potencjał wywołany somatosensorycznie
Potencjał wywołany somatosensorycznie (SEP – Somatosensory Evoked Potential) to obiektywna metoda diagnostyczna, polegająca na rejestrowaniu bioelektrycznej odpowiedzi kory mózgowej i pnia mózgu na bodźce czuciowe. Technika ta wykorzystuje elektrody umieszczone na skórze głowy do rejestrowania aktywności elektrycznej powstającej w drodze czuciowej po stymulacji nerwów obwodowych.
W praktyce klinicznej najczęściej stosuje się stymulację nerwu pośrodkowego w nadgarstku lub nerwu piszczelowego w okolicy kostki przyśrodkowej. Rejestrowane potencjały charakteryzują się określoną amplitudą i latencją (czasem utajenia), których analiza dostarcza informacji o przewodnictwie nerwowym w drogach czuciowych na różnych poziomach – od nerwów obwodowych, przez rdzeń kręgowy, pień mózgu, aż do kory czuciowej.
Badanie SEP ma istotne znaczenie diagnostyczne w ocenie uszkodzeń ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Jest szczególnie wartościowe w diagnostyce stwardnienia rozsianego, mielopatii, radikulopatii oraz neuropatii obwodowych. Ponadto, potencjały wywołane somatosensorycznie są wykorzystywane podczas monitorowania operacji neurochirurgicznych i ortopedycznych, gdzie istnieje ryzyko uszkodzenia dróg czuciowych, a także w ocenie rokowania u pacjentów z uszkodzeniem mózgu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sabril 500 mg
Wigabatryna, substancja czynna preparatu Sabril, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych na szczurach, myszach, psach i małpach. Nie stwierdzono hepatotoksyczności, nefrotoksyczności, kardiotoksyczności ani negatywnego wpływu na układ oddechowy i pokarmowy. W dawkach 30-50 mg/kg mc./dobę obserwowano mikrowakuolizację istoty białej mózgu, charakterystyczną dla obrzęku wewnątrzmielinowego, który był odwracalny po zaprzestaniu leczenia. U gryzoni odnotowano także przetrwałe zmiany neurologiczne, takie jak obrzęk aksonów i obecność zmineralizowanych mikrociał. Badania elektrofizjologiczne u psów potwierdziły korelację między obrzękiem a wydłużeniem okresu utajenia potencjału wywołanego somatosensorycznie, który normalizował się po odstawieniu leku.
działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja nerek, genotoksyczność, hepatotoksyczność, istota biała mózgu, kancerogenność, kardiotoksyczność, mikrowakuolizacja, obrzęk aksonu, obrzęk wewnątrzmielinowy, potencjał wywołany somatosensorycznie, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, Sabril, siatkówka oka, substancja czynna, szczur albinos, wigabatryna, zewnętrzna warstwa jądrowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sabril 500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wigabatryny przeprowadzone na szczurach, myszach, psach i małpach wykazały brak istotnych działań niepożądanych na kluczowe narządy, takie jak wątroba, nerki, płuca, serce i przewód pokarmowy. W dawkach 30-50 mg/kg mc./dobę u szczurów, myszy i psów zaobserwowano mikrowakuolizację w substancji białej mózgu, charakterystyczną dla obrzęku wewnątrzmielinowego, który był odwracalny po zaprzestaniu podawania leku. U małp zmiany te były minimalne lub niejednoznaczne. Badania elektrofizjologiczne u psów potwierdziły przejściowe wydłużenie okresu utajenia potencjału wywołanego somatosensorycznie, które normalizowało się po odstawieniu wigabatryny. Toksyczność na siatkówkę stwierdzono jedynie u szczurów albinosów przy dawce 300 mg/kg mc./dobę, objawiającą się dezorganizacją zewnętrznej warstwy jądrowej, co mogło być związane z bezpośrednim działaniem leku lub nadmierną ekspozycją na światło.
badanie elektrofizjologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, mikrowakuolizacja, obrzęk wewnątrzmielinowy, potencjał wywołany somatosensorycznie, przewód pokarmowy, rozszczep podniebienia, siatkówka oka, substancja biała mózgu, szczur albinos, wigabatryna, włókno zmielinizowane, zewnętrzna warstwa jądrowa - Leksykon substancji czynnych
Wigabatryna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wigabatryny, substancji czynnej leku Sabril, przeprowadzone na szczurach, myszach, psach i małpach wykazały brak istotnych działań toksycznych na kluczowe narządy, takie jak wątroba, nerki, płuca, serce oraz przewód pokarmowy. Zaobserwowano jednak mikrowakuolizację substancji białej mózgu przy dawkach 30-50 mg/kg mc./dobę, manifestującą się jako obrzęk wewnątrzmielinowy, który był odwracalny po zaprzestaniu podawania leku. U gryzoni odnotowano bardziej trwałe zmiany, w tym obrzęk aksonów i zmineralizowane mikrociała. Elektrofizjologiczne badania u psów potwierdziły zwiększenie okresu utajenia potencjału wywołanego somatosensorycznie, które ustępowało po odstawieniu wigabatryny. W zakresie okulistycznym toksyczność ograniczała się do szczurów albinosów, u których dawka 300 mg/kg mc./dobę indukowała ogniskową dezorganizację zewnętrznej warstwy jądrowej siatkówki, przypominającą zmiany po nadmiernej ekspozycji na światło.
działanie teratogenne, mielinizacja, mikrowakuolizacja, mutagenność, obrzęk aksonu, obrzęk wewnątrzmielinowy, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał wywołany somatosensorycznie, rakotwórczość, rozszczep podniebienia, Sabril, siatkówka oka, substancja biała mózgu, wigabatryna, włókno zmielinizowane, zewnętrzna warstwa jądrowa