protokół Stuppa
Protokół Stuppa to sformalizowany schemat leczenia stosowany w onkologii, szczególnie w terapii glejaków wielopostaciowych (glioblastoma multiforme). Został opracowany przez dr. René-Oliviera Stuppa i jego zespół w Lozannie w Szwajcarii i stanowi obecnie jeden z podstawowych schematów postępowania w leczeniu tych agresywnych nowotworów mózgu.
Protokół ten łączy radioterapię z jednoczesnym podawaniem temozolomidu (TMZ), a następnie kontynuacją leczenia temozolamidem w monoterapii. Schemat obejmuje dawkę 75 mg/m² temozolomidu dziennie przez 42 dni w trakcie radioterapii, a następnie 150-200 mg/m² przez 5 dni co 28 dni w okresie leczenia podtrzymującego przez 6-12 cykli.
Badania kliniczne wykazały, że stosowanie protokołu Stuppa prowadzi do istotnego statystycznie wydłużenia czasu przeżycia pacjentów z glejakiem wielopostaciowym w porównaniu do stosowania samej radioterapii. Schemat ten pozwala na zwiększenie mediany przeżycia z 12,1 do 14,6 miesiąca oraz zwiększenie odsetka dwuletniego przeżycia z 10% do 26%.
Obecnie protokół Stuppa stanowi standard postępowania w leczeniu pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym, szczególnie u chorych w dobrym stanie ogólnym i w wieku poniżej 70 lat. Modyfikacje protokołu są przedmiotem badań klinicznych mających na celu dalszą poprawę wyników leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Astrocytoma – Leczenie
Astrocytoma, jako jeden z najczęstszych nowotworów mózgu, wymaga indywidualnie dostosowanego leczenia opartego na stopniu złośliwości, lokalizacji guza, wieku i stanie pacjenta. Podstawą terapii jest chirurgia, której celem jest maksymalne bezpieczne usunięcie guza, co w przypadku astrocytoma I stopnia (pilocytycznego) może prowadzić do wyleczenia. W wyższych stopniach (III i IV) całkowita resekcja jest często niemożliwa ze względu na infiltracyjny charakter nowotworu, jednak resekcja obejmująca ≥98% objętości guza poprawia medianę przeżycia (13 vs 8,8 miesiąca). W leczeniu uzupełniającym stosuje się radioterapię (EBRT, IMRT, radiochirurgia stereotaktyczna, terapia protonowa) oraz chemioterapię, głównie temozolomid (TMZ) w stopniach III i IV, a także schemat PCV w astrocytoma II stopnia. Nowoczesne metody chirurgiczne obejmują mapowanie mózgu w trakcie operacji, fluorescencję śródoperacyjną i neuroendoportową chirurgię minimalnie inwazyjną. Terapie celowane (np. bewacyzumab, inhibitory MEK, mTOR, vorasidenib) oraz immunoterapia (inhibitory punktów kontrolnych, szczepionki, wirusy onkolityczne, terapia CAR-T) stanowią uzupełnienie leczenia, szczególnie w nawrotowych i opornych przypadkach.
angiogeneza, astrocytoma, astrocytoma rozlane, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, bewacyzumab, chemioterapia, glejoblastoma, immunoterapia, inhibitor MEK, inhibitor mTOR, inhibitor punktów kontrolnych, leczenie chirurgiczne, lek przeciwpadaczkowy, lek steroidowy, mapowanie mózgu, metylacja promotora MGMT, mutacja IDH, neuroendoskopia, nowotwór mózgu, obrazowanie śródoperacyjne, obrzęk mózgu, podejście multidyscyplinarne, podwyściółkowy gwiaździak olbrzymiokomórkowy, profilowanie molekularne, protokół Stuppa, radiochemioterapia, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia, radioterapia konformalna, radioterapia z modulacją intensywności, rehabilitacja neurologiczna, resekcja chirurgiczna, schemat PCV, stopień złośliwości nowotworu, stwardnienie guzowate, szczepionka przeciwnowotworowa, temozolomid, terapia CAR-T, terapia celowana, terapia protonowa, Tumor Treating Fields, vorasidenib, wirus onkolityczny