kreatynina osoczowa

Kreatynina osoczowa jest produktem rozpadu fosfokreatyny w mięśniach i stanowi jeden z podstawowych biomarkerów oceny funkcji nerek. Jej stężenie we krwi jest względnie stałe i zależy głównie od masy mięśniowej pacjenta. W warunkach prawidłowych jest ona swobodnie filtrowana w kłębuszkach nerkowych i niemal nie podlega reabsorpcji ani sekrecji w cewkach nerkowych.

Prawidłowe stężenie kreatyniny osoczowej wynosi około 0,6-1,2 mg/dl u mężczyzn i 0,5-1,1 mg/dl u kobiet, choć wartości referencyjne mogą różnić się w zależności od laboratorium i stosowanej metody oznaczania. Wzrost stężenia kreatyniny w osoczu jest zazwyczaj późnym objawem uszkodzenia nerek, ponieważ pojawia się dopiero przy redukcji filtracji kłębuszkowej o około 50%.

Pomiar stężenia kreatyniny osoczowej stanowi podstawę do obliczenia szacunkowego współczynnika filtracji kłębuszkowej (eGFR) przy użyciu wzorów, takich jak MDRD czy CKD-EPI, które uwzględniają również wiek, płeć i rasę pacjenta. Jest to kluczowe narzędzie w diagnostyce i monitorowaniu przewlekłej choroby nerek oraz ocenie stopnia jej zaawansowania.

Podwyższone stężenie kreatyniny osoczowej może wskazywać na ostre uszkodzenie nerek, przewlekłą chorobę nerek, odwodnienie, rabdomiolizę, stosowanie niektórych leków (np. aminoglikozydów, NLPZ), a także może być związane z dietą bogatą w białko i intensywnym wysiłkiem fizycznym. Z kolei obniżone stężenie kreatyniny może występować u osób z niską masą mięśniową, w ciężkich chorobach wątroby lub w ciąży.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl