małpa
Termin „małpa” w kontekście medycznym nie stanowi specjalistycznego określenia klinicznego, jednak odnosi się do pewnych zjawisk medycznych związanych z tymi zwierzętami.
Małpy są istotne w badaniach medycznych jako modele zwierzęce wykorzystywane w testach przedklinicznych leków, szczepionek i procedur medycznych ze względu na bliskie pokrewieństwo genetyczne z człowiekiem. W wirusologii i epidemiologii ważne są choroby odzwierzęce (zoonozy) przenoszone przez małpy, takie jak wirus małpiej ospy (monkeypox), który może infekować ludzi, czy wirus Ebola, którego rezerwuarem są prawdopodobnie nietoperze, ale może przenosić się przez małpy.
W immunologii i transplantologii małpy służą jako źródło modeli do badania odrzucania przeszczepów i reakcji immunologicznych. Małpy naczelne wykorzystuje się również w neurobiologii i badaniach behawioralnych, co przyczynia się do zrozumienia funkcjonowania mózgu i rozwoju terapii chorób neurologicznych. Warto podkreślić, że badania z wykorzystaniem małp podlegają ścisłym regulacjom etycznym i są prowadzone tylko w uzasadnionych przypadkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Varel 3 mg + 0,03 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Varel, zawierającego 3 mg drospirenonu i 0,03 mg etynyloestradiolu, potwierdziły, że składniki aktywne wykazują działanie zgodne z ich znanym profilem farmakologicznym, bez ujawnienia nieoczekiwanych właściwości toksycznych. Analizy toksyczności reprodukcyjnej wykazały potencjalne działania toksyczne wobec zarodków i płodów u zwierząt laboratoryjnych, jednak efekty te są specyficzne gatunkowo i mogą nie występować u ludzi. Szczególnie istotne były obserwacje dotyczące wpływu na różnicowanie płciowe płodów szczurów przy dawkach przekraczających kliniczne, co nie zostało potwierdzone w badaniach na małpach, gatunku filogenetycznie bliższym człowiekowi.
- Leksykon substancji czynnych
Kwas 4-acetamidobenzoesowy – Właściwości farmakokinetyczne
Kwas 4-acetamidobenzoesowy (PAcBA), będący składnikiem inozyny pranobeksu, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym (≥90%) wchłanianiem po podaniu doustnym oraz wysoką biodostępnością (AUC >77%). Maksymalne stężenie w osoczu osiąga wartość 9,4 μg/ml już po 1 godzinie, a okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 50 minut. Po podaniu dawki 4 g na dobę, 24-godzinne wydalanie PAcBA i jego głównego metabolitu o-acyloglukuronidu z moczem wynosi około 85%, co wskazuje na dominującą rolę nerek w eliminacji. Dystrybucja radioznakowanego PAcBA obejmuje liczne narządy, w tym nerki, płuca, wątrobę, serce, śledzionę, jądra, trzustkę, mózg oraz mięśnie szkieletowe, co może mieć znaczenie dla szerokiego spektrum działania przeciwwirusowego preparatu Eloprine.
aktywność promieniotwórcza, AUC osoczowe, biodostępność, działanie przeciwwirusowe, faza eliminacji, glukuronidacja, inozyna pranobeksu, klirens, kwas 4-acetamidobenzoesowy, małpa, małpa Rhesus, N, N-2-dimetyloamino-2-propanol, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, podanie doustne, podanie dożylne, pole pod krzywą, profil bezpieczeństwa, przewód pokarmowy, stan równowagi, stężenie osoczowe, stosunek molowy, zaburzenie czynności nerek, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowy wpływ leku przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmujący przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zanik tkanki limfoidalnej, zmniejszenie komórek szpiku), zewnątrzwydzielniczą część trzustki, ślinianki, stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik błony śluzowej) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów wykazały rozwój nowotworów przewodu pokarmowego (rak gruczołów Brunnera, rak żołądka i dwunastnicy) oraz guzów chromochłonnych przy dawkach ≥ 1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji ≥ 0,9 do 7,8 razy większej niż u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórki mezangium, małpa, nadnercze, najądrze, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, organogeneza, pęcherzyk nasienny, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, przysadka mózgowa, resorpcja zarodka, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, ślinianka, śródbłoniak złośliwy, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka