stwardnienie guzowate
Stwardnienie guzowate (tuberous sclerosis complex, TSC) to rzadka, genetycznie uwarunkowana choroba wielonarządowa, charakteryzująca się tworzeniem łagodnych guzów (hamartoma) w różnych narządach, głównie w mózgu, skórze, nerkach, sercu, wątrobie i płucach. Schorzenie to jest spowodowane mutacjami w genach TSC1 (zlokalizowanym na chromosomie 9) lub TSC2 (na chromosomie 16), które kodują białka hamartynę i tuberynę.
Objawy stwardnienia guzowatego mogą być bardzo zróżnicowane, nawet u członków tej samej rodziny. Najczęstsze manifestacje neurologiczne obejmują padaczkę (występującą u 80-90% pacjentów), niepełnosprawność intelektualną, zaburzenia ze spektrum autyzmu oraz podwyściółkowe guzki okołokomorowe i guzy podwyściółkowe olbrzymiokomórkowe (SEGA). Zmiany skórne to m.in. charakterystyczne plamy hipomelanotyczne w kształcie liścia jesionu, włókniaki okołopaznokciowe, płaskie włókniaki twarzy oraz znamię łącznotkankowe (shagreen patch).
W diagnostyce stwardnienia guzowatego kluczowe znaczenie ma badanie obrazowe mózgu (MRI), ocena dermatologiczna, badania okulistyczne, obrazowanie nerek i serca. Rozpoznanie opiera się na kryteriach klinicznych (zrewidowanych w 2012 roku) lub badaniach genetycznych potwierdzających patogenną mutację w genach TSC1 lub TSC2. Opieka nad pacjentem wymaga podejścia wielospecjalistycznego i regularnych badań kontrolnych.
Leczenie stwardnienia guzowatego jest objawowe i zależy od narządów zajętych przez chorobę. W przypadku padaczki stosuje się leki przeciwpadaczkowe, a przy guzach mózgu – interwencję neurochirurgiczną lub inhibitory mTOR (everolimus, sirolimus). Te ostatnie wykazują również skuteczność w leczeniu naczyniakomięśniaków nerek, limfangioleiomiomatozy płuc oraz innych manifestacji choroby. Wczesne rozpoznanie i interwencja terapeutyczna mają kluczowe znaczenie dla poprawy rokowania i jakości życia pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sabril 500 mg
Wigabatryna (Sabril 500 mg, granulat do sporządzania roztworu doustnego) jest lekiem przeciwpadaczkowym stosowanym jako terapia dodana u pacjentów z napadami częściowymi opornymi na leczenie, zarówno bez wtórnego uogólnienia, jak i z wtórnym uogólnieniem. Lek powinien być wprowadzany po wyczerpaniu innych opcji terapeutycznych, gdy standardowa farmakoterapia jest nieskuteczna lub źle tolerowana. Ponadto, wigabatryna jest wskazana jako monoterapia u niemowląt z zespołem Westa, szczególnie w przypadkach związanych ze stwardnieniem guzowatym. Diagnostyka powinna obejmować badania obrazowe mózgu i EEG, a decyzja o leczeniu musi uwzględniać dokładną analizę przebiegu choroby oraz dotychczasowej farmakoterapii.
badanie obrazowe mózgu, encefalopatia padaczkowa, granulat do roztworu doustnego, hipsarytmia, infantile spasms, leczenie przeciwpadaczkowe, napady częściowe, napady częściowe oporne na leczenie, napady padaczkowe u niemowląt, napady zgięciowe, neurolog dziecięcy, opóźnienie rozwoju psychoruchowego, padaczka lekooporna, padaczka ogniskowa, padaczka wieku dziecięcego, stwardnienie guzowate, terapia adjuwantowa, wigabatryna, zapis EEG, zespół Westa - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tkanek miękkich – Epidemiologia
Mięsaki tkanek miękkich (MTM) to rzadkie, heterogeniczne nowotwory mezenchymalne, stanowiące mniej niż 1% wszystkich nowotworów złośliwych u dorosłych, z zachorowalnością na poziomie 1,8-5,0/100 000 osób rocznie. W USA prognozuje się na 2025 rok około 13 520 nowych przypadków i 5 420 zgonów, z wyższą zachorowalnością u mężczyzn (3,5/100 000) i szczytem zachorowań w wieku 80-84 lat. MTM obejmują ponad 50 podtypów histologicznych, z najczęstszymi: tłuszczakomięsakiem, mięśniakomięsakiem gładkokomórkowym, mięsakami maziówkowymi, niezróżnicowanym mięsakami pleomorficznymi i włókniakomięsakami. Lokalizacja guza wpływa na wzorce przerzutów – np. przerzuty do płuc dominują w większości MTM, natomiast guzy jamy brzusznej częściej dają przerzuty do wątroby i otrzewnej. Czynniki ryzyka obejmują wcześniejszą radioterapię, zespoły genetyczne (np. Li-Fraumeni, neurofibromatoza typu 1), narażenia zawodowe, przewlekły obrzęk limfatyczny oraz infekcje (HIV, HHV-8).
choroba miejscowo zaawansowana, choroba przerzutowa, margines chirurgiczny, mięsak kości, mięsak maziówkowy, mięsak tkanek miękkich, mięśniakomięsak gładkokomórkowy, napromieniowanie, nawrót miejscowy, neurofibromatoza typu 1, niezróżnicowany mięsak pleomorficzny, nowotwór mezenchymalny, nowotwór osłonek nerwów obwodowych, obrzęk limfatyczny, przerzut do płuc, przerzut do wątroby, przerzut odległy, przerzut pozapłucny, przestrzeń zaotrzewnowa, radioterapia, resekcja mięsaka, rezonans magnetyczny, rtg klatki piersiowej, stwardnienie guzowate, tłuszczakomięsak, tomografia komputerowa, wielodyscyplinarny zespół, włókniakomięsak, zespół Gardnera, zespół genetyczny, zespół Li-Fraumeni, zespół nabłoniaków znamionowych, zespół Wernera - Leksykon chorób i schorzeń
Astrocytoma – Patofizjologia i mechanizm
Astrocytoma to najczęstszy glejak mózgu, wywodzący się z astrocytów, z etiologią głównie związaną z ekspozycją na promieniowanie jonizujące. Patofizjologia obejmuje nieprawidłową proliferację astrocytów, inwazję miąższu mózgu oraz niedotlenienie tkanek, co prowadzi do wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego (ICP). Kluczowe mutacje molekularne dotyczą genów IDH1/2, TP53, ATRX, BRAF (w tym fuzji KIAA1549:BRAF i mutacji V600E), a także delecji CDKN2A/B, które wpływają na szlaki sygnałowe MAPK, PI3K/AKT/mTOR i RAS/RAF/MEK/ERK. Mutacje IDH1/2 są istotne prognostycznie, wiążąc się z lepszym przeżyciem, natomiast astrocytoma IDH-wildtype wykazuje gorsze rokowanie, podobne do glejaka wielopostaciowego. Metylacja promotora MGMT koreluje z lepszą odpowiedzią na chemioterapię temozolomidem (TMZ). Wysoka aktywność PRMT5 i metylacja MGMT w astrocytoma stopnia 4 z mutacją IDH wiążą się z dłuższym przeżyciem wolnym od progresji (PFS).
astrocyt, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dehydrogenaza izocytrynianowa, delecja CDKN2A/B, demetylacja DNA, epigenetyka, glejak, glejak wielopostaciowy, kinaza ERK, metylacja promotora MGMT, mutacja BRAF, mutacja IDH, mutacja TP53, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, promieniowanie jonizujące, protoonkogen, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, stwardnienie guzowate, szlak MAPK, szlak mTOR, szlak Ras/Raf/MEK/ERK, temozolomid, ucieczka immunologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma nabłonkowate – Etiologia i przyczyny
Sarcoma nabłonkowate jest rzadkim, złośliwym nowotworem tkanek miękkich, którego główną etiologiczną determinantą jest inaktywacja genu supresorowego SMARCB1/INI1 (chromosom 22q11.2), obserwowana w 80-90% przypadków. Utrata funkcji tego genu prowadzi do dysregulacji kompleksu SWI/SNF, co skutkuje niekontrolowanym wzrostem komórek i transformacją nowotworową. Kluczowe mechanizmy molekularne obejmują nadaktywację PRC2, metylację histonu H3K27, zwiększoną ekspresję VEGF, utratę E-kadheryny oraz aktywację szlaku PI3K/AKT/mTOR. W etiologii uwzględnia się także delecje genów i rearanżacje, w tym translokacje w locus 22q11. Dodatkowo, metylotransferazy histonowe odgrywają rolę w represji genów różnicowania komórek, co sprzyja progresji nowotworu.
angiogeneza, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, delecja genu, dysfagia, E-kadheryna, gen SMARCB1, gen supresorowy nowotworu, inaktywacja SMARCB1, kompleks PRC2, metylotransferaza histonowa, nerwiakowłókniakowatość, nowotwór tkanek miękkich, obrzęk limfatyczny, polichlorofenol, polipowatość gruczolakowata, radioterapia, sarcoma nabłonkowate, siatkówczak, stwardnienie guzowate, szlak sygnałowy, szlak sygnałowy PI3K/AKT/mTOR, transformacja nowotworowa, transkrypcja DNA, uraz, zespół Gardnera, zespół Gorlina, zespół Li-Fraumeni, zespół nowotworowy, zespół Wernera - Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwość guzowata – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Złośliwość guzowata (TSC) to autosomalne dominujące zaburzenie genetyczne o częstości występowania 1:6760 do 1:13520 żywych urodzeń, charakteryzujące się tworzeniem łagodnych guzów w mózgu i innych narządach. Rokowanie zależy od liczby, wielkości i lokalizacji guzów, które wpływają na funkcjonowanie narządów. Fenotyp choroby jest cięższy przy mutacji genu TSC2, związanej z większą liczbą podwyściółkowych olbrzymiokomórkowych gwiaździaków, naczyniakomięśniakotłuszczaków oraz farmakoopornych napadów padaczkowych. Mutacje TSC2 występują de novo w 86% przypadków, co wiąże się z cięższym przebiegiem choroby i ograniczoną reprodukcją. IQ/DQ ma rozkład bimodalny, z ponad połową pacjentów w normie, jednak deficyty neuropsychologiczne i oporne na leczenie napady padaczkowe znacząco pogarszają jakość życia i rokowanie. Wykrycie mutacji jest skuteczniejsze u pacjentów z definitywnym rozpoznaniem TSC (85%) niż u tych z możliwym (29%).
deficyt neuropsychologiczny, elektroencefalografia, guz mózgu, inhibitor mTOR, lek przeciwpadaczkowy, naczyniakomięśniakotłuszczak, napad padaczkowy, padaczka, podwyściółkowy olbrzymiokomórkowy gwiaździak, radiomika, stwardnienie guzowate, wyładowanie padaczkopodobne, zaburzenie autosomalne dominujące, zaburzenie neuropsychiatryczne, złośliwość guzowata - Leksykon chorób i schorzeń
Autosomalna dominująca wielotorbielowatość nerek – Etiologia i przyczyny
Autosomalna dominująca wielotorbielowatość nerek (ADPKD) jest najczęstszą genetyczną chorobą nerek, występującą z częstością 1:1000-1:2500 żywych urodzeń, stanowiąc około 5% przypadków schyłkowej niewydolności nerek wymagającej leczenia nerkozastępczego. Choroba jest spowodowana głównie mutacjami w genach PKD1 (78-85% przypadków) i PKD2 (14-15%), kodujących białka polecystynę-1 i polecystynę-2, które regulują funkcje komórek kanalików nerkowych. Mutacje PKD1 wiążą się z cięższym przebiegiem, wcześniejszym nadciśnieniem i szybszym rozwojem niewydolności nerek (50% pacjentów wymaga dializ do 60. roku życia), podczas gdy mutacje PKD2 powodują łagodniejszą postać z późniejszym początkiem niewydolności (średni wiek 74 lata). Rzadziej występują mutacje w genach GANAB, DNAJB11 i innych, które wpływają na fenotyp choroby, w tym na wielotorbielowatość wątroby. Dziedziczenie jest autosomalne dominujące, z 50% ryzykiem transmisji do potomstwa, a około 4-10% przypadków stanowią mutacje de novo.
autosomalna dominująca wielotorbielowatość nerek, ciliopatia, cykliczny AMP, dziedziczenie autosomalne dominujące, gen DNAJB11, gen GANAB, gen PKD1, gen PKD2, kinaza białkowa A, leczenie nerkozastępcze, mutacja de novo, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, przewlekła choroba nerek, receptor wazopresyny, rzęska pierwotna, schyłkowa niewydolność nerek, stwardnienie guzowate, szlak Ras/Raf/ERK, szlak sygnałowy Wnt, szlak TSC-mTOR, tętniak aorty, tolwaptan, wielotorbielowatość wątroby, wypadanie zastawki mitralnej - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak – Zapobieganie i profilaktyka
Mięsaki stanowią około 3% nowotworów u dorosłych i 7% u dzieci, rozwijając się z tkanek łącznych, takich jak mięśnie, kości czy tkanki miękkie. Profilaktyka jest utrudniona ze względu na brak jednoznacznych czynników środowiskowych i stylu życia, a większość przypadków występuje bez znanych czynników ryzyka. Do istotnych czynników predysponujących należą zespoły genetyczne (m.in. zespół Li-Fraumeni z mutacją TP53, neurofibromatoza typu 1 z mutacją NF1, zespół Gardnera z mutacją APC) oraz ekspozycja na promieniowanie jonizujące i niektóre substancje chemiczne (chlorek winylu, dioksyny, arsen, PCB). Wczesne wykrycie poprzez regularne badania kontrolne i czujność na objawy takie jak niebolesne guzy, ból czy utrata masy ciała znacząco poprawia rokowanie.
adriamycyna, chlorek winylu, choroba Pageta, choroba von Recklinghausena, cyklofosfamid, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, gorączka neutropeniczna, kostniakomięsak, limfedema, mięsak, mięsak Ewinga, mięsak Kaposiego, mięsak prążkowanokomórkowy, mutacja TP53, naczynie krwionośne, neurofibromatoza typu 1, neutropenia, obrzęk limfatyczny, pegfilgrastym, profilaktyka antybiotykowa, profilaktyka przedekspozycyjna, progeria dorosłych, promieniowanie jonizujące, radioterapia, retinoblastoma, rhabdomyosarcoma, stwardnienie guzowate, terapia antyretrowirusowa, tkanka łączna, tkanka miękka, tkanka nerwowa, tkanka tłuszczowa, winkrystyna, zakażenie HIV, zespół Gardnera, zespół genetyczny, zespół Gorlina, zespół Li-Fraumeni, zespół nabłoniaków znamionowych, zespół Wernera - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy neuroendokrynne – Etiologia i przyczyny
Guzy neuroendokrynne (NET) to nowotwory wywodzące się z komórek neuroendokrynnych, które wykazują cechy zarówno komórek nerwowych, jak i endokrynnych. Etiologia NET jest wieloczynnikowa i w większości przypadków (90-95%) sporadyczna, bez wyraźnej przyczyny genetycznej. Około 5-10% guzów związanych jest z dziedzicznymi zespołami genetycznymi, takimi jak MEN1, MEN2, VHL, NF1 oraz stwardnienie guzowate. Czynniki środowiskowe i styl życia, takie jak palenie tytoniu, spożycie alkoholu, narażenie na promieniowanie UV czy kontakt z pestycydami, mogą w niektórych przypadkach zwiększać ryzyko rozwoju NET, choć dowody są niejednoznaczne. Choroby współistniejące, takie jak cukrzyca, przewlekłe zapalenie trzustki czy osłabienie układu odpornościowego, również mogą predysponować do rozwoju tych nowotworów. W przypadku guzów funkcjonalnych dochodzi do nadmiernej produkcji hormonów i substancji biologicznie czynnych, co manifestuje się charakterystycznymi zespołami klinicznymi, np. zespołem rakowiaka, szczególnie po pojawieniu się przerzutów do wątroby.
biegunka, dysfagia, guz chromochłonny, guz funkcjonalny, guz neuroendokrynny, histamina, kallikreina, komórka neuroendokrynna, krążenie wrotne, nerwiakowłókniakowatość, perystaltyka, prostaglandyna, przerzut do wątroby, przyzwojak, rak rdzeniasty tarczycy, rak z komórek Merkla, receptor 5-hydroksytryptaminy, serotonina, stwardnienie guzowate, tachykinina, wirus polyoma komórek Merkla, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka zanikowe, zespół genetyczny, zespół MEN1, zespół MEN2, zespół rakowiaka, zespół von Hippla-Lindaua - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół autystyczny – Epidemiologia
Zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD) to neurorozwojowe zaburzenia charakteryzujące się deficytami w komunikacji społecznej oraz powtarzalnymi wzorcami zachowań. Epidemiologia ASD wskazuje na istotny wzrost rozpowszechnienia w ostatnich dekadach – w USA w 2022 roku częstość wynosiła 3,2% (1 na 31 dzieci w wieku 8 lat), co stanowi wzrost z 1 na 150 dzieci w 2000 roku. Globalne dane WHO szacują rozpowszechnienie na około 1%, natomiast Global Burden of Disease Study 2021 podaje 0,79% (1 na 127 osób). Występuje wyraźna przewaga diagnoz u chłopców (stosunek płci około 3,8:1), a także zmienność geograficzna – np. w USA częstość waha się od 2,31% do 4,49% w różnych stanach. Czynniki wpływające na wzrost to m.in. zmiany kryteriów diagnostycznych (DSM-5), zwiększona świadomość, lepsze metody identyfikacji oraz możliwy rzeczywisty wzrost częstości z przyczyn biologicznych i środowiskowych. Wczesna diagnoza pozostaje wyzwaniem – mediana wieku diagnozy w USA to około 49 miesięcy, mimo że ASD można rozpoznać już od 24 miesiąca życia. Screening i nadzór rozwojowy są kluczowe dla wczesnej identyfikacji i interwencji.
algorytm uczenia maszynowego, badanie przesiewowe, cukrzyca ciążowa, deficyt w komunikacji społecznej, diagnoza kliniczna, DSM-5, epidemiologia, niepełnosprawność intelektualna, ocena rozwojowa, powtarzalny wzorzec zachowania, stwardnienie guzowate, wczesna identyfikacja, współwystępowanie chorób, zaburzenie genetyczne, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół autystyczny, zespół Downa, zespół łamliwego chromosomu X, zespół Retta - Leksykon chorób i schorzeń
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny – Etiologia i przyczyny
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny (UPS) to agresywny mięsak tkanek miękkich o złożonym podłożu genetycznym, charakteryzujący się mutacjami w genach supresorowych nowotworów (TP53, CDKN2A, RB1), regulatorowym ATRX, fuzjami genów PRDM10-TRIO oraz utratą PTEN z nadekspresją pAKT w szlaku PIK3/PTEN/AKT/mTOR. W około 30% przypadków obserwuje się ekspresję PD-1, a w UPS skóry mutacje genu TERT występują w 76% przypadków, co wiąże się z uszkodzeniami wywołanymi promieniowaniem UV. Kluczowe zaburzenia dotyczą szlaków sygnałowych Hedgehog, Notch, Hippo (amplifikacja kofaktorów VGLL3 i YAP1) oraz Wnt/β-katenina (nadekspresja DKK1). Tumorogenezę inicjują komórki populacji bocznej (SP), wykazujące zdolność samoodnowy i proliferacji, co potwierdzają modele ksenograftów. Etiologia UPS pozostaje niejasna, z dwiema głównymi teoriami: dedyferencjacji mięsaków lub transformacji mezenchymalnych komórek macierzystych (MSC). Wtórny UPS (28% przypadków) wiąże się z chorobami kości, takimi jak zawał kości, choroba Pageta, czy obecność metalowych implantów.
choroba Pageta, czynnik prognostyczny, gen supresorowy nowotworów, histiocyt, mezenchymalna komórka macierzysta, mięsak tkanek miękkich, miofibroblast, model ksenograftu, mutacja genetyczna, mutacja molekularna, neurofibromatoza typu 1, niezróżnicowany mięsak pleomorficzny, obrzęk limfatyczny, osteoklast, promieniowanie UV, przerzut, przewlekłe zapalenie, radioterapia, siatkówczak, stwardnienie guzowate, szlak Hedgehog, szlak Hippo, szlak sygnałowy, szlak Wnt/β-katenina, terapia celowana, zespół Gorlina, zespół Li-Fraumeni, zespół Wernera, złośliwy włóknisty histiocytoma - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiele nerek – Patofizjologia i mechanizm
Torbiele nerek powstają w wyniku zaburzeń funkcji kanalików nerkowych, często związanych z mutacjami genów PKD1 i PKD2, które kodują białka policystynowe obecne w rzęskach pierwotnych. W autosomalnie dominującej postaci wielotorbielowatego zwyrodnienia nerek (ADPKD) patogeneza opiera się na modelu dwuetapowym: odziedziczona mutacja germinalna oraz nabyta mutacja somatyczna prowadzą do całkowitej utraty funkcji policystyn, co skutkuje proliferacją komórek nabłonkowych, wydzielaniem płynu do światła torbieli oraz włóknieniem. Kluczowe mechanizmy molekularne obejmują wzrost poziomu cAMP, aktywację szlaku mTOR oraz zaburzenia polarności planarnej komórek (PCP), co prowadzi do rozrostu torbieli i zmian w macierzy pozakomórkowej. Wzrost torbieli wiąże się z proliferacją komórek (w modelu torbieli o średnicy 8 cm liczba komórek wzrasta 102 000-krotnie do 118 milionów), akumulacją płynu napędzaną przez transport chloru zależny od cAMP i kanał CFTR oraz włóknieniem śródmiąższowym. Niedokrwienie i aktywacja układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) dodatkowo nasilają progresję choroby.
ACKD, ADPKD, apoptoza, ARPKD, cAMP, CFTR, FSGS, gen PKD1, hipokaliemia, kinaza białkowa A, kotransporter sodowo-glukozowy, mechanizm patogenetyczny, mTOR, pierwotny hiperaldosteronizm, proliferacja komórek nabłonkowych, prosta torbiel nerki, rzęska pierwotna, stwardnienie guzowate, szlak cAMP, szlak mTOR, torbiel nerki, układ renina-angiotensyna-aldosteron, włóknienie śródmiąższowe, wydzielanie płynu - Leksykon chorób i schorzeń
Glioma – Epidemiologia
Glejaki stanowią około 81% złośliwych nowotworów mózgu, z częstością występowania od 4,67 do 7,4 przypadków na 100 000 osób rocznie, przy czym w USA odnotowuje się około 6 przypadków na 100 000 osób. Glejaki występują częściej u mężczyzn (ASIR 8,8) niż u kobiet (ASIR 6,1), a ich zapadalność jest najwyższa u osób powyżej 65 roku życia oraz u dzieci poniżej 12 lat. Najczęstszym podtypem jest glejak wielopostaciowy (glioblastoma, GBM), stanowiący 47,7% przypadków, z częstością 3,21 na 100 000 osób. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na wysokie dawki promieniowania jonizującego oraz mutacje genetyczne w zespołach dziedzicznych, takich jak zespół Li-Fraumeni czy nerwiakowłókniakowatość. Epidemiologia glejaków różni się geograficznie, z najwyższą zapadalnością w krajach zachodnich (np. USA 4,9-6,0/100 000, Europa 3,0-4,8/100 000) i niższą w Azji (0,59/100 000) oraz Iranie (1,71/100 000). W ostatnich dekadach zapadalność pozostaje stabilna, natomiast przeżywalność pacjentów wzrosła, zwłaszcza w krajach takich jak Norwegia.
całkowita resekcja guza, choroba alergiczna, glejak niskiego stopnia złośliwości, glejak pnia mózgu, glioblastoma, gwiaździak włosowatokomórkowy, interleukina-2, nerwiakowłókniakowatość, pozytonowa tomografia emisyjna, promieniowanie jonizujące, rezonans magnetyczny, skala Karnofsky’ego, spektroskopia rezonansu magnetycznego, stwardnienie guzowate, szpik kostny, terapia ukierunkowana, zespół dziedziczny, zespół Li-Fraumeni, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Guz mózgu – Zapobieganie i profilaktyka
Guz mózgu stanowi wyzwanie diagnostyczno-terapeutyczne, a profilaktyka tej choroby pozostaje niejednoznaczna. Jedynym dobrze udokumentowanym czynnikiem ryzyka środowiskowego jest ekspozycja na promieniowanie jonizujące, zwłaszcza w obrębie głowy, co wymaga ograniczenia niepotrzebnych badań obrazowych z użyciem RTG i tomografii komputerowej, szczególnie u dzieci i kobiet w ciąży. Inne czynniki ryzyka to narażenie na toksyny środowiskowe, obciążenia genetyczne, osłabienie układu odpornościowego oraz wiek i płeć. Zalecenia obejmują unikanie ekspozycji na pestycydy i chemikalia, stosowanie środków ochronnych w pracy, a także promowanie zdrowego stylu życia: zrównoważonej diety bogatej w antyoksydanty, regularnej aktywności fizycznej (minimum 150 minut umiarkowanego wysiłku tygodniowo) oraz efektywnego zarządzania stresem i odpowiedniej higieny snu (7-8 godzin). Nie ma jednak dowodów na skuteczność suplementów diety czy specjalistycznych diet w zapobieganiu guzom mózgu.
badanie neurologiczne, badanie obrazowe, badanie przesiewowe, drobnokomórkowy rak płuc, epilepsja, glejak wielopostaciowy, guz mózgu, interferon beta, lek przeciwpadaczkowy, mutacja IDH1, napad padaczkowy, nerwiakowłókniakowatość, niedrobnokomórkowy rak płuc, poradnictwo genetyczne, profilaktyczne napromienianie czaszki, profilaktyka przeciwpadaczkowa, promieniowanie jonizujące, przerzut do mózgu, rezonans magnetyczny, stwardnienie guzowate, techniki relaksacyjne, tomografia komputerowa, wydolność sercowo-naczyniowa, zaburzenia równowagi, zespół von Hippla-Lindaua - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy neuroendokrynne trzustki – Etiologia i przyczyny
Guzy neuroendokrynne trzustki (PNETs) stanowią mniej niż 10% wszystkich nowotworów trzustki i wywodzą się z komórek wysp trzustkowych, odpowiedzialnych za produkcję hormonów. Patogeneza PNETs opiera się na mutacjach genetycznych, w tym w genach supresorowych MEN1, DAXX/ATRX oraz genach szlaku mTOR (TSC2, PTEN, PIK3CA). Około 90% przypadków ma charakter sporadyczny, natomiast 10% jest związanych z dziedzicznymi zespołami genetycznymi, takimi jak MEN1 (ryzyko rozwoju PNETs 30-75%), VHL, NF1 czy stwardnienie guzowate. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu, intensywne spożycie alkoholu, cukrzycę typu 2, przewlekłe zapalenie trzustki oraz rodzinną historię nowotworów. Guzy mogą być funkcjonalne (wydzielające insulinę, glukagon, gastrynę, somatostatynę) lub niefunkcjonalne, często wykazując ekspresję markerów takich jak chromogranina A.
choroba von Hippla-Lindaua, chromogranina A, ektopowa produkcja hormonów, gastrinoma, gen supresorowy, glukagonoma, guz neuroendokrynny trzustki, hiperkalcemia, hiperplazja, hiponatremia, insulinoma, komórka Langerhansa, komórka wyspy trzustkowej, mikrogruczolak, mutacja genetyczna, neurofibromatoza typu 1, onkogen, peptyd podobny do parathormonu, polipeptyd trzustkowy, przerzut nowotworowy, przewlekłe zapalenie trzustki, somatostatinoma, stwardnienie guzowate, szlak mTOR, zanikowe zapalenie żołądka, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon chorób i schorzeń
Chordoma – Etiologia i przyczyny
Chordoma to rzadki, złośliwy nowotwór kości wywodzący się z pozostałości struny grzbietowej, lokalizujący się głównie w okolicy krzyżowo-guzicznej (50%), podstawy czaszki (30%) oraz ruchomych odcinków kręgosłupa (20%). Etiologia chordoma wiąże się z obecnością komórek struny grzbietowej, które nie uległy regresji po urodzeniu. Genetycznie, ponad 95% pacjentów wykazuje jednonukleotydowy polimorfizm (SNP) w genie TBXT (brachyury), kluczowym dla rozwoju struny grzbietowej, a duplikacje tego genu są charakterystyczne dla rodzinnego występowania choroby. Inne aberracje genetyczne obejmują zmiany w ścieżce mTOR, niedobór PTEN, mutacje w genach INI-1, SMARCB1, ARID1B oraz warianty DNA mitochondrialnego. Złożone nieprawidłowości kariotypowe, takie jak utraty chromosomów 3, 4, 10, 13 oraz zyski w chromosomie 7, również zostały opisane. Choroba może mieć autosomalny dominujący wzór dziedziczenia w rodzinach z predyspozycją genetyczną, a osoby ze stwardnieniem guzowatym (mutacje TSC1 i TSC2) są obarczone wyższym ryzykiem rozwoju chordoma.
brachyury, chordoma, czynnik transkrypcyjny, DNA mitochondrialne, gen PTEN, gen TBXT, geny TSC, jądro miażdżyste, kinaza tyrozynowa, metylacja DNA, modyfikacje histonów, nerwiakowłókniakowatość, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór kości, okolica krzyżowo-guziczna, podstawa czaszki, promieniowanie jonizujące, struna grzbietowa, stwardnienie guzowate, terapia celowana genetycznie - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy neuroendokrynne trzustki – Patofizjologia i mechanizm
Guzy neuroendokrynne trzustki (PNETs) stanowią około 7% nowotworów trzustki i charakteryzują się unikalną patogenezą, obejmującą mutacje w genach MEN1 (44,1%), DAXX/ATRX (około 43%) oraz genach szlaku mTOR (12-25%). Mutacje te prowadzą do dysregulacji kluczowych szlaków sygnałowych, takich jak PI3K/AKT/mTOR, TP53/Rb oraz remodelowania chromatyny, co wpływa na proliferację, przeżycie i migrację komórek nowotworowych. Szczególnie mutacje DAXX/ATRX wiążą się z fenotypem alternatywnego wydłużania telomerów (ALT), większą agresywnością guza oraz gorszym rokowaniem. W patogenezie PNETs istotną rolę odgrywają także zmiany epigenetyczne, niestabilność chromosomowa oraz interakcje z mikrootoczeniem guza, w tym immunosupresja i angiogeneza, z udziałem m.in. VEGF, co stanowi potencjalny cel terapeutyczny.
alternatywne wydłużanie telomerów, choroba von Hippla-Lindaua, czynnik wzrostu łożyska, fibroblast związany z rakiem, gruczolakorak przewodowy trzustki, guz neuroendokrynny trzustki, hipermetylacja promotora, inhibitor deacetylazy histonowej, interleukina-1, krążąca komórka nowotworowa, mikrootoczenie guza, neurofibromatoza typu 1, niestabilność chromosomowa, porównawcza hybrydyzacja genomowa, remodelowanie chromatyny, stwardnienie guzowate, szlak mTOR, szlak PI3K/AKT/mTOR, zespół mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu 1 - Leksykon chorób i schorzeń
Padaczka – Etiologia i przyczyny
Napad padaczkowy to nagłe, niekontrolowane wyładowanie elektryczne w mózgu, prowadzące do przejściowych zaburzeń świadomości, ruchu lub funkcji czuciowych. Etiologia napadów jest zróżnicowana i obejmuje przyczyny idiopatyczne (50-60%), strukturalne (urazy, guzy, udary, malformacje naczyniowe), infekcyjne (meningitis, encephalitis, neurocysticerkoza), metaboliczne (hipoglikemia, hiponatremia, choroby mitochondrialne), autoimmunologiczne (zapalenie mózgu, autoprzeciwciała przeciw receptorom NMDA, LGI1, CASPR2) oraz neurodegeneracyjne (choroba Alzheimera, Parkinsona). Czynniki wyzwalające napady to m.in. deprywacja snu, stres, zmiany hormonalne, używki (alkohol, narkotyki), bodźce świetlne (fotowrażliwość u 3-5% pacjentów), a także nieregularne przyjmowanie leków przeciwpadaczkowych. Diagnostyka obejmuje wywiad, badanie neurologiczne, EEG, obrazowanie mózgu (MRI, CT), punkcję lędźwiową i badania laboratoryjne w celu identyfikacji przyczyn i czynników prowokujących.
autoimmunologiczne zapalenie mózgu, choroba Alzheimera, choroba mitochondrialna, choroba Parkinsona, deprywacja snu, elektroencefalografia, fenyloketonuria, guz mózgu, hipoglikemia, hiponatremia, krwotok śródmózgowy, malformacja naczyniowa mózgu, napad dysocjacyjny, napad padaczkowy, napad psychogenny, neurocysticerkoza, otępienie, padaczka autoimmunologiczna, punkcja lędźwiowa, ropień mózgu, stan przedrzucawkowy, stwardnienie guzowate, SUDEP, terapia poznawczo-behawioralna, udar mózgu, uraz mózgu, wada rozwojowa mózgu, wyładowanie elektryczne w mózgu, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych, zespół Sturge-Webera - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiele nerek – Etiologia i przyczyny
Torbiele nerek stanowią heterogenną grupę zmian o zróżnicowanej etiologii, obejmującą zarówno torbiele proste, nabyte, jak i genetycznie uwarunkowane choroby torbielowate, takie jak ADPKD (mutacje w genach PKD1 – 78% przypadków, PKD2 – 15%) oraz ARPKD (mutacje w genie PKHD1). Patogeneza prostych torbieli wiąże się z teoriami osłabienia powierzchniowej warstwy nerki, blokady kanalików, powstawania uchyłków oraz lokalnego niedokrwienia. W chorobach genetycznych kluczową rolę odgrywają zaburzenia funkcji rzęsek pierwotnych komórek nabłonka kanalików nerkowych, prowadzące do nieprawidłowości w szlakach sygnałowych, zwłaszcza w przekaźniku cAMP, co skutkuje zwiększoną proliferacją komórek i wydzielaniem płynu do torbieli. Częstość występowania prostych torbieli wzrasta z wiekiem, sięgając około 50% u osób powyżej 50. roku życia, z przewagą u mężczyzn.
autosomalnie dominująca wielotorbielowatość nerek, autosomalnie recesywna wielotorbielowatość nerek, bąblowiec, cAMP, choroba Fabry’ego, choroba hydatydowa, dializoterapia, EGF, gąbczastość rdzenia nerki, gen PKD1, gen PKHD1, kamica nerkowa, kanalik nerkowy, nabyta torbielowatość nerek, nadciśnienie tętnicze, nefrokalcynoza, prosta torbiel nerki, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność nerek, rzęska pierwotna, stwardnienie guzowate, torbiel nerki, wielotorbielowata dysplazja nerek, zespół von Hippla-Lindaua - Leksykon chorób i schorzeń
Akromegalia – Etiologia i przyczyny
Akromegalia to rzadkie schorzenie endokrynologiczne charakteryzujące się nadmiernym wydzielaniem hormonu wzrostu (GH) po zakończeniu fizjologicznego wzrostu, prowadzącym do patologicznego przerostu kości, tkanek miękkich i narządów. Etiologia w 95-98% przypadków wiąże się z łagodnym gruczolakiem przysadki mózgowej, który wydziela GH niezależnie od fizjologicznych mechanizmów regulacyjnych. Gruczolaki somatotropowe mogą mieć rozmiary od mikrogruczolaków (<10 mm) do makrogruczolaków (>10 mm), które mogą powodować objawy uciskowe, takie jak bóle głowy i zaburzenia widzenia. Nadmiar GH stymuluje wątrobę do produkcji IGF-1, będącego głównym mediatorem efektów biologicznych, co skutkuje charakterystycznymi zmianami tkankowymi i metabolicznymi, w tym hiperglikemią, insulinoopornością, nadciśnieniem tętniczym oraz przerostem mięśnia sercowego. W około 40% przypadków wykrywa się mutacje aktywujące podjednostkę Gs-alfa, a u młodszych pacjentów mutacje w genie AIP, co wskazuje na podłoże genetyczne w patogenezie choroby.
cukrzyca typu 2, cyklaza adenylanowa, drobnokomórkowy rak płuca, FIPA, ganglioneuroma, gen AIP, gigantyzm, glukoneogeneza, gruczolak przysadki, guz chromochłonny, hamartoma podwzgórza, hormon wzrostu, insulinooporność, insulinopodobny czynnik wzrostu, lipoliza, makrogruczolak, mikrogruczolak, nadciśnienie tętnicze, nerwiakowłókniakowatość, nowotwór neuroendokrynny trzustki, pheochromocytoma, polip jelita grubego, przedni płat przysadki, przerost mięśnia sercowego, rak rdzeniasty tarczycy, rakowiak oskrzela, schorzenie endokrynologiczne, somatostatyna, stwardnienie guzowate, zespół Carneya, zespół McCune’a-Albrighta, zespół MEN - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół autystyczny – Etiologia i przyczyny
Zespół autystyczny (ASD) to złożone zaburzenie neurorozwojowe o wieloczynnikowej etiologii, w której kluczową rolę odgrywają czynniki genetyczne i środowiskowe. Heritabilność ASD szacuje się na 64-91%, a genetyka odpowiada za 40-80% ryzyka rozwoju zaburzenia. Zidentyfikowano ponad 1000 genów potencjalnie związanych z ASD, obejmujących mutacje dziedziczne oraz de novo, które mogą wpływać na rozwój mózgu, funkcjonowanie synaps i nasilenie objawów. W około 10-15% przypadków ASD jest związane z rozpoznawalnymi zespołami genetycznymi, takimi jak zespół łamliwego chromosomu X, stwardnienie guzowate czy zespół Retta. Różnicowanie między ASD syndromicznym a niesyndromicznym jest istotne dla diagnostyki i terapii, przy czym większość przypadków to ASD niesyndromiczne o poligenetycznym podłożu.
biomarker, czynnik genetyczny, interakcja społeczna, kwas walproinowy, mechanizm epigenetyczny, metylacja DNA, mutacja de novo, niedotlenienie okołoporodowe, niekodujące RNA, PDD-NOS, powtarzalne wzorce zachowań, proces neurozapalny, skala Apgar, SSRI, stwardnienie guzowate, szczepionka MMR, zaburzenie autoimmunologiczne, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zanieczyszczenie środowiskowe, zespół Aspergera, zespół autystyczny, zespół Downa, zespół łamliwego chromosomu X, zespół Retta - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie rozwoju koordynacji ruchowej (dyspraksja) – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenie rozwoju koordynacji ruchowej (DCD, dyspraksja) to neurorozwojowe zaburzenie motoryczne rozpoczynające się w dzieciństwie, dotykające około 5-6% dzieci w wieku szkolnym. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5, które obejmują istotne deficyty w umiejętnościach motorycznych (np. upuszczanie przedmiotów, trudności w pisaniu ręcznym, jazda na rowerze), wpływ tych deficytów na codzienne funkcjonowanie oraz wykluczenie innych schorzeń neurologicznych i intelektualnych. Diagnostyka wymaga interdyscyplinarnego podejścia, angażującego pediatrę, neurologa, terapeutę zajęciowego, fizjoterapeutę i psychologa, a także stosowania standaryzowanych narzędzi oceny, takich jak MABC-2, BOT-2 czy Beery VMI. Szczególną uwagę zwraca się na trudności z pisaniem ręcznym, które występują u do 95% dzieci z DCD, często manifestując się zmniejszoną czytelnością i szybkością pisma.
badanie neurologiczne, Diagnostyczny i Statystyczny Podręcznik Zaburzeń Psychicznych, dysgrafia, dysleksja, dyspraksja, fizjoterapeuta, fizjoterapia, funkcja poznawcza, funkcja tarczycy, kryterium diagnostyczne, logopeda, Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób, motoryka duża, motoryka mała, mózgowe porażenie dziecięce, neurofibromatoza typu 1, neurolog dziecięcy, psychiatra dziecięcy, psycholog dziecięcy, rezonans magnetyczny mózgu, rozwój motoryczny, specyficzne zaburzenie uczenia się, stwardnienie guzowate, terapeuta zajęciowy, terapia zajęciowa, umiejętność motoryczna, zaburzenie behawioralne, zaburzenie emocjonalne, zaburzenie lękowe, zaburzenie motoryczne, zaburzenie mowy i języka, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie rozwoju koordynacji ruchowej, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tłuszczakowaty – Etiologia i przyczyny
Mięsak tłuszczakowaty (liposarcoma) stanowi około 20% mięsaków tkanek miękkich u dorosłych i charakteryzuje się specyficznymi aberracjami genetycznymi zależnymi od podtypu histologicznego. W dobrze zróżnicowanym/odróżnicowanym mięsak tłuszczakowatym (WD/DD) obserwuje się amplifikację regionu chromosomowego 12q13-15, prowadzącą do nadekspresji genów MDM2 i CDK4, co sprzyja proliferacji komórek nowotworowych poprzez degradację p53 i przyspieszenie cyklu komórkowego. Śluzowaty mięsak tłuszczakowaty cechuje translokacja t(12;16)(q13;p11) generująca chimeryczny gen fuzyjny FUS-DDIT3, natomiast pleomorficzny mięsak tłuszczakowaty wykazuje złożony kariotyp z mutacjami, m.in. p53. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (np. zespoły Li-Fraumeni, neurofibromatoza typu 1), ekspozycję na promieniowanie jonizujące (średni czas do rozwoju guza ~10 lat) oraz kontakt z chemikaliami takimi jak chlorek winylu. Wiek 50-65 lat i płeć męska stanowią dodatkowe czynniki ryzyka, choć większość przypadków rozwija się de novo, bez wyraźnych predyspozycji.
aberracja chromosomowa, adipogeneza, apoptoza, białko supresorowe p53, chlorek winylu, dioksyna, dobrze zróżnicowany mięsak tłuszczakowaty, gen CDK4, gen MDM2, herbicyd fenoksyoctowy, liposarcoma, mięsak tkanek miękkich, mięsak tłuszczakowaty, onkogen, pleomorficzny mięsak tłuszczakowaty, polichlorofenol, progresja cyklu komórkowego, promieniowanie jonizujące, radioterapia, śluzowaty mięsak tłuszczakowaty, stwardnienie guzowate, translokacja chromosomowa, wariant germinalny, zespół Li-Fraumeni, zespół Wernera, złożony kariotyp - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy neuroendokrynne trzustki – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Guzy neuroendokrynne trzustki (pNET) to rzadkie nowotwory wywodzące się z komórek wyspowych trzustki, stanowiące mniej niż 5% wszystkich guzów trzustkowych, z częstością 0,4-1,2/100 000 osób. Wyróżnia się guzy funkcjonalne, wydzielające hormony (np. insulinoma, gastrinoma) oraz niefunkcjonalne, diagnozowane często późno z powodu braku objawów. pNET mogą występować sporadycznie lub w ramach zespołów dziedzicznych (MEN1, VHL, NF-1, TSC). Opieka pielęgniarska obejmuje wsparcie w diagnostyce (wywiad, przygotowanie do badań, monitorowanie objawów i parametrów), przygotowanie do leczenia chirurgicznego (stabilizacja hormonalna, profilaktyka przełomu rakowiaka z oktreotydem 50 μg/h we wlewie dożylnym przez 12 h przed i 48 h po zabiegu) oraz monitorowanie pooperacyjne (parametry życiowe, poziom glikemii, stan rany, funkcja trzustki). Kluczowa jest interdyscyplinarna współpraca zespołu specjalistów, w tym pielęgniarek onkologicznych i koordynatorów opieki.
analog somatostatyny, antagonista receptora H2, blokada splotu trzewnego, choroba von Hippla-Lindaua, dystalna pankreatektomia, ewerolimus, gastrinoma, gruczolakorak trzustki, guz neuroendokrynny trzustki, inhibitor angiogenezy, inhibitor mTOR, inhibitor pompy protonowej, insulinoma, lutet Lu-177 dotatate, nerwiakowłókniakowatość typu 1, niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki, pankreatoduodenektomia, peptydowa terapia radioizotopowa, przełom rakowiaka, przetoka trzustkowa, stwardnienie guzowate, sunitynib, suplementacja enzymów trzustkowych, supresja szpiku kostnego, VIPoma, zespół mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu 1, zespół rakowiaka, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon chorób i schorzeń
Chordoma – Epidemiologia
Chordoma to rzadki, złośliwy nowotwór kości wywodzący się z pozostałości struny grzbietowej, o częstości występowania 0,18-0,84/milion rocznie, z medianą wieku diagnozy około 58,5 lat i przewagą mężczyzn (stosunek 1,5-2:1). Lokalizuje się głównie w kości krzyżowej (29-50%), podstawie czaszki (32-38%) oraz ruchomym kręgosłupie (15-33%), z różnicami geograficznymi i etnicznymi. U dzieci guzy są większe (41,4 ± 15,7 mm vs 34,1 ± 15,8 mm u dorosłych; p < 0,01) i częściej zlokalizowane w podstawie czaszki. Czynniki ryzyka obejmują wiek, płeć męską, predyspozycje genetyczne (duplikacja genu T/TBXT) oraz rzadko występujące zespoły genetyczne. Choroba cechuje się powolnym wzrostem, wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych (>50%) i możliwością przerzutów (7,7-20%). Zalecany jest dożywotni nadzór obrazowy MRI, szczególnie intensywny w pierwszych 5 latach (co 6 miesięcy), a następnie coroczny przez kolejne 15 lat.
chordoma, choroba Olliera, COVID-19, czynnik transkrypcyjny brachyury, Escherichia coli, guz kręgosłupa, guz pierwotny, guz wewnątrzczaszkowy, kontrast gadolinowy, kość krzyżowa, marker molekularny, Mycobacterium marinum, nawrót miejscowy, nowotwór kości, ośrodkowy układ nerwowy, pierwotny nowotwór złośliwy kości, podstawa czaszki, połączenie czaszkowo-szyjne, przerzut odległy, przeżycie warunkowe, resekcja guza, rezonans magnetyczny, struna grzbietowa, stwardnienie guzowate, wirus SARS-CoV-2, wskaźnik przeżycia, zespół Maffucciego - Leksykon chorób i schorzeń
Astrocytoma – Leczenie
Astrocytoma, jako jeden z najczęstszych nowotworów mózgu, wymaga indywidualnie dostosowanego leczenia opartego na stopniu złośliwości, lokalizacji guza, wieku i stanie pacjenta. Podstawą terapii jest chirurgia, której celem jest maksymalne bezpieczne usunięcie guza, co w przypadku astrocytoma I stopnia (pilocytycznego) może prowadzić do wyleczenia. W wyższych stopniach (III i IV) całkowita resekcja jest często niemożliwa ze względu na infiltracyjny charakter nowotworu, jednak resekcja obejmująca ≥98% objętości guza poprawia medianę przeżycia (13 vs 8,8 miesiąca). W leczeniu uzupełniającym stosuje się radioterapię (EBRT, IMRT, radiochirurgia stereotaktyczna, terapia protonowa) oraz chemioterapię, głównie temozolomid (TMZ) w stopniach III i IV, a także schemat PCV w astrocytoma II stopnia. Nowoczesne metody chirurgiczne obejmują mapowanie mózgu w trakcie operacji, fluorescencję śródoperacyjną i neuroendoportową chirurgię minimalnie inwazyjną. Terapie celowane (np. bewacyzumab, inhibitory MEK, mTOR, vorasidenib) oraz immunoterapia (inhibitory punktów kontrolnych, szczepionki, wirusy onkolityczne, terapia CAR-T) stanowią uzupełnienie leczenia, szczególnie w nawrotowych i opornych przypadkach.
angiogeneza, astrocytoma, astrocytoma rozlane, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, bewacyzumab, chemioterapia, glejoblastoma, immunoterapia, inhibitor MEK, inhibitor mTOR, inhibitor punktów kontrolnych, leczenie chirurgiczne, lek przeciwpadaczkowy, lek steroidowy, mapowanie mózgu, metylacja promotora MGMT, mutacja IDH, neuroendoskopia, nowotwór mózgu, obrazowanie śródoperacyjne, obrzęk mózgu, podejście multidyscyplinarne, podwyściółkowy gwiaździak olbrzymiokomórkowy, profilowanie molekularne, protokół Stuppa, radiochemioterapia, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia, radioterapia konformalna, radioterapia z modulacją intensywności, rehabilitacja neurologiczna, resekcja chirurgiczna, schemat PCV, stopień złośliwości nowotworu, stwardnienie guzowate, szczepionka przeciwnowotworowa, temozolomid, terapia CAR-T, terapia celowana, terapia protonowa, Tumor Treating Fields, vorasidenib, wirus onkolityczny - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory mózgu u dzieci – Etiologia i przyczyny
Nowotwory mózgu u dzieci stanowią drugi co do częstości nowotwór wieku pediatrycznego, z około 4000 przypadkami rocznie w USA, i charakteryzują się dużą heterogennością histologiczną oraz kliniczną. Etiologia większości z nich pozostaje nieznana, choć dominującą rolę odgrywają mutacje genetyczne zaburzające kontrolę cyklu komórkowego, prowadząc do niekontrolowanego wzrostu i proliferacji komórek nowotworowych. Około 5-10% przypadków wiąże się z zespołami genetycznymi predysponującymi, takimi jak nerwiakowłókniakowatość typu 1 i 2, stwardnienie guzowate, zespół Li-Fraumeni czy zespół Turcota. Promieniowanie jonizujące, zwłaszcza stosowane w terapii onkologicznej, jest jedynym dobrze udokumentowanym czynnikiem środowiskowym zwiększającym ryzyko rozwoju wtórnych nowotworów mózgu. Inne potencjalne czynniki ryzyka, takie jak ekspozycja na pestycydy, infekcje wirusowe czy urazy mechaniczne, wymagają dalszych badań w celu potwierdzenia ich roli.
apoptoza, choroba von Hippel-Lindau, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, cykl komórkowy, cytomegalowirus, czynnik angiogenezy, ependymoma, glejak nerwu wzrokowego, glejak pnia mózgu, guz lity, guz podwyściółkowy olbrzymiokomórkowy, gwiaździak pilocytyczny, medulloblastoma, medycyna precyzyjna, mutacja genu APC, mutacja genu PTCH, mutacja genu PTEN, mutacja genu RB1, mutacja genu TP53, naciekanie tkanki, naczyniak zarodkowy móżdżku, nerwiakowłókniakowatość typu 1, nowotwór mózgu u dzieci, ośrodkowy układ nerwowy, promieniowanie jonizujące, radioterapia, rdzeniak, rearanżacja chromosomowa, retinoblastoma dziedziczny, stwardnienie guzowate, typ histologiczny, wirus JC, wyściółczak, zespół genetyczny predysponujący, zespół Gorlina, zespół Li-Fraumeni, zespół Turcota, związek N-nitrozowy - Leksykon chorób i schorzeń
Padaczka – Etiologia i przyczyny
Padaczka to złożone zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się nawracającymi, nieprowokowanymi napadami wynikającymi z nadmiernej i zsynchronizowanej aktywności elektrycznej mózgu. Etiologia padaczki jest wieloczynnikowa i klasyfikowana przez ILAE na sześć głównych kategorii: strukturalne, genetyczne, metaboliczne, infekcyjne, immunologiczne oraz nieznane. Przyczyny strukturalne obejmują m.in. urazy głowy, udary (częściej krwotoczne niż niedokrwienne), guzy mózgu, stwardnienie hipokampa, malformacje naczyniowe i wady rozwojowe mózgu, często wykrywane za pomocą MRI. Genetyczne podłoże wiąże się z mutacjami w co najmniej 977 genach, obejmując dziedziczne zespoły padaczkowe, mutacje de novo oraz predyspozycje genetyczne wpływające na próg drgawkowy. Etiologia infekcyjna dotyczy padaczki po przebytych infekcjach OUN, takich jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, encefalitis, neurocysticerkoza, HIV, gruźlica i malaria mózgowa. Metaboliczne przyczyny to m.in. wrodzone błędy metabolizmu, hipoglikemia, zaburzenia elektrolitowe (np. hiponatremia) i porfirie. Immunologiczne podłoże obejmuje autoimmunologiczne zapalenie mózgu i obecność przeciwciał przeciwko receptorom NMDA, co może manifestować się nagłym i ciężkim początkiem napadów. Etiologia nieznana dotyczy 60-70% przypadków, gdzie prawdopodobnie współistnieją czynniki genetyczne i środowiskowe.
autoimmunologiczne zapalenie mózgu, bezdech senny, choroba Alzheimera, cykl menstruacyjny, czynnik wyzwalający napad, drgawka gorączkowa, dysplazja korowa, epileptogeneza, guz mózgu, hipoglikemia, hiponatremia, kanałopatia jonowa, kwas gamma-aminomasłowy, lekooporność, malaria mózgowa, malformacja naczyniowa mózgu, Międzynarodowa Liga Przeciwpadaczkowa, nagły nieoczekiwany zgon w padaczce, napad ogniskowy, napad padaczkowy, napad uogólniony, neurocysticerkoza, niedotlenienie okołoporodowe, padaczka, padaczka fotogenna, padaczka odruchowa, padaczka pourazowa, padaczka skroniowa przyśrodkowa, próg drgawkowy, rezonans magnetyczny, stwardnienie guzowate, stwardnienie hipokampa, udar mózgu, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół padaczkowy, zespół Sturge-Webera - Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwość guzowata – Etiologia i przyczyny
Złośliwość guzowata (TSC) to autosomalnie dominująca choroba genetyczna wywołana mutacjami w genach TSC1 (chromosom 9q34) lub TSC2 (chromosom 16p13.3), kodujących białka hamartynę i tuberynę. Mutacje te prowadzą do dysfunkcji kompleksu TSC1/TSC2, co skutkuje nadmierną aktywacją szlaku mTORC1, zwiększoną proliferacją komórek i hamowaniem autofagii, sprzyjając powstawaniu mnogich hamartomów w mózgu, nerkach, sercu, płucach i skórze. Mutacje TSC2, stanowiące 55-90% przypadków, wiążą się z cięższym przebiegiem choroby. Diagnostyka molekularna wykrywa mutacje u 80-85% pacjentów, a u pozostałych 15-20% mutacje mogą pozostać niewykryte. Choroba charakteryzuje się zmienną ekspresją i niepełną penetracją, a mechanizm „drugiego uderzenia” (two-hit hypothesis) wyjaśnia rozwój guzów po wtórnej mutacji allelu. W około 2/3 przypadków TSC jest wynikiem mutacji de novo, a ryzyko dziedziczenia wynosi 50% przy obecności mutacji u rodzica. Mozaicyzm gonadalny może zwiększać ryzyko u potomstwa nawet przy braku objawów u rodziców.
angiomiolipoma nerki, autosomalny dominujący, czynnik indukowany hipoksją, ewerolimus, hamartoma, inhibitor mTOR, kompleks mTORC1, limfangioleiomiomatoza, modyfikacja epigenetyczna, mutacja genetyczna, mutacja skracająca, mutacja splicingowa, podwyściółkowy gwiaździak olbrzymiokomórkowy, przesunięcie ramki odczytu, stwardnienie guzowate, szlak mTOR, złośliwość guzowata - Leksykon chorób i schorzeń
Drgawki – Leczenie
Leczenie drgawek opiera się głównie na farmakoterapii, gdzie około 60-70% pacjentów osiąga kontrolę napadów przy zastosowaniu leków przeciwpadaczkowych, takich jak lewetyracetam, kwas walproinowy, topiramat czy lamotrygina. Monoterapia jest preferowana ze względu na mniejsze ryzyko działań niepożądanych i interakcji lekowych, a skuteczność leków wynosi około 33% w zakresie całkowitego ustąpienia napadów oraz kolejne 33% pacjentów doświadcza ich rzadszego występowania. W przypadku oporności na leczenie farmakologiczne rozważa się leczenie chirurgiczne (np. lobektomia skroniowa z 85% szansą na ustąpienie napadów w ciągu 2 lat przy jednostronnym stwardnieniu hipokampa), stymulację nerwu błędnego (VNS) z redukcją napadów o co najmniej 50% u około 50% pacjentów, głęboką stymulację mózgu (DBS) oraz reaktywną neurostymulację (RNS). Dieta ketogeniczna i jej modyfikacje stanowią dodatkową opcję terapeutyczną, szczególnie u dzieci z padaczką lekooporną.
ablacja laserowa, benzodiazepiny, ciała ketonowe, diazepam, dieta ketogeniczna, fenytoina, gabapentyna, głęboka stymulacja mózgu, immunoterapia, kannabidiol, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, leczenie chirurgiczne, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lobektomia skroniowa, monoterapia, muzykoterapia, napad ogniskowy, okskarbazepina, padaczka lekooporna, politerapia, pregabalina, psychoterapia psychodynamiczna, stwardnienie guzowate, stwardnienie hipokampa, stymulacja nerwu błędnego, terapia poznawczo-behawioralna, terapia skojarzona, topiramat, zespół Draveta, zespół Lennoxa-Gastauta, zespół padaczkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy neuroendokrynne – Patofizjologia i mechanizm
Guzy neuroendokrynne (NETs) to heterogeniczna grupa nowotworów wywodzących się z komórek neuroendokrynnych, najczęściej lokalizujących się w przewodzie pokarmowym, trzustce i płucach, stanowiąca około 2% wszystkich nowotworów złośliwych w USA. Klasyfikacja WHO z 2022 roku rozróżnia dobrze zróżnicowane NETs od słabo zróżnicowanych raków neuroendokrynnych (NECs) na podstawie liczby mitoz (na 2 mm²) oraz indeksu Ki-67, co ma istotne znaczenie prognostyczne i terapeutyczne. Patogeneza NETs obejmuje kluczowe szlaki sygnałowe, takie jak PI3K/AKT/mTOR, angiogenezę zależną od VEGF oraz szlaki Notch, Hedgehog i Wnt. W trzustkowych NETs (PNETs) dominują mutacje genów MEN1, ATRX, DAXX, TSC2, PTEN i PIK3CA, a epigenetyczne modyfikacje odgrywają istotną rolę w regulacji wzrostu i progresji guza. Mikrośrodowisko guza, w tym fibroblasty związane z rakiem (CAFs) i makrofagi związane z guzem (TAMs), wpływa na rozwój zwłóknienia i immunosupresję, co ma znaczenie dla odpowiedzi na terapię.
amina biogenna, angiogeneza, choroba von Hippla-Lindaua, fibroblasty związane z rakiem, guz neuroendokrynny, guz neuroendokrynny trzustki, hybrydyzacja genomowa, indeks Ki-67, inhibitor VEGF, krążąca komórka nowotworowa, macierz zewnątrzkomórkowa, makrofagi związane z guzem, naskórkowy czynnik wzrostu, neurofibromatoza typu 1, nowotwór neuroendokrynny, rak neuroendokrynny, rakowiak, serotonina, stwardnienie guzowate, szlak Hedgehog, szlak Notch, szlak PI3K/AKT/mTOR, zespół mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu 1, zespół rakowiaka - Leksykon chorób i schorzeń
Miksyfibrosarkom – Etiologia i przyczyny
Miksofibrosarkom (MFS) to rzadki, złośliwy nowotwór tkanki łącznej, najczęściej diagnozowany u pacjentów w wieku 60-80 lat, z nieznaczną przewagą u mężczyzn. Patogeneza MFS opiera się na złożonych aberracjach genomowych, w tym amplifikacjach chromosomów 5p (m.in. geny mTOR, CDH9, LIFR) oraz 1p/1q (PI4KB, ETV3, MCL1), delecjach genów supresorowych CDKN2A/B i TP53 oraz mutacjach utraty funkcji w genach NF1 i PTEN. Występuje heterogenność mutacyjna wewnątrz guza, co przyczynia się do agresywnego przebiegu i wysokiego wskaźnika nawrotów lokalnych (40-60%). Mutacje w genie TP53 i amplifikacje KRAS korelują z gorszym całkowitym przeżyciem. MFS charakteryzuje się specyficznym wzorcem infiltracji, progresją stopnia histologicznego przy nawrotach oraz wysokim ryzykiem przerzutów odległych (20-25%).
białko C-reaktywne, chromosom pierścieniowy, diagnostyka różnicowa, geny supresorowe nowotworów, kinaza kreatynowa, marginesy chirurgiczne, mięsak tkanki miękkiej, miksofibrosarkom, mutacja utraty funkcji, nawrót lokalny, nerwiakowłókniakowatość, niestabilność genetyczna, nowotwór tkanki łącznej, obrzęk limfatyczny, polipowatość gruczolakowata, promieniowanie jonizujące, siatkówczak, stopień histologiczny, stosunek neutrofili do limfocytów, stwardnienie guzowate, translokacja chromosomowa, wskaźnik nawrotów, zespół Gorlina, zespół Li-Fraumeni, zespół Muir-Torre, zespół Wernera - Leksykon chorób i schorzeń
Rak nerki – Etiologia i przyczyny
Rak nerkowokomórkowy (RCC) stanowi 90-95% złośliwych nowotworów nerki, rozwijając się z komórek nabłonka kanalików nerkowych. Etiologia RCC jest wieloczynnikowa, obejmująca zarówno mutacje dziedziczne (3-5% przypadków), jak i nabyte. Kluczowe zespoły genetyczne predysponujące do RCC to m.in. choroba von Hippla-Lindaua (mutacja genu VHL), dziedziczny brodawkowaty rak nerkowokomórkowy, zespół Birt-Hogg-Dubé oraz stwardnienie guzowate. Czynniki demograficzne zwiększające ryzyko to wiek powyżej 60 lat, płeć męska (dwukrotnie wyższe ryzyko) oraz rasa (wyższa zapadalność u rdzennych Amerykanów i mieszkańców Alaski). Modyfikowalne czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu (odpowiedzialne za 25-30% przypadków, dwukrotnie zwiększające ryzyko), otyłość (około 25% przypadków, ryzyko rośnie liniowo z BMI), nadciśnienie tętnicze (dwukrotnie wyższe ryzyko) oraz dieta bogata w czerwone i przetworzone mięso. Dodatkowo, przewlekła choroba nerek, dializoterapia, nabyta torbielowatość nerek, kamica nerkowa (u mężczyzn), cukrzyca typu 1, przebyte nowotwory i ekspozycja na czynniki chemiczne (trichloroetylen, kadm, azbest) zwiększają ryzyko rozwoju RCC.
cecha sierpowatokrwinkowa, choroba von Hippla-Lindaua, cukrzyca typu 1, dializoterapia, dieta śródziemnomorska, fenacetyna, jasnokomórkowy rak nerki, kamica nerkowa, kanalik nerkowy, lek moczopędny, mutacja DNA, nabyta torbielowatość nerek, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór złośliwy, promieniowanie jonizujące, przewlekła choroba nerek, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C, radioterapia, rak nerki, rak nerkowokomórkowy, stwardnienie guzowate, trichloroetylen, wskaźnik masy ciała, zespół Birt-Hogg-Dubé, zespół Cowden - Leksykon chorób i schorzeń
Autyzm – Etiologia i przyczyny
Autyzm (ASD) jest złożonym zaburzeniem neurorozwojowym o wieloczynnikowej etiologii, w której dominującą rolę odgrywają czynniki genetyczne z dziedzicznością szacowaną na 60-90%. Badania bliźniąt wskazują na 77% zgodność u bliźniąt jednojajowych, a ponad 400 genów jest potencjalnie zaangażowanych w rozwój ASD, w tym mutacje de novo (52-67% przypadków w rodzinach niskiego ryzyka) oraz poligeniczne warianty genetyczne. Autyzm może być także elementem zespołów genetycznych, takich jak zespół łamliwego chromosomu X czy zespół Retta. Czynniki środowiskowe, zwłaszcza prenatalne i okołoporodowe, takie jak zaawansowany wiek rodziców (matki powyżej 35-40 lat, ojca powyżej 40-50 lat), choroby matki w ciąży, infekcje, ekspozycja na leki (kwas walproinowy, talidomid), toksyny, niedobory żywieniowe oraz powikłania okołoporodowe, również zwiększają ryzyko ASD, choć działają najczęściej w interakcji z predyspozycjami genetycznymi.
autyzm spektrum zaburzeń, badanie bliźniąt, bliźnięta dwujajowe, bliźnięta jednojajowe, ciało migdałowate, cukrzyca ciążowa, czynnik genetyczny, dieta bezglutenowa, dziedziczność autyzmu, glutaminian, hipokamp, istota biała, kora mózgowa, kora przedczołowa, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, móżdżek, mutacja de novo, neuroprzekaźnik, niedobór kwasu foliowego, niedobór witaminy D, niedotlenienie, niska masa urodzeniowa, poród przedwczesny, serotonina, stan przedrzucawkowy, stan zapalny, stwardnienie guzowate, synapsa, szczepionka MMR, talidomid, zaburzenie immunologiczne, zaburzenie neurorozwojowe, zespół łamliwego chromosomu X, zespół Pradera-Williego, zespół Retta - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór kręgosłupa – Etiologia i przyczyny
Nowotwory kręgosłupa dzielą się na pierwotne i wtórne (przerzutowe), z których te drugie stanowią około 97% przypadków. Pierwotne nowotwory, takie jak kostniakomięsak (2% przypadków w kręgosłupie), mięsak Ewinga i chrzęstniakomięsak, są rzadkie i wynikają z mutacji genetycznych prowadzących do niekontrolowanej proliferacji komórek. Czynniki ryzyka obejmują zespoły genetyczne (neurofibromatoza typu 1 i 2, choroba von Hippel-Lindau), ekspozycję na promieniowanie jonizujące, kontakt z substancjami rakotwórczymi, osłabiony układ odpornościowy oraz choroby autoimmunologiczne. Przerzuty do kręgosłupa najczęściej pochodzą z raka piersi, płuc, prostaty (przerzuty sklerotyczne), nerki i tarczycy, rozprzestrzeniając się głównie drogą krwiopochodną przez splot żylny Batsona. Zmiany przerzutowe są w 90-95% zewnątrzoponowe, a ich obecność często wskazuje na zaawansowane stadium choroby.
chłoniak rdzenia kręgowego, choroba von Hippel-Lindau, chrzęstniakomięsak, ekspozycja na promieniowanie, gen supresorowy guza, glejak, guz olbrzymiokomórkowy, guz pierwotny, komórka glejowa, kostniakomięsak, mięsak Ewinga, naczyniak, naczyniak zarodkowy, nerwiakowłókniak, neurofibromatoza typu 1, neurofibromatoza typu 2, nowotwór kręgosłupa, nowotwór przerzutowy kręgosłupa, onkogen, oponiak, osłabiony układ odpornościowy, radioterapia, rak nerki, rak piersi, rak płuc, rak prostaty, rak tarczycy, reumatoidalne zapalenie stawów, schwannoma, splot żylny Batsona, struniak, stwardnienie guzowate, substancja rakotwórcza, szpiczak mnogi, toczeń, transformacja złośliwa, układ limfatyczny, zespół Li-Fraumeni, ziarniniak kwasochłonny, zmiana DNA - Leksykon chorób i schorzeń
Guz rakowiowy – Etiologia i przyczyny
Guz rakowiowy, czyli nowotwór neuroendokrynny (NET), wywodzi się z komórek neuroendokrynnych obecnych w różnych narządach, które produkują hormony takie jak serotonina, histamina i insulina. Etiologia NET jest wieloczynnikowa, obejmująca mutacje genetyczne, w tym mutacje genów supresorowych (np. MEN1) oraz onkogenów, a także zaburzenia chromosomalne, zwłaszcza dotyczące chromosomów 11q13, 18, 9p i 16q. Dziedziczne zespoły genetyczne, takie jak MEN1, neurofibromatoza typu 1, choroba von Hippla-Lindaua i stwardnienie guzowate, znacząco zwiększają ryzyko rozwoju tych nowotworów. Epidemiologicznie kobiety są nieco bardziej narażone, a ryzyko wzrasta u osób w wieku 45-65 lat, z wyższym ryzykiem u osób pochodzenia afrykańskiego. Czynniki ryzyka obejmują także przewlekłe zaburzenia wydzielania kwasu żołądkowego, cukrzycę, wywiad rodzinny oraz potencjalnie dietę bogatą w tłuszcze nasycone (współczynnik ryzyka 3,18; 95% CI, 1,62-6,25), otyłość (BMI > 35) i terapię hormonalną.
choroba von Hippla-Lindaua, cukrzyca, gen supresorowy nowotworu, guz rakowiowy, histamina, kalikreina, komórka neuroendokrynna, krążenie systemowe, mutacja genetyczna, neurofibromatoza typu 1, niedokrwistość złośliwa, nieprawidłowość chromosomalna, nowotwór neuroendokrynny, onkogen, prostaglandyna, przerzut do wątroby, rakowiak żołądka, serotonina, stwardnienie guzowate, substancja bioaktywna, tachykinina, tłuszcz nasycony, utrata heterozygotyczności, wskaźnik masy ciała, zapalenie żołądka zanikowe, zespół MEN1, zespół rakowiaka, zespół Zollingera-Ellisona, żyła wrotna - Leksykon chorób i schorzeń
Padaczka płata czołowego – Leczenie
Padaczka płata czołowego jest drugim najczęstszym typem padaczki ogniskowej i wymaga kompleksowego podejścia terapeutycznego. Podstawą leczenia są leki przeciwpadaczkowe, takie jak karbamazepina (200-1000 mg/dobę), okskarbamazepina, lewetyracetam, lamotrygina, topiramat, kwas walproinowy oraz nowsze preparaty jak cenobamat i perampanel. W przypadku lekooporności, około 30% pacjentów wymaga oceny pod kątem leczenia chirurgicznego, które obejmuje resekcję ogniska padaczkowego, anatomiczną lub funkcjonalną lobektomię czołową, kalozotomię oraz wielokrotne transekcje podopuszkowe. Skuteczność chirurgii jest porównywalna z leczeniem padaczki płata skroniowego, zwłaszcza przy starannym doborze pacjentów i obecności zmian w MRI. Neuromodulacja, w tym stymulacja nerwu błędnego (VNS), responsywna neurostymulacja (RNS) oraz głęboka stymulacja mózgu (DBS), stanowi ważną opcję dla pacjentów z oporną padaczką, szczególnie gdy chirurgia jest przeciwwskazana lub nieskuteczna.
autosomalnie dominująca nocna padaczka płata czołowego, cenobamat, ciało modzelowate, dieta ketogeniczna, dysplazja korowa ogniskowa, działanie niepożądane, farmakoterapia, głęboka stymulacja mózgu, kalozotomia, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, leczenie chirurgiczne padaczki, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lobektomia czołowa, monoterapia, napad padaczkowy, napad płata czołowego, neuromodulacja, okskarbamazepina, padaczka lekooporna, padaczka ogniskowa, padaczka płata czołowego, perampanel, plaster nikotynowy, resekcja ogniskowa, responsywna neurostymulacja, stwardnienie guzowate, stymulacja nerwu błędnego, terapia skojarzona, topiramat, zmodyfikowana dieta Atkinsa