blok przewodzenia przedsionkowo-komorowego
Blok przewodzenia przedsionkowo-komorowego (blok A-V) to zaburzenie przewodnictwa elektrycznego między przedsionkami a komorami serca. Może być spowodowany różnymi patologiami, takimi jak choroba niedokrwienna serca, zapalenie mięśnia sercowego, kardiomiopatia, czy działanie niektórych leków. W zależności od stopnia zaburzenia przewodnictwa, bloki A-V dzielimy na I, II (typ Mobitz I i Mobitz II) oraz III stopnia.
Blok I stopnia charakteryzuje się wydłużeniem czasu przewodzenia przez węzeł przedsionkowo-komorowy (PQ >0,2 s), ale wszystkie impulsy przedsionkowe są przewodzone do komór. W bloku II stopnia typu Mobitz I (Wenckebacha) dochodzi do stopniowego wydłużania odstępu PQ aż do wypadnięcia zespołu QRS. Blok II stopnia typu Mobitz II cechuje się stałym odstępem PQ z nagłym wypadaniem zespołów QRS. Blok III stopnia (całkowity) to całkowite przerwanie przewodzenia między przedsionkami a komorami, gdzie przedsionki i komory pracują niezależnie od siebie.
Objawy kliniczne bloku A-V zależą od jego stopnia i obejmują od braku objawów w łagodnych przypadkach, po zawroty głowy, omdlenia, niewydolność serca i wstrząs kardiogenny w ciężkich przypadkach. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu EKG, a leczenie zależy od przyczyny i stopnia bloku – od obserwacji, przez leki, po wszczepienie stymulatora serca w przypadkach zaawansowanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Digoksyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Digoksyna, glikozyd nasercowy o wąskim indeksie terapeutycznym, wymaga ścisłego monitorowania stężenia w osoczu, elektrolitów (zwłaszcza potasu, wapnia i magnezu) oraz czynności nerek (stężenie kreatyniny). Optymalne stężenie digoksyny wynosi 0,5–1,0 ng/ml (0,64–1,28 nmol/l), a objawy toksyczności pojawiają się częściej powyżej 2 ng/ml. Interpretacja wyników powinna uwzględniać stan kliniczny pacjenta oraz możliwe interferencje z innymi glikozydami i metabolitami. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami rytmu serca, chorobami tarczycy, niewydolnością nerek, po zawale mięśnia sercowego oraz u osób w podeszłym wieku, dostosowując dawkę leku do indywidualnych potrzeb i ryzyka. Monitorowanie EKG jest niezbędne ze względu na potencjalne zmiany w odstępie PR i odcinku ST, które mogą odzwierciedlać działanie terapeutyczne lub toksyczne digoksyny.
amyloidoza serca, arytmia serca, azotemia, badanie czynnościowe wątroby, blok przedsionkowo-komorowy, blok przewodzenia przedsionkowo-komorowego, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia zatokowa, całkowity blok serca, choroba beri-beri, częstoskurcz przedsionkowy, czynność nerek, działanie inotropowe, elektrolity w surowicy, glikozyd nasercowy, hemodializa, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipoksja, hipomagnezemia, indeks terapeutyczny, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiowersja elektryczna, kardiowersja prądem stałym, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kreatynina, metoda radioimmunologiczna, migotanie przedsionków, monitorowanie czynności serca, nadczynność tarczycy, niedobór laktazy, niedobór tiaminy, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, odcinek ST, odstęp PR, potas w surowicy, próba wysiłkowa, skrobiawica serca, tarczyca, zaburzenie zatokowo-przedsionkowe, zaciskające zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół chorej zatoki, zespół złego wchłaniania