nawrót miejscowy
Nawrót miejscowy (lokalny recydyw) oznacza ponowne pojawienie się nowotworu w miejscu pierwotnej lokalizacji guza lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie po wcześniejszym leczeniu, które miało na celu całkowitą eradykację choroby. Jest to istotne powikłanie terapii onkologicznej, będące wynikiem przetrwania komórek nowotworowych opornych na zastosowane leczenie.
Ryzyko wystąpienia nawrotu miejscowego zależy od wielu czynników, w tym typu histologicznego nowotworu, jego zaawansowania w momencie rozpoznania, radykalności przeprowadzonego zabiegu operacyjnego oraz zastosowania odpowiedniego leczenia uzupełniającego. Czas do wystąpienia nawrotu jest różny dla poszczególnych typów nowotworów i może wynosić od kilku miesięcy do wielu lat.
Diagnostyka nawrotu miejscowego obejmuje badanie kliniczne, badania obrazowe (USG, TK, MRI, PET) oraz weryfikację histopatologiczną. Leczenie nawrotu jest zazwyczaj trudniejsze niż leczenie choroby pierwotnej i może obejmować ponowny zabieg operacyjny, radioterapię (jeśli nie była stosowana wcześniej lub istnieje możliwość powtórzenia), chemioterapię, terapię celowaną lub immunoterapię.
Monitorowanie pacjentów po zakończonym leczeniu onkologicznym ma na celu wczesne wykrycie nawrotu miejscowego, co zwiększa szanse na skuteczne leczenie. Częstość i rodzaj badań kontrolnych są dostosowane do typu nowotworu i indywidualnego ryzyka nawrotu u pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Inwazyjny rak zrazikowy – Epidemiologia
Inwazyjny rak zrazikowy (ILC) stanowi 10-15% wszystkich przypadków raka piersi, z roczną zapadalnością w USA na poziomie 43 000-47 500 nowych diagnoz. Choroba ta dotyka głównie kobiety po 60. roku życia (68% przypadków), z wyższym średnim wiekiem diagnozy o około 3 lata w porównaniu do raka przewodowego. ILC wykazuje silną zależność od ekspozycji na hormony żeńskie, co potwierdza wyższe ryzyko u kobiet stosujących hormonalną terapię zastępczą (MHT) – względne ryzyko przekracza 2,0 w porównaniu do 1,5 dla IDC. Mutacje genu CDH1, obecne w 65% przypadków, zwiększają ryzyko rozwoju ILC do około 50%. Epidemiologicznie ILC częściej występuje u kobiet rasy białej, jednak pacjentki rasy czarnej mają gorsze rokowanie, co wiąże się z wyższym odsetkiem guzów o wysokim stopniu złośliwości (G3). Czynniki takie jak spożycie alkoholu, otyłość oraz niski status społeczno-ekonomiczny również wpływają na charakterystykę i przebieg choroby.
badanie fizykalne piersi, dziedziczny rozlany rak żołądka, gęsta tkanka piersi, hormonalna terapia zastępcza, inwazyjny rak przewodowy, inwazyjny rak zrazikowy, leczenie oszczędzające pierś, mammografia, medycyna spersonalizowana, Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób, mutacja BRCA1, mutacja BRCA2, mutacja CDH1, mutacja germinalna, nawrót miejscowy, nowotwór piersi, operacja oszczędzająca pierś, przerzuty nowotworowe, rak piersi, rak przewodowy, rezonans magnetyczny, terapia endokrynna, ultrasonografia piersi, wieloogniskowość nowotworu - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tkanek miękkich – Epidemiologia
Mięsaki tkanek miękkich (MTM) to rzadkie, heterogeniczne nowotwory mezenchymalne, stanowiące mniej niż 1% wszystkich nowotworów złośliwych u dorosłych, z zachorowalnością na poziomie 1,8-5,0/100 000 osób rocznie. W USA prognozuje się na 2025 rok około 13 520 nowych przypadków i 5 420 zgonów, z wyższą zachorowalnością u mężczyzn (3,5/100 000) i szczytem zachorowań w wieku 80-84 lat. MTM obejmują ponad 50 podtypów histologicznych, z najczęstszymi: tłuszczakomięsakiem, mięśniakomięsakiem gładkokomórkowym, mięsakami maziówkowymi, niezróżnicowanym mięsakami pleomorficznymi i włókniakomięsakami. Lokalizacja guza wpływa na wzorce przerzutów – np. przerzuty do płuc dominują w większości MTM, natomiast guzy jamy brzusznej częściej dają przerzuty do wątroby i otrzewnej. Czynniki ryzyka obejmują wcześniejszą radioterapię, zespoły genetyczne (np. Li-Fraumeni, neurofibromatoza typu 1), narażenia zawodowe, przewlekły obrzęk limfatyczny oraz infekcje (HIV, HHV-8).
choroba miejscowo zaawansowana, choroba przerzutowa, margines chirurgiczny, mięsak kości, mięsak maziówkowy, mięsak tkanek miękkich, mięśniakomięsak gładkokomórkowy, napromieniowanie, nawrót miejscowy, neurofibromatoza typu 1, niezróżnicowany mięsak pleomorficzny, nowotwór mezenchymalny, nowotwór osłonek nerwów obwodowych, obrzęk limfatyczny, przerzut do płuc, przerzut do wątroby, przerzut odległy, przerzut pozapłucny, przestrzeń zaotrzewnowa, radioterapia, resekcja mięsaka, rezonans magnetyczny, rtg klatki piersiowej, stwardnienie guzowate, tłuszczakomięsak, tomografia komputerowa, wielodyscyplinarny zespół, włókniakomięsak, zespół Gardnera, zespół genetyczny, zespół Li-Fraumeni, zespół nabłoniaków znamionowych, zespół Wernera - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wargi – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak płaskonabłonkowy wargi (LSCC) charakteryzuje się stosunkowo dobrym rokowaniem w porównaniu z innymi nowotworami głowy i szyi, z 10-letnim przeżyciem specyficznym dla choroby sięgającym nawet 98% oraz przeżyciem bez nawrotu powyżej 90%. Według danych SEER z lat 2011-2017, 5-letnie względne wskaźniki przeżycia wynoszą 93,2% dla stadium lokalnego, 64,9% dla regionalnego oraz 32,6% dla odległego, a dla wszystkich stadiów łącznie 90,9%. Po leczeniu chirurgicznym obserwuje się przeżycie bez progresji (PFS) na poziomie 88,4%, 70,1% i 57,8% odpowiednio po 1, 3 i 5 latach, a całkowite przeżycie (OS) wynosi 94,6%, 76,9% i 69,4%. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi wpływającymi na PFS i OS są wiek ≥70 lat, stopień zróżnicowania histologicznego, stadium według AJCC (szczególnie stadium IV), wskaźnik układowej immunozapalnej (SII), indeks chorób współistniejących Charlsona skorygowany wiekiem (ACCI ≥5) oraz margines chirurgiczny ≥5 mm, który koreluje z lepszym rokowaniem.
całkowite przeżycie, część ustna gardła, Glasgow Prognostic Score, grubość guza, Indeks Chorób Współistniejących Charlsona, inwazja naczyniowa, inwazja okołonerwowa, margines chirurgiczny, nawrót miejscowy, nowotwór głowy i szyi, nowotwór jamy ustnej, przerzut, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie specyficzne dla choroby, przeżycie specyficzne dla przyczyny, radioterapia adjuwantowa, rak płaskonabłonkowy jamy ustnej, rak płaskonabłonkowy wargi, rozrost pozatorebkowy, stadium zaawansowania, stopień zróżnicowania nowotworu, węzeł chłonny, wskaźnik przeżycia, względny wskaźnik przeżycia, zajęcie węzłów chłonnych - Leksykon chorób i schorzeń
Rak z komórek merkla – Epidemiologia
Rak z komórek Merkla (MCC) to rzadki, ale wysoce agresywny nowotwór skóry o różnicowaniu neuroendokrynnym, którego zachorowalność gwałtownie rośnie na całym świecie. Wskaźniki zachorowalności różnią się regionalnie: w UE wynoszą około 0,13/100 000/rok (1995-2002), w USA 0,79/100 000/rok (2011), a w Australii (Queensland) nawet 1,6/100 000/rok (2006-2010), z wyższą częstością u mężczyzn (2,5/100 000) niż u kobiet (0,9/100 000). Mediana wieku w chwili diagnozy to 75-79 lat, a ponad 90% pacjentów to osoby powyżej 50 roku życia o jasnej karnacji. MCC lokalizuje się najczęściej w okolicy głowy i szyi (46% przypadków). Czynniki ryzyka obejmują wiek zaawansowany, ekspozycję na promieniowanie UV, immunosupresję (ryzyko wzrasta 13-40-krotnie w zależności od stanu immunologicznego) oraz zakażenie poliomawirusem komórek Merkla (MCPyV), obecnym w około 80% przypadków.
awelumab, choroba rozsiana, ctDNA, immunohistochemia, immunosupresja, inhibitory punktów kontrolnych, karnacja, klasyfikacja AJCC, nawrót miejscowy, niwolumab, onkoproteina MCPyV, pembrolizumab, PET-CT, promieniowanie słoneczne, przeszczep narządów, przewlekła białaczka limfocytowa, przeżycie całkowite, rak z komórek Merkla, stopień zaawansowania nowotworu, węzły chłonne regionalne, wirus polioma komórek Merkla, zakażenie HIV - Leksykon chorób i schorzeń
Esthesioneuroblastoma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Esthesioneuroblastoma to rzadki, złośliwy nowotwór wywodzący się z neuroepitelium węchowego, którego rokowanie zależy głównie od stopnia zaawansowania choroby (klasyfikacja Kadisha) oraz stopnia złośliwości histologicznej (klasyfikacja Hyamsa). Pięcioletnie przeżycie w stadium A wynosi 75-90%, w stadium B około 59%, w stadium C 45-47%, a w stadium D z przerzutami odległymi spada do 13,3% po 10 latach. Guzy o niskim stopniu złośliwości (grade I-II) cechują się 5-letnim przeżyciem na poziomie 80-89,8%, podczas gdy guzy o wysokim stopniu złośliwości (grade IV) mają przeżycie 25-57,8%. Leczenie multimodalne, łączące chirurgię z radioterapią, znacząco poprawia przeżycie (84,4% 5-letniego OS) w porównaniu do leczenia jedynie chirurgicznego (50,6%) lub radioterapii (37,5%).
aneuploidia, chemioterapia adjuwantowa, chirurgia endoskopowa, esthesioneuroblastoma, guz jamy nosowej, IMRT, klasyfikacja Hyamsa, klasyfikacja Kadisha, nawrót miejscowy, nerwiak węchowy zarodkowy, neuroepitelium węchowe, poliploidia, przerzut odległy, przeżycie całkowite, przeżycie specyficzne dla choroby, przeżycie wolne od nawrotu miejscowego, przeżycie wolne od progresji, przeżycie wolne od przerzutów odległych, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, stopień zaawansowania choroby, zatoka przynosowa, złośliwość histologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita grubego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak jelita grubego, stanowiący trzeci najczęściej diagnozowany nowotwór w USA, rozwija się z komórek okrężnicy o długości 150-180 cm. Wczesne wykrycie jest kluczowe, gdyż stadia 0-III cechują się wysokim potencjałem wyleczenia, a 5-letni wskaźnik przeżycia wynosi około 63%. Czynniki ryzyka obejmują wiek >45 lat, historię rodzinną, zespoły genetyczne (np. zespół Lyncha), choroby zapalne jelit oraz modyfikowalne czynniki stylu życia (palenie, dieta uboga w błonnik, alkohol, brak aktywności). Diagnostyka opiera się na kolonoskopii, testach kału i badaniach obrazowych (TK, MRI, PET). Objawy to m.in. ból brzucha, zmiana rytmu wypróżnień, krew w stolcu, anemia i czarne stolce. Regularne badania przesiewowe, zalecane od 45. roku życia, są fundamentem wczesnego wykrywania.
antygen karcynoembrionalny, badanie przesiewowe, biegunka, chemioterapia, choroba zapalna jelit, kolonoskopia, krew w stolcu, nawrót miejscowy, niedobór żelaza, niedrożność jelit, nowotwór złośliwy, ocena pielęgniarska, odżywianie, okrężnica, opieka hospicyjna, opieka paliatywna, pielęgniarka stomijna, polip jelita, polipowatość rodzinna gruczolakowa, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut odległy, radioterapia, rak jelita grubego, rezonans magnetyczny, stomia jelitowa, tomografia komputerowa, wskaźnik przeżycia, zaburzenie integralności skóry, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wewnątrzprzewodowy in situ (dcis) – Leczenie
Rak wewnątrzprzewodowy in situ (DCIS) stanowi nieinwazyjną formę raka piersi (stadium 0), w której komórki nowotworowe ograniczone są do przewodów mlekowych bez naciekania otaczających tkanek. Leczenie DCIS ma na celu zapobieganie progresji do inwazyjnego raka piersi, co dotyczy 10-50% nieleczonych przypadków. Podstawową metodą terapii jest chirurgia, z wyborem między operacją oszczędzającą pierś (BCS) a mastektomią, zależnie od rozległości zmiany, wieloogniskowości oraz możliwości zastosowania radioterapii. Po lumpektomii standardowo stosuje się radioterapię zewnętrzną (EBRT), która redukuje ryzyko nawrotu miejscowego o 50-70%, niezależnie od wieku, wielkości guza i statusu marginesów. Terapia hormonalna (tamoksyfen lub inhibitory aromatazy) jest rekomendowana u pacjentek z DCIS ER-dodatnim, zmniejszając ryzyko nawrotu o około 30% przy 5-letnim schemacie leczenia. Wskaźnik 10-letniego przeżycia po leczeniu DCIS przekracza 98%, a ryzyko nawrotu jest wyższe po lumpektomii bez radioterapii (25-30%) niż z radioterapią (15%).
aktywna obserwacja, anastrozol, biopsja węzła wartowniczego, deeskalacja leczenia, eksemestan, inhibitor aromatazy, inwazyjny rak piersi, komórka nowotworowa, krwiak, letrozol, lumpektomia, margines chirurgiczny, mastektomia, nawrót miejscowy, operacja oszczędzająca pierś, przewód mlekowy, radioterapia adjuwantowa, radioterapia całej piersi, radioterapia wiązką zewnętrzną, rak przedinwazyjny, rak wewnątrzprzewodowy in situ, receptor estrogenowy, rekonstrukcja piersi, selektywny modulator receptora estrogenowego, seroma, tamoksyfen, terapia endokrynna, terapia hormonalna, uderzenie gorąca, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak oka – Objawy
Rak oka, obejmujący pierwotne nowotwory gałki ocznej takie jak czerniak wewnątrzgałkowy u dorosłych oraz siatkówczak u dzieci, jest rzadkim schorzeniem o zróżnicowanym przebiegu klinicznym. Czerniak oka najczęściej diagnozowany jest po 50. roku życia, a jego wczesne stadia często przebiegają bezobjawowo, co utrudnia wczesną detekcję. Objawy kliniczne obejmują bezbolesną utratę widzenia, mętki, błyski światła, zmiany w wyglądzie oka (np. powiększający się ciemny punkt na tęczówce, leukokoria) oraz objawy zapalne. Diagnostyka opiera się na ocenie wielkości guza, zajęcia tkanek okołogałkowych i obecności przerzutów, z wykorzystaniem systemu TNM. Przerzuty, najczęściej do wątroby, pojawiają się u 40-50% pacjentów z czerniakiem oka, zwykle po usunięciu gałki ocznej. Wskaźniki przeżycia wynoszą około 95% po 1 roku, 70% po 5 latach i 60% po 10 latach, z gorszym rokowaniem w przypadku przerzutów (5-letni wskaźnik przeżycia około 15-16%).
badanie okulistyczne, chłoniak oka, chłoniak rozlany z dużych komórek B, ciśnienie wewnątrzgałkowe, czerniak błony naczyniowej, czerniak naczyniówki, czerniak wewnątrzgałkowy, jęczmień, leukokoria, mętki, nawrót miejscowy, nawrót regionalny, odwarstwienie siatkówki, owrzodzenie powieki, przerzut nowotworowy, przerzut odległy, radioterapia, rak oka, rozszerzenie źrenicy, siatkówczak, system TNM, utrata pola widzenia, widzenie tunelowe, wskaźnik przeżycia, wytrzeszcz gałki ocznej, zapalenie spojówek, zez - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma nabłonkowate – Epidemiologia
Sarcoma nabłonkowate (ES) to rzadki, agresywny mięsak tkanek miękkich o pochodzeniu mezenchymalnym, charakteryzujący się utratą ekspresji białka SMARCB1/INI1. Występuje głównie u młodych dorosłych (mediana wieku 27 lat), z częstością zachorowań wynoszącą 0,02-0,05/100 000 w UE i USA. Wyróżnia się dwa podtypy: klasyczny (dystalny) i proksymalny, z przewagą zachorowań u mężczyzn (stosunek 2:1). ES cechuje się wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych (40-60%) i przerzutów regionalnych do węzłów chłonnych (do 30%), a także odległych (płuca, kości, mózg) u 20-50% pacjentów. 5-letnie przeżycie całkowite waha się od 25% do 70%, zależnie od stopnia zaawansowania choroby i obecności przerzutów. Czynniki pogarszające rokowanie to m.in. wielkość guza >5 cm, lokalizacja proksymalna, obecność nacieków naczyniowych, martwica ≥30%, dodatnie marginesy chirurgiczne oraz wysoka aktywność mitotyczna.
aktywność mitotyczna, choroba przerzutowa, kompleks SWI/SNF, leczenie systemowe, margines chirurgiczny, mięsak tkanek miękkich, nawrót miejscowy, nowotwór tkanek miękkich, obrazowanie przekrojowe, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut in-transit, przerzut odległy, przerzut regionalny, rhabdomyosarcoma, sarcoma nabłonkowate, system TNM, tkanka mezenchymalna, tomografia komputerowa - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy gruczołów ślinowych – Epidemiologia
Guzy gruczołów ślinowych to rzadkie nowotwory o rocznej częstości występowania około 2,5-3,0/100 000 osób, stanowiące 3-6% nowotworów głowy i szyi oraz 0,2-0,5% wszystkich nowotworów złośliwych. Większość (65%) to guzy łagodne, a 35% złośliwe, z przewagą u kobiet (54%). Lokalizacja ma kluczowe znaczenie dla ryzyka złośliwości: ślinianki przyuszne (59-75% przypadków) cechują się ryzykiem złośliwości 15-32%, podżuchwowe 41-50%, małe gruczoły ślinowe 50-75%, a podjęzykowe niemal 100%. Najczęstsze typy histologiczne to gruczolak wielopostaciowy i guz Warthina wśród łagodnych oraz rak śluzowo-naskórkowy (MEC), rak gruczołowo-torbielowaty (AdCC), rak zrazikowokomórkowy (ACC) i carcinoma ex pleomorphic adenoma (CExPA) wśród złośliwych. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na promieniowanie jonizujące, wiek, narażenie zawodowe, infekcje wirusowe (EBV), natomiast palenie i alkohol mają ograniczony wpływ poza guzem Warthina.
charakter łagodny, duży gruczoł ślinowy, gruczolak wielopostaciowy, gruczolakorak, guz gruczołu ślinowego, guz Warthina, infekcja wirusowa, mały gruczoł ślinowy, naczyniak, nadzór immunologiczny, nawrót miejscowy, nowotwór głowy i szyi, nowotwór nosogardła, nowotwór tarczycy, nowotwór złośliwy, promieniowanie jonizujące, promieniowanie UV, przerzut odległy, przeżycie specyficzne dla przyczyny, radioterapia, rak gruczołowo-torbielowaty, rak śluzowo-naskórkowy, rak zrazikowokomórkowy, ślinianka podjęzykowa, ślinianka podżuchwowa, ślinianka przyuszna, transformacja złośliwa, wskaźnik przeżycia, zakażenie EBV, złośliwość - Leksykon chorób i schorzeń
Miksyfibrosarkom – Objawy
Miksofibrosarkom (MFS) to rzadki mięsak tkanek miękkich, najczęściej lokalizujący się na kończynach dolnych (73,6% przypadków), dotykający głównie osoby w wieku 60-80 lat, z nieznaczną przewagą mężczyzn. Wczesne objawy to bezbolesny, powoli rosnący guz podskórny, często bez objawów ogólnoustrojowych, co utrudnia wczesną diagnozę. MFS charakteryzuje się wysokim wskaźnikiem nawrotów miejscowych (20-60% po 5 latach), niezależnie od stopnia histologicznego, oraz tendencją do progresji stopnia złośliwości w nawrotach. Klasyfikacja FNCLCC wyróżnia stopnie złośliwości 1-3, z dominacją guzów G2/G3 (79,4%), które mają wyższy potencjał przerzutowy (16-38%) i gorsze rokowanie. Przerzuty najczęściej dotyczą płuc, kości i węzłów chłonnych. Podtyp nabłonkowaty MFS cechuje się agresywniejszym przebiegiem i przerzutami w ponad 50% przypadków.
aktywność mitotyczna, antracykliny, bezbolesny guz, chemioterapia paliatywna, doksorubicyna, hipoglikemia, ifosfamid, immunoterapia, kończyna dolna, martwica guza, mięsak tkanek miękkich, miksofibrosarkom, nawrót miejscowy, niestabilność genetyczna, nocne poty, obrzęk tkanek, pięcioletnie przeżycie, pleomorfizm, przerzuty do płuc, przerzuty odległe, radioterapia, resekcja chirurgiczna, rezonans magnetyczny, rtg klatki piersiowej, terapia celowana, zatorowość płucna - Leksykon chorób i schorzeń
Chondrosarcoma – Zapobieganie i profilaktyka
Chondrosarcoma to rzadki, złośliwy nowotwór tkanki chrzęstnej, dla którego nie opracowano skutecznych metod pierwotnej profilaktyki z powodu nieznanej etiologii i braku modyfikowalnych czynników ryzyka. Kluczowe znaczenie ma wczesne wykrycie i monitorowanie łagodnych zmian kostnych, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami genetycznymi (np. dziedziczne mnogie wyrośla chrzęstno-kostne, choroba Olliera) lub po wcześniejszej radioterapii. Regularne badania kontrolne oraz konsultacje genetyczne u osób z rodzinnym występowaniem chondrosarcoma są rekomendowane w celu oceny ryzyka i wdrożenia odpowiedniego nadzoru. Pomimo braku specyficznych testów przesiewowych, monitorowanie pacjentów z czynnikami ryzyka przez interdyscyplinarny zespół specjalistów może przyczynić się do wczesnego rozpoznania i poprawy rokowania.
badania genetyczne, badania kontrolne, badania obrazowe, całkowite przeżycie, chondrosarcoma, choroba Olliera, choroba przerzutowa, czynniki ryzyka, ekspozycja na promieniowanie, enchondromatoza, konsultacja genetyczna, leczenie chirurgiczne, łyżeczkowanie, margines chirurgiczny, nawrót miejscowy, poradnictwo genetyczne, predyspozycje genetyczne, profilaktyka pierwotna, przerzuty nowotworowe, przeżycie wolne od nawrotu, radioterapia, schorzenia dziedziczne, stopień złośliwości guza, tkanka chrzęstna, wyrośla chrzęstno-kostne, zmiany kostne - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniakomłoniak – Leczenie
Naczyniakomłoniaki (angiosarcoma) to rzadkie, agresywne nowotwory złośliwe wywodzące się z komórek śródbłonka naczyń krwionośnych lub limfatycznych, stanowiące 1-2% mięsaków tkanek miękkich. Charakteryzują się szybkim wzrostem, wysokim potencjałem przerzutowym oraz trudnościami diagnostycznymi i terapeutycznymi. Lokalizują się najczęściej w skórze głowy i szyi, piersi oraz wątrobie. Podstawą leczenia jest chirurgia z dążeniem do resekcji R0, co jest kluczowe dla kontroli miejscowej i rokowania. Radioterapia pełni rolę uzupełniającą, szczególnie przy niepełnych marginesach lub dużych guzach, osiągając 80% kontroli miejscowej, choć nie poprawia przeżycia całkowitego. Chemioterapia, stosowana neoadjuwantowo, adjuwantowo lub w chorobie przerzutowej, opiera się na paklitakselu, antracyklinach i gemcytabinie, z odpowiedzią na przedoperacyjną chemioterapię na poziomie 40-50%. W leczeniu stosuje się także kombinacje ifosfamidu i doksorubicyny, a w przypadku kości – chemioterapię i radioterapię uzupełniającą.
angiogeneza, brachyterapia, chemioterapia, chemioterapia neoadjuwantowa, czynnik prognostyczny, docetaksel, doksorubicyna, ifosfamid, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor punktów kontrolnych, ipilimumab, kabozantynib, leczenie skojarzone, mastektomia, mięsak tkanek miękkich, naczynia limfatyczne, naczyniakomłoniak, nawrót miejscowy, nowotwór złośliwy, paklitaksel, pembrolizumab, programowana śmierć komórki, propranolol, przerzut nowotworowy, przerzut odległy, przeżycie wolne od progresji, radioterapia, radioterapia uzupełniająca, resekcja R0, śródbłonek naczyń, terapia celowana, terapia wiązką protonową, zabieg chirurgiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi nawrotowy – Objawy
Rak piersi nawrotowy definiowany jest jako wznowa nowotworu po pierwotnym leczeniu, mogąca wystąpić miejscowo, regionalnie lub jako przerzuty odległe. Nawrót pojawia się najczęściej w ciągu pierwszych 5 lat od diagnozy, z najwyższym ryzykiem w pierwszych 2 latach, choć możliwy jest nawet po 10-20 latach. Lokalizacje przerzutów obejmują kości (ok. 70%), płuca (ok. 60%), wątrobę (ok. 50%) oraz mózg (10-15%). Objawy nawrotu są zróżnicowane i zależą od lokalizacji, obejmując m.in. guzki, zmiany skórne, ból kostny, duszność, żółtaczkę czy objawy neurologiczne. Progresja choroby jest determinowana przez typ molekularny (TNBC, HER2+ cechują się agresywniejszym przebiegiem), stadium zaawansowania, zajęcie węzłów chłonnych, wielkość guza, wiek pacjentki oraz zastosowane leczenie (radioterapia, terapia hormonalna). Wczesny nawrót definiowany jest jako występujący do 5 lat od diagnozy, późny – po tym okresie.
brodawka sutkowa, enzymy wątrobowe, guzek piersi, HER2-dodatni rak piersi, hiperkalcemia, inwazyjny rak zrazikowy, krążące DNA guza, lumpektomia, margines chirurgiczny, mastektomia, nawrót miejscowy, nawrót odległy, nawrót regionalny, potrójnie ujemny rak piersi, przerzuty do kości, przerzuty do mózgu, przerzuty do płuc, przerzuty do wątroby, radioterapia, rak piersi nawrotowy, rak przerzutowy, rak zrazikowy, receptor estrogenowy, terapia hormonalna, węzły chłonne, wysięk opłucnowy, zapalny rak piersi, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Chondrosarcoma – Epidemiologia
Chrzęstniakomięsak (chondrosarcoma) to złośliwy nowotwór kości wywodzący się z tkanki chrzęstnej, stanowiący 20-30% pierwotnych mięsaków kości, z dominującą postacią konwencjonalną (80-90%). Zapadalność wynosi od 1 na 100 000 do 1 na 200 000 osób rocznie, z ASIR 1-3/milion, a w USA około 1/200 000. Najczęściej lokalizuje się w szkielecie osiowym (miednica, żebra, kość biodrowa) oraz bliższej części kości udowej i ramiennej. Średni wiek zachorowania to 51 lat, z przewagą mężczyzn. Podtypy histologiczne różnią się wiekiem występowania i rokowaniem: chrzęstniakomięsak mezenchymalny (2-4%) dotyczy młodszych pacjentów (20-30 lat) i cechuje się wysokim ryzykiem przerzutów, natomiast chrzęstniakomięsak odróżnicowany (10%) ma agresywny przebieg i najgorsze rokowanie. Przerzuty odległe występują u 8-38% pacjentów, głównie do płuc, a przerzuty do węzłów chłonnych są rzadkie (~1,3%). Wskaźnik 5-letniego przeżycia wynosi około 74-75%, zróżnicowany w zależności od stadium: lokalne 91%, regionalne 76%, odległe 17%. Niezależne czynniki prognostyczne to stopień złośliwości, stadium zaawansowania, wiek >75 lat, wielkość guza >20 cm oraz lokalizacja (gorsze rokowanie w miednicy).
atypowy guz chrzęstny, badanie histologiczne, choroba przerzutowa, choroba resztkowa, chrzęstniakomięsak, chrzęstniakomięsak mezenchymalny, chrzęstniakomięsak odróżnicowany, dehydrogenaza izocytrynianowa, gen supresorowy nowotworu, kość ramienna, kość twarzoczaszki, kość udowa, macierz chrzęstna, miednica, mięsak kości, mięsak kościopochodny, nawrót miejscowy, nowotwór kości, przerzut do płuc, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, radiogram klatki piersiowej, resekcja chirurgiczna, stopień zaawansowania guza, szpiczak mnogi, tkanka chrzęstna, tomografia komputerowa klatki piersiowej, wskaźnik przeżycia 5-letniego, współczynnik zapadalności, żebro - Leksykon chorób i schorzeń
Miksyfibrosarkom – Zapobieganie i profilaktyka
Miksofibrosarkom (MFS) nie posiada obecnie potwierdzonych metod prewencji specyficznych dla tego nowotworu. Zaleca się jednak stosowanie ogólnych zasad profilaktyki onkologicznej, takich jak zbilansowana dieta, regularna aktywność fizyczna, unikanie alkoholu i tytoniu, utrzymanie prawidłowej masy ciała oraz ograniczenie ekspozycji na promieniowanie i substancje kancerogenne. Wczesne wykrycie MFS jest kluczowe dla skutecznego leczenia, a diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, w tym RTG, USG i TK, z uwzględnieniem cech takich jak osteoliza, która pomaga w różnicowaniu zmian złośliwych od łagodnych.
badanie fizykalne, badanie przesiewowe, badanie ultrasonograficzne, chemioterapia, chirurg, choroba nowotworowa, dodatni margines chirurgiczny, guz, margines chirurgiczny, mięsak tkanek miękkich, miksofibrosarkom, nawrót miejscowy, onkolog, osteoliza, potencjał przerzutowy, radioterapeuta, radioterapia, radioterapia uzupełniająca, resekcja guza, rozszerzona resekcja, terapia miejscowa, terapia uzupełniająca, tomografia komputerowa, ujemny margines chirurgiczny, zdjęcie rentgenowskie - Leksykon chorób i schorzeń
Znamiona – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie u pacjentów ze znamionami predysponującymi do czerniaka jest ściśle związane z wczesnym rozpoznaniem i leczeniem. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują grubość guza pierwotnego (np. 10-letnie przeżycie spada z 96% przy zmianach <4 mm), obecność owrzodzenia, wskaźnik mitotyczny (20 mitoz/mm² wiąże się z 10-letnim przeżyciem około 48% vs 93% przy ≤1 mitozie/mm²), oraz przerzuty do węzłów chłonnych (mikroskopowe przerzuty dają 63% 10-letniego przeżycia, makroskopowe 47%). Dodatkowo, lokalizacja zmiany (lepsze rokowanie na kończynach niż na tułowiu, głowie czy szyi), płeć (kobiety mają korzystniejsze wyniki), wiek, typ histologiczny (czerniak guzkowy ma gorsze rokowanie), poziom LDH oraz obecność przerzutów odległych znacząco wpływają na prognozę. System AJCC jest standardowym narzędziem do oceny stopnia zaawansowania i przewidywania wyników leczenia.
czerniak guzkowy, czerniak skóry, dehydrogenaza mleczanowa, immunoterapia, mutacja BRAF, mutacja genu BRAF, nawrót miejscowy, owrzodzenie, podwyższony poziom LDH, przerzut do mózgu, przerzut do płuc, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przerzut regionalny, rak skóry, regresja czerniaka, stadium I, stadium II, stadium III, stadium IV, terapia celowana, wskaźnik mitotyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi nawrotowy – Etiologia i przyczyny
Nawrót raka piersi definiowany jest jako ponowne pojawienie się choroby nowotworowej po zakończeniu pierwotnego leczenia i remisji klinicznej. Główną przyczyną nawrotu jest przetrwanie mikroskopijnych, uśpionych komórek nowotworowych, które mogą pozostawać w stanie dormancji przez wiele lat, unikając destrukcji przez terapię. Mechanizmy oporności na leki, takie jak adaptacja komórek, zmiany ekspresji genów, przejście nabłonkowo-mezenchymalne (EMT) oraz obecność komórek macierzystych nowotworu (CSCs), odgrywają kluczową rolę w reaktywacji tych komórek i rozwoju nawrotu. Ryzyko nawrotu zależy od wielu czynników, w tym stadium i wielkości guza pierwotnego, statusu węzłów chłonnych, podtypu biologicznego (np. TNBC, HER2+), statusu receptorów hormonalnych, marginesów chirurgicznych, wieku pacjentki, mutacji genetycznych (BRCA1/2), otyłości oraz zastosowanego leczenia (chirurgia, radioterapia, terapia hormonalna). Szczególnie istotne jest, że ryzyko nawrotu u pacjentek z rakiem ER-dodatnim może utrzymywać się nawet do 20 lat po diagnozie.
czynnik prognostyczny, komórka rakowa, komórki macierzyste nowotworu, leczenie oszczędzające pierś, lumpektomia, margines chirurgiczny, mastektomia, mikroRNA, mutacja BRCA, nawrót miejscowy, oporność na leki, potrójnie ujemny rak piersi, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, przerzut do węzłów chłonnych, radioterapia, rak piersi nawrotowy, receptor estrogenowy, receptor hormonalny, remisja kliniczna, status receptorów hormonalnych, terapia hormonalna, uśpienie komórek nowotworowych, węzeł chłonny, wskaźnik masy ciała, zapalny rak piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy gruczołów ślinowych – Objawy
Guzy gruczołów ślinowych, choć rzadkie, obejmują zarówno zmiany łagodne, jak i złośliwe, z przewagą guzów łagodnych w śliniance przyusznej (stosunek 4:1). Klinicznie manifestują się jako niebolesne, wolno rosnące masy, lokalizowane zależnie od zajętego gruczołu (np. dyskretna masa w ogonie ślinianki przyusznej, obrzęk podżuchwowy czy pełność w dnie jamy ustnej). Objawy sugerujące złośliwość to ból, parestezje, porażenie nerwu twarzowego, szybki wzrost guza, owrzodzenie skóry czy unieruchomienie zmiany. Szczególnie istotne jest zajęcie nerwu twarzowego, które silnie wskazuje na charakter złośliwy. Typy histologiczne, takie jak rak gruczołowo-torbielowaty, wykazują tendencję do naciekania nerwów, co manifestuje się bólem i porażeniem, natomiast guz Warthina zwykle przebiega bezobjawowo. Progresja nowotworów zależy od stopnia złośliwości i typu histologicznego, z nowotworami wysokiego stopnia charakteryzującymi się szybszym wzrostem i gorszym rokowaniem.
dysfagia, gruczolak wielopostaciowy, gruczolakorak, guz gruczołu ślinowego, guz Warthina, laryngolog, mały gruczoł ślinowy, nawrót miejscowy, nawrót odległy, nawrót regionalny, nerw twarzowy, nowotwór wysokiego stopnia złośliwości, parestezja, porażenie nerwu twarzowego, przerzut, rak gruczołowo-torbielowaty, rak niezróżnicowany, rak śluzowo-naskórkowy, ślinianka podjęzykowa, ślinianka podżuchwowa, ślinianka przyuszna, szczękościsk, układ limfatyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak stawowy – Epidemiologia
Mięsak stawowy (synovial sarcoma) stanowi 5-10% mięsaków tkanek miękkich, z roczną zapadalnością w USA wynoszącą 0,177 na 100 000 osób (około 800-1000 nowych przypadków rocznie). Choroba najczęściej dotyka młodych dorosłych w wieku 15-29 lat, z nieznaczną przewagą mężczyzn (stosunek M:K = 1,2:1). Lokalizuje się głównie w kończynach dolnych (80-95%), zwłaszcza w okolicy kolana. Pięcioletni wskaźnik przeżycia całkowitego (OS) waha się od 36% do 76%, z lepszym rokowaniem u dzieci (80-83%) niż u dorosłych (60-62%). Najważniejszym czynnikiem prognostycznym jest stadium zaawansowania – 5-letnie OS wynosi 76% w chorobie miejscowej i spada do 10% przy obecności przerzutów. Dodatkowo gorsze rokowanie wiąże się z wiekiem powyżej 35 lat, większym rozmiarem guza, lokalizacją w tułowiu, płcią męską oraz brakiem leczenia chirurgicznego.
badanie obrazowe, badanie obrazowe klatki piersiowej, badanie podmiotowe i przedmiotowe, chorobowość, czynnik prognostyczny, dół podkolanowy, mięsak prążkowanokomórkowy, mięsak stawowy, mięsak tkanek miękkich, nawrót miejscowy, obserwacja po leczeniu, PET-CT, późny nawrót, protokół nadzoru, przerzut do płuc, przerzut odległy, przeżycie całkowite, przeżycie swoiste dla nowotworu, stadium zaawansowania choroby, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa klatki piersiowej, węzły chłonne regionalne, zapadalność - Leksykon chorób i schorzeń
Płaskonabłonkowy rak skóry – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Płaskonabłonkowy rak skóry (cSCC) jest drugim najczęstszym nowotworem skóry, z ponad 1 milionem przypadków rocznie w USA i ponad 2 milionami na świecie. Rokowanie zależy od stadium zaawansowania: 5-letnie przeżycie wynosi około 90% w wczesnym stadium, ale spada do 33,8% w zaawansowanych przypadkach, a w przerzutującym cSCC (mcSCC) 5-letnie przeżycie wynosi 31,6%, a przy przerzutach do węzłów chłonnych 25-45%. Czynniki prognostyczne obejmują rozmiar guza (>2 cm zwiększa ryzyko przerzutów do 30,3%), głębokość inwazji (2-4 mm wiąże się z nawrotami 5,3% i przerzutami 6,7%), stopień zróżnicowania (źle zróżnicowane guzy mają nawroty do 54%), naciekanie okołonerwowe (występuje w 14% przypadków, z przerzutami do 47%) oraz margines chirurgiczny. Czynniki pacjenta, takie jak wiek powyżej 50 lat, płeć męska, stan cywilny, rasa i immunosupresja, również wpływają na rokowanie.
cemiplimab, dodatni margines chirurgiczny, głębokość inwazji, guz słabo zróżnicowany, guz wysokiego ryzyka, immunoterapia, inhibitor PD-1, margines chirurgiczny, naciekanie okołonerwowe, nawrót miejscowy, nieczerniakowy nowotwór skóry, osłabiony układ odpornościowy, płaskonabłonkowy rak skóry, przerzut do węzła chłonnego, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przerzut regionalny, przerzut węzłowy, przewlekła białaczka, radioterapia uzupełniająca, stopień zróżnicowania, system TNM, wskaźnik przerzutów, wskaźnik przeżycia całkowitego - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi nawrotowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Nawrót raka piersi definiowany jest jako ponowne pojawienie się nowotworu po zakończonym leczeniu pierwotnym, z ryzykiem nawrotu największym w ciągu pierwszych 5 lat, szczególnie między 1. a 2. rokiem. Wyróżnia się trzy typy nawrotów: miejscowy (w piersi lub okolicy blizny), regionalny (w węzłach chłonnych pachowych, szyjnych lub przy mostku) oraz odległy (przerzutowy, najczęściej do kości, płuc, wątroby lub mózgu). Czynniki ryzyka nawrotu obejmują zajęcie węzłów chłonnych, wielkość guza, stopień zaawansowania, typ biologiczny (szczególnie TNBC i IBC), status receptorów hormonalnych i HER2 oraz wiek pacjentki (<35 lat). Diagnostyka nawrotu opiera się na badaniu fizykalnym, mammografii, USG, MRI, biopsji, CT, scyntygrafii kości, PET-CT oraz markerach nowotworowych (CA 15-3, CA 27-29, CEA). Ponowne określenie statusu receptorów ER, PR i HER2 jest kluczowe dla wyboru terapii.
biopsja, bisfosfoniany, chemioterapia, drabina analgetyczna WHO, hormonoterapia, immunoterapia, inhibitory aromatazy, inhibitory CDK4/6, lęk przed nawrotem choroby, lumpektomia, mammografia, markery nowotworowe, mastektomia, nawrót miejscowy, nawrót odległy, nawrót regionalny, neutropenia, obrzęk limfatyczny, PET-CT, potrójnie ujemny rak piersi, przerzutowy rak piersi, przerzuty do kości, radioterapia, radioterapia paliatywna, receptory hormonalne, rezonans magnetyczny piersi, scyntygrafia kości, terapia celowana, tomografia komputerowa, USG piersi, węzły chłonne, zapalny rak piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Gist (guz podścieliskowy przewodu pokarmowego) – Leczenie
Chirurgiczna resekcja pozostaje podstawową metodą leczenia zlokalizowanych nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), z celem uzyskania całkowitego usunięcia guza z ujemnymi marginesami mikroskopowymi (R0). W przypadku guzów mniejszych niż 5 cm, zwłaszcza zlokalizowanych w żołądku i jelicie cienkim, preferowane są techniki minimalnie inwazyjne, takie jak laparoskopia. Dla guzów miejscowo zaawansowanych konieczna może być resekcja en bloc obejmująca sąsiednie narządy. Terapia neoadjuwantowa imatynibem (standardowa dawka 400 mg/dobę, 800 mg/dobę dla mutacji KIT eksonu 9) jest stosowana w celu zmniejszenia guza przed operacją, zwłaszcza w przypadkach dużych lub trudno dostępnych zmian. W leczeniu zaawansowanych, przerzutowych lub nawrotowych GIST, terapia celowana inhibitorami kinazy tyrozynowej (TKI) stanowi standard, z imatynibem jako lekiem pierwszego rzutu, sunitynibem i regorafenibem jako terapiami kolejnych linii, a awapritynibem dedykowanym mutacji PDGFRA D842V. Ripretynib jest wskazany w leczeniu czwartego rzutu u pacjentów z progresją po trzech lub więcej TKI.
ablacja radiofalowa, awapritynib, badanie kliniczne, chirurgia cytoredukcyjna, działanie niepożądane, embolizacja tętnicy wątrobowej, imatynib, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, medycyna precyzyjna, nawrót miejscowy, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, opieka paliatywna, profilowanie molekularne, przeżycie wolne od progresji, pseudotorebka, regorafenib, resekcja en bloc, ripretynib, sunitynib, technika minimalnie inwazyjna, terapia adjuwantowa, terapia celowana, terapia neoadjuwantowa, test genomowy, ujemne marginesy mikroskopowe, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwe nowotwory osłonek nerwowych obwodowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Złośliwe nowotwory osłonek nerwowych obwodowych (MPNST) stanowią 5-10% mięsaków tkanek miękkich, charakteryzując się agresywnym przebiegiem, szybkim wzrostem oraz wysokim ryzykiem nawrotów (~40%) i przerzutów, szczególnie do płuc. Około 50% przypadków występuje u pacjentów z neurofibromatozą typu 1 (NF1), gdzie ryzyko transformacji nerwiakowłókniaków w MPNST wynosi 10-15%. Podstawą leczenia jest szerokie wycięcie chirurgiczne z marginesem zdrowych tkanek, co często wymaga skomplikowanych zabiegów ze względu na bliskość struktur nerwowych, a w 32% przypadków konieczna jest amputacja kończyny. Radioterapia, w tym nowoczesne techniki VMAT, stosowana jest jako terapia neoadjuwantowa, adjuwantowa lub paliatywna, choć jej wpływ na przeżycie długoterminowe pozostaje niejednoznaczny. Chemioterapia, oparta głównie na doksorubicynie i ifosfamidzie, ma ograniczoną skuteczność, ale może być stosowana w neoadjuwancji, adjuwancji oraz w leczeniu paliatywnym zaawansowanych przypadków.
amputacja kończyny, apoptoza, ból przewlekły, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chemioterapia paliatywna, doksorubicyna, gabapentyna, ifosfamid, inhibitor punktów kontrolnych, inhibitory punktów kontrolnych, mięsak tkanek miękkich, MPNST, nawrót miejscowy, nerwiakowłókniak, neurofibromatoza typu 1, NF1, opieka paliatywna, osłonki nerwów obwodowych, pembrolizumab, przerzuty, radioterapia adjuwantowa, radioterapia neoadjuwantowa, radioterapia paliatywna, szlak MAPK, szlak mTOR, szlak Wnt, terapia celowana, wycięcie chirurgiczne, złośliwy nowotwór osłonek nerwowych obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Epidemiologia
Brodawczakowłókniak kosmówkowy (DFSP) to rzadki, miejscowo agresywny mięsak skóry o pochodzeniu fibroblastycznym, charakteryzujący się powolnym wzrostem i niskim potencjałem przerzutowym. Roczna zapadalność wynosi od 0,8 do 6,25 przypadków na milion osób, z wyższą częstością u osób rasy czarnej (8,74 vs 4,53/milion) oraz u Afroamerykanów (6,5/milion). DFSP najczęściej dotyczy osób w wieku 20-50 lat, z lokalizacją głównie na tułowiu i barkach. Mimo niskiego ryzyka przerzutów (1% do węzłów chłonnych, 4% odległych), nowotwór cechuje się wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych (10-80%), szczególnie po szerokim wycięciu miejscowym (10-60%). Wariant włókniakomięsakowy (DFSP-FS) stanowi 5-15% przypadków i wiąże się z większą agresywnością oraz wyższym ryzykiem przerzutów (10-15%). Dziesięcioletnie przeżycie względne wynosi 99,1%, a przeżycie bez nawrotu 76%.
badanie epidemiologiczne, brodawczakowłókniak kosmówkowy, chirurgia mikrograficzna Mohsa, czynnik prognostyczny, dermatofibrosarcoma protuberans, imatynib, mięsak Kaposiego, mięsak skóry, mięsak tkanek miękkich, nawrót miejscowy, nowotwór skóry, przerzut do płuc, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, receptor płytkopochodnego czynnika wzrostu, remisja całkowita, sorafenib, szerokie wycięcie miejscowe, terapia celowana, transformacja włókniakomięsakowa, włókniakomięsak, wskaźnik przeżycia, zapadalność - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita grubego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w raku jelita grubego jest silnie uzależnione od stadium choroby w momencie diagnozy, które stanowi najważniejszy czynnik prognostyczny. Pięcioletnie wskaźniki przeżycia wynoszą około 90% dla raka zlokalizowanego (stadium I), 85% dla stadium II, 65% dla stadium III oraz jedynie 10% dla stadium IV z przerzutami odległymi. Dodatkowo, przeżywalność po operacji chirurgicznej wynosi około 45% w ciągu 5 lat. Poza stadium, istotne czynniki wpływające na rokowanie to: marginesy chirurgiczne (dodatnie marginesy pogarszają rokowanie), inwazja naczyń limfatycznych i krwionośnych, poziom CEA przed operacją, obecność niedrożności lub perforacji jelita, stopień zróżnicowania guza oraz typ histologiczny (np. gruczolakorak śluzowy i rak z komórek sygnetowatych mają gorsze rokowanie). W ostatnich latach coraz większą rolę odgrywają markery molekularne, takie jak niestabilność mikrosatelitarna (MSI), mutacje genów KRAS i BRAF, które również wpływają na prognozę i dobór terapii.
antygen karcynoembrionalny, długie niekodujące RNA, drobnokomórkowy rak, gruczolakorak śluzowy, inwazja naczyniowa, margines chirurgiczny, marker prognostyczny, mutacja BRAF, mutacja KRAS, nawrót miejscowy, nawrót regionalny, niedrożność jelita, niestabilność mikrosatelitarna, nomogram prognostyczny, pączkowanie guza, perforacja jelita, pięcioletni wskaźnik przeżycia, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, rak jelita grubego, resekcja guza, skala ECOG, skala Glasgow, stadium nowotworu, stan odżywienia, wskaźnik CONUT, zróżnicowanie guza - Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka odbytu – Epidemiologia
Przetoka odbytu jest powszechnym schorzeniem proktologicznym, z częstością występowania szacowaną na około 823 przypadki na 100 000 osób, choć dane epidemiologiczne są niejednorodne i zależne od regionu. Choroba dotyka głównie mężczyzn (12,3/100 000) w wieku 20-60 lat, często rozwijając się jako powikłanie ropnia odbytu (15-38% przypadków). Czynniki ryzyka obejmują otyłość, cukrzycę, palenie tytoniu, hiperlipidemię i siedzący tryb życia. Przetoki okołoodbytowe są szczególnie istotne u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna, u których ryzyko rozwoju przetoki wynosi 20-30%, a około 22,1% cierpi na chorobę przetokową. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym i obrazowaniu MRI, które jest złotym standardem przedoperacyjnym, umożliwiającym precyzyjną ocenę anatomii i planowanie leczenia. MRI zmniejsza częstość nawrotów i ponownych operacji, co jest kluczowe w terapii złożonych przetok.
badanie fizykalne, badanie pod znieczuleniem, badanie przesiewowe, biopsja, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, cytokina zapalna, gruczolakorak śluzowy, hiperlipidemia, nawrót choroby, nawrót miejscowy, oporność na leczenie, palenie tytoniu, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przetoka odbytu, rak płaskonabłonkowy, rezonans magnetyczny, ropień odbytu, siedzący tryb życia, terapia biologiczna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zwieracz odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Brodawczakowłókniak kosmówkowy (DFSP) to rzadki, wolno rosnący mięsak tkanki miękkiej, wywodzący się z fibroblastów skóry właściwej, najczęściej lokalizujący się na tułowiu i proksymalnych częściach kończyn. Charakteryzuje się infiltracyjnym wzrostem i wysokim ryzykiem miejscowych nawrotów, przy rzadkich przerzutach odległych. Diagnostyka opiera się na biopsji skóry oraz badaniach obrazowych (CT, MRI) w celu oceny zasięgu guza. Leczenie z wyboru stanowi chirurgia mikrograficzna Mohsa (MMS), która umożliwia precyzyjne usunięcie guza z oceną 100% marginesów, osiągając wskaźnik wyleczenia około 93,4% i minimalizując ryzyko nawrotów (1,3%). Alternatywnie stosuje się szerokie wycięcie miejscowe (WLE) z marginesem 2-3 cm, jednak z wyższym ryzykiem nawrotów (15,7% na tułowiu, 51,8% na głowie i szyi). W przypadku dodatnich marginesów lub choroby nieoperacyjnej zalecana jest radioterapia uzupełniająca (dawka 50-70 Gy) oraz terapia systemowa imatynibem (800 mg/dobę), szczególnie w przypadkach nawrotowych, przerzutowych lub nieoperacyjnych, z około 65% wskaźnikiem odpowiedzi na leczenie.
badanie palpacyjne, biopsja skóry, brodawczakowłókniak kosmówkowy, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba przerzutowa, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, konferencja wielodyscyplinarna, nawrót miejscowy, nowotwór tkanki miękkiej, onkolog kliniczny, płat mięśniowo-skórny, przerzut odległy, przeszczep skóry, resekcja chirurgiczna, rezonans magnetyczny, szerokie wycięcie miejscowe, technika chirurgiczna, terapia neoadjuwantowa, terapia uzupełniająca, tomografia komputerowa, włókniakomięsak - Leksykon chorób i schorzeń
Esthesioneuroblastoma – Epidemiologia
Esthesioneuroblastoma, znany również jako nerwiakozarodnik węchowy, to ultrarzadki, złośliwy nowotwór wywodzący się z nabłonka neurowegetatywnego jamy nosowej, stanowiący 2-6% nowotworów jamy nosowej i zatok przynosowych oraz około 0,3% nowotworów górnych dróg oddechowo-pokarmowych. Częstość występowania wynosi około 0,4 przypadku na milion osób, z bimodalnym rozkładem wieku zachorowań – szczyty w drugiej dekadzie życia oraz w 5-6 dekadzie. Choroba dotyka obie płcie z nieznaczną przewagą mężczyzn (proporcja 1,2:1) i nie wykazuje predylekcji rasowej ani rodzinnej. Diagnostyka jest utrudniona przez niespecyficzne objawy i średni czas do rozpoznania wynoszący 6-12 miesięcy, co często skutkuje wykryciem w zaawansowanym stadium. Kluczowe jest zastosowanie klasyfikacji Kadisha (stadia A-D) oraz kompleksowe obrazowanie – TK, MRI, PET/TK (w tym z użyciem [18F]-FDG i [68Ga]-DOTATATE) – do oceny zaawansowania, przerzutów regionalnych (20-30% do węzłów chłonnych szyi) i odległych (7-25%, głównie płuca, kości, wątroba, skóra, OUN). Wczesna i precyzyjna diagnostyka oraz interdyscyplinarne podejście terapeutyczne są niezbędne dla poprawy rokowania.
68Ga-DOTATATE, dyssekcja szyi, esthesioneuroblastoma, guz wydzielający hormony, hormon adrenokortykotropowy, klasyfikacja Kadisha, limfadenopatia, nawrót miejscowy, nowotwór złośliwy, obrazowanie molekularne, ośrodkowy układ nerwowy, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, receptor somatostatynowy, rezonans magnetyczny, rozsiew do OUN, test funkcji wątroby, tomografia komputerowa, zatoki przynosowe - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Objawy
Brodawczakowłókniak kosmówkowy (DFSP) to rzadki nowotwór tkanki łącznej skóry właściwej, charakteryzujący się powolnym wzrostem, niskim potencjałem przerzutowym (0,5-5%) oraz wysokim wskaźnikiem nawrotów miejscowych (20-50% po prostym wycięciu). Zmiany początkowo mają średnicę 0,5-5 cm, są bezobjawowe i mogą przypominać bliznę lub znamię, co często opóźnia diagnozę. Lokalizują się głównie na tułowiu (40-50%) i kończynach (30-40%). Wariant włókniakomięsakowy (FS-DFSP), stanowiący około 5% przypadków, cechuje się agresywniejszym przebiegiem, wyższym ryzykiem nawrotów (>50%) i przerzutów (10-15%), a także gorszym rokowaniem. Zaawansowane zmiany mogą naciekać głębokie tkanki, powodować owrzodzenia i krwawienia, a także rozprzestrzeniać się pod pozornie zdrową skórą, co utrudnia leczenie chirurgiczne.
ból, chirurgia Mohsa, dermatofibrosarcoma protuberans, fibrosarcomatous DFSP, guzek skórny, indeks mitotyczny, leczenie chirurgiczne, nawrót miejscowy, nowotwór tkanki miękkiej, obserwacja po leczeniu, potencjał przerzutowy, powolny wzrost, przerzut do płuc, ryzyko nawrotu, siniak, skóra właściwa, tułów, węzły chłonne regionalne, wskaźnik przeżycia, wzrost guza, zajęcie węzłów chłonnych - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Dermatofibrosarcoma protuberans (DFSP) to wolno rosnący nowotwór skóry o niskim lub pośrednim stopniu złośliwości, charakteryzujący się wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych (20-50%) i niskim potencjałem przerzutowania (około 0,5% w klasycznej postaci). W ponad 90% przypadków obecna jest charakterystyczna translokacja t(17;22)(q22;q13) prowadząca do powstania fuzyjnego genu COL1A1-PDGFB. Pięcio- i dziesięcioletnie wskaźniki przeżycia wolnego od nawrotu wynoszą odpowiednio 86% i 76%. Czynniki pogarszające rokowanie to wiek >50 lat, wysoki indeks mitotyczny, dodatnie marginesy chirurgiczne, aneuploidia DNA, nadekspresja TP53 oraz obecność zmian włókniakomięsakowych. Wariant fibrosarcomatous DFSP (FS-DFSP) cechuje się agresywniejszym przebiegiem, z nawrotami miejscowymi u ponad 50% pacjentów i przerzutami u 10-15%, a także gorszą odpowiedzią na terapię imatynibem ze względu na utratę markera t(17;22).
aneuploidia DNA, brodawczakowłókniak kosmówkowy, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba przerzutowa, dermatofibrosarcoma protuberans, fibrosarcomatous DFSP, imatynib, indeks mitotyczny, inhibitor kinazy tyrozynowej, mięsak tkanki miękkiej, nawrót miejscowy, nowotwór tkanki miękkiej, pazopanib, przerzut, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przerzutowanie, przeżycie wolne od nawrotu, radioterapia adiuwantowa, radioterapia uzupełniająca, szerokie wycięcie miejscowe, terapia celowana, terapia neoadjuwantowa, translokacja chromosomowa, węzeł chłonny, wskaźnik przeżycia, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Samotny guz włóknisty – Epidemiologia
Samotny guz włóknisty (SFT) to rzadki nowotwór mezenchymalny, stanowiący mniej niż 2% guzów tkanek miękkich, z częstością występowania około 1 przypadku na milion osób rocznie. Najczęściej lokalizuje się w opłucnej (ok. 30% przypadków), rzadziej w ośrodkowym układzie nerwowym (1% pierwotnych guzów OUN). SFT diagnozowany jest głównie u dorosłych w wieku 50-70 lat, bez wyraźnej predylekcji płciowej. Pomimo że większość guzów ma charakter łagodny, ryzyko nawrotów miejscowych i przerzutów odległych wynosi odpowiednio 29% i 34% w ciągu 5 lat, a nawroty mogą pojawić się nawet po 10-20 latach od leczenia. Kluczowym narzędziem prognostycznym jest zmodyfikowany model Demicco, uwzględniający wiek (>55 lat), wielkość guza (>15 cm), aktywność mitotyczną (≥4/10 HPF) oraz obecność martwicy, który pozwala na stratifikację pacjentów na grupy niskiego (66% pacjentów, 0% ryzyka przerzutów w 10 lat), pośredniego (24%, 10% ryzyka) i wysokiego ryzyka (10%, 73% ryzyka przerzutów w 5 lat).
aktywność mitotyczna, biomarker prognostyczny, choroba przerzutowa, ekspozycja na azbest, figura mitotyczna, guz ośrodkowego układu nerwowego, guz tkanki miękkiej, martwica guza, nadzór onkologiczny, nawrót miejscowy, obraz histopatologiczny, przerzut odległy, resekcja chirurgiczna, rezonans magnetyczny, samotny guz włóknisty, stosunek neutrofili do limfocytów, stratyfikacja ryzyka, tomografia komputerowa klatki piersiowej, transformacja złośliwa, zapadalność - Leksykon chorób i schorzeń
Chordoma – Epidemiologia
Chordoma to rzadki, złośliwy nowotwór kości wywodzący się z pozostałości struny grzbietowej, o częstości występowania 0,18-0,84/milion rocznie, z medianą wieku diagnozy około 58,5 lat i przewagą mężczyzn (stosunek 1,5-2:1). Lokalizuje się głównie w kości krzyżowej (29-50%), podstawie czaszki (32-38%) oraz ruchomym kręgosłupie (15-33%), z różnicami geograficznymi i etnicznymi. U dzieci guzy są większe (41,4 ± 15,7 mm vs 34,1 ± 15,8 mm u dorosłych; p < 0,01) i częściej zlokalizowane w podstawie czaszki. Czynniki ryzyka obejmują wiek, płeć męską, predyspozycje genetyczne (duplikacja genu T/TBXT) oraz rzadko występujące zespoły genetyczne. Choroba cechuje się powolnym wzrostem, wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych (>50%) i możliwością przerzutów (7,7-20%). Zalecany jest dożywotni nadzór obrazowy MRI, szczególnie intensywny w pierwszych 5 latach (co 6 miesięcy), a następnie coroczny przez kolejne 15 lat.
chordoma, choroba Olliera, COVID-19, czynnik transkrypcyjny brachyury, Escherichia coli, guz kręgosłupa, guz pierwotny, guz wewnątrzczaszkowy, kontrast gadolinowy, kość krzyżowa, marker molekularny, Mycobacterium marinum, nawrót miejscowy, nowotwór kości, ośrodkowy układ nerwowy, pierwotny nowotwór złośliwy kości, podstawa czaszki, połączenie czaszkowo-szyjne, przerzut odległy, przeżycie warunkowe, resekcja guza, rezonans magnetyczny, struna grzbietowa, stwardnienie guzowate, wirus SARS-CoV-2, wskaźnik przeżycia, zespół Maffucciego - Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwe nowotwory osłonek nerwowych obwodowych – Leczenie
Podstawowym i najskuteczniejszym leczeniem złośliwych nowotworów osłonek nerwowych obwodowych (MPNST) jest radykalna chirurgia z szeroką resekcją miejscową i marginesem wolnym od nacieku (R0), co znacząco poprawia przeżycie pięcioletnie i zmniejsza ryzyko nawrotów. W przypadku guzów kończyn preferuje się operacje oszczędzające kończynę, choć amputacja jest konieczna w 5-10% przypadków. Radioterapia, stosowana przed- lub pooperacyjnie, szczególnie przy guzach >5 cm lub o wysokim stopniu złośliwości, poprawia kontrolę miejscową i przeżycie wolne od progresji (PFS). Chemioterapia, głównie schematy oparte na doksorubicynie i ifosfamidzie, jest stosowana w leczeniu nieoperacyjnym lub przerzutowym, jednak mediana PFS wynosi jedynie 3,9 miesiąca (95% CI 2,5-5,4), a skuteczność terapii systemowych pozostaje ograniczona. Leczenie multimodalne łączące chirurgię, radioterapię i chemioterapię jest standardem, choć rokowanie pozostaje niekorzystne, zwłaszcza przy obecności NF1, dużych guzach (>5 cm) i lokalizacji na tułowiu.
amputacja, chemioterapia paliatywna, chirurgia paliatywna, choroba przerzutowa, doksorubicyna, etopozyd, ifosfamid, immunoterapia, inhibitor BET, inhibitor EGFR, inhibitor MEK, inhibitor TYK2, ipilimumab, leczenie skojarzone, margines chirurgiczny, margines zdrowych tkanek, nawrót choroby, nawrót miejscowy, neurofibromatoza typu 1, niwolumab, objętość guza, operacja oszczędzająca kończynę, opieka paliatywna, przeciwciało monoklonalne, przeżycie wolne od progresji, radiochirurgia gamma knife, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia paliatywna, radioterapia pooperacyjna, radioterapia przedoperacyjna, rehabilitacja pooperacyjna, terapia celowana, uszkodzenie nerwu, złośliwy nowotwór osłonek nerwowych obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma nabłonkowate – Objawy
Sarcoma nabłonkowate to rzadki, agresywny mięsak tkanek miękkich, charakteryzujący się nabłonkowym i mezenchymalnym różnicowaniem, najczęściej występujący u młodych dorosłych. Typ dystalny lokalizuje się głównie w kończynach górnych (dłonie, przedramiona), manifestując się bezbolesnymi, powoli rosnącymi guzkami, natomiast rzadszy typ proksymalny dotyczy głębokich tkanek tułowia i miednicy, cechując się gorszym rokowaniem. Wczesne objawy obejmują bezbolesne guzki, obrzęk, owrzodzenia skóry, a w zaawansowanych stadiach pojawiają się ból, ograniczenie ruchomości, objawy ogólnoustrojowe (np. utrata masy ciała, gorączka) oraz zaburzenia neurologiczne wynikające z zajęcia nerwów obwodowych. Wskaźnik nawrotów miejscowych wynosi 40-60%, z medianą czasu do nawrotu 1-2 lata, a ryzyko nawrotu po 5 latach sięga 70%. Typ proksymalny cechuje się wyższą agresywnością, częstszymi nawrotami i przerzutami, co przekłada się na gorsze rokowanie.
amputacja, drętwienie palców, inwazja naczyniowa, limfadenopatia, martwica, mózg, nawrót miejscowy, nerw obwodowy, obrzęk, opóźnienie diagnostyczne, owrzodzenie, płuco, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut in-transit, przerzut odległy, rwa kulszowa, sarcoma nabłonkowate, splot ramienny, tkanka miękka, zaczerwienienie, zespół cieśni nadgarstka, zespół rowka nerwu łokciowego - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak – Epidemiologia
Mięsaki, rzadkie nowotwory złośliwe pochodzenia mezenchymalnego, stanowią ponad 20% litych nowotworów u dzieci i mniej niż 1% u dorosłych, z dominacją mięsaków tkanek miękkich (około 90%) i około 10% nowotworów kości. W USA prognozuje się na 2025 rok 13 520 nowych przypadków mięsaków tkanek miękkich oraz 5 420 zgonów, przy zachorowalności 3,5/100 000 rocznie (dane SEER 2018-2022). Mięsaki częściej diagnozuje się u mężczyzn, a około 50% mięsaków kości i 20% mięsaków tkanek miękkich dotyczy osób poniżej 35. roku życia. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na promieniowanie jonizujące, infekcję HIV (mięsak Kaposiego), predyspozycje genetyczne, a także czynniki zawodowe, takie jak praca ogrodnika (OR 4,1) czy kowala (OR 2,14). Po leczeniu istotny jest długoterminowy nadzór, szczególnie w pierwszych latach, z zaleceniem obserwacji trwającej co najmniej 10 lat, uwzględniającej badania fizykalne, obrazowanie płuc (RTG lub TK) oraz MRI w celu wykrywania nawrotów miejscowych i przerzutów, które najczęściej dotyczą płuc (mediana czasu do przerzutów 11 miesięcy). Nadzór MRI wykazuje wysoką skuteczność w wykrywaniu nawrotów miejscowych (53%), jednak jego rutynowe stosowanie powinno być indywidualizowane.
badanie kliniczno-kontrolne, biomarker, chemioterapia, choroba przerzutowa, ctDNA, epidemiologia molekularna, kostniakomięsak, mięsak Ewinga, mięsak Kaposiego, mięsak maziówkowy, mięsak tkanek miękkich, MRI, naczyniakomięsak, nawrót choroby, nawrót miejscowy, nowotwór złośliwy kości, obrazowanie klatki piersiowej, promieniowanie jonizujące, przerzut do płuc, przerzut pozapłucny, radioterapia, tkanka mezenchymalna, tomografia komputerowa, tumorogeneza - Leksykon chorób i schorzeń
Miksyfibrosarkom – Diagnostyka i diagnoza
Miksyfibrosarkom (MFS) to częsty mięsak tkanek miękkich u dorosłych, zwłaszcza osób starszych, z predylekcją do kończyn i wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych. Diagnostyka MFS jest wyzwaniem ze względu na brak specyficznych markerów immunohistochemicznych oraz histologiczną heterogenność guza. Kluczową rolę odgrywa rezonans magnetyczny (MRI), który umożliwia ocenę zaawansowania i zasięgu guza, wykazując charakterystyczny objaw ogona (tail sign) oraz zmiany o niskiej/pośredniej intensywności sygnału w T1 i wysokiej w T2. Diagnostyka histopatologiczna wymaga biopsji gruboigłowej lub otwartej, barwień immunohistochemicznych (pozytywność dla wimentyny, czasem aktyny mięśni gładkich i CD34) oraz badań molekularnych w celu wykluczenia innych mięsaków, np. tłuszczakomięsaka śluzowatego z translokacją t(12;16)(q13;p11). MFS charakteryzuje się złożonym kariotypem bez specyficznych aberracji chromosomowych, a rozpoznanie opiera się na cechach cytomorfologicznych, takich jak podścielisko śluzowate, atypia jądrowa, pseudolipoblasty i charakterystyczne naczynia krwionośne o zakrzywionym przebiegu.
badanie ultrasonograficzne, biopsja gruboigłowa, marker immunohistochemiczny, mięsak tkanki miękkiej, miksyfibrosarkom, mutacja TP53, nawrót miejscowy, nerwiak osłonkowy, nerwiakowłókniak, objaw ogona, obraz T2-zależny, PET-CT, przerzut do płuc, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie nowej generacji, tłuszczakomięsak śluzowaty, tomografia komputerowa, translokacja t(12;16), wimentyna, złośliwy włóknisty histiocytoma - Leksykon chorób i schorzeń
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny – Objawy
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny (UPS) to agresywny nowotwór tkanek miękkich, najczęściej lokalizujący się w kończynach (55%) i tułowiu (35%), charakteryzujący się szybkim wzrostem guzów o średniej wielkości 8,8 ± 6,6 cm w chwili diagnozy. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji guza i obejmują rosnące, twarde zgrubienie, ból, obrzęk, ograniczenie ruchomości oraz objawy ogólnoustrojowe takie jak gorączka nowotworowa (w 3,83% przypadków). Przerzuty odległe występują u 7,8% pacjentów, najczęściej do płuc, a nawroty miejscowe u 14,1%. Czynniki zwiększające ryzyko nawrotów to guzy >5 cm, naciekanie poza tkankę tłuszczową oraz zaawansowane stadium wg AJCC, natomiast przerzuty częściej występują przy guzach 2-5 cm z naciekaniem naczyń limfatycznych lub krwionośnych.
badanie retrospektywne, blok przedsionkowo-komorowy, czynnik prognostyczny, klasyfikacja AJCC, krwioplucie, martwica guza, mediana przeżycia, migotanie przedsionków, naciekanie naczyń limfatycznych, nawrót choroby, nawrót miejscowy, niewydolność serca, niezróżnicowany mięsak pleomorficzny, nowotwór złośliwy tkanek miękkich, obrzęk brzucha, przerzut do płuc, przerzut odległy, radioterapia, retinoblastoma, rozsiew nowotworu, stopień zaawansowania guza, tachykardia komorowa, wskaźnik przeżycia, wysięk osierdziowy, zatorowość, zdjęcie rentgenowskie, zespół paraneoplastyczny, złamanie patologiczne, złe samopoczucie - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory nerwów obwodowych – Epidemiologia
Nowotwory nerwów obwodowych (PNSTs) obejmują heterogenną grupę schorzeń, wśród których najczęściej występują nerwiaki (schwannoma) i nerwiakowłókniaki (neurofibroma). Nerwiaki, łagodne guzy komórek Schwanna, pojawiają się głównie u osób w wieku 40-60 lat, często jako pojedyncze zmiany, związaną z ekspozycją na promieniowanie. Nerwiakowłókniaki stanowią 5,3% łagodnych nowotworów tkanek miękkich, z dominującą lokalizacją w skórze i równym rozkładem płci, 90% przypadków jest sporadycznych, a 10% związanych z nerwiakowłókniakowatością typu 1 (NF1). Złośliwe nowotwory osłonek nerwów obwodowych (MPNSTs) to agresywne mięsakowe guzy, stanowiące 5-10% mięsaków tkanek miękkich, z roczną zapadalnością 1,46 na 1 000 000 osób, szczególnie częste u pacjentów z NF1 (ryzyko życiowe 8-13%) oraz po radioterapii (10% przypadków). Epidemiologicznie MPNSTs dominują u osób w wieku 20-50 lat, bez preferencji płciowej, a 10-20% diagnoz dotyczy dzieci. Pięcioletni wskaźnik przeżycia w MPNSTs wynosi 30-60%, z gorszym rokowaniem u pacjentów z NF1, dużymi guzami i lokalizacją na tułowiu.
chemioterapia paliatywna, drugi pierwotny nowotwór, gruczolakowatość wewnątrzwydzielnicza, komórka Schwanna, korzeń nerwowy, mięsak prążkowanokomórkowy, mięsak tkanek miękkich, nawrót miejscowy, nerwiak, nerwiak nerwu przedsionkowego, nerwiak rdzeniowy, nerwiakowłókniak, nerwiakowłókniak podskórny, nerwiakowłókniak splotowaty, nerwiakowłókniakowatość, nerwiakowłókniakowatość typu 1, nerwiakowłókniakowatość typu 2, nowotwór nerwu obwodowego, schwannomatoza, stopień histologiczny, szlak RAS, wtórny nowotwór złośliwy, zespół Carneya, złośliwa transformacja, złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy desmoidowe – Objawy
Guzy desmoidowe, znane również jako agresywna fibromatoza, to rzadkie, miejscowo agresywne nowotwory tkanki miękkiej wywodzące się z fibroblastów. Mimo braku zdolności do przerzutów, charakteryzują się naciekowym wzrostem, co może prowadzić do znacznych powikłań klinicznych, w tym ucisku na narządy i struktury sąsiadujące. Najczęściej lokalizują się w jamie brzusznej, kończynach i ścianie brzucha, a ich występowanie jest najczęstsze u osób w wieku 35-40 lat, z przewagą kobiet. Objawy zależą od lokalizacji i rozmiaru guza, obejmując ból (obecny u 63% pacjentów), ograniczenie funkcji, obrzęk, zmęczenie oraz objawy miejscowe, takie jak niedrożność jelit, duszność czy deficyty neurologiczne. Przebieg kliniczny jest zmienny – od spontanicznej regresji (20-28%) i stabilizacji (32-60%) do progresji (20-40%), a ryzyko nawrotów po resekcji chirurgicznej wynosi od 24% do 77%, nawet przy czystych marginesach. Ból jest istotnym wskaźnikiem prognostycznym i znacząco wpływa na jakość życia, prowadząc do zaburzeń snu, lęku i depresji.
agresywna fibromatoza, deficyt neurologiczny, dysfagia, dysmorfofobia, fibroblast, guz desmoidowy, jama brzuszna, malaise, nawrót miejscowy, niedrożność jelit, nowotwór tkanki miękkiej, obraz T1-zależny, obraz T2-zależny, perforacja jelit, resekcja chirurgiczna, rezonans magnetyczny, sepsa, spontaniczna regresja, tomografia komputerowa, ucisk dróg oddechowych, ucisk naczyń krwionośnych, wodonercze, zaburzenie funkcjonalne, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Mięsaki tkanek miękkich to rzadkie, złośliwe nowotwory mezenchymalne, których rokowanie zależy od wielu czynników prognostycznych i predykcyjnych. Kluczowe czynniki wpływające na przeżycie obejmują wielkość guza (≤5 cm vs >5 cm), stopień złośliwości histologicznej (G1 vs G3), lokalizację anatomiczną (powierzchowne guzy kończyn i tułowia mają lepsze rokowanie), głębokość naciekania, status marginesów chirurgicznych (ujemne marginesy R0 poprawiają przeżycie: 5-letnie przeżycie 46,7% vs 35,5% przy marginesach dodatnich), obecność przerzutów (5-letnie przeżycie z przerzutami ~17%), wiek pacjenta (<50 lat korzystniejsze) oraz mutacje genu TP53, które wiążą się z krótszym czasem przeżycia wolnego od choroby (DFS: 16 miesięcy dla WT vs 10 miesięcy dla mutacji, p=0,028). Kompleksowe leczenie obejmuje chirurgię, radioterapię i chemioterapię, a wskaźnik 5-letniego przeżycia względnego dla mięsaków tkanek miękkich wynosi około 65%.
chemioterapia, czas przeżycia wolny od choroby, czynnik predykcyjny, czynnik prognostyczny, disulfidptoza, dodatni margines, mięsak, mięsak gładkokomórkowy, mięsak maziówkowy, mięsak nabłonkowaty, mięsak tkanek miękkich, mutacja genu TP53, nawrót miejscowy, niezróżnicowany mięsak pleomorficzny, nomogram, nowotwór mezenchymalny, programowana śmierć komórki, przerzut odległy, resekcja chirurgiczna, resekcyjność guza, stopień złośliwości histologicznej, terapia systemowa, tłuszczakomięsak, ujemny margines, włókniakomięsak niemowlęcy, wskaźnik przeżycia całkowitego, współczynnik ryzyka, złośliwy guz osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Miksyfibrosarkom – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Miksyfibrosarkom (MFS) to rzadki, agresywny mięsak tkanek miękkich, najczęściej lokalizujący się w kończynach u pacjentów w wieku 50-70 lat, z przewagą mężczyzn. Charakteryzuje się wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych – do 50% w ciągu 5 lat od leczenia. Podstawą terapii jest chirurgiczne usunięcie guza z szerokim marginesem (zalecane 2 cm marginesu tkanki miękkiej oraz resekcja obszaru o zwiększonym sygnale w obrazach T2-zależnych MRI), co znacząco wpływa na przeżycie wolne od nawrotu (60,2% przy czystych marginesach vs. 31,1% przy mikroskopowym nacieku). Leczenie wielodyscyplinarne obejmuje onkologów medycznych, chirurgów onkologicznych, radioterapeutów, chirurgów plastycznych oraz specjalistyczny personel pielęgniarski i rehabilitacyjny. Radioterapia, stosowana neoadjuwantowo lub adjuwantowo, jest rekomendowana szczególnie w guzach >5 cm lub z naciekiem głębokim, choć jej wpływ na kontrolę miejscową pozostaje niejednoznaczny. Chemioterapia, oparta na antracyklinach i ifosfamidzie w I linii oraz gemcytabinie i paklitakselu w II linii, ma ograniczoną i kontrowersyjną rolę, głównie w leczeniu przerzutowym i neoadjuwantowym, bez jednoznacznego wpływu na całkowite przeżycie.
antracyklina, badanie obrazowe, bewacyzumab, chirurg onkologiczny, chirurg plastyczny, choroba przerzutowa, gemcytabina, hamowanie angiogenezy, ifosfamid, immunoterapia, inhibitor angiogenezy, leczenie neoadjuwantowe, leczenie paliatywne, margines chirurgiczny, martwica koagulacyjna, mięsak tkanek miękkich, miksyfibrosarkom, naczynie krwionośne, nawrót miejscowy, niwolumab, nowotwór, obrzęk, onkolog medyczny, paklitaksel, podejście multidyscyplinarne, przeżycie wolne od nawrotu, radioterapeuta, radioterapia adjuwantowa, radioterapia neoadjuwantowa, rozprzestrzenianie nowotworu, stopień złośliwości, terapia celowana, wzorzec wzrostu, zabieg rekonstrukcyjny, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak z komórek merkla – Objawy
Rak z komórek Merkla (MCC) to rzadki, ale wysoce agresywny nowotwór skóry, rozwijający się z komórek Merkla w naskórku. Charakteryzuje się szybkim wzrostem, wczesnym zajęciem regionalnych węzłów chłonnych (30-37% przypadków przy diagnozie) oraz wysokim ryzykiem przerzutów odległych (6-12%), najczęściej do płuc, wątroby, kości i mózgu. Typowy guz MCC to twardy, kopułowaty, lśniący lub perłowy guzek o średnicy około 1,7 cm, zabarwiony na różowo, czerwono lub fioletowo, zwykle bezbolesny i szybko rosnący. Diagnostyka kliniczna opiera się m.in. na kryteriach AEIOU (Asymptomatic, Expanding rapidly, Immunosuppressed, Older than 50 years, UV-exposed site), z których co najmniej trzy cechy występują u 90% pacjentów. Lokalizacje predylekcyjne to obszary eksponowane na UV, zwłaszcza twarz, głowa, szyja i kończyny górne, z różnicami w zależności od fototypu skóry i wieku pacjenta.
biopsja węzła wartowniczego, czerniak, inwazja tkanek, komórka Merkla, naskórek, nawrót miejscowy, nawrót odległy, nawrót regionalny, nowotwór skóry, obniżona odporność, PET-CT, promieniowanie UV, przerzut, przerzut do mózgu, przerzut do płuc, przerzut do wątroby, przerzut do węzła chłonnego, przerzut odległy, rak kolczystokomórkowy, rak z komórek Merkla, tkanka tłuszczowa podskórna, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, wirus polioma komórek Merkla, złamanie kości - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołów łojowych – Epidemiologia
Rak łojowy (sebaceous carcinoma, SC) to rzadki, ale agresywny nowotwór gruczołów łojowych, najczęściej lokalizujący się w obrębie głowy i szyi, zwłaszcza powiek (~75% przypadków). Częstość występowania w USA wynosi 2,4 przypadków na milion osób (około 800 rocznie), z wyższą zapadalnością u mężczyzn (3,5/milion) niż u kobiet (1,7/milion) oraz u osób powyżej 80 roku życia (22,7/milion). Rak łojowy wykazuje zróżnicowanie geograficzne i rasowe, z wyższą częstością w populacjach azjatyckich i hinduskich oraz u osób rasy białej. Immunosupresja (np. u biorców przeszczepów narządów, pacjentów z AIDS) zwiększa ryzyko zachorowania nawet 25-krotnie (SIR 24,8; 95% CI 20,2-30,1). Charakterystyczne jest opóźnienie diagnozy (średnio do 13 lat), co negatywnie wpływa na rokowanie (śmiertelność wzrasta z 14% do 38% przy opóźnieniu >6 miesięcy). Związek z zespołem Muira-Torre’a/Lyncha (18,8-33,3% przypadków) podkreśla konieczność badań przesiewowych immunohistochemicznych białek MMR, które wykazują niedobór u 32% badanych guzów.
badanie immunohistochemiczne, chemoprewencja, gradówka, gruczoł łojowy, immunoterapia, lek immunosupresyjny, mutacja genu, nawrót miejscowy, nawrót nowotworu, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór przerzutowy, nowotwór złośliwy, promieniowanie ultrafioletowe, przerzut odległy, przeszczep narządu, rak jelita grubego, rak kolczystokomórkowy, rak łojowy, rak podstawnokomórkowy, resekcja guza, rogowiak kolczystokomórkowy, układ pokarmowy, węzeł chłonny, zapalenie powiek, zapalenie spojówek, zespół Lyncha, zespół Muira-Torre’a, zespół nabytego niedoboru odporności - Leksykon chorób i schorzeń
Miksyfibrosarkom – Epidemiologia
Miksyfibrosarkom (MFS) to rzadki, złośliwy nowotwór tkanek miękkich, stanowiący 5-10% wszystkich mięsaków tkanek miękkich, o częstości występowania około 0,1/100 000/rok. Choroba dotyka głównie osoby starsze, ze średnim wiekiem diagnozy 62 lata, z przewagą mężczyzn. Lokalizuje się przede wszystkim w kończynach (77%), rzadziej w tułowiu, przestrzeni zaotrzewnowej, śródpiersiu oraz głowie i szyi. MFS cechuje się stosunkowo dobrym rokowaniem z 5-letnim wskaźnikiem przeżycia w zakresie 60-84,3%, jednak z wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych (16-61%) oraz przerzutów odległych (15-38%), najczęściej do płuc. Czynniki prognostyczne negatywnie wpływające na przeżycie to m.in. starszy wiek (HR=7,94), wielkość guza >5 cm, głęboka lokalizacja, naciekanie poza kompartment, lokalizacja osiowa, wyższy stopień histologiczny, zaawansowane stadium choroby, obecność przerzutów przy diagnozie oraz margines chirurgiczny. Ekspresja CD44 może służyć do oceny ryzyka przerzutów.
badanie obrazowe, baza danych SEER, czynnik prognostyczny, konsylium onkologiczne, leczenie systemowe, margines chirurgiczny, mediana przeżycia, mięsak tkanek miękkich, miksyfibrosarkom, nawrót miejscowy, nowotwór złośliwy tkanek miękkich, płuco, przerzut odległy, przestrzeń zaotrzewnowa, resekcja chirurgiczna, skóra właściwa, system prognostyczny, tkanka miękka, tkanka podskórna, węzeł chłonny, wielokrotny nawrót, wskaźnik przeżycia 5-letniego, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak mięśniakomięśniowy – Objawy
Rak mięśniakomięśniowy (rhabdomyosarcoma, RMS) to złośliwy nowotwór tkanek miękkich wywodzący się z komórek mięśni szkieletowych, najczęściej diagnozowany u dzieci i młodzieży. RMS może lokalizować się w różnych obszarach ciała, z dominującymi lokalizacjami w obrębie głowy i szyi, układu moczowo-płciowego, kończyn, tułowia oraz jamy brzusznej. Wyróżnia się podtypy histologiczne, z których podtyp embrionalny (ERMS) cechuje się lepszym rokowaniem (5-letnie przeżycie 67%) w porównaniu do bardziej agresywnego podtypu pęcherzykowego (ARMS, 5-letnie przeżycie 49%). RMS charakteryzuje się szybkim wzrostem i wczesnym tworzeniem przerzutów, najczęściej do płuc, węzłów chłonnych, szpiku kostnego i kości. Objawy kliniczne są zróżnicowane i zależą od lokalizacji guza, obejmując m.in. bezbolesny guz, ból, obrzęk, krwawienia, zaburzenia funkcji narządów oraz objawy ogólnoustrojowe w przypadku zaawansowanej choroby.
amplifikacja CDK4, badanie obrazowe, choroba przerzutowa, ctDNA, cytopenia, delecja BAP1, delecja CDKN2A/B, dysfagia, guz nowotworowy, krwiomocz, nawrót miejscowy, nowotwór tkanek miękkich, płynna biopsja, podtyp pęcherzykowy, przerzut, ptoza, rak mięśniakomięśniowy, rezonans magnetyczny, rhabdomyosarcoma, szpik kostny, tomografia komputerowa, wytrzeszcz gałki ocznej, zmiana genetyczna, żółtaczka