biodostępność omeprazolu
Biodostępność omeprazolu jest parametrem farmakokinetycznym opisującym ilość substancji czynnej, która po podaniu doustnym dociera do krążenia ogólnego. W przypadku omeprazolu biodostępność bezwzględna wynosi około 30-40% po pojedynczej dawce i zwiększa się do około 60% po wielokrotnym podawaniu, co jest związane z nasyceniem mechanizmów pierwszego przejścia przez wątrobę.
Omeprazol jest inhibitorem pompy protonowej (IPP) o charakterze proleków, który po wchłonięciu do krwiobiegu ulega aktywacji w kwaśnym środowisku kanalików wydzielniczych komórek okładzinowych żołądka. Biodostępność omeprazolu znacząco zwiększa się przy stosowaniu formulacji dojelitowych (powlekanych), które chronią substancję przed degradacją w kwaśnym środowisku żołądka.
Czynniki wpływające na biodostępność omeprazolu obejmują: obecność pokarmu (może opóźniać wchłanianie), interakcje z innymi lekami (szczególnie induktorami lub inhibitorami CYP2C19 i CYP3A4), oraz polimorfizm genetyczny enzymów cytochromu P450. U pacjentów z wolnym metabolizmem CYP2C19 biodostępność omeprazolu może być znacząco wyższa, co prowadzi do silniejszego efektu terapeutycznego przy standardowych dawkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Omeprazol – Właściwości farmakokinetyczne
Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach. Biodostępność po pojedynczej dawce doustnej wynosi około 40%, a po dawkach wielokrotnych wzrasta do około 60%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) oraz objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z dominującą rolą CYP2C19, co implikuje potencjalne interakcje lekowe związane z hamowaniem tego enzymu. U osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) obserwuje się 5-10-krotnie wyższe AUC i 3-5-krotnie wyższe Cmax, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku jest krótki (<1 h), a eliminacja następuje głównie przez metabolity wydalane z moczem (~80%) i kałem (~20%).
biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, eliminacja leku, forma parenteralna, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, inhibitor pompy protonowej, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, słabo metabolizujący, stężenie maksymalne, sulfon omeprazolu, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ultop 10 mg
Omeprazol, substancja czynna preparatu Ultop, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu doustnym, która wzrasta do około 60% przy wielokrotnym stosowaniu. Lek wykazuje niewielką objętość dystrybucji (~0,3 l/kg) i wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%). Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co determinuje potencjalne interakcje metaboliczne. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku – u wolno metabolizujących obserwuje się 5-10-krotnie wyższe AUC i 3-5-krotnie wyższe stężenia w osoczu, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania eliminacji wynosi poniżej 1 godziny, a lek nie kumuluje się przy standardowym dawkowaniu raz na dobę.
AUC, biodostępność omeprazolu, całkowity metabolizm, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka nieliniowa, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, klirens ogólnoustrojowy, kwas solny, niestabilność w środowisku kwaśnym, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, polimorfizm genetyczny, sulfon omeprazolu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Agastin 20 mg 20 mg
Omeprazol, substancja czynna leku Agastin 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach, a jego biodostępność wynosi około 40% po jednorazowym podaniu doustnym, wzrastając do około 60% przy podawaniu wielokrotnym. Lek wykazuje umiarkowaną dystrybucję (objętość dystrybucji około 0,3 l/kg) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%). Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co determinuje potencjalne interakcje międzylekowe, zwłaszcza u pacjentów z polimorfizmem genetycznym CYP2C19. U osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC omeprazolu jest 5-10-krotnie wyższe, a Cmax 3-5-krotnie wyższe, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku jest krótki (<1 godzina), a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (~80%) i kałem.
biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka nieliniowa, hydroksyomeprazol, interakcja międzylekowa, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent słabo metabolizujący, pacjent szybko metabolizujący, peletka powlekana, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, populacja pediatryczna, sulfon omeprazolu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole APTEO MED 20 mg
Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wykazuje szybkie wchłanianie głównie w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach. Biodostępność wynosi około 40% po pojedynczej dawce doustnej i wzrasta do około 60% przy wielokrotnym podawaniu raz na dobę, z możliwym wpływem pokarmu na absorpcję. Lek charakteryzuje się umiarkowaną objętością dystrybucji (~0,3 l/kg) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~97%). Omeprazol jest całkowicie metabolizowany w wątrobie, głównie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z dominującą rolą CYP2C19, którego polimorfizm genetyczny wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u słabo metabolizujących wzrost AUC 5-10-krotny i stężenia maksymalnego 3-5-krotnie, bez konieczności modyfikacji dawki. Okres półtrwania w osoczu jest krótki (<1 godzina), a lek nie kumuluje się przy standardowym dawkowaniu raz na dobę.
autoinhibicja metabolizmu, biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dawkowanie omeprazolu, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, inhibitor pompy protonowej, interakcja metaboliczna, izoenzym, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, słabo metabolizujący, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie metabolitów, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Progastim 20 mg
Omeprazol, substancja czynna Progastim (20 mg, kapsułki dojelitowe), wykazuje szybkie wchłanianie w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach, a jego biodostępność po jednorazowym podaniu doustnym wynosi około 40%, wzrastając do 60% przy podawaniu wielokrotnym. Lek wiąże się z białkami osocza w 97%, a jego metabolizm odbywa się głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co determinuje potencjalne interakcje lekowe, zwłaszcza u pacjentów z polimorfizmem genetycznym CYP2C19. U osób słabo metabolizujących CYP2C19 AUC omeprazolu jest 5-10-krotnie wyższe, a Cmax 3-5-krotnie wyższe niż u osób z aktywnym enzymem, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania eliminacji wynosi poniżej 1 godziny, a lek nie kumuluje się przy dawkowaniu raz na dobę, co jest korzystne dla bezpieczeństwa terapii.
AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, dystrybucja leku, hydroksyomeprazol, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, nieliniowość farmakokinetyczna, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, powinowactwo do białek osocza, Progastim, przyjmowanie pokarmu, słabo metabolizujący, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazol Biofarm 40 mg
Omeprazol, dostępny w kapsułkach dojelitowych o dawkach 20 mg i 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem głównie w jelicie cienkim (3-6 h), z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach. Biodostępność po jednorazowej dawce wynosi około 40%, natomiast podczas wielokrotnego podawania raz na dobę wzrasta do około 60%, co ma znaczenie kliniczne w terapii długoterminowej. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) i stosunkowo niewielką objętość dystrybucji (~0,3 l/kg). Omeprazol jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C19 (powstawanie hydroksyomeprazolu) oraz częściowo przez CYP3A4 (sulfon omeprazolu). Polimorfizm genetyczny CYP2C19 istotnie wpływa na farmakokinetykę – u „słabo metabolizujących” obserwuje się 3-5-krotnie wyższe Cmax i 5-10-krotnie większe AUC w porównaniu do „szybko metabolizujących”, jednak nie wprowadzono odrębnych zaleceń dawkowania.
biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka omeprazolu, hamowanie enzymu, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, kumulacja leku, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, nieliniowa zależność, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wchłanianie omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polprazol 20 mg
Omeprazol, substancja czynna preparatu Polprazol, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością około 40% po pojedynczej dawce, która wzrasta do około 60% przy podawaniu wielokrotnym. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg, a lek wykazuje wysokie (około 97%) wiązanie z białkami osocza. Omeprazol jest całkowicie metabolizowany w wątrobie, głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19 oraz częściowo przez CYP3A4, co ma istotne znaczenie kliniczne ze względu na potencjalne interakcje lekowe i zmienność genetyczną metabolizmu. Okres półtrwania leku jest krótki, poniżej 1 godziny, a eliminacja następuje głównie przez wydalanie metabolitów z moczem (około 80%) i kałem (około 20%).
AUC, biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, klirens ogólnoustrojowy, krzywa stężenia w czasie, metabolizm pierwszego przejścia, mikrogranulki, niewydolność nerek, omeprazol, polimorfizm genetyczny, Polprazol, słaby metabolizator, sulfon omeprazolu, szybki metabolizator, układ enzymatyczny, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole Mercapharm 20 mg
Omeprazol Mercapharm w dawce 20 mg, podawany w formie kapsułek dojelitowych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu, która wzrasta do około 60% przy podawaniu wielokrotnym. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) oraz objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Omeprazol jest całkowicie metabolizowany w wątrobie przez układ cytochromu P450, głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co determinuje powstawanie metabolitów hydroksyomeprazolu i sulfonu omeprazolu. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u osób słabo metabolizujących wzrost AUC 5-10-krotny oraz Cmax 3-5-krotny, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, jelito cienkie, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, kumulacja leku, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peletka dojelitowa, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, słaby metabolizer, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, tempo eliminacji, wiązanie z białkami osocza, wydalanie metabolitów z moczem, wydzielanie kwasu solnego, wydzielanie kwasu żołądkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polprazol PPH 40 mg
Omeprazol, substancja czynna preparatu Polprazol PPH (40 mg, kapsułki dojelitowe), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim (3-6 godzin) z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach. Biodostępność po podaniu jednorazowym wynosi około 40%, natomiast przy dawkowaniu wielokrotnym wzrasta do około 60%, co jest wynikiem hamowania własnego metabolizmu. Lek wykazuje umiarkowaną dystrybucję (objętość dystrybucji 0,3 l/kg) i silne wiązanie z białkami osocza (~97%). Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z istotnym wpływem polimorfizmu genetycznego CYP2C19, który u osób słabo metabolizujących powoduje 3-10-krotnie wyższe wartości AUC i Cmax, bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku jest krótki (<1 godzina), a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (80%) i kałem (20%).
AUC, biodostępność omeprazolu, biodostępność po podaniu jednorazowym, Cmax, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, czas osiągnięcia Cmax, droga eliminacji, farmakokinetyka omeprazolu, hamowanie CYP2C19, hydroksyomeprazol, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, mikrogranulki, nieliniowa zależność farmakokinetyczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, polimorfizm genetyczny, Polprazol PPH, słaby metabolizer, sulfon omeprazolu, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Relumo 20 mg
Omeprazol, podawany w formie kapsułek dojelitowych o dawce 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu i wzrostem do około 60% przy dawkowaniu wielokrotnym. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) oraz objętość dystrybucji około 0,3 L/kg. Omeprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co prowadzi do powstania hydroksyomeprazolu i sulfonu omeprazolu. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u osób wolno metabolizujących wzrost AUC 5-10-krotny i Cmax 3-5-krotny, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania eliminacji wynosi mniej niż 1 godzinę, a lek nie kumuluje się przy dawkowaniu raz na dobę.
biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, farmakokinetyka omeprazolu, hamowanie enzymu, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, izoenzym cytochromu P450, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm omeprazolu, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, wolno metabolizujący, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polprazol Max 20 mg
Omeprazol, substancja czynna leku Polprazol Max 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach oraz okresem wchłaniania trwającym 3-6 godzin. Biodostępność po jednorazowym podaniu wynosi około 40%, natomiast przy wielokrotnym dawkowaniu raz na dobę wzrasta do około 60%. Lek jest podawany w formie kapsułek dojelitowych, co chroni substancję czynną przed degradacją w środowisku kwaśnym żołądka. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest bardzo wysokie (około 97%). Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450, głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19, oraz częściowo przez CYP3A4, co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych i zmienności farmakokinetycznej u pacjentów.
biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, hydroksyomeprazol, interakcje międzylekowe, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, omeprazol, peletki dojelitowe, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, stężenie maksymalne, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Heligen Neo 40 mg
Omeprazol, substancja czynna preparatu Heligen Neo dostępnego w dawkach 20 mg i 40 mg w kapsułkach dojelitowych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach oraz okresem wchłaniania 3-6 godzin. Biodostępność po jednorazowym podaniu doustnym wynosi około 40%, a po wielokrotnym podaniu wzrasta do około 60%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) i objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Omeprazol jest metabolizowany głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19 oraz częściowo przez CYP3A4, co determinuje istotne różnice farmakokinetyczne u osób z różnym fenotypem metabolizmu. U osób słabo metabolizujących CYP2C19 AUC może być 5-10 razy większe, a maksymalne stężenia w osoczu 3-5 razy wyższe, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku wynosi poniżej 1 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (~80%) i kałem.
AUC, biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, dysfunkcja nerki, eliminacja omeprazolu, hydroksyomeprazol, interakcja międzylekowa, izoenzym cytochromu P450, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nieliniowość farmakokinetyczna, okres półtrwania w osoczu, omeprazol, osoba słabo metabolizująca, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sagalix 10 mg
Omeprazol, substancja czynna Sagalix, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po pojedynczej dawce doustnej, wzrastającą do 60% po wielokrotnym podawaniu. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) oraz pozorną objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie przez polimorficzny enzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co determinuje znaczne różnice farmakokinetyczne międzyosobnicze – u osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10 razy wyższe, a maksymalne stężenia 3-5 razy wyższe niż u osób z aktywnym CYP2C19. Pomimo tych różnic, nie jest konieczna modyfikacja dawkowania w praktyce klinicznej. Okres półtrwania eliminacji wynosi poniżej 1 godziny, a lek jest całkowicie eliminowany między dawkami, co wyklucza kumulację przy podawaniu raz na dobę.
AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność omeprazolu, biotransformacja, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, hydroksyomeprazol, interakcje metaboliczne, jelito cienkie, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent słabo metabolizujący, pacjent szybko metabolizujący, polimorfizm genetyczny, powinowactwo do białek osocza, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bioprazol 40 mg
Omeprazol, substancja czynna Bioprazolu 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach oraz biodostępnością około 40% po pojedynczej dawce doustnej, która wzrasta do około 60% przy dawkowaniu wielokrotnym. Lek wykazuje wysokie (97%) wiązanie z białkami osocza i objętość dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała. Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie przez izoenzym CYP2C19 (powstawanie hydroksyomeprazolu) oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4 (powstawanie sulfonu omeprazolu). Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę, powodując u osób słabo metabolizujących wzrost AUC 5-10-krotny i maksymalnych stężeń 3-5-krotny, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku wynosi poniżej 1 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (około 80%) i kałem (około 20%).
biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, dysfunkcja wątroby, dystrybucja w organizmie, hydroksyomeprazol, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, metabolizm omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, omeprazol, podeszły wiek, pole pod krzywą stężenie-czas, polimorfizm genetyczny, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Goprazol Max 20 mg
Omeprazol, substancja czynna leku Goprazol Max, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim (3-6 h) z Tmax wynoszącym 1-2 godziny, a jego biodostępność po pojedynczej dawce doustnej wynosi około 40%, wzrastając do około 60% przy wielokrotnym podawaniu raz na dobę. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza sięga 97%. Omeprazol jest całkowicie metabolizowany w wątrobie przez układ cytochromu P450, głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co prowadzi do powstania głównego metabolitu hydroksyomeprazolu. Polimorfizm CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę – u „słabo metabolizujących” (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10 razy większe, a Cmax 3-5 razy większe niż u osób z aktywnym enzymem, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania. Okres półtrwania omeprazolu jest krótki, poniżej 1 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% dawki w postaci metabolitów) oraz w mniejszym stopniu przez kał (20%).
biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, hydroksyomeprazol, interakcje międzylekowe, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w wieku podeszłym, peletki dojelitowe, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, substancja czynna, sulfon omeprazolu, układ cytochromu P450, wchłanianie omeprazolu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby