upośledzenie funkcji psychomotorycznej

Upośledzenie funkcji psychomotorycznej odnosi się do zaburzenia koordynacji między procesami poznawczymi a motorycznymi, co objawia się spowolnieniem ruchowym, trudnościami w inicjowaniu i wykonywaniu celowych ruchów oraz pogorszeniem sprawności manualnej. Jest to stan kliniczny występujący w przebiegu wielu schorzeń neurologicznych i psychiatrycznych.

W praktyce klinicznej upośledzenie funkcji psychomotorycznej często towarzyszy depresji (tzw. spowolnienie psychoruchowe), schizofrenii, chorobie Parkinsona, otępieniom oraz może być skutkiem działania niektórych leków (szczególnie neuroleptyków, benzodiazepin i opioidów). Diagnostyka obejmuje ocenę neuropsychologiczną z wykorzystaniem wystandaryzowanych testów mierzących szybkość reakcji, koordynację ruchową i sprawność wykonywania złożonych czynności.

Leczenie upośledzenia funkcji psychomotorycznej zależy od przyczyny podstawowej i może obejmować farmakoterapię choroby podstawowej, rehabilitację neuropsychologiczną oraz fizjoterapię. W przypadkach polekowych konieczna może być modyfikacja dawkowania lub zmiana stosowanych preparatów. Monitorowanie funkcji psychomotorycznych jest istotnym elementem oceny skuteczności terapii wielu schorzeń neurologicznych i psychiatrycznych.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl