terapia biologiczna
Terapia biologiczna, znana również jako bioterapia lub immunoterapia, to nowoczesna metoda leczenia, wykorzystująca substancje pochodzenia biologicznego lub modyfikowane biotechnologicznie w celu stymulacji lub hamowania określonych procesów w organizmie. W przeciwieństwie do klasycznej farmakoterapii, leki biologiczne mają zazwyczaj złożoną strukturę i są wytwarzane przez żywe organizmy lub na drodze zaawansowanych technik inżynierii genetycznej.
Główne kategorie terapii biologicznych obejmują przeciwciała monoklonalne, białka rekombinowane, inhibitory cytokin, cząsteczki immunomodulujące oraz terapie komórkowe. Leki te wykazują wysoką specyficzność działania, co umożliwia precyzyjne wpływanie na określone mechanizmy patofizjologiczne z jednoczesną minimalizacją działań niepożądanych.
Terapie biologiczne znajdują zastosowanie w leczeniu chorób autoimmunologicznych (m.in. reumatoidalnego zapalenia stawów, łuszczycy, nieswoistych chorób zapalnych jelit), nowotworów, astmy, alergii oraz wielu innych jednostek chorobowych. Ich efektywność często przewyższa tradycyjne metody leczenia, szczególnie w przypadkach opornych na standardową farmakoterapię.
Implementacja terapii biologicznych w praktyce klinicznej wymaga starannej kwalifikacji pacjentów, regularnego monitorowania skuteczności oraz czujności w zakresie potencjalnych działań niepożądanych, wśród których dominują reakcje immunologiczne, infekcje oportunistyczne oraz powikłania kardiologiczne. Rozwój leków biopodobnych przyczynia się do zwiększenia dostępności tych zaawansowanych metod terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na pszenicę – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Alergia na pszenicę jest IgE-zależną reakcją immunologiczną na białka pszenicy, odróżniającą się od celiakii, z objawami obejmującymi skórne (pokrzywka, świąd, obrzęk), żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka), oddechowe (świszczący oddech, kaszel, przekrwienie błony śluzowej nosa) oraz ogólne (ból głowy, zmęczenie). Najcięższą manifestacją jest anafilaksja, objawiająca się obrzękiem gardła, trudnościami w oddychaniu, spadkiem ciśnienia krwi i utratą świadomości, wymagająca natychmiastowego podania epinefryny (0,15 mg u dzieci, 0,3 mg u dorosłych). Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz testach skórnych, oznaczeniu specyficznych IgE i próbach prowokacyjnych, prowadzonych przez alergologa. Leczenie polega na całkowitym unikaniu pszenicy i produktów ją zawierających, stosowaniu leków przeciwhistaminowych, kortykosteroidów oraz epinefryny w przypadku ciężkich reakcji. Immunoterapia doustna (OIT) wykazuje obiecujące wyniki, umożliwiając tolerancję do 4443 mg białka pszenicy u 52% pacjentów po 52 tygodniach terapii.
alergolog, anafilaksja, autostrzykawka z epinefryną, ból brzucha, celiakia, dieta bezpszeniczna, duszność, epinefryna, hipotensja, immunoterapia doustna, immunoterapia podjęzykowa, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, nieceliakalna nadwrażliwość na gluten, objawy oddechowe, objawy żołądkowo-jelitowe, obrzęk skóry, pokrzywka, przeciwciało IgE, reakcja alergiczna, świszczący oddech, terapia biologiczna, test IgE, test skórny, zanieczyszczenie krzyżowe - Leksykon substancji czynnych
Dwoinka nieżytowa – Interakcje
Dwoinka nieżytowa (Moraxella catarrhalis) jest składnikiem nieswoistych szczepionek bakteryjnych dostępnych w formie zawiesin do wstrzykiwań (Polyvaccinum submite, Polyvaccinum mite, Polyvaccinum forte) oraz kropli do nosa (Polyvaccinum mite). Stężenia bakterii wynoszą odpowiednio 1×10^6 komórek w Polyvaccinum submite, 1×10^7 w Polyvaccinum mite oraz 1×10^8 w Polyvaccinum forte, a w kroplach do nosa 1×10^7 komórek/ml. Szczepionki te mogą być bezpiecznie stosowane równocześnie z antybiotykoterapią, bez konieczności modyfikacji dawkowania, co jest istotne w kontekście jednoczesnego leczenia przeciwbakteryjnego i immunomodulacji. Brak jest specyficznych danych dotyczących interakcji z alkoholem, jednak ze względu na immunosupresyjne działanie etanolu, zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu podczas terapii w celu optymalizacji odpowiedzi immunologicznej.
antybiotykoterapia, cyklosporyna, dwoinka nieżytowa, glikokortykosteroid, immunomodulacja, immunosupresja, inaktywowane bakterie, interakcja farmakodynamiczna, lek immunosupresyjny, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nieswoista szczepionka bakteryjna, odpowiedź immunologiczna, Polyvaccinum forte, Polyvaccinum mite, Polyvaccinum submite, przeciwciało monoklonalne, szczepionka nieswoista, takrolimus, terapia biologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Puchitis – Objawy
Puchitis to zapalenie zbiornika jelitowego (J-pouch) powstającego po kolektomii z powodu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, występujące u 15-20% pacjentów w pierwszym roku po operacji, a u 45-50% w ciągu 10 lat. Objawy obejmują zwiększoną częstość wypróżnień (powyżej 4-8 dziennie), naglące parcie, ból brzucha, krwawienie, nietrzymanie stolca i tenesmus. Puchitis dzieli się na ostry (<4 tygodni) i przewlekły (≥4 tygodni), z podtypami zależnymi od odpowiedzi na antybiotyki: CADP (zależny) i CARP (oporny). Około 60% pacjentów doświadcza nawrotów, a 20% rozwija postać przewlekłą, z ryzykiem niewydolności zbiornika (5-10%) i koniecznością ileostomii. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, endoskopii (ziarnistość, kruchość, owrzodzenia) i histopatologii, z wykluczeniem innych przyczyn, takich jak cuffitis, choroba Crohna zbiornika czy zakażenia (Clostridioides difficile, CMV).
antybiotykoterapia, choroba Crohna, choroba zapalna jelit, Clostridioides difficile, cuffitis, cytomegalowirus, dysbioza, dyssynergia miednicy, ileostomia, kolektomia, krew w stolcu, niedokrwistość, niepełne wypróżnienie, nietrzymanie stolca, niewydolność zbiornika, ostre puchitis, parcie naglące, powikłanie, przewlekłe puchitis, stwardniające zapalenie dróg żółciowych, tenesmus, terapia biologiczna, vedolizumab, wrzodziejące zapalenie jelita grubego - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła obturacyjna choroba płuc – Leczenie
Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) to postępujące schorzenie charakteryzujące się przewlekłym ograniczeniem przepływu powietrza. Leczenie POChP opiera się na indywidualnym doborze terapii farmakologicznej i niefarmakologicznej, uwzględniając nasilenie objawów, częstość zaostrzeń oraz stan ogólny pacjenta. Podstawą terapii jest całkowite zaprzestanie palenia tytoniu, co istotnie spowalnia progresję choroby i zmniejsza śmiertelność. Farmakoterapia obejmuje stosowanie bronchodylatorów: krótko działających (SABA, SAMA) o czasie działania 4-6 godzin oraz długo działających (LABA, LAMA) utrzymujących efekt przez 12-24 godziny. W umiarkowanej i ciężkiej POChP preferowana jest terapia skojarzona LABA/LAMA, a u pacjentów z ciężką postacią i częstymi zaostrzeniami stosuje się terapię potrójną (LABA + LAMA + ICS). Kortykosteroidy wziewne (ICS) są wskazane u pacjentów z wysokim poziomem eozynofilów (≥300 komórek/μl) i nie są zalecane jako monoterapia ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym zapalenia płuc. Nowości terapeutyczne to m.in. dupilumab dla pacjentów z eozynofilowym fenotypem oraz ensifentrine – podwójny inhibitor PDE3 i PDE4 o działaniu rozszerzającym oskrzela i przeciwzapalnym.
bronchodylator, bronchoskopowa redukcja objętości płuc, chirurgiczna redukcja objętości płuc, długo działający bronchodylator, dupilumab, eozynofil, hipoksemia, inhibitor fosfodiesterazy-4, komórka macierzysta, kortykosteroid wziewny, krótko działający bronchodylator, niedożywienie, nieinwazyjna wentylacja, oddychanie przeponowe, oddychanie przez zaciśnięte usta, ograniczenie przepływu powietrza, POChP, przeszczepienie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rehabilitacja płucna, roflumilast, rozedma, spirometria, terapia biologiczna, terapia potrójna, tlenoterapia, tolerancja wysiłku, zaostrzenie - Leksykon chorób i schorzeń
Zerwanie łąkotki – Patofizjologia i mechanizm
Łąkotki przyśrodkowa i boczna, zbudowane głównie z kolagenu typu I, pokrywają około 70% powierzchni stawowej plateau piszczeli i pełnią kluczową rolę w przenoszeniu obciążeń oraz amortyzacji stawu udowo-piszczelowego. Ich unaczynienie jest ograniczone do zewnętrznej 1/3 („strefa czerwona”), co determinuje potencjał gojenia uszkodzeń w tej części, podczas gdy wewnętrzne 2/3 („strefa biała”) pozostają beznaczyniowe i mają ograniczone zdolności regeneracyjne. Uszkodzenia łąkotek powstają najczęściej w wyniku sił rotacyjnych i ścinających, szczególnie przy zgiętym kolanie, co jest typowe dla aktywności sportowych wymagających gwałtownych zmian kierunku, przyspieszeń i hamowań. U młodszych pacjentów dominują zerwania pionowe, takie jak „rączka od wiadra”, natomiast u osób starszych przeważają zerwania degeneracyjne o charakterze poziomym, często związane z procesami zwyrodnieniowymi i zapaleniem stawów. Współistnienie urazów łąkotki z uszkodzeniami więzadła krzyżowego przedniego (ACL) jest częste, zwłaszcza w przypadku łąkotki przyśrodkowej.
biomarker zapalny, błona maziowa, ból neuropatyczny, choroba zwyrodnieniowa stawów, czynnik wzrostu, fibrochondrocyt, kolagen typu I, komórka macierzysta, łąkotka boczna, łąkotka przyśrodkowa, macierz pozakomórkowa, medycyna regeneracyjna, meniscektomia, nocyceptor, osocze bogatopłytkowe, plateau piszczeli, płyn maziowy, płyn owodniowy, rezonans magnetyczny, siła koślawienia, siła ścinająca, siła szpotawiąca, staw udowo-piszczelowy, strefa biała łąkotki, strefa czerwona łąkotki, terapia biologiczna, torebka stawowa, więzadło krzyżowe przednie, zerwanie degeneracyjne, zerwanie pionowe, zerwanie poziome, zerwanie promieniste - Leksykon chorób i schorzeń
Eozynofilowe zapalenie przełyku – Leczenie
Eozynofilowe zapalenie przełyku (EoE) to przewlekła, immunologiczno-alergiczna choroba zapalna przełyku, charakteryzująca się nawrotami i wymagająca długotrwałej terapii. Celem leczenia jest uzyskanie i utrzymanie remisji histologicznej, definiowanej jako mniej niż 15 eozynofilów na pole widzenia w dużym powiększeniu, oraz zapobieganie powikłaniom włóknienia i zwężenia przełyku. Terapia opiera się na trzech filarach: farmakologii (IPP, miejscowe kortykosteroidy, dupilumab), modyfikacjach dietetycznych (diety eliminacyjne 1FED, 4FED, 6FED oraz dieta elementarna) oraz endoskopowym rozszerzaniu przełyku w przypadku zwężeń. IPP, podawane w wysokich dawkach (np. omeprazol 40 mg 2x/d przez 8-12 tygodni), wykazują skuteczność u 30-60% pacjentów, natomiast miejscowe kortykosteroidy indukują remisję histologiczną u 60-90% chorych, z najczęstszym działaniem niepożądanym w postaci kandydozy przełyku (~8,7%). Dupilumab, przeciwciało monoklonalne blokujące IL-4 i IL-13, zatwierdzony do leczenia od 1 roku życia, osiąga remisję u około 60% pacjentów i jest szczególnie wskazany u chorych z ciężkim przebiegiem lub współistniejącymi chorobami atopowymi.
atopowe zapalenie skóry, benralizumab, budezonid, choroba refluksowa przełyku, dieta elementarna, dieta eliminacyjna, dupilumab, dysfagia, eozynofil, eozynofilowe zapalenie przełyku, flutikazon, gastrostomia, inhibitor pompy protonowej, interleukina, kandydoza przełyku, kortykosteroid, patogeneza, przeciwciało monoklonalne, reakcja alergiczna, remisja histologiczna, rozszerzanie przełyku, sonda nosowo-żołądkowa, terapia biologiczna, zapalenie, zapalenie przełyku, zwężenie przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Astma zawodowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Astma zawodowa to przewlekła choroba układu oddechowego charakteryzująca się zmiennym ograniczeniem przepływu powietrza i nadreaktywnością dróg oddechowych, wywołana ekspozycją na czynniki środowiskowe w miejscu pracy. Stanowi około 15-17% przypadków astmy u dorosłych w krajach rozwiniętych. Wyróżnia się astmę z okresem latencji (alergiczną) oraz bez okresu latencji (podrażnieniową), a także astmę zaostrzaną przez pracę. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie zawodowym, badaniach czynnościowych płuc (spirometria, pomiary PEF), testach alergicznych i immunologicznych oraz, w razie potrzeby, swoistych próbach prowokacyjnych. Kluczowe jest wczesne rozpoznanie, które często opóźnia się średnio o 2 lata, co negatywnie wpływa na rokowanie. Leczenie obejmuje unikanie ekspozycji na czynniki wywołujące, farmakoterapię (wziewne kortykosteroidy, beta-2 agoniści, leki antyleukotrienowe) oraz edukację pacjenta, a także regularne monitorowanie stanu klinicznego i funkcji płuc.
aldehyd glutarowy, alergolog, astma zaostrzana przez pracę, astma zawodowa, biomarker, czynność płuc, drogi oddechowe, fenotyp astmy, izocyjanian, krótko działający beta-2-agonista, lek antyleukotrienowy, lek przeciwzapalny, medycyna pracy, nadreaktywność dróg oddechowych, nadreaktywność oskrzeli, niepełnosprawność, pulmonolog, rehabilitacja pulmonologiczna, remisja objawów, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, szczytowy przepływ wydechowy, terapia biologiczna, testy czynnościowe płuc, tlenoterapia, uczulenie na lateks, układ oddechowy, wziewny kortykosteroid, zaburzenia wymiany gazowej - Leksykon chorób i schorzeń
Amyloidoza – Epidemiologia
Amyloidoza to grupa rzadkich chorób charakteryzujących się pozakomórkowym odkładaniem nierozpuszczalnych włókien amyloidowych, powstałych z nieprawidłowo sfałdowanych białek, w różnych narządach. Najczęstsze typy to amyloidoza AL (łańcuchów lekkich), ATTR (transtyretynowa) i AA (wtórna). Zapadalność amyloidozy AL wynosi 5,1-14,0 przypadków na milion osobolat, z rosnącą częstością występowania (z 15,5 do 40,5 na milion w latach 2007-2015) i medianą przeżycia 3-5 lat. Amyloidoza ATTR dzika (ATTRwt) występuje u 1/37 500 osób w Toskanii, z 2-letnim ryzykiem śmiertelności 10-30%, głównie u mężczyzn powyżej 60. roku życia. Dziedziczna amyloidoza ATTR (ATTRv) ma zapadalność około 2/milion, z endemicznością w Portugalii, Szwecji i Japonii, a 2-letnie ryzyko śmiertelności wynosi 10-50%. Amyloidoza AA, związana z przewlekłymi stanami zapalnymi, ma zapadalność 1-2/milion i medianę przeżycia 4 lata, częściej dotyka kobiet, zwłaszcza z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS). Amyloidoza serca (CA), najczęściej wywołana przez AL i ATTR, jest coraz częściej diagnozowana, zwłaszcza u osób starszych (>75 lat) z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF), stenozą aortalną lub przerostem serca. Częstość występowania amyloidozy ATTR-CM w populacjach z niewydolnością serca wynosi od 3,3% do 21%.
amyloidoza, amyloidoza łańcuchów lekkich, amyloidoza serca, amyloidoza systemowa, amyloidoza transtyretynowa, amyloidoza wtórna, autopsja, choroba reumatyczna, dysfunkcja serca, echokardiografia, immunoglobulina, kardiomiopatia infiltracyjna, kardiomiopatia przerostowa, komórka plazmatyczna, łuszczycowe zapalenie stawów, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia amyloidowa, neuropatia autonomiczna, nieswoista choroba zapalna jelit, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, przewlekły stan zapalny, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, rodzinna gorączka śródziemnomorska, stenoza aortalna, stenoza kręgosłupa, szpik kostny, terapia biologiczna, zapalna choroba stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Neurodermatitis – Zapobieganie i profilaktyka
Neurodermatitis, czyli liszaj prosty przewlekły, to przewlekła dermatoza charakteryzująca się intensywnym świądem i pogrubieniem skóry w miejscach narażonych na drapanie. Kluczowym elementem profilaktyki jest przerwanie cyklu świąd-drapanie poprzez unikanie mechanicznego uszkodzenia skóry, skracanie paznokci, stosowanie opatrunków ochronnych oraz okluzyjnych rękawiczek czy skarpet, zwłaszcza nocą. Systematyczna pielęgnacja skóry z użyciem emolientów stosowanych co najmniej raz dziennie, po kąpieli w letniej wodzie oraz delikatne osuszanie skóry, jest niezbędna do zapobiegania zaostrzeniom. Należy unikać drażniących kosmetyków, długich kąpieli i wysokich temperatur wody. Identyfikacja i eliminacja czynników wyzwalających, takich jak stres, przegrzanie, suche powietrze, alergeny środowiskowe i pokarmowe, a także drażniące tkaniny, stanowi podstawę skutecznej profilaktyki. Wspomaganie terapii technikami relaksacyjnymi i odpowiednią dietą, bogatą w kwasy omega-3 oraz eliminującą alergeny, może dodatkowo zmniejszyć ryzyko nawrotów.
alergen środowiskowy, alergia pokarmowa, cykl świąd-drapanie, dupilumab, emolient, intensywny świąd, kwas omega-3, leczenie podtrzymujące, liszaj prosty przewlekły, mechanizm patogenetyczny, neurodermatitis, opatrunek ochronny, ospa wietrzna, pogrubienie skóry, przeciwciało monoklonalne, przewlekła choroba skóry, środek okluzyjny, suplementacja probiotykami, technika poznawczo-behawioralna, terapia biologiczna, zarządzanie chorobą - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw wirusowi rotawirusa – Etiologia i przyczyny
Rotawirus jest główną przyczyną ostrego wirusowego zapalenia żołądka i jelit u dzieci na całym świecie, odpowiadając za około 200 000 zgonów rocznie, głównie z powodu ciężkiego odwodnienia. Transmisja odbywa się głównie drogą fekalno-oralną, a wirus jest obecny w kale od 2 dni przed do 10 dni po wystąpieniu objawów. Pomimo dostępności szczepionek doustnych zawierających atenuowany żywy wirus (Rotarix, RotaTeq), zakażenia mogą się powtarzać, choć kolejne są zwykle łagodniejsze. Szczepionki wykazują skuteczność na poziomie 74-100% w zapobieganiu zakażeniom rotawirusa, zwłaszcza ciężkim postaciom choroby, i znacząco redukują hospitalizacje. W krajach o wysokich dochodach ochrona przed ciężką biegunką rotawirusową wynosi 85-98%, natomiast w krajach o niskich i średnich dochodach skuteczność jest niższa, co wiąże się z czynnikami takimi jak niedożywienie, niedobory witamin i cynku, różnice w mikrobiocie jelitowej, enteropatia środowiskowa oraz niedojrzałość układu odpornościowego.
anafilaksja, biegunka rotawirusowa, ciężki złożony niedobór odporności, ciężkie odwodnienie, czynnik etiologiczny, droga fekalno-oralna, intussusception, koinfekcja, komórka B, komórka T, mikrobiota jelitowa, niedrożność jelit, ochrona immunologiczna, odporność humoralna, odporność komórkowa, osoba zakażona, ostre zapalenie żołądka i jelit, perystaltyka jelitowa, przeciwciała, reakcja alergiczna, rotawirusowe zapalenie żołądka i jelit, skuteczność szczepionki, terapia biologiczna, układ odpornościowy noworodka, wgłobienie jelit, wirusowe zapalenie żołądka i jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia pokarmowa – Leczenie
Alergia pokarmowa stanowi istotne wyzwanie kliniczne, wymagające przede wszystkim ścisłego unikania alergenów oraz przygotowania do natychmiastowego leczenia reakcji alergicznych. W łagodnych przypadkach stosuje się leki przeciwhistaminowe, natomiast w ciężkich reakcjach, w tym anafilaksji, konieczne jest szybkie podanie adrenaliny (epinefryny) – opóźnienie tej interwencji jest główną przyczyną zgonów. Nowoczesne metody immunoterapii, takie jak doustna (OIT), podjęzykowa (SLIT) oraz naskórkowa (EPIT), wykazują skuteczność w desensytyzacji pacjentów, zwiększając próg tolerancji na alergeny pokarmowe, np. orzeszki ziemne, jajka czy mleko. FDA zatwierdziła preparat Palforzia dla dzieci w wieku 4-17 lat z alergią na orzeszki ziemne oraz omalizumab (Xolair) dla pacjentów od 1. roku życia, który redukuje ryzyko reakcji alergicznych po przypadkowym kontakcie z alergenem. Terapie te wymagają długotrwałego stosowania i są obarczone ryzykiem działań niepożądanych, w tym objawów ze strony przewodu pokarmowego, skóry oraz układu oddechowego, a także rzadkich przypadków anafilaksji.
adrenalina, alergia na orzeszki ziemne, alergia pokarmowa, alergolog, alergologia, anafilaksja, autostrzykawka z epinefryną, ciężka reakcja alergiczna, desensytyzacja, eozynofilowe zapalenie przełyku, immunoglobulina E, immunoterapia, immunoterapia doustna, immunoterapia naskórkowa, immunoterapia podjęzykowa, iniekcja podskórna, lek przeciwhistaminowy, mikrobiota jelitowa, niekontrolowana astma, omalizumab, Palforzia, pokrzywka, przeciwciało monoklonalne, świszczący oddech, terapia biologiczna, układ immunologiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Nietolerancja alkoholu – Leczenie
Nietolerancja alkoholu, najczęściej wynikająca z genetycznego deficytu enzymu dehydrogenazy aldehydowej (ALDH2), prowadzi do akumulacji toksycznego aldehydu octowego, wywołując objawy takie jak zaczerwienienie skóry, świąd, pokrzywka czy dyskomfort ze strony przewodu pokarmowego. Obecnie brak jest terapii przyczynowej, a podstawowym zaleceniem jest całkowite unikanie alkoholu, co zapobiega nie tylko objawom, ale i powikłaniom, takim jak choroby wątroby, nowotwory czy choroba Alzheimera. W sytuacjach, gdy abstynencja jest niemożliwa, stosuje się leki przeciwhistaminowe, przeciwzapalne oraz zobojętniające kwas żołądkowy, które jednak maskują objawy, nie eliminując przyczyny. Suplementy enzymatyczne, takie jak diaminooksydaza (DAO) oraz eksperymentalne aktywatory ALDH2 (np. Alda-1), są obecnie w fazie badań i nie są standardem leczenia.
abstynencja alkoholowa, AERD, aldehyd octowy, anafilaksja, dehydrogenaza aldehydowa, detoksykacja, dialektyczna terapia behawioralna, diaminooksydaza, dupilumab, epinefryna, histamina, immunoterapia podjęzykowa, lek przeciwhistaminowy, odpowiedź immunologiczna, omalizumab, polip nosa, reakcja alergiczna, reakcja zapalna, terapia biologiczna, terapia poznawczo-behawioralna, terapia wspomagana lekami, test genetyczny, test skórny, zespół odstawienny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bendamustine Accord 25 mg/ml
Bendamustyna chlorowodorek, cytostatyk alkilujący (kod ATC: L01AA09), wykazuje unikalny mechanizm działania polegający na tworzeniu wiązań krzyżowych w DNA, co prowadzi do zaburzeń syntezy i naprawy materiału genetycznego komórek nowotworowych. W badaniach przedklinicznych potwierdzono jej aktywność wobec szerokiego spektrum nowotworów, w tym raka piersi, niedrobnokomórkowego i drobnokomórkowego raka płuc, białaczek oraz chłoniaków. Charakterystyczne jest ograniczone zjawisko oporności krzyżowej z innymi lekami alkilującymi i antracyklinami, co może wynikać z długotrwałej interakcji bendamustyny z DNA. W badaniach klinicznych bendamustyna wykazała przewagę nad chlorambucylem w leczeniu przewlekłej białaczki limfocytowej (PBL) – mediana czasu przeżycia do progresji wyniosła 21,5 miesięcy vs. 8,3 miesiąca (p<0,0001), a mediana czasu trwania remisji 19 miesięcy vs. 6 miesięcy (p<0,0001).
alkilacja, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, chemioimmunoterapia, chłoniak nieziarniczy, chłoniak nieziarniczy B-komórkowy, cytostatyk alkilujący, drobnokomórkowy rak płuc, klasyfikacja Durie-Salmona, komórka białaczkowa, lek przeciwnowotworowy, mechanizm działania przeciwnowotworowego, melfalan z prednizonem, niedrobnokomórkowy rak płuc, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, odsetek odpowiedzi, oporność krzyżowa, przewlekła białaczka limfocytowa, przeżycie całkowite, rak jajnika, rak piersi, remisja, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia biologiczna, wiązanie krzyżowe DNA, zespół lizy guza - Leksykon chorób i schorzeń
Ichtyoza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Ichtyoza to grupa chorób skóry charakteryzujących się zaburzeniami rogowacenia, których przebieg i rokowanie zależą od podtypu i nasilenia objawów. Diagnostyka molekularna jest kluczowa dla określenia rokowania oraz poradnictwa genetycznego. Wrodzone formy, takie jak ichtyoza pospolita (RXLI) cechują się dobrym rokowaniem i normalną długością życia, natomiast ciężkie postacie, np. ichtyoza harlekin (HI) związana z mutacjami w genie ABCA12, niosą wysokie ryzyko zagrażających życiu powikłań. Fenotyp noworodka kolodionowego występuje w 70-90% przypadków AR wrodzonej ichtyozy i wymaga intensywnej opieki podtrzymującej, w tym nawodnienia dożylnego i zapobiegania infekcjom. Zespół KID, spowodowany mutacjami w genie GJB2, ma ciężki przebieg i złe rokowanie, szczególnie przy mutacjach p.Gly45Glu, p.Ser17Phe i p.Ala88Val. W późniejszym życiu dominują objawy takie jak świąd, ektropion i anhidroza, a leczenie opiera się na emolientach, keratolitykach i doustnych retinoidach.
anhidroza, autosomalnie recesywna wrodzona ichtyoza, ektropion, gen ABCA12, hiperkeratoza, ichtyoza epidermolityczna, ichtyoza Harlekin, ichtyoza pospolita, infekcja rogówki, koneksyna 26, łuszczenie, mutacja genetyczna, mutacja utraty funkcji, poradnictwo genetyczne, profil immunologiczny, randomizowane badanie kontrolowane, środek keratolityczny, szlak sygnałowy JAK/STAT, terapia biologiczna, terapia molekularna, terapia retinoidami, ubytek nabłonka rogówki, zaburzenie rogowacenia, zespół KID - Leksykon chorób i schorzeń
Pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy – Zapobieganie i profilaktyka
Pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy wymagają kompleksowej profilaktyki obejmującej identyfikację i eliminację czynników wyzwalających, takich jak alergeny pokarmowe (np. owoce morza, orzeszki ziemne), leki (NLPZ, inhibitory ACE) oraz czynniki fizyczne (zimno, ciepło, światło). W leczeniu farmakologicznym podstawę stanowią leki przeciwhistaminowe drugiej generacji, takie jak cetyryzyna (do 40 mg/dobę), feksofenadyna (do 180 mg, 4 razy dziennie), loratadyna i desloratadyna, stosowane regularnie w celu zapobiegania nawrotom. W przypadku braku odpowiedzi na standardowe dawki zaleca się ich zwiększenie do 2-4-krotności dawki, łączenie różnych leków przeciwhistaminowych, a także rozważenie antagonistów receptorów H2 i leukotrienowych (np. montelukast). W opornych przypadkach stosuje się omalizumab (150-300 mg s.c. co miesiąc), cyklosporynę lub krótkotrwałe kortykosteroidy (prednizon 0,5-1 mg/kg/dobę przez 3-10 dni). Pacjentów z przewlekłą pokrzywką trwającą ponad 6 tygodni należy kierować do alergologa.
alergen pokarmowy, anafilaksja, androgen, antagonista receptora H2, antagonista receptora leukotrienowego, autostrzykawka z adrenaliną, berotralstat, cetyryzyna, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna, danazol, desloratadyna, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, ekalantyd, feksofenadyna, ikatybant, inhibitor kalikreiny, inhibitor konwertazy angiotensyny, koncentrat inhibitora C1, kortykosteroid systemowy, kwas traneksamowy, lanadelumab, leczenie farmakologiczne, lek immunosupresyjny, lek przeciwhistaminowy, loratadyna, montelukast, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksandrolon, omalizumab, pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka indukowana, pokrzywka ostra, pokrzywka przewlekła, prednizon, przeciwciało monoklonalne anty-IgE, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, schorzenie dermatologiczne, terapia biologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na orzeszki ziemne – Epidemiologia
Alergia na orzeszki ziemne stanowi jedno z najpoważniejszych wyzwań w alergologii pokarmowej, z rosnącą częstością występowania, szczególnie w krajach zachodnich, gdzie dotyka około 1,42% populacji, a w USA nawet do 3% dorosłych i 12% dzieci. Epidemiologia wskazuje na znaczne zróżnicowanie geograficzne, demograficzne i społeczno-ekonomiczne, z wyższą częstością wśród dzieci, mężczyzn w wieku dziecięcym, Afroamerykanów i osób z niższym dochodem. Wzrost zachorowań jest powiązany z ekspozycją przez skórę, atopowym zapaleniem skóry w niemowlęctwie oraz potencjalnie zanieczyszczeniem powietrza. Alergia ta jest główną przyczyną anafilaksji pokarmowej, z roczną śmiertelnością 1,8 na milion osobolat, a także znacznym obciążeniem psychospołecznym i ekonomicznym dla pacjentów i systemów opieki zdrowotnej.
adrenalina, alergen, alergen krzyżowo reagujący, alergia na orzechy drzewne, alergia na orzeszki ziemne, alergia pokarmowa, anafilaksja, astma, atopowe zapalenie skóry, ciężka reakcja alergiczna, ciśnienie krwi, doustna próba prowokacyjna, dupilumab, farmakoterapia, immunoglobulina E, lek biologiczny, mepolizumab, objaw, obrzęk, omalizumab, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, swoista immunoglobulina E, terapia biologiczna, wstrząs anafilaktyczny, zanieczyszczenie powietrza - Leksykon chorób i schorzeń
Ichtyoza – Leczenie
Ichtyoza to grupa dermatoz charakteryzujących się zaburzeniami rogowacenia, prowadzącymi do suchości, łuszczenia i zgrubienia naskórka. Leczenie jest głównie objawowe i obejmuje intensywną pielęgnację skóry z zastosowaniem emolientów zawierających lanolinę, kwasy alfa-hydroksylowe, mocznik (10-12%), glikol propylenowy, ceramidy i cholesterol w proporcji 3:1:1. Kluczowe są regularne kąpiele nawilżające, często z dodatkiem wodorowęglanu sodu, skrobi lub wybielacza w ciężkich przypadkach, co wspomaga złuszczanie i redukcję bakterii. Środki keratolityczne, takie jak kwas mlekowy (5-12%), mocznik (2-10%), kwas glikolowy (5-15%), glikol propylenowy (10-25%) i kwas salicylowy (3-6%), przyspieszają złuszczanie, jednak wymagają ostrożności u dzieci i na dużych powierzchniach skóry. Miejscowe retinoidy (tretynoina, tazaroten 0,05%) stosuje się miejscowo ze względu na działanie drażniące, natomiast w ciężkich postaciach zaleca się doustne retinoidy: acytretynę (1 mg/kg/dobę) lub izotretynoinę (2 mg/kg/dobę), z uwzględnieniem ryzyka działań niepożądanych i teratogenności.
acytretyna, błona kolodionowa, ceramidy, cyklosporyna A, dupilumab, emolient, ichtyoza lamelarna, ichtyoza nabyta, ichtyoza pospolita, izotretynoina, kąpiel lecznicza, kąpiel wybielaczowa, kwas glikolowy, kwas mlekowy, kwas salicylowy, mocznik, pielęgnacja oczu, pielęgnacja skóry, pimekrolimus, przeciwciało monoklonalne, retinoid miejscowy, retinoid ogólnoustrojowy, sekukinumab, środek keratolityczny, tazaroten, terapia biologiczna, terapia genowa, terapia zastępowania enzymów, tretynoina, ustekinumab, zaburzenie rogowacenia, zakażenie bakteryjne skóry, zapalenie zrębu rogówki - Leksykon chorób i schorzeń
Puchitis – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Puchitis, czyli zapalenie zbiornika jelitowego, jest istotnym powikłaniem po proktokolektomii odtwórczej z IPAA u pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (WZJG). Występuje u nawet 70% pacjentów po zabiegu, a przewlekła postać dotyczy 10-15%, z ryzykiem niepowodzenia zbiornika sięgającym 10%. Czynniki ryzyka obejmują współistnienie pierwotnego stwardniającego zapalenia dróg żółciowych (PSC), które zwiększa 10-letnie ryzyko puchitis do 79% (w porównaniu do 46% bez PSC), wczesne wystąpienie puchitis (iloraz szans 3,51-5,55) oraz dyssynergię miednicy. Modele głębokiego uczenia (DL) wykazują ponad 20% wyższą skuteczność w przewidywaniu puchitis niż tradycyjne wskaźniki aktywności choroby (mPDAI), co może wspierać wczesne interwencje terapeutyczne. U części pacjentów rozwija się fenotyp podobny do choroby Leśniowskiego-Crohna (ChLC), który jest główną przyczyną niepowodzenia zbiornika, charakteryzujący się obecnością przetok, zwężeń oraz zapaleniem jelita krętego przed zbiornikiem.
Przewlekłe puchitis jest początkowo leczone antybiotykami z efektywnością 70-80%, jednak nawroty występują u 15-40% pacjentów. W przypadkach opornych stosuje się terapie biologiczne: infliksymab (skuteczność do 88%), vedolizumab (30-40%) oraz tofacitinib (50-60%), choć potrzebne są dalsze randomizowane badania. W ciężkich, nawracających przypadkach rozważa się interwencje chirurgiczne. Proaktywne monitorowanie endoskopowe (pouchoskopia) może umożliwić wczesne wykrycie zapalenia nawet u pacjentów bezobjawowych, co stanowi potencjalny cel leczenia. Konieczne są dalsze badania nad fenotypem ChLC zbiornika oraz rozwój wiarygodnych wskaźników diagnostycznych, aby poprawić stratifikację ryzyka i wyniki leczenia. Interdyscyplinarna współpraca i spersonalizowane podejście terapeutyczne pozostają kluczowe w zarządzaniu puchitis, zwłaszcza w kontekście przewlekłego zapalenia zbiornika jelitowego.
antybiotykoterapia, choroba Leśniowskiego-Crohna, dyssynergia miednicy, ileostomia, infliksymab, model głębokiego uczenia, nieswoiste zapalenie jelit, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, pouchoskopia, proktokolektomia odtwórcza, przetoka, przewlekłe puchitis, puchitis, stomia, stratyfikacja ryzyka, terapia biologiczna, tofacitinib, vedolizumab, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zbiornik jelitowy, zwężenie jelita - Leksykon chorób i schorzeń
Łuszczyca – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Łuszczyca jest przewlekłą chorobą zapalną skóry, której przebieg i odpowiedź na leczenie są determinowane przez kluczowe czynniki prognostyczne: wiek pacjenta ≥40 lat wiąże się z lepszym rokowaniem (iloraz szans 0,27; 95% CI 0,10-0,72; p = 0,0091), natomiast płeć męska (iloraz szans 2,67; 95% CI 1,02-7,00; p = 0,0459) oraz BMI ≥25 (iloraz szans 2,74; 95% CI 1,01-7,42; p = 0,0480) są czynnikami niekorzystnymi. Pacjenci z ciężką postacią choroby doświadczają obniżonej jakości życia, zwiększonego ryzyka depresji oraz podwyższonej śmiertelności (średnio 3-5 lat wcześniejsza śmierć), głównie z powodu chorób współistniejących, zwłaszcza sercowo-naczyniowych. Leki biologiczne, choć skuteczne, tracą efektywność w 50-65% przypadków w ciągu 5 lat, co wymaga monitorowania i dostosowania terapii.
body surface area, chłoniak, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wątroby, choroba współistniejąca, czynnik prognostyczny, depresja wtórna, działanie niepożądane, fototerapia UVB, lek biologiczny, łuszczyca, medycyna precyzyjna, model predykcyjny, nadwaga i otyłość, naświetlanie, nowotwór skóry, przewlekła choroba zapalna skóry, Psoriasis Area and Severity Index, rejestr narodowy, rumień, terapia biologiczna, zaczerwienienie, zaostrzenie i remisja, złuszczanie - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba leśniowskiego-crohna – Leczenie
Choroba Leśniowskiego-Crohna to przewlekłe zapalne schorzenie jelit, które nie posiada leczenia przyczynowego, jednak dostępne terapie umożliwiają kontrolę objawów i indukcję remisji. Leczenie farmakologiczne obejmuje kortykosteroidy (np. prednizon, budezonid) stosowane krótkoterminowo w zaostrzeniach, aminosalicylany (mesalazyna, sulfasalazyna, balsalazyd) w łagodnych postaciach, immunosupresanty takie jak tiopuryny (azatiopryna, 6-merkaptopuryna) oraz metotreksat jako alternatywę. W terapii umiarkowanej do ciężkiej stosuje się biologiki: inhibitory TNF-α (infliksymab, adalimumab, certolizumab pegol), inhibitory integryny (wedolizumab, natalizumab), inhibitory IL-12/23 (ustekinumab) oraz nowsze inhibitory IL-23 (mirikizumab zatwierdzony przez FDA w 2025 r.). Ponadto, inhibitory JAK, takie jak upadacytynib (RINVOQ) i tofacitinib, stanowią nowoczesną opcję terapeutyczną. Antybiotyki (metronidazol, ciprofloksacyna) mogą wspomagać leczenie przetok i ropni, a odżywianie, w tym wyłączne żywienie dojelitowe (EEN), odgrywa istotną rolę zwłaszcza u dzieci. Wskazania do leczenia chirurgicznego obejmują powikłania takie jak zwężenia, przetoki, ropnie, perforacje czy nowotwory, jednak operacja nie jest leczeniem przyczynowym i wymaga dalszej terapii podtrzymującej.
aminosalicylan, choroba Leśniowskiego-Crohna, gojenie błony śluzowej, inhibitor IL-12/23, inhibitor IL-23, inhibitor integryny, inhibitor JAK, inhibitor TNF-alfa, kolektomia, kortykosteroid, leczenie podtrzymujące, leczenie skojarzone, lek biologiczny, lek immunomodulujący, metotreksat, proktokolektomia, przetoka okołoodbytowa, remisja choroby, resekcja jelita cienkiego, terapia biologiczna, terapia komórkami macierzystymi, tiopuryna, żywienie dojelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka odbytu – Epidemiologia
Przetoka odbytu jest powszechnym schorzeniem proktologicznym, z częstością występowania szacowaną na około 823 przypadki na 100 000 osób, choć dane epidemiologiczne są niejednorodne i zależne od regionu. Choroba dotyka głównie mężczyzn (12,3/100 000) w wieku 20-60 lat, często rozwijając się jako powikłanie ropnia odbytu (15-38% przypadków). Czynniki ryzyka obejmują otyłość, cukrzycę, palenie tytoniu, hiperlipidemię i siedzący tryb życia. Przetoki okołoodbytowe są szczególnie istotne u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna, u których ryzyko rozwoju przetoki wynosi 20-30%, a około 22,1% cierpi na chorobę przetokową. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym i obrazowaniu MRI, które jest złotym standardem przedoperacyjnym, umożliwiającym precyzyjną ocenę anatomii i planowanie leczenia. MRI zmniejsza częstość nawrotów i ponownych operacji, co jest kluczowe w terapii złożonych przetok.
badanie fizykalne, badanie pod znieczuleniem, badanie przesiewowe, biopsja, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, cytokina zapalna, gruczolakorak śluzowy, hiperlipidemia, nawrót choroby, nawrót miejscowy, oporność na leczenie, palenie tytoniu, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przetoka odbytu, rak płaskonabłonkowy, rezonans magnetyczny, ropień odbytu, siedzący tryb życia, terapia biologiczna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zwieracz odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Polimiozyt – Objawy
Polimiozyt to rzadka, przewlekła miopatia zapalna charakteryzująca się symetrycznym, postępującym osłabieniem mięśni proksymalnych, głównie barków, ramion, bioder, ud, szyi oraz mięśni kręgosłupa. Objawy rozwijają się stopniowo przez tygodnie lub miesiące i obejmują trudności w wykonywaniu codziennych czynności, takich jak wstawanie, wchodzenie po schodach czy unoszenie rąk. Dodatkowo mogą wystąpić ból mięśni (u około 30% pacjentów), zmęczenie, dysfagia, dysfonia, zaburzenia oddychania, bóle stawów, stany podgorączkowe oraz utrata masy ciała. W zaawansowanych stadiach choroby obserwuje się zajęcie mięśni dystalnych, przykurcze mięśniowe oraz powikłania ogólnoustrojowe, takie jak śródmiąższowa choroba płuc (5-10% pacjentów), kardiomiopatia, niewydolność oddechowa i powikłania wynikające z zaburzeń połykania. W momencie rozpoznania może dojść do utraty nawet 50% włókien mięśniowych.
choroba zapalna, dysfagia, dysfonia, fizjoterapia, immunoglobulina dożylna, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, mięśnie krtani, mięśnie proksymalne, miopatia zapalna, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, osłabienie mięśniowe, perystaltyka jelit, plazmafereza, polimiozyt, przebieg monocykliczny, przebieg przewlekły, przeciwciała anty-Jo-1, przeciwciała anty-SRP, przykurcz mięśniowy, regurgitacja pokarmu, śródmiąższowa choroba płuc, stan podgorączkowy, terapia biologiczna, zaburzenie rytmu serca, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie mięśni, zapalenie mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mięśni – Zapobieganie i profilaktyka
aspiracja pokarmu, azatiopryna, bisfosfonian, cyklofosfamid, cyklosporyna, DEET, dysfagia, fizjoterapeuta, hydroksychlorochina, immunoglobulina dożylna, infekcja pasożytnicza, kortykosteroid, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, metotreksat, mykofenolan mofetylu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osteoporoza, przeciwciało monoklonalne, rytuksymab, takrolimus, terapia biologiczna, wirusowe zapalenie mięśni, zapalenie mięśni, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie tkanki mięśniowej, zapalenie wielomięśniowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Szczepionka przeciwgruźlicza BCG 10
Podawanie szczepionki przeciwgruźliczej BCG 10 powinno odbywać się wyłącznie drogą śródskórną, gdyż inne metody podania mogą prowadzić do poważnych powikłań. Szczególną ostrożność należy zachować u bardzo niedojrzałych wcześniaków (urodzonych ≤ 28. tygodnia ciąży), u których istnieje ryzyko wystąpienia bezdechu po szczepieniu. W tych przypadkach wskazane jest monitorowanie czynności oddechowej przez 48-72 godziny po podaniu szczepionki, zwłaszcza u dzieci z wcześniejszymi objawami niedojrzałości układu oddechowego. Pomimo ryzyka, korzyści ze szczepienia BCG w populacji wcześniaków przeważają, dlatego nie należy go odraczać ani rezygnować z immunizacji, a decyzje powinny być podejmowane indywidualnie przez lekarza prowadzącego.
- Leksykon chorób i schorzeń
Takayasu arteritis – Etiologia i przyczyny
Takayasu arteritis to przewlekła, zapalna choroba naczyń, głównie aorty i jej głównych odgałęzień, o nie do końca poznanej etiologii, z dominującym podłożem autoimmunologicznym. Patogeneza obejmuje aktywację limfocytów T (Th1, Th17) i makrofagów, z kluczową rolą szlaku mTORC1 oraz sygnalizacji Notch-1, a także udział limfocytów B. Genetyczne predyspozycje potwierdzono m.in. dla allelu HLA-B*52 oraz innych alleli HLA (HLA-B39, HLA-DRB11502, HLA-DRB10405, HLA-B*67), a także polimorfizmów w genach IL12B i FCGR2A/3A. W niektórych przypadkach obserwuje się rodzinne występowanie choroby i możliwą autosomalnie recesywną formę. Hipotezy etiologiczne wskazują na rolę zakażeń (Mycobacterium tuberculosis, paciorkowce) jako potencjalnych czynników wyzwalających proces autoimmunologiczny, co potwierdza geograficzna korelacja z gruźlicą.
dysfunkcja śródbłonka, główny kompleks zgodności tkankowej, limfocyt B, limfocyt T, limfocyt Th1, limfocyt Th17, makrofag, Mycobacterium tuberculosis, nadciśnienie tętnicze, niedomykalność zastawki aortalnej, odporność humoralna, odporność komórkowa, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, powikłanie niedokrwienne, szlak mTOR, Takayasu arteritis, terapia biologiczna, vasa vasorum, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba stilla u dorosłych – Objawy
Choroba Stilla u dorosłych (Adult-onset Still’s Disease, AOSD) to rzadka, zapalna choroba o podłożu autoimmunologicznym lub autozapalnym, charakteryzująca się triadą objawów: gorączką (≥39°C, występującą codziennie z 1-2 skokami, najczęściej po południu lub wieczorem), łososiowo-różową, plamistą wysypką oraz bólem i obrzękiem stawów (dotyczącym najczęściej kolan i nadgarstków, z poranną sztywnością trwającą ≥1 godziny). Objawy stawowe utrzymują się zwykle co najmniej 2 tygodnie. Dodatkowo często występują bóle mięśniowe (u 80% pacjentów), ból gardła (50-70%), powiększenie węzłów chłonnych (50-60%), hepatosplenomegalia oraz przewlekłe zmęczenie. Przebieg choroby jest zróżnicowany: u około 1/3 pacjentów ma charakter samoograniczający się, u kolejnej 1/3 nawracający, a u pozostałych 1/3 przewlekły z dominującym zapaleniem stawów i ryzykiem trwałych uszkodzeń. Fenotypy kliniczne dzielą się na układowy (z wysokimi markerami zapalenia, trombocytopenią i hiperferrytynemią) oraz stawowy (dominujące objawy zapalenia stawów, częściej u kobiet).
amyloidoza AA, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, burza cytokinowa, choroba autoimmunologiczna, choroba nawracająca, choroba Stilla, deformacja stawów, enzymy wątrobowe, gorączka, hepatosplenomegalia, kłębuszkowe zapalenie nerek, koagulopatia, limfadenopatia, limfohistiocytoza hemofagocytarna, mialgia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia obwodowa, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, terapia biologiczna, triada objawów, wysypka łososiowo-różowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie stawów, zapalenie wielostawowe, zapalne zapalenie stawów, zespół aktywacji makrofagów, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego - Leksykon substancji czynnych
Gronkowiec złocisty – Interakcje
Staphylococcus aureus w formie inaktywowanych komórek bakteryjnych, obecny w preparatach Polyvaccinum submite, mite oraz forte, może być stosowany równocześnie z antybiotykoterapią bez negatywnego wpływu na skuteczność immunizacji. Zaleca się jednak unikanie spożywania alkoholu etylowego na 24-48 godzin przed i po podaniu szczepionki ze względu na potencjalną, choć niepotwierdzoną klinicznie, modulację odpowiedzi immunologicznej. W przypadku jednoczesnego stosowania innych szczepionek, zwłaszcza żywych atenuowanych, wskazane jest zachowanie odstępów czasowych oraz konsultacja ze specjalistą. Leki immunosupresyjne i kortykosteroidy mogą osłabiać odpowiedź immunologiczną na inaktywowane komórki gronkowca, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka oraz ewentualnej modyfikacji schematu immunizacji.
alkohol etylowy, antybiotyk, antybiotykoterapia, chemioterapia przeciwnowotworowa, Echinacea, gronkowiec złocisty, immunoprofilaktyka, inaktywowana komórka bakteryjna, interakcja farmakodynamiczna, jeżówka purpurowa, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwalergiczny, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek przeciwgorączkowy, lek przeciwzapalny niesteroidowy, nieswoista szczepionka bakteryjna, NLPZ, objaw poszczepienny, odpowiedź immunologiczna, politerapia, Polyvaccinum forte, Polyvaccinum mite, Polyvaccinum submite, Staphylococcus aureus, substancja immunomodulująca, szczepionka żywa atenuowana, terapia biologiczna, układ immunologiczny, wielochorobowość, właściwość immunomodulująca - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zapalna jelit – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroby zapalne jelit (IBD), obejmujące chorobę Leśniowskiego-Crohna (CD) oraz wrzodziejące zapalenie jelita grubego (UC), charakteryzują się heterogenicznością fenotypową i kliniczną, co utrudnia skuteczne zarządzanie terapią. Obecnie brak jest zwalidowanych biomarkerów prognostycznych i predykcyjnych, które pozwalałyby na precyzyjne prognozowanie przebiegu choroby oraz odpowiedzi na leczenie. Standardowe wskaźniki, takie jak białko C-reaktywne (CRP) i kalprotektyna kałowa (FC), są użyteczne w monitorowaniu aktywności choroby, jednak ich czułość i swoistość są ograniczone. Zaawansowane techniki obrazowania, w tym ultrasonografia jelitowa (IUS) oraz enterografia rezonansu magnetycznego (MRE), wykazują potencjał w ocenie aktywności choroby i przewidywaniu odpowiedzi na terapię, choć wymagają dalszej walidacji. Nowatorskie podejścia, takie jak radiomika oraz analiza czynników transkrypcyjnych (TF), oferują obiecujące możliwości identyfikacji złożonych biomarkerów, które mogą lepiej odzwierciedlać dynamikę molekularną i kliniczną IBD.
białko C-reaktywne, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, czynnik transkrypcyjny, dysplazja, enterografia rezonansu magnetycznego, gojenie śluzówki, kalprotektyna kałowa, medycyna precyzyjna, mikrobiom jelitowy, nawrót choroby, radiomika, rak jelita grubego, rezonans magnetyczny, sekwencja gruczolak-gruczolakorak, terapia biologiczna, ultrasonografia jelitowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Polimiozyt – Leczenie
Polimiozyt (PM) to przewlekła, autoimmunologiczna miopatia zapalna charakteryzująca się zapaleniem i osłabieniem mięśni szkieletowych. Podstawą leczenia są kortykosteroidy, głównie prednizon w dawce początkowej 1 mg/kg/dobę, stosowane przez 4-8 tygodni do normalizacji poziomu kinazy kreatynowej (CK), a następnie stopniowo redukowane o 5-10 mg miesięcznie przez 9-12 miesięcy. W celu ograniczenia działań niepożądanych steroidów, takich jak infekcje, osteoporoza czy nadciśnienie, często włącza się leki immunosupresyjne (azatiopryna 2-3 mg/kg/dobę, metotreksat, mykofenolan mofetylu do 3 g/dobę, cyklosporyna A, takrolimus, cyklofosfamid). W przypadkach opornych na standardową terapię stosuje się leki biologiczne, takie jak rytuksymab (anty-CD20), abatacept oraz inhibitory TNF-alfa (infliximab, etanercept). Immunoglobulina dożylna (IVIG) jest wskazana w terapii krótkoterminowej u pacjentów opornych na steroidy, wykazując poprawę siły mięśniowej i obniżenie CK, szczególnie korzystna w dysfagii. Dodatkowo, plazmafereza i hormon ACTH mogą być rozważane w wybranych przypadkach.
abatacept, azatiopryna, choroba autoimmunologiczna, cyklofosfamid, cyklosporyna A, deplecja limfocytów B, dysfagia, etanercept, fizjoterapia, glikokortkosteroid, hormon adrenokortykotropowy, immunoglobulina dożylna, infliksymab, inhibitor TNF-alfa, kinaza kreatynowa, kortykosteroid, leczenie farmakologiczne, lek immunosupresyjny, metotreksat, mykofenolan mofetylu, plazmafereza, polimiozyt, prednizon, przeciwciało monoklonalne, remisja, rytuksymab, stan zapalny, takrolimus, terapia biologiczna, terapia mowy, układ odpornościowy, uszkodzenie tkanki mięśniowej - Leksykon chorób i schorzeń
Eozynofilowe zapalenie przełyku – Zapobieganie i profilaktyka
Eozynofilowe zapalenie przełyku (EoE) to przewlekłe, immunologiczne schorzenie wymagające długoterminowego leczenia, które opiera się na trzech filarach: leczeniu dietetycznym, farmakoterapii oraz regularnym monitorowaniu stanu pacjenta. Dieta eliminacyjna, szczególnie eliminacja mleka (1FED), wykazuje skuteczność porównywalną do bardziej restrykcyjnej diety sześciu pokarmów (6FED), umożliwiając remisję u około 61% pacjentów. Farmakoterapia obejmuje inhibitory pompy protonowej (PPI), które indukują remisję u około 69% chorych, oraz miejscowe glikokortykosteroidy, skuteczne u około 82% pacjentów, stanowiące podstawę leczenia przeciwzapalnego. Nowością jest dupilumab – przeciwciało monoklonalne przeciwko IL-4Rα, zatwierdzone przez FDA, szczególnie wskazane u pacjentów opornych na standardowe terapie oraz z towarzyszącym astmą lub ciężkim wypryskiem. Poszerzanie przełyku jest rekomendowane w przypadku zwężeń powodujących dysfagię, jednak nie zapobiega nawrotom zapalenia.
alergen pokarmowy, biopsja przełyku, dieta elementarna, dupilumab, dylatacja przełyku, dysfagia, eozynofilowe zapalenie przełyku, immunomodulator, inhibitor pompy protonowej, kromoglikan sodowy, leczenie pierwszego rzutu, leczenie podtrzymujące, lek anty-TNF, miejscowy glikokortykosteroid, nawrót objawów, remisja histologiczna, schorzenie immunologiczne, stenoza przełyku, terapia anty-IgE, terapia biologiczna, wyprysk, zwężenie przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Astma – Patofizjologia i mechanizm
Astma jest przewlekłą chorobą zapalną dróg oddechowych, charakteryzującą się zmienną obturacją oskrzeli, nadreaktywnością oraz przewlekłym zapaleniem, które jest centralnym elementem jej patofizjologii. Kluczową rolę odgrywa nieprawidłowa odpowiedź immunologiczna z dominacją limfocytów Th2, które poprzez cytokiny IL-4, IL-5 i IL-13 indukują eozynofilowe zapalenie dróg oddechowych. Fenotyp eozynofilowy stanowi około 50% przypadków astmy łagodnej do umiarkowanej oraz znaczną część astmy ciężkiej. Przebudowa dróg oddechowych, obejmująca przerost mięśni gładkich, zwłóknienie podnabłonkowe i hiperplazję gruczołów śluzowych, prowadzi do nieodwracalnej obturacji i utrzymującej się nadreaktywności. Diagnostyka nadreaktywności dróg oddechowych opiera się na testach prowokacji oskrzelowej, a leczenie ukierunkowane jest na kontrolę zarówno skurczu oskrzeli, jak i zapalenia, z wykorzystaniem m.in. leków przeciwzapalnych, bronchodilatatorów oraz terapii biologicznych, takich jak dupilumab (blokujący IL-4 i IL-13) i benralizumab (redukujący eozynofile).
antagonista receptora leukotrienowego, astma alergiczna, astma eozynofilowa, astma niealergiczna, astma zawodowa, benralizumab, bronchodylator, dupilumab, eozynofil, główne białko zasadowe, immunoglobulina E, interleukina-13, interleukina-4, interleukina-5, komórka prezentująca antygen, komórka tuczna, leukotrien, limfocyt T, limfocyt T pomocniczy, limfopoetyna zrębu grasicy, montelukast, nadreaktywność oskrzeli, neurotoksyna eozynofilowa, obturacja oskrzeli, peroksydaza eozynofilowa, przebudowa dróg oddechowych, przewlekłe zapalenie, skurcz oskrzeli, syncytialny wirus oddechowy, terapia biologiczna, test prowokacji oskrzelowej, zapalenie dróg oddechowych, zapalenie eozynofilowe, zespół reaktywnej dysfunkcji dróg oddechowych, zwłóknienie podnabłonkowe - Leksykon chorób i schorzeń
Pokrzywka – Leczenie
Pokrzywka (urticaria) to schorzenie dermatologiczne charakteryzujące się obecnością swędzących, uniesionych bąbli i obrzęków z towarzyszącym rumieniem. Leczenie koncentruje się na kontroli objawów, eliminacji czynników wyzwalających oraz zapobieganiu nawrotom. W terapii pierwszego rzutu stosuje się leki przeciwhistaminowe drugiej generacji (np. loratadyna, desloratadyna, feksofenadyna, cetyryzyna, lewocetyryzyna), które można dawkować raz dziennie i które cechują się korzystnym profilem bezpieczeństwa. W przypadku nieskuteczności standardowych dawek, zaleca się ich zwiększenie do czterokrotności. W cięższych lub opornych przypadkach stosuje się dodatkowo leki przeciwhistaminowe pierwszej generacji (difenhydramina, hydroksyzyna, doksepina) oraz antagonistów receptora H2 (cymetydyna, famotydyna, ranitydyna). Kortykosteroidy systemowe (prednizon, prednizolon) w dawce 0,5-1 mg/kg/dobę przez 3-10 dni są zarezerwowane dla ciężkich, opornych na leczenie postaci, ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych.
adrenalina, anafilaksja, antagonista receptora H2, antagonista receptora leukotrienowego, autostrzykawka z adrenaliną, cetyrzyna, cyklosporyna, cymetydyna, difenhydramina, doksepina, famotydyna, feksofenadyna, fototerapia, glikokortykosteroidy, hydroksychlorochina, hydroksyzyna, immunoglobulina E, kortykosteroidy systemowe, leki immunosupresyjne, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwleukotrienowe, loratadyna, metotreksat, montelukast, niesteroidowe leki przeciwzapalne, obrzęk naczynioruchowy, omalizumab, pokrzywka, pokrzywka autoimmunologiczna, pokrzywka fizykalna, pokrzywka ostra, pokrzywka przewlekła, pokrzywka słoneczna, prednizon, promieniowanie ultrafioletowe, przeciwciało monoklonalne, ranitydyna, terapia biologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór odporności pierwotny – Leczenie
Niedobory odporności pierwotne (PI) to grupa ponad 350 rzadkich, przewlekłych zaburzeń charakteryzujących się defektami w układzie odpornościowym, które mogą obejmować nieprawidłowy rozwój, uszkodzenie lub brak poszczególnych elementów immunologicznych. Leczenie jest zindywidualizowane i zależy od rodzaju oraz nasilenia defektu, obejmując terapię zastępczą immunoglobulinami (IVIG lub SCIG) w dawkach początkowych 400-600 mg/kg co 3-4 tygodnie, profilaktykę i leczenie infekcji, a także przeszczep komórek macierzystych hematopoetycznych (HSCT) w ciężkich przypadkach, takich jak SCID. Terapia genowa, choć obecnie dostępna głównie w badaniach klinicznych, stanowi obiecującą alternatywę dla HSCT, zwłaszcza przy braku zgodnego dawcy. Nowoczesne terapie celowane, takie jak inhibitory JAK czy PI3K, oraz terapia interferonem gamma i czynniki wzrostu, pozwalają na kontrolę dysregulacji immunologicznej i autoimmunizacji z mniejszą toksycznością niż tradycyjne leki immunosupresyjne.
agammaglobulinemia, agammaglobulinemia sprzężona z chromosomem X, badanie przesiewowe noworodków, bakteria otoczkowa, ciężki złożony niedobór odporności, edycja genów, hipogammaglobulinemia, immunoglobulina, immunoglobulina dożylna, immunoglobulina podskórna, leczenie przeciwdrobnoustrojowe, leczenie ukierunkowane, medycyna precyzyjna, niedobór deaminazy adenozyny, niedobór dopełniacza, niedobór przeciwciał, problem neurorozwojowy, profilaktyka antybiotykowa, profilaktyka przeciwgrzybicza, przeszczep grasicy, przeszczep komórek macierzystych hematopoetycznych, przeszczep szpiku kostnego, przewlekła choroba ziarniniakowa, szczepionka koniugowana, szczepionka pneumokokowa, terapia biologiczna, terapia genowa, terapia zastępcza enzymami, terapia zastępcza immunoglobulinami, wrodzony niedobór odporności, zespół DiGeorge’a, zespół hiper-IgM, zespół Wiskotta-Aldricha, złożony niedobór odporności - Leksykon chorób i schorzeń
Polipy nosowe – Epidemiologia
Polipy nosowe (CRSwNP) to łagodne, obrzękowe zmiany błony śluzowej nosa i zatok przynosowych, o częstości występowania w populacji ogólnej od 0,2% do 5,6%, najczęściej 1-4%. W Polsce częstość CRSwNP wynosi około 0,52% (52,0/10 000 osób), z wyższą częstością u mężczyzn (stosunek 2:1) i szczytem zachorowań w wieku 40-60 lat. Polipy nosowe współwystępują często z astmą (7% ogółu, 16,5% u pacjentów >40 r.ż.), nietolerancją aspiryny (36%) oraz mukowiscydozą (20-48%). Diagnostyka opiera się na endoskopii nosa, która jest złotym standardem, natomiast rynoskopia przednia i zdjęcia radiologiczne są przestarzałe. Polipy nosowe mają wysoki odsetek nawrotów (ok. 40% w ciągu 18 miesięcy po zabiegu chirurgicznym ESS), a czynniki ryzyka nawrotu to m.in. astma, wrażliwość na aspirynę, wysoki stopień polipów i palenie tytoniu.
alergiczny nieżyt nosa, astma alergiczna, astma niealergiczna, choroba refluksowa przełyku, CRSwNP, czynnik genetyczny, endoskopia nosa, gen HLA, hiposmia, lek biologiczny, mukowiscydoza, niedobór immunologiczny, niedrożność nosa, obciążenie ekonomiczne, polip nosowy, rynoskopia przednia, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, terapia biologiczna, tomografia komputerowa, zabieg chirurgiczny, zaburzenie węchu, złoty standard diagnostyczny - Leksykon substancji czynnych
N-cykloheksylo-N’-fenylo-parafenylenodiamina – Przeciwwskazania stosowania
N-cykloheksylo-N’-fenylo-parafenylenodiamina jest składnikiem mieszaniny czarnej gumy w preparacie TRUE Test 36, stosowanym w diagnostyce alergii kontaktowej, obecna w stężeniu 75 μg/cm² (61 μg/płatek). Ze względu na potencjał alergizujący i ryzyko reakcji krzyżowych z innymi pochodnymi parafenylenodiaminy (PPD), stosowanie tego testu wymaga szczególnej ostrożności. Przeciwwskazania obejmują aktywne, ciężkie lub uogólnione zapalenia skóry, zaostrzenia chorób alergicznych, stosowanie immunosupresji ogólnoustrojowej, terapię miejscowymi kortykosteroidami lub immunomodulatorami oraz obecność uszkodzeń skóry w miejscu aplikacji. Zaleca się odroczenie testu do ustąpienia ostrych objawów dermatologicznych, takich jak ostry wyprysk kontaktowy, atopowe zapalenie skóry, uogólnione zmiany łuszczycowe czy aktywny trądzik.
alergia kontaktowa, atopowe zapalenie skóry, choroba alergiczna skóry, emolient, fałszywie dodatni wynik, kortykosteroid miejscowy, kortykosteroid ogólnoustrojowy, leczenie przeciwhistaminowe, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, mieszanina czarnej gumy, N, N-cykloheksylo-N’-fenylo-parafenylenodiamina, N-izopropylo-N’-fenylo-parafenylenodiamina, N’-difenylo-parafenylenodiamina, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, parafenylenodiamina, pimekrolimus, preparat steroidowy, promieniowanie UV, reakcja krzyżowa, takrolimus, terapia biologiczna, test płatkowy, TRUE Test 36, wyprysk kontaktowy, zapalenie skóry, zmiany łuszczycowe - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe zapalenie zatok – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przewlekłe zapalenie zatok przynosowych (CRS) jest schorzeniem o wieloczynnikowej etiologii, obejmującym czynniki infekcyjne, zapalne i strukturalne, dotykającym około 10% dorosłych w krajach rozwiniętych. Leczenie CRS wymaga wczesnej i agresywnej terapii medycznej, a w przypadkach opornych na leczenie zachowawcze, funkcjonalna endoskopowa chirurgia zatok (FESS) przynosi całkowitą lub umiarkowaną ulgę u 80-90% pacjentów. Kluczowymi predyktorami sukcesu operacyjnego są brak wcześniejszych zabiegów chirurgicznych oraz wysokie wyniki w skali SNOT-22, gdzie objawy takie jak katar nosa korelują z lepszą odpowiedzią na zabieg, natomiast smutek i kaszel z gorszą. Wartości statystyczne wskazują, że pacjenci poddawani pierwszej operacji mają 2,1 razy większą szansę na poprawę w skali RSDI (95% CI: 1,2-3,4; p=0,006) oraz 1,8 razy większą szansę na poprawę w skali CSS (95% CI: 1,1-3,1; p=0,020) w porównaniu do operacji rewizyjnej.
antybiotykoterapia, biomarker, CRSsNP, CRSwNP, dupilumab, endoskopowa chirurgia zatok, funkcjonalna endoskopowa chirurgia zatok, infekcja wewnątrzczaszkowa, jakość życia pacjenta, nerw węchowy, operacja rewizyjna, polip nosowy, powikłanie wewnątrzczaszkowe, przewlekłe zapalenie zatok, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, ropień mózgu, steryd, terapia biologiczna, zaostrzenie astmy, zapalenie opon mózgowych, zapalenie zatok - Leksykon chorób i schorzeń
Pyoderma gangrenosum – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Pyoderma gangrenosum (PG) to rzadkie, zapalne schorzenie skóry charakteryzujące się szybkim rozwojem bolesnych, nekrotycznych owrzodzeń. Rokowanie jest generalnie korzystne, ale nieprzewidywalne i zależy od wielu czynników, takich jak wiek pacjenta, wariant choroby (wrzodziejący i pęcherzowy), obecność chorób współistniejących, zwłaszcza hematologicznych, oraz poziom białka C-reaktywnego (CRP) przy przyjęciu. Wielkość początkowej zmiany powyżej 4 cm oraz kliniczne cechy zakażenia rany również pogarszają rokowanie. Około 50% pacjentów osiąga wygojenie w ciągu roku pod wpływem leczenia prednizonem lub cyklosporyną, jednak nawroty występują u 39% chorych, a całkowita remisja bez nawrotów jest rzadka. Mechanizm patergii wymaga unikania urazów skóry, które mogą indukować nowe owrzodzenia. Śmiertelność bezpośrednio związana z PG jest rzadka, ale hospitalizacje cechują się wysoką śmiertelnością sięgającą 21,7% oraz średnim czasem pobytu wynoszącym 47 dni, co podkreśla ciężkość przebiegu choroby i ryzyko powikłań związanych z terapią immunosupresyjną i chorobami współistniejącymi.
antybiotykoterapia dożylna, białko C-reaktywne, choroba układowa, cyklosporyna, częstość występowania, gojenie ran, leczenie immunosupresyjne, metotreksat, nawrót choroby, nieswoiste zapalenie jelit, okres wolny od progresji, oporność na leczenie, patergia, prednizon, pyoderma gangrenosum, remisja, stan zapalny, steroidy, terapia biologiczna, terapia immunosupresyjna, zaburzenie hematologiczne, zakażenie rany