erozyjne zapalenie przełyku

Erozyjne zapalenie przełyku to postać choroby refluksowej przełyku (GERD), charakteryzująca się uszkodzeniem błony śluzowej przełyku przez kwaśną treść żołądkową. W przeciwieństwie do nienadżerkowej postaci refluksu, w erozyjnej formie dochodzi do powstania widocznych makroskopowo ubytków nabłonka, które można zaobserwować podczas badania endoskopowego.

Główną przyczyną rozwoju erozyjnego zapalenia przełyku jest długotrwała ekspozycja błony śluzowej na kwaśną treść żołądkową, co prowadzi do przerwania mechanizmów obronnych nabłonka przełyku. Do czynników ryzyka należą: przepuklina rozworu przełykowego, otyłość, palenie tytoniu, a także stosowanie niektórych leków (np. niesteroidowych leków przeciwzapalnych).

Diagnostyka erozyjnego zapalenia przełyku opiera się przede wszystkim na badaniu endoskopowym, podczas którego można ocenić stopień nasilenia zmian według klasyfikacji Los Angeles (od stopnia A do D). Leczenie obejmuje modyfikację stylu życia, farmakoterapię (inhibitory pompy protonowej jako leki pierwszego wyboru) oraz w wybranych przypadkach leczenie endoskopowe lub chirurgiczne.

Nieleczone erozyjne zapalenie przełyku może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zwężenie przełyku, owrzodzenia, krwawienia czy przełyk Barretta, który stanowi stan przedrakowy. Dlatego istotne jest wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia, co pozwala na uzyskanie całkowitego wygojenia zmian erozyjnych u większości pacjentów.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie przełyku – Epidemiologia

Zapalenie przełyku stanowi istotny problem kliniczny o zróżnicowanej epidemiologii w zależności od typu choroby. Erozyjne zapalenie przełyku dotyka około 1% populacji, a refluksowe zapalenie przełyku (GERD) występuje u 5% osób w wieku 55 lat, z objawami refluksu u 33-44% populacji. Eozynofilowe zapalenie przełyku (EoE) wykazuje gwałtowny wzrost zapadalności do 5-10 przypadków/100 000 osób/rok i częstości występowania 0,5-1/1000 osób, z bimodalnym szczytem wieku i przewagą u mężczyzn rasy kaukaskiej. Zakaźne zapalenie przełyku, głównie kandydoza i infekcje wirusowe (HSV, CMV), dotyczy głównie pacjentów z immunosupresją, zwłaszcza z AIDS. Achalazja, rzadka choroba motoryczna przełyku, wiąże się z 14,5-33-krotnie wyższym ryzykiem raka przełyku, choć rutynowy nadzór endoskopowy nie jest obecnie zalecany. Występują istotne różnice geograficzne i demograficzne w częstości zapaleń przełyku, a sezonowość objawów GERD i EoE sugeruje wpływ czynników środowiskowych i alergicznych.
achalazja, badanie endoskopowe, biopsja przełyku, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, chromoendoskopia, cytomegalowirus, częstość występowania, endoskopia górnego odcinka, eozynofilowe zapalenie przełyku, erozyjne zapalenie przełyku, ezofagogastroduodenoskopia, GERD, górny odcinek przewodu pokarmowego, gruczolakorak przełyku, Helicobacter pylori, kandydoza przełyku, miejscowy steroid, nieerozyjną choroba refluksowa, popromienne zapalenie przełyku, powikłanie GERD, przełyk Barretta, rak przełyku, refluksowe zapalenie przełyku, skala EREFS, zapalenie przełyku, zawał mięśnia sercowego, zespół klinicystów szpitalnych, zespół nabytego niedoboru odporności
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba refluksowa przełyku – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Choroba refluksowa przełyku (GERD) charakteryzuje się zróżnicowanym rokowaniem, które zależy od wielu czynników klinicznych i diagnostycznych. Optymalne leczenie farmakologiczne pozwala na wyleczenie zapalenia przełyku u 72-93% pacjentów, jednak nawroty po zaprzestaniu terapii są częste, co wskazuje na konieczność długotrwałej terapii podtrzymującej. Wiek poniżej 40 lat, wyjściowy wynik kwestionariusza GERD-HRQL poniżej 15 punktów, rozszerzalność połączenia przełykowo-żołądkowego (EGJ) poniżej 2,3 mm²/mmHg oraz przedoperacyjny czas ekspozycji przełyku na kwas (AET) poniżej 11% są niezależnymi predyktorami korzystnego rokowania. Leczenie chirurgiczne, w tym fundoplikacja oraz implantacja magnetycznego zwieracza przełyku (MSA), wykazują porównywalną skuteczność długoterminową, z 74,2% pacjentów po 6-12 latach obserwacji niezgłaszających objawów oraz znaczącą redukcją średniego wyniku GERD-HRQL z 19,9 do 4,01 (p<0,001). Wskaźnik erozji urządzenia MSA jest niski (<0,5%), a większość powikłań występuje w ciągu pierwszych 4 lat po implantacji i jest skutecznie leczona.
badanie endoskopowe, choroba refluksowa przełyku, cukrzyca, dysfagia, ekspozycja przełyku na kwas, erozyjne zapalenie przełyku, fundoplikacja, gruczolakorak przełyku, interwencja endoskopowa, lata życia skorygowane niesprawnością, leczenie farmakologiczne, połączenie przełykowo-żołądkowe, przełyk Barretta, przepuklina rozworu przełykowego, przewód pokarmowy, śródmiąższowa choroba płuc, terapia podtrzymująca, trójglicerydy, zabieg chirurgiczny, zapalenie przełyku, zwężenie przełyku
Leksykon chorób i schorzeń
Zgaga – Leczenie

Zgaga, będąca objawem choroby refluksowej przełyku (GERD), dotyka około 20% populacji i manifestuje się uczuciem pieczenia za mostkiem, promieniującym ku górze. Nieleczona przewlekła zgaga może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zwężenia przełyku, owrzodzenia, przełyk Barretta, a nawet rak przełyku. Leczenie opiera się na modyfikacji stylu życia (redukcja masy ciała, unikanie pokarmów wyzwalających, uniesienie wezgłowia łóżka o 15-20 cm, zaprzestanie palenia) oraz farmakoterapii. W terapii farmakologicznej stosuje się leki zobojętniające kwas (antacida), antagoniści receptora H2 (famotydyna, cymetydyna, nizatydyna) oraz inhibitory pompy protonowej (IPP) takie jak omeprazol, esomeprazol i lanzoprazol. IPP są zalecane przy częstej zgadze (≥2 dni w tygodniu) i powinny być stosowane maksymalnie przez 14 dni, do trzech razy w roku. W przypadku braku skuteczności leczenia farmakologicznego rozważa się leczenie chirurgiczne, w tym fundoplikację metodą Nissena, implantację systemu LINX, procedurę TIF lub Stretta.
ablacja falami radiowymi, antagoniści receptora H2, baklofen, bypass żołądkowy, choroba refluksowa przełyku, cymetydyna, dekslanzoprazol, dolny zwieracz przełyku, dysplazja, erozyjne zapalenie przełyku, esomeprazol, famotydyna, fundoplikacja, inhibitory pompy protonowej, krwawienie, lanzoprazol, leki zobojętniające, nizatydyna, omeprazol, owrzodzenie, pantoprazol, procedura Stretta, prokinetyki, przełyk Barretta, rabeprazol, rak przełyku, refluks żołądkowo-przełykowy, regurgitacja, stent przełykowy, system LINX, tegoprazan, węglan wapnia, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wonoprazan, zapalenie przełyku, zwężenie przełyku
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba refluksowa przełyku – Etiologia i przyczyny

Choroba refluksowa przełyku (GERD) jest przewlekłym schorzeniem wynikającym z dysfunkcji dolnego zwieracza przełyku (LES), który normalnie zapobiega cofaniu się kwaśnej treści żołądkowej do przełyku. Głównym mechanizmem patologicznym są przejściowe rozluźnienia LES (TLESR), osłabienie jego napięcia oraz czynniki anatomiczne, takie jak przepuklina rozworu przełykowego, która obniża ciśnienie zwieracza. GERD może być także wywołane przez zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, opóźnione opróżnianie żołądka (gastropareza), choroby tkanki łącznej (np. twardzina), a także czynniki ryzyka takie jak otyłość, ciąża, palenie tytoniu, spożycie alkoholu, stres oraz niektóre leki (benzodiazepiny, blokery kanału wapniowego, NLPZ, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne). Warto podkreślić, że GERD nie wynika z nadprodukcji kwasu, lecz z nieprawidłowego cofania się jego zawartości do przełyku, który nie posiada ochronnej wyściółki jak żołądek, co prowadzi do podrażnienia i zapalenia śluzówki przełyku.
Przewlekły refluks kwasu może skutkować poważnymi powikłaniami, takimi jak zapalenie przełyku, owrzodzenia, zwężenia przełyku oraz metaplazja jelitowa w postaci przełyku Barretta, stanowiącego czynnik ryzyka rozwoju raka przełyku. GERD może również manifestować się objawami pozaprzełykowymi, w tym astmą, przewlekłym kaszlem, chrypką, zapaleniem krtani i płuc oraz próchnicą zębów. Diagnostyka i leczenie GERD powinny uwzględniać modyfikację czynników ryzyka, takich jak redukcja masy ciała (w przypadku otyłości), unikanie palenia i alkoholu, zmianę diety oraz kontrolę leków wpływających na funkcję LES. W terapii istotne jest także zarządzanie objawami i monitorowanie potencjalnych powikłań, zwłaszcza u pacjentów z długotrwałym refluksem i objawami alarmowymi.
astma, bariera antyrefluksowa, bloker kanału wapniowego, choroba refluksowa przełyku, choroba tkanki łącznej, dolny zwieracz przełyku, dysfagia, dysfunkcja nerwowo-mięśniowa, erozyjne zapalenie przełyku, gastropareza, lek antycholinergiczny, metaplazja jelitowa, nieprawidłowość anatomiczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, perystaltyka przełyku, połączenie przełykowo-żołądkowe, przełyk Barretta, przepuklina rozworu przełykowego, refluks żołądkowo-przełykowy, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, twardzina, wskaźnik masy ciała, zaburzenie motoryki przełyku, zapalenie krtani, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zarośnięcie przełyku, zwężenie przełyku

erozyjne zapalenie przełyku

Powiązane wpisy

Zapalenie przełyku – Epidemiologia

Choroba refluksowa przełyku – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Zgaga – Leczenie

Choroba refluksowa przełyku – Etiologia i przyczyny