choroba Olliera
Choroba Olliera, znana również jako enchondromatoza, to rzadkie, niedziedziczne schorzenie charakteryzujące się występowaniem mnogich enchondromów – łagodnych guzów chrzęstnych rozwijających się wewnątrz kości. Zmiany najczęściej lokalizują się w kościach długich kończyn, szczególnie w pobliżu przynasad, choć mogą również występować w kościach płaskich.
Choroba zwykle manifestuje się w pierwszej dekadzie życia, powodując asymetryczne zniekształcenia kości, zaburzenia wzrostu i skrócenie kończyn. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (RTG, MRI, CT), które uwidaczniają charakterystyczne zwapnienia wewnątrz kości. Histopatologicznie stwierdza się obecność wysp chrząstki hialinowej w obrębie jamy szpikowej.
U pacjentów z chorobą Olliera istnieje zwiększone ryzyko transformacji złośliwej enchondromów do chrzęstniakomięsaka (chondrosarcoma), szacowane na około 20-30%. Szczególnej obserwacji wymagają zmiany wykazujące szybki wzrost lub powodujące nasilony ból. Choroba Olliera w połączeniu z naczyniakami tkanek miękkich określana jest jako zespół Maffucciego.
Leczenie ma głównie charakter objawowy i chirurgiczny, obejmując korekcję deformacji kostnych, wydłużanie kończyn oraz usuwanie zmian powodujących dolegliwości bólowe lub zagrażających złamaniem patologicznym. Pacjenci wymagają długoterminowej obserwacji ze względu na ryzyko transformacji złośliwej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Chondrosarcoma – Patofizjologia i mechanizm
Chrzęstniakomięsak (CS) to złośliwy nowotwór kości, stanowiący około 20% pierwotnych mięsaków kostnych, najczęściej lokalizujący się w miednicy i kościach długich. Wyróżnia się chrzęstniakomięsaki pierwotne i wtórne, z których większość (90%) to konwencjonalne formy u osób powyżej 40. roku życia. Patogeneza obejmuje liczne zmiany genetyczne, m.in. mutacje IDH1/2 (50-58%), TP53 (20-50%), amplifikacje c-myc, CDK4, MDM2 oraz charakterystyczne fuzje genów w podtypach mezenchymalnym (HEY1-NCOA2) i pozaszkieletowym śluzowatym (t(9;22)(q22;q12)). Mutacje IDH prowadzą do akumulacji onkometabolitu D-2-hydroksyglutaranu, który powoduje hipermetylację DNA i sprzyja transformacji nowotworowej. Kluczowe szlaki sygnałowe zaangażowane w rozwój CS to Hedgehog, PI3K/mTOR, YAP oraz mechanizmy odpowiedzi na stres retikulum endoplazmatycznego, które wpływają na proliferację, inwazję i przeżycie komórek nowotworowych. Mikrootoczenie guza, w tym hipoksja i polaryzacja makrofagów do fenotypu M2, wspiera progresję i przerzuty.
białko BCL2, choroba Olliera, choroba Pageta, chrzęstniakomięsak, chrzęstniakomięsak mezenchymalny, chrzęstniakomięsak odróżnicowany, dehydrogenaza izocytrynianowa, dysplazja nasadowa, macierz zewnątrzkomórkowa, mutacja IDH, mutacja TP53, nieprawidłowość chromosomowa, stres retikulum endoplazmatycznego, szlak Hedgehog, szlak PD-1/PD-L1, szlak PI3K-mTOR, szlak Wnt/β-katenina, zespół Maffucciego, złośliwy guz kości, zmiana genetyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Chondrosarcoma – Zapobieganie i profilaktyka
Chondrosarcoma to rzadki, złośliwy nowotwór tkanki chrzęstnej, dla którego nie opracowano skutecznych metod pierwotnej profilaktyki z powodu nieznanej etiologii i braku modyfikowalnych czynników ryzyka. Kluczowe znaczenie ma wczesne wykrycie i monitorowanie łagodnych zmian kostnych, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami genetycznymi (np. dziedziczne mnogie wyrośla chrzęstno-kostne, choroba Olliera) lub po wcześniejszej radioterapii. Regularne badania kontrolne oraz konsultacje genetyczne u osób z rodzinnym występowaniem chondrosarcoma są rekomendowane w celu oceny ryzyka i wdrożenia odpowiedniego nadzoru. Pomimo braku specyficznych testów przesiewowych, monitorowanie pacjentów z czynnikami ryzyka przez interdyscyplinarny zespół specjalistów może przyczynić się do wczesnego rozpoznania i poprawy rokowania.
badania genetyczne, badania kontrolne, badania obrazowe, całkowite przeżycie, chondrosarcoma, choroba Olliera, choroba przerzutowa, czynniki ryzyka, ekspozycja na promieniowanie, enchondromatoza, konsultacja genetyczna, leczenie chirurgiczne, łyżeczkowanie, margines chirurgiczny, nawrót miejscowy, poradnictwo genetyczne, predyspozycje genetyczne, profilaktyka pierwotna, przerzuty nowotworowe, przeżycie wolne od nawrotu, radioterapia, schorzenia dziedziczne, stopień złośliwości guza, tkanka chrzęstna, wyrośla chrzęstno-kostne, zmiany kostne - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniakomłoniak – Etiologia i przyczyny
Naczyniakomłoniak (angiosarcoma) to rzadki, wysoce złośliwy mięsak tkanek miękkich, wywodzący się z komórek endotelialnych naczyń krwionośnych lub limfatycznych, stanowiący 1-2% wszystkich mięsaków. Etiologia jest w większości przypadków nieznana, jednak kluczową rolę odgrywają mutacje genetyczne, takie jak utrata funkcji genu p53, nadekspresja MDM2, VEGF, amplifikacje MYC oraz zaburzenia szlaku PIK3CA/AKT/mTOR. Do istotnych czynników ryzyka należą wcześniejsza ekspozycja na promieniowanie jonizujące (zwykle 5-10 lat po radioterapii), przewlekły obrzęk limfatyczny (np. zespół Stewart-Treves), narażenie na toksyczne substancje chemiczne (chlorek winylu, arsen, dwutlenek toru, sterydy anaboliczne) oraz dziedziczne zespoły genetyczne (np. nerwiakowłókniakowatość typu 1, zespół Maffucciego). W patogenezie istotne są także czynniki immunologiczne i środowiskowe, takie jak immunosupresja, promieniowanie UV, ciała obce czy przewlekłe zapalenie.
amplifikacja genu MYC, angiogeneza, chlorek winylu, choroba Olliera, choroba von Hippel-Lindaua, dwutlenek toru, gen p53, immunosupresja, martwica, mięsak tkanek miękkich, mutacja genu BRCA1, mutacja genu naprawy DNA, naczyniakomłoniak, naczyniakomłoniak skóry, naczyniakomłoniak wątroby, nadekspresja VEGF, nerwiakowłókniakowatość typu 1, obrzęk limfatyczny, promieniowanie jonizujące, promieniowanie ultrafioletowe, przewlekłe zapalenie, siatkówczak obustronny, śmierć komórkowa, steroid anaboliczny, zakrzepica żyły wrotnej, zespół genetyczny, zespół Maffucciego - Leksykon chorób i schorzeń
Rak kości – Epidemiologia
Rak kości stanowi około 0,2% wszystkich nowotworów złośliwych, z zachorowalnością na poziomie około 0,9/100 000 osób rocznie według danych SEER. W 2025 roku w USA przewiduje się 3770 nowych przypadków i 2190 zgonów, ze współczynnikiem śmiertelności około 0,5/100 000 rocznie. Epidemiologia wykazuje dwumodalny rozkład wiekowy zachorowań, z pierwszym szczytem w wieku 10-14 lat (szczególnie osteosarcoma) i drugim po 60. roku życia (często związanym z chorobą Pageta). Rak kości jest nieco częstszy u mężczyzn (stosunek 1,22:1) i wykazuje różnice etniczne w zachorowalności, np. wyższe wskaźniki osteosarcoma u osób rasy czarnej i Latynosów, a mięsak Ewinga u rasy białej. Pięcioletni wskaźnik przeżywalności dla wszystkich nowotworów kości wynosi około 67,9%, z różnicami w zależności od typu histologicznego: osteosarcoma 58-68%, chondrosarcoma 71-81%, mięsak Ewinga 43-70%. Czynniki złego rokowania to m.in. starszy wiek, płeć męska, lokalizacja guza w kościach miednicy i kręgosłupa oraz obecność przerzutów, które obniżają przeżywalność do 20-30%.
biopsja kości, chondrosarcoma, chordoma, choroba Olliera, choroba Pageta, choroba przerzutowa, chrzęstniakomięsak, dysplazja włóknista, dziedziczny retinoblastoma, guz kości, kość piszczelowa, kość ramieniowa, kość udowa, krążąca komórka nowotworowa, lek alkilujący, mediana wieku, mięsak Ewinga, mięsak kości, morfologia krwi, mutacja TP53, nowotwór złośliwy, osteosarcoma, PET-CT, płytka wzrostu, przerzut do płuc, przeżywalność, radioterapia, rak kości, struniak, tomografia komputerowa, wskaźnik standaryzowany, zespół Li-Fraumeni, zespół Maffucciego - Leksykon chorób i schorzeń
Chondrosarcoma – Etiologia i przyczyny
Chondrosarcoma stanowi drugi co do częstości pierwotny złośliwy nowotwór kości u dorosłych, rozwijający się głównie w tkance chrzęstnej. Patogeneza tego guza wiąże się z mutacjami genów IDH1 i IDH2, obecnymi w 50-70% przypadków, które prowadzą do produkcji 2-hydroksyglutaranu zaburzającego procesy epigenetyczne i proliferację komórek chrzęstnych. Dodatkowo, amplifikacja protoonkogenu c-myc oraz czynników transkrypcyjnych AP-1 (fos/jun) sprzyja niekontrolowanemu wzrostowi i hamowaniu apoptozy. Charakterystyczne są również aberracje chromosomalne w rejonach 9p21, 10, 13q14 i 17p13, dotyczące genów supresorowych. Chondrosarcoma może powstawać de novo lub wtórnie na podłożu łagodnych guzów chrzęstnych, takich jak enchondroma i osteochondroma, z ryzykiem transformacji złośliwej odpowiednio do 1% i 5-10% w przypadku mnogich zmian.
2-hydroksyglutaran, apoptoza, chondrosarcoma, choroba Olliera, choroba Pageta, czynnik transkrypcyjny, enchondroma, enchondromatoza, gen supresorowy nowotworu, mutacja DNA, naczyniak, nieprawidłowość chromosomalna, niestabilność genetyczna, nowotwór kości, odróżnicowany chondrosarcoma, osteochondroma, predyspozycja genetyczna, promieniowanie jonizujące, radioterapia, terapia celowana, tkanka chrzęstna, transformacja złośliwa, wyrośla chrzęstno-kostne, zespół Li-Fraumeni, zespół Maffucciego - Leksykon chorób i schorzeń
Chordoma – Epidemiologia
Chordoma to rzadki, złośliwy nowotwór kości wywodzący się z pozostałości struny grzbietowej, o częstości występowania 0,18-0,84/milion rocznie, z medianą wieku diagnozy około 58,5 lat i przewagą mężczyzn (stosunek 1,5-2:1). Lokalizuje się głównie w kości krzyżowej (29-50%), podstawie czaszki (32-38%) oraz ruchomym kręgosłupie (15-33%), z różnicami geograficznymi i etnicznymi. U dzieci guzy są większe (41,4 ± 15,7 mm vs 34,1 ± 15,8 mm u dorosłych; p < 0,01) i częściej zlokalizowane w podstawie czaszki. Czynniki ryzyka obejmują wiek, płeć męską, predyspozycje genetyczne (duplikacja genu T/TBXT) oraz rzadko występujące zespoły genetyczne. Choroba cechuje się powolnym wzrostem, wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych (>50%) i możliwością przerzutów (7,7-20%). Zalecany jest dożywotni nadzór obrazowy MRI, szczególnie intensywny w pierwszych 5 latach (co 6 miesięcy), a następnie coroczny przez kolejne 15 lat.
chordoma, choroba Olliera, COVID-19, czynnik transkrypcyjny brachyury, Escherichia coli, guz kręgosłupa, guz pierwotny, guz wewnątrzczaszkowy, kontrast gadolinowy, kość krzyżowa, marker molekularny, Mycobacterium marinum, nawrót miejscowy, nowotwór kości, ośrodkowy układ nerwowy, pierwotny nowotwór złośliwy kości, podstawa czaszki, połączenie czaszkowo-szyjne, przerzut odległy, przeżycie warunkowe, resekcja guza, rezonans magnetyczny, struna grzbietowa, stwardnienie guzowate, wirus SARS-CoV-2, wskaźnik przeżycia, zespół Maffucciego - Leksykon chorób i schorzeń
Rak kości – Etiologia i przyczyny
Rak kości (osteosarcoma) jest rzadkim, złośliwym nowotworem wywodzącym się z tkanki kostnej, którego etiologia pozostaje w większości przypadków nieznana. Zmiany genetyczne w komórkach kostnych, zarówno dziedziczne (np. zespół Li-Fraumeni z mutacją TP53, dziedziczne siatkówczaki z mutacją RB1), jak i nabyte, prowadzą do niekontrolowanego wzrostu komórek nowotworowych. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na wysokie dawki promieniowania jonizującego, szczególnie u dzieci poddanych całkowitemu napromieniowaniu ciała przed przeszczepem komórek macierzystych, oraz chemioterapię alkilującą. Ponadto, niektóre łagodne schorzenia kości, takie jak choroba Pageta, enchondroma, osteochondroma, dysplazja włóknista czy przewlekłe zapalenie kości, mogą zwiększać ryzyko rozwoju kostniakomięsaka lub chrzęstniakomięsaka, zwłaszcza u osób powyżej 50-60 roku życia.
chemioterapia, choroba Olliera, choroba Pageta kości, chrzęstniakomięsak, dysplazja włóknista, enchondroma, enchondromatoza, fluoryzacja wody, gen supresorowy TP53, komórka macierzysta raka, kostniakomięsak, lek alkilujący, mięsak Ewinga, mutacja genu, mutacja genu RB1, nowotwór złośliwy, osteoblast, promieniowanie jonizujące, przepuklina pępowinowa, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, przewlekłe zapalenie kości i szpiku, radioterapia, rak prostaty, siatkówczak dziedziczny, szpiczak, wielopierścieniowy węglowodór aromatyczny, wtórny rak kości, zespół Li-Fraumeni, zespół Rothmunda-Thomsona, zespół Wernera - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniakomłoniak – Patofizjologia i mechanizm
Naczyniakomięsak to rzadki, wysoce złośliwy mięsak tkanek miękkich wywodzący się z komórek śródbłonka naczyń krwionośnych lub limfatycznych, stanowiący około 1% wszystkich mięsaków. Charakteryzuje się szybkim wzrostem, wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych oraz wczesnym rozsiewem hematogennym. Najczęściej lokalizuje się w skórze, tkankach miękkich, wątrobie, piersi, śledzionie, kościach i sercu. Patogeneza obejmuje złożone zaburzenia molekularne, w tym mutacje genów KDR, TP53, PIK3CA (szczególnie w pierwotnym naczyniakomięsaku piersi), amplifikacje onkogenu MYC (zwłaszcza w naczyniakomięsakach po radioterapii i związanych z obrzękiem limfatycznym), mutacje PTPRB i PLCG1 oraz koamplifikację FLT4 w 25% wtórnych przypadków. Kluczowe szlaki sygnałowe to ANGPT-TIE, PI3K/AKT/PLCG1/PKC, RAS oraz IL-13/IL-13Rα2, a także nadekspresja VEGF i jego receptorów. Znaczącą rolę odgrywają także mikroRNA, zwłaszcza klaster miR-17-92 regulowany przez MYC. Czynniki ryzyka obejmują radioterapię (56,8% mięsaków po radioterapii piersi to naczyniakomięsaki), przewlekły obrzęk limfatyczny, ekspozycję na karcynogeny (chlorek winylu, dwutlenek toru, arsen, sterydy anaboliczne) oraz predyspozycje genetyczne (NF-1, zespół Maffucciego, xeroderma pigmentosum, mutacje POT1). Histopatologicznie wyróżnia się formy dobrze i słabo zróżnicowane, z dominującym wzorem litym i obecnością atypii, mitoz oraz martwicy, a wielkość guza ≥5 cm i wiek pacjenta są głównymi czynnikami prognostycznymi.
amplifikacja MYC, chlorek winylu, choroba Olliera, dwutlenek toru, inhibitor kinazy tyrozynowej, klaster miR-17-92, komórki śródbłonka, markery immunohistochemiczne, mięsak tkanki miękkiej, mikroRNA, mutacja PIK3CA, naczynia krwionośne, naczyniakomięsak, naczyniakomięsak piersi, nadekspresja VEGF, nerwiakowłókniakowatość typu 1, nowotwór tkanki miękkiej, obrzęk limfatyczny, radioterapia, rozsiew krwiopochodny, siatkówczak obustronny, szlak PI3K/AKT, xeroderma pigmentosum, zespół Klippela-Trenaunaya, zespół Maffucciego, zespół Stewarta-Trevesa - Leksykon chorób i schorzeń
Osteosarcoma – Etiologia i przyczyny
Osteosarcoma, najczęstszy pierwotny złośliwy nowotwór kości, stanowi około 20% wszystkich nowotworów kostnych. Etiologia tego nowotworu jest wieloczynnikowa i obejmuje zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe. Ryzyko zachorowania jest najwyższe u osób w wieku 10-30 lat, szczególnie podczas intensywnego wzrostu kości w okresie dojrzewania, z przewagą zachorowań u chłopców. Genetyczne predyspozycje obejmują mutacje w genach TP53 (65-90% przypadków), RB1 oraz CDKN2A, a także zespoły dziedziczne takie jak zespół Li-Fraumeni, Rothmunda-Thomsona, Blooma czy Wernera. Aberracje chromosomowe, takie jak zyskanie fragmentów chromosomów 1p, 1q, 6p, 8q, 17p oraz utrata 3q, 6q, 9, 10, 13, 17p i 18q, są powszechne. Czynniki środowiskowe zwiększające ryzyko to ekspozycja na promieniowanie jonizujące, stosowanie leków alkilujących oraz przewlekłe schorzenia kości, takie jak choroba Pageta, dysplazja włóknista czy przewlekłe zapalenie kości i szpiku. W około 85-90% przypadków przyczyna pozostaje nieznana, a urazy czy fluoryzacja wody nie wykazują istotnego wpływu na rozwój osteosarcoma.
aneuploidia, białko p53, białko Rb, choroba Olliera, choroba Pageta kości, chrzęstniakomięsak, dysplazja włóknista, enchondromatoza, hipermetylacja promotorów, kostniakomięsak, lek alkilujący, mezenchymalna komórka kościotwórcza, mutacja genu RB1, mutacja genu TP53, niestabilność genomowa, pierwotny nowotwór złośliwy kości, progeria dorosłych, promieniowanie jonizujące, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekłe zapalenie kości i szpiku, rearanżacja chromosomowa, rearanżacja genomowa, retinoblastoma dziedziczny, zespół Blooma, zespół Li-Fraumeni, zespół Rothmunda-Thomsona, zespół Wernera, zmiana DNA - Leksykon chorób i schorzeń
Glejak wielopostaciowy – Epidemiologia
Glejak wielopostaciowy (GBM) jest najczęstszym i najbardziej agresywnym pierwotnym nowotworem złośliwym mózgu u dorosłych, stanowiąc około 14,5% wszystkich guzów OUN i 48,6% złośliwych guzów OUN. Średni czas przeżycia wynosi około 15 miesięcy, a 5-letni wskaźnik przeżycia to zaledwie 5-6,9%. Roczna standaryzowana częstość występowania w USA wynosi 3,19/100 000, z wyższą zapadalnością u mężczyzn (3,97/100 000) niż u kobiet (2,53/100 000), a mediana wieku diagnozy to 64 lata. GBM lokalizuje się głównie w płatach czołowym, skroniowym i ciemieniowym, a czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na promieniowanie jonizujące, czynniki immunologiczne, polimorfizmy genetyczne oraz zespoły dziedziczne (np. zespół Turcota, Li-Fraumeni). Epidemiologia wykazuje różnice rasowe i etniczne, z najwyższą zapadalnością u białych nie-Latynosów (3,51/100 000) i najniższą u Azjatów (1,18/100 000).
badanie asocjacyjne całego genomu, choroba Olliera, glejak wielopostaciowy, guz nadnamiotowy, guz ośrodkowego układu nerwowego, immunoterapia, limfocyt T cytotoksyczny, lokalizacja nadnamiotowa, metylacja promotora MGMT, mutacja IDH, nadzór epidemiologiczny, nowotwór złośliwy mózgu, ocena geriatryczna, polimorfizm nukleotydowy, promieniowanie jonizujące, resekcja guza, temozolomid, wskaźnik zapadalności, zespół Li-Fraumeni, zespół Lyncha, zespół Maffucciego, zespół nowotworowy, zespół Turcota