, rak płaskonabłonkowy sromu, rak szyjki macicy, śródnabłonkowa neoplazja sromu, transformacja złośliwa, wirus brodawczaka ludzkiego, zmiany śródnabłonkowe wysokiego stopnia - Leksykon chorób i schorzeń
Rak głowy i szyi – Objawy
Rak głowy i szyi obejmuje nowotwory rozwijające się w obrębie jamy ustnej, gardła, krtani, nosa, zatok przynosowych oraz ślinianek. Objawy kliniczne są zróżnicowane i zależą od lokalizacji guza oraz stopnia zaawansowania choroby, często imitując mniej poważne schorzenia. Do najczęstszych symptomów należą utrzymujący się ból gardła, bezbolesne guzki lub obrzęki na szyi (powiększone węzły chłonne), dysfagia, chrypka trwająca ponad 2-3 tygodnie, przewlekły kaszel, krwawa wydzielina z nosa lub krwioplucie oraz niegojące się owrzodzenia w jamie ustnej. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej i klasyfikacji TNM, gdzie stadium I i II oznaczają guzy do 4 cm bez zajęcia węzłów chłonnych, a stadium III i IV charakteryzują się większymi guzami (>4 cm) i/lub zajęciem regionalnych węzłów chłonnych, w tym węzłów >3 cm. Rak płaskonabłonkowy głowy i szyi najczęściej szerzy się miejscowo i do węzłów chłonnych, a przerzuty odległe, np. do płuc, występują w zaawansowanych stadiach.
chemioradioterapia, chemioterapia, diplopia, dysfagia, guz pierwotny, HPV, krwioplucie, nawrót miejscowy, nawrót odległy, nawrót regionalny, ognisko pierwotne, porażenie mięśni twarzy, przerzut odległy, radioterapia, rak gardła, rak głowy i szyi, rak in situ, rak jamy ustnej, rak krtani, rak płaskonabłonkowy, rak zatok przynosowych, spływanie zanosowe, stadium zaawansowania raka, system TNM, układ limfatyczny, węzeł chłonny, wirus brodawczaka ludzkiego, wyciek z ucha - Leksykon chorób i schorzeń
Przerzuty nowotworowe do kości – Epidemiologia
Przerzuty nowotworowe do kości stanowią istotny problem kliniczny, będąc trzecim najczęstszym miejscem przerzutów odległych po płucach i wątrobie. W USA około 5,1% pacjentów z nowotworami złośliwymi ma przerzuty do kości w momencie diagnozy, co odpowiada 18,8 przypadkom na 100 000 osób rocznie. Najczęściej przerzuty do kości występują w raku prostaty (34%), piersi (22%) i płuc (20%), które łącznie stanowią około 70% przypadków. Lokalizują się głównie w kręgosłupie (70-80%), miednicy i kościach długich. Czynniki ryzyka obejmują wyższy wiek, rasę (wyższe ryzyko u czarnoskórych w raku prostaty i piersi), stopień zróżnicowania guza, zaawansowanie T i N, wielkość guza, obecność przerzutów do innych narządów oraz brak leczenia chirurgicznego. Częstość występowania przerzutów do kości wzrasta wraz z czasem od diagnozy i stopniem zaawansowania nowotworu, osiągając 8,4% po 10 latach od rozpoznania. Przerzuty do kości o nieznanym pochodzeniu stanowią około 3% przypadków i są często błędnie diagnozowane, z rakiem płuc jako najczęstszą przyczyną.
bisfosfonian, denosumab, fosfataza alkaliczna, guz lity, guz olbrzymiokomórkowy kości, hiperkalcemia, inhibitor osteoklastów, kość biodrowa, kość długa, kość ramienna, kość udowa, kręgosłup, miednica, nowotwór hematologiczny, nowotwór złośliwy, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut do kości, przerzut do mózgu, przerzut do płuc, przerzut do wątroby, przerzut mieszany, przerzut nowotworowy do kości, przerzut osteolityczny, przerzut sklerotyczny, rak głowy i szyi, rak gruczołu krokowego, rak jądra, rak jasnokomórkowy, rak nerki, rak piersi, rak płaskonabłonkowy płuc, rak płuc, rak prostaty, rak tarczycy, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, stopień zróżnicowania guza, szpiczak mnogi, tomografia komputerowa, ucisk rdzenia kręgowego, zdarzenie związane z układem kostnym, żebro, złamanie patologiczne