zaburzenie percepcji przestrzennej

Zaburzenie percepcji przestrzennej to dysfunkcja poznawcza polegająca na trudnościach w prawidłowym postrzeganiu, interpretowaniu i manipulowaniu informacjami o przestrzeni. Pacjenci z tego typu zaburzeniami mogą mieć problemy z oceną odległości, kierunku, położenia obiektów oraz relacji przestrzennych między nimi.

W praktyce klinicznej zaburzenia percepcji przestrzennej często występują po uszkodzeniach mózgu, szczególnie w obrębie płata ciemieniowego prawej półkuli. Obserwuje się je u pacjentów po udarach mózgu, z chorobą Alzheimera, chorobą Parkinsona oraz innymi schorzeniami neurologicznymi. Mogą również stanowić element specyficznych trudności w uczeniu się, takich jak dyskalkulia przestrzenna.

Diagnostyka zaburzeń percepcji przestrzennej obejmuje ocenę neuropsychologiczną z wykorzystaniem testów takich jak Test Figury Złożonej Reya, Test Orientacji Linii Bentona czy zadania wymagające kopiowania figur geometrycznych. W badaniu klinicznym pacjent może wykazywać trudności w rysowaniu, czytaniu map, orientacji w nowym otoczeniu czy wykonywaniu złożonych czynności manualnych.

Leczenie zaburzeń percepcji przestrzennej polega głównie na rehabilitacji neuropsychologicznej, która zawiera ćwiczenia ukierunkowane na poprawę funkcji przestrzennych, trening kompensacyjny oraz adaptację środowiska pacjenta. Istotne jest również leczenie choroby podstawowej oraz edukacja pacjenta i jego rodziny na temat charakteru zaburzeń i sposobów radzenia sobie z nimi w codziennym funkcjonowaniu.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl