dawkowanie omeprazolu

Omeprazol jest inhibitorem pompy protonowej (IPP) powszechnie stosowanym w leczeniu chorób związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego w żołądku, takich jak choroba refluksowa przełyku (GERD), choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy oraz zespół Zollingera-Ellisona.

Standardowe dawkowanie omeprazolu u dorosłych wynosi 20-40 mg raz dziennie, najczęściej rano na czczo, na około 30 minut przed posiłkiem. W leczeniu GERD typowa dawka to 20 mg dziennie przez 4-8 tygodni. W przypadku choroby wrzodowej dawki wynoszą 20 mg dziennie przez 2-4 tygodnie (wrzód dwunastnicy) lub 4-8 tygodni (wrzód żołądka). W zespole Zollingera-Ellisona dawkowanie może być znacznie wyższe, nawet 60-120 mg dziennie, podzielone na dwie dawki.

U dzieci dawkowanie jest uzależnione od masy ciała: dla dzieci o wadze 10-20 kg zaleca się 10 mg dziennie, zaś dla dzieci powyżej 20 kg – 20 mg dziennie. U pacjentów z niewydolnością wątroby zaleca się redukcję dawki do maksymalnie 20 mg dziennie. Modyfikacja dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek nie jest konieczna.

Omeprazol dostępny jest w postaci kapsułek dojelitowych, tabletek dojelitowych i proszku do sporządzania zawiesiny doustnej. Należy go przyjmować w całości, nie rozgryzając ani nie krusząc, aby zachować powłokę dojelitową chroniącą lek przed zniszczeniem przez kwas żołądkowy.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole APTEO MED 20 mg

Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wykazuje szybkie wchłanianie głównie w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach. Biodostępność wynosi około 40% po pojedynczej dawce doustnej i wzrasta do około 60% przy wielokrotnym podawaniu raz na dobę, z możliwym wpływem pokarmu na absorpcję. Lek charakteryzuje się umiarkowaną objętością dystrybucji (~0,3 l/kg) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~97%). Omeprazol jest całkowicie metabolizowany w wątrobie, głównie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z dominującą rolą CYP2C19, którego polimorfizm genetyczny wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u słabo metabolizujących wzrost AUC 5-10-krotny i stężenia maksymalnego 3-5-krotnie, bez konieczności modyfikacji dawki. Okres półtrwania w osoczu jest krótki (<1 godzina), a lek nie kumuluje się przy standardowym dawkowaniu raz na dobę.
autoinhibicja metabolizmu, biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dawkowanie omeprazolu, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, inhibitor pompy protonowej, interakcja metaboliczna, izoenzym, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, słabo metabolizujący, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie metabolitów, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Goprazol 20 mg 20 mg

Omeprazol, substancja czynna leku Goprazol 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach oraz biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu doustnym, która wzrasta do około 60% przy podawaniu wielokrotnym. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) i objętość dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała. Omeprazol jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C19 oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4, co ma istotne znaczenie kliniczne ze względu na polimorfizm CYP2C19 i potencjalne interakcje metaboliczne. U osób słabo metabolizujących CYP2C19, AUC i Cmax omeprazolu są odpowiednio 5-10 i 3-5 razy wyższe, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania. Okres półtrwania leku w osoczu jest krótki (<1 godzina), a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% w postaci metabolitów) oraz w mniejszym stopniu przez kał.
AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, cytochrom P450, dawkowanie omeprazolu, hydroksyomeprazol, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, kumulacja leku, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nieliniowa zależność farmakokinetyczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, polimorfizm enzymu CYP2C19, stężenie maksymalne w osoczu, sulfon omeprazolu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Relumo 20 mg

Relumo (omeprazol 20 mg) w postaci kapsułek dojelitowych stosowany jest u dorosłych w dawce 20 mg raz na dobę przez 14 dni, z możliwością przedłużenia terapii o 2-3 dni w celu całkowitego ustąpienia objawów zgagi. U większości pacjentów dolegliwości ustępują w ciągu 7 dni, co pozwala na wcześniejsze zakończenie leczenia. W trakcie wywiadu medycznego należy uwzględnić choroby współistniejące: u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wymagana jest konsultacja lekarska przed rozpoczęciem terapii.
choroby współistniejące, dawkowanie omeprazolu, efekt terapeutyczny, kapsułki dojelitowe twarde, kuracja, omeprazol, podeszły wiek, produkt leczniczy, Relumo, terapia, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia połykania, zgaga

dawkowanie omeprazolu

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole APTEO MED 20 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Goprazol 20 mg 20 mg

Dawkowanie i sposób podawania – Relumo 20 mg