kalprotektyna kałowa
Kalprotektyna kałowa to białko pochodzące z cytoplazmy neutrofilów, które jest markerem stanu zapalnego w jelitach. Występuje w wysokich stężeniach w kale pacjentów z chorobami zapalnymi jelit, takimi jak choroba Leśniowskiego-Crohna czy wrzodziejące zapalenie jelita grubego.
Badanie kalprotektyny kałowej jest nieinwazyjną metodą diagnostyczną, która pozwala na różnicowanie organicznych chorób jelit od czynnościowych zaburzeń przewodu pokarmowego, takich jak zespół jelita drażliwego. Wartości referencyjne zwykle wynoszą poniżej 50 μg/g kału, choć mogą się różnić w zależności od laboratorium.
Podwyższone poziomy kalprotektyny kałowej korelują z nasileniem stanu zapalnego błony śluzowej jelit i mogą być używane do monitorowania aktywności choroby oraz odpowiedzi na leczenie. Jest to szczególnie przydatne w ocenie skuteczności terapii biologicznej w chorobach zapalnych jelit oraz w przewidywaniu zaostrzeń choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zapalna jelit – Diagnostyka i diagnoza
Nieswoiste choroby zapalne jelit (IBD), obejmujące chorobę Leśniowskiego-Crohna (CD) oraz wrzodziejące zapalenie jelita grubego (UC), stanowią wyzwanie diagnostyczne ze względu na brak pojedynczego testu potwierdzającego rozpoznanie. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie klinicznej, laboratoryjnej (morfologia, CRP, OB, albuminy, markery niedoborów żywieniowych), badaniach kału (kalprotektyna, laktoferyna, krew utajona, wykluczenie patogenów), endoskopii (kolonoskopia z ileoskopią, sigmoidoskopia, gastroskopia, endoskopia kapsułkowa, enteroskopia, chromoendoskopia) oraz histopatologii biopsji z wielu segmentów przewodu pokarmowego. Charakterystyczne cechy różnicujące CD i UC obejmują lokalizację, charakter zmian (skip lesions vs. ciągłe), głębokość zapalenia (transmuralne vs. błona śluzowa i podśluzowa), obraz endoskopowy i histologiczny (ziarniniaki nieserowaciejące w CD, ropnie krypt w UC) oraz powikłania. Badania obrazowe (TK, MR, USG) uzupełniają diagnostykę, szczególnie w ocenie jelita cienkiego i powikłań. Markery serologiczne (pANCA, ASCA) mają ograniczone zastosowanie i nie są zalecane rutynowo.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, białko C-reaktywne, celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, chromoendoskopia, endoskopia kapsułkowa, enterografia MR, enterografia TK, enteroskopia, gastroskopia, kalprotektyna kałowa, kolonoskopia, krwawienie z odbytu, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktoferyna kałowa, mikrobiota jelitowa, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, morfologia krwi, niedokrwienne zapalenie jelita, nieswoista choroba zapalna jelit, nowotwór jelita grubego, odczyn Biernackiego, przeciwciała ASCA, przeciwciała pANCA, przetoka okołoodbytnicza, przewlekła biegunka, rezonans magnetyczny, ropień krypty, sigmoidoskopia, toksyczne rozdęcie okrężnicy, tomografia komputerowa, ultrasonografia jelitowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wskaźnik zapalny, zapalenie żołądka i jelit, zespół jelita drażliwego, ziarniniak nieserowaciejący - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) cechuje się przewlekłym zapaleniem okrężnicy, z przebiegiem od łagodnego do ciężkiego, obejmującego progresję zmian zapalnych, częste nawroty, ostre ciężkie zapalenie jelita grubego (ASUC) oraz konieczność kolektomii. Kluczowe czynniki predykcyjne ciężkiego przebiegu to rozległy zasięg zapalenia przy rozpoznaniu, wysoki poziom objawów ogólnoustrojowych, młody wiek, obniżony poziom albumin (wzrost o 1 g/dl zmniejsza ryzyko kolektomii, OR 0,39; 95% CI 0,26-0,59), podwyższone CRP (OR 2,63; 95% CI 1,53-4,52), OB (OR 2,92; 95% CI 1,39-6,14), obniżona hemoglobina (OR 2,08; 95% CI 1,07-4,07), sarkopenia (OR 1,90; 95% CI 1,04-3,45) oraz wcześniejsze stosowanie steroidów (OR 1,75; 95% CI 1,23-2,50) lub azatiopryny (OR 2,25; 95% CI 1,28-3,96). Progresja choroby i nawroty są powiązane z wyższym wynikiem w skali Mayo, stosowaniem kortykosteroidów, młodszym wiekiem, płcią żeńską, początkowym OB ≥30 mm, niepalenie tytoniu oraz wczesnym nawrotem. Endoskopowy wskaźnik UCCIS ≥9,8 skutecznie przewiduje nawroty kliniczne. ASUC dotyczy około 25% pacjentów, z 1% śmiertelnością, wzrastającą do 3% po operacji; pacjenci z ≥8 stolcami/dzień lub CRP ≥45 mg/l po 3 dniach leczenia mają wysokie ryzyko kolektomii.
azatiopryna, choroba Leśniowskiego-Crohna, gojenie błony śluzowej, kalprotektyna kałowa, kolektomia, kortykosteroidy, kruchość błony śluzowej, leczenie farmakologiczne, OB, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, poziom albumin, poziom CRP, poziom hemoglobiny, rak jelita grubego, remisja histologiczna, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkopenia, skala Mayo, steroidy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie okrężnicy, zapalne choroby jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba leśniowskiego-crohna – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka choroby Leśniowskiego-Crohna opiera się na wieloaspektowej ocenie klinicznej, laboratoryjnej, endoskopowej, histopatologicznej oraz obrazowej, gdyż brak jest pojedynczego testu potwierdzającego to schorzenie. Kluczowe znaczenie ma kolonoskopia z ileoskopią, umożliwiająca ocenę jelita grubego i końcowego odcinka jelita krętego, gdzie typowe zmiany to nieciągłe zapalenie, „brukowanie śluzówki”, głębokie owrzodzenia i zwężenia. Badania laboratoryjne obejmują morfologię krwi (anemia, leukocytoza), markery stanu zapalnego (CRP, OB), oraz ocenę niedoborów (żelazo, ferrytyna, witamina B12, kwas foliowy). Kalprotektyna kałowa stanowi istotny biomarker aktywności zapalnej, a jej podwyższony poziom wskazuje na aktywne zapalenie jelit, odróżniając chorobę od zespołu jelita drażliwego. Diagnostyka obrazowa, w tym enterografia TK i MR, pozwala na ocenę lokalizacji, rozległości zmian oraz powikłań, takich jak zwężenia, przetoki i ropnie. Różnicowanie z innymi jednostkami, jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego, gruźlica jelitowa czy infekcyjne zapalenia jelit, jest niezbędne dla właściwego doboru terapii.
anemia, badania diagnostyczne, badanie fizykalne, białko C-reaktywne, celiakia, choroba autoimmunologiczna, choroba Behçeta, choroba Leśniowskiego-Crohna, chromoendoskopia, enterografia MR, enterografia TK, enteropatia, enteroskopia balonowa, gastroskopia, kalprotektyna kałowa, laktoferyna kałowa, leukocytoza, morfologia krwi, niedrożność jelit, nieswoista choroba zapalna jelit, objawy brzuszne, odczyn Biernackiego, przeciwciała ASCA, przeciwciała pANCA, przetoka, rezonans magnetyczny, ropień, spektroskopia Ramana, test IGRA, tomografia komputerowa, ultrasonografia jamy brzusznej, ultrasonografia przezodbytnicza, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie ziarniniakowe, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka – Diagnostyka i diagnoza
Biegunka definiowana jest jako oddawanie ≥3 luźnych lub płynnych stolców na dobę, z podziałem na ostrą (<2 tyg.), przetrwałą (2-4 tyg.) i przewlekłą (>4 tyg.). Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, uwzględniając charakter stolca, objawy towarzyszące (np. gorączka >38,5°C, krew w stolcu), historię leków, podróży i chorób współistniejących. W ostrych przypadkach u osób immunokompetentnych często nie wymaga się rozległych badań, jednak wskazania do diagnostyki obejmują m.in. biegunkę trwającą >7 dni, ciężkie odwodnienie, podejrzenie zakażenia Clostridioides difficile czy chorób zapalnych jelit. Badania laboratoryjne obejmują morfologię, elektrolity, CRP, badania stolca (posiew, toksyny C. difficile, parazytologia, kalprotektyna), a w diagnostyce przewlekłej dodatkowo testy oddechowe, elastazę trzustkową i badania w kierunku celiakii. Endoskopia (kolonoskopia, gastroskopia) oraz badania obrazowe (CT, MRI, USG) są wskazane przy niejasnej etiologii lub podejrzeniu zmian strukturalnych.
badanie fizykalne, badanie parazytologiczne kału, badanie per rectum, białko C-reaktywne, biegunka, biegunka ostra, biegunka poantybiotykowa, biegunka podróżnych, biegunka przetrwała, biegunka przewlekła, celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, Clostridioides difficile, elektrolity, enteroskopia dwubalonowa, gastroskopia, kalprotektyna kałowa, kapsułka endoskopowa, kolonoskopia, krew utajona w kale, luźne stolce, mikroskopowe zapalenie jelita, morfologia krwi, nietolerancja fruktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki, nowotwór przewodu pokarmowego, posiew stolca, SIBO, sigmoidoskopia, tomografia komputerowa jamy brzusznej, USG jamy brzusznej, wodorowy test oddechowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie kolagenowe, zapalenie limfocytarne, zatrucie pokarmowe, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zapalna jelit – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroby zapalne jelit (IBD), obejmujące chorobę Leśniowskiego-Crohna (CD) oraz wrzodziejące zapalenie jelita grubego (UC), charakteryzują się heterogenicznością fenotypową i kliniczną, co utrudnia skuteczne zarządzanie terapią. Obecnie brak jest zwalidowanych biomarkerów prognostycznych i predykcyjnych, które pozwalałyby na precyzyjne prognozowanie przebiegu choroby oraz odpowiedzi na leczenie. Standardowe wskaźniki, takie jak białko C-reaktywne (CRP) i kalprotektyna kałowa (FC), są użyteczne w monitorowaniu aktywności choroby, jednak ich czułość i swoistość są ograniczone. Zaawansowane techniki obrazowania, w tym ultrasonografia jelitowa (IUS) oraz enterografia rezonansu magnetycznego (MRE), wykazują potencjał w ocenie aktywności choroby i przewidywaniu odpowiedzi na terapię, choć wymagają dalszej walidacji. Nowatorskie podejścia, takie jak radiomika oraz analiza czynników transkrypcyjnych (TF), oferują obiecujące możliwości identyfikacji złożonych biomarkerów, które mogą lepiej odzwierciedlać dynamikę molekularną i kliniczną IBD.
białko C-reaktywne, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, czynnik transkrypcyjny, dysplazja, enterografia rezonansu magnetycznego, gojenie śluzówki, kalprotektyna kałowa, medycyna precyzyjna, mikrobiom jelitowy, nawrót choroby, radiomika, rak jelita grubego, rezonans magnetyczny, sekwencja gruczolak-gruczolakorak, terapia biologiczna, ultrasonografia jelitowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego – Diagnostyka i diagnoza
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) to przewlekła choroba zapalna charakteryzująca się ciągłym zapaleniem i owrzodzeniami błony śluzowej okrężnicy, diagnozowana na podstawie kompleksowej oceny klinicznej, laboratoryjnej, endoskopowej i histopatologicznej. Kluczowe objawy to przewlekła biegunka (>4 tygodni), często z krwią i śluzem, bolesne parcie na stolec (tenesmus) oraz bóle brzucha. Badania laboratoryjne wykazują podwyższone markery stanu zapalnego (CRP, OB), niedokrwistość (niski poziom hemoglobiny), hipoproteinemię (obniżony poziom albuminy) oraz zaburzenia elektrolitowe. Diagnostyka endoskopowa, ze szczególnym uwzględnieniem kolonoskopii, umożliwia ocenę rozległości i aktywności choroby, typowo wykazując ciągłe zapalenie rozpoczynające się od odbytnicy, utratę rysunku naczyniowego, owrzodzenia i pseudopolipy. Biopsje z co najmniej pięciu miejsc potwierdzają rozpoznanie poprzez wykazanie aktywnego i przewlekłego zapalenia z charakterystycznym ciągłym naciekiem, odróżniając WZJG od choroby Leśniowskiego-Crohna. Badania kału, w tym kalprotektyna, pomagają wykluczyć infekcje i ocenić stan zapalny.
badanie endoskopowe, badanie histopatologiczne, badanie laboratoryjne, białko C-reaktywne, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, chromoendoskopia, Clostridioides difficile, dysplazja, endoskopia kapsułkowa, enterografia rezonansu magnetycznego, kalprotektyna kałowa, krew utajona w kale, manifestacje pozajelitowe, morfologia krwi, nadzór onkologiczny, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, odczyn Biernackiego, przeciwciała przeciwko cytoplazmie neutrofilów, ropień krypty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, sigmoidoskopia, ultrasonografia przezbrzuszna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zespół jelita drażliwego, złoty standard diagnostyczny