rumień okołomieszkowy
Rumień okołomieszkowy (erythema perifollicularis) to dermatologiczne schorzenie charakteryzujące się występowaniem zaczerwienienia wokół mieszków włosowych. Zmiany mają charakter rumieniowych plam lub grudek zlokalizowanych głównie w okolicy mieszków włosowych, często z towarzyszącym złuszczaniem naskórka.
Etiologia rumienia okołomieszkowego może być zróżnicowana. Najczęściej jest związana z reakcją zapalną w przebiegu chorób autoimmunologicznych, infekcji (bakteryjnych, grzybiczych lub wirusowych), a także może wystąpić jako reakcja polekowa. W niektórych przypadkach rumień okołomieszkowy może być pierwszym objawem towarzyszącym poważniejszym schorzeniom dermatologicznym, takim jak łuszczyca, liszaj płaski czy toczeń rumieniowaty.
Diagnostyka rumienia okołomieszkowego opiera się na badaniu klinicznym, często uzupełnionym o badanie histopatologiczne wycinka skóry. W leczeniu stosuje się miejscowe preparaty przeciwzapalne, w tym kortykosteroidy, a w przypadkach infekcyjnych odpowiednie leki przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze lub przeciwwirusowe. W przypadkach opornych na leczenie miejscowe lub o ciężkim przebiegu mogą być konieczne leki ogólnoustrojowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Keratoza pilaris – Diagnostyka i diagnoza
Keratoza pilaris (KP) to łagodna dermatoza charakteryzująca się drobnymi, szorstkimi grudkami w obrębie mieszków włosowych, najczęściej lokalizującymi się na ramionach, udach, pośladkach oraz policzkach. Rozpoznanie opiera się głównie na badaniu klinicznym, uwzględniającym wiek pacjenta (często początek w późnym niemowlęctwie lub okresie dojrzewania), charakterystyczny wygląd zmian oraz wywiad rodzinny wskazujący na komponent genetyczny. W diagnostyce różnicowej należy rozważyć warianty KP (np. keratosis pilaris rubra, ulerythema ophryogenes) oraz inne dermatozy, takie jak ichthyosis vulgaris czy choroba Dariera. W rzadkich przypadkach, gdy obraz kliniczny jest nietypowy, pomocne mogą być dermoskopia (ujawniająca m.in. hiperkeratozę, rumień okołomieszkowy, czopy keratynowe) oraz biopsja skóry, która wykazuje hiperkeratozę, hipergranulozę i zaczopowanie ujść mieszków włosowych z łagodnym naciekiem limfocytarnym w skórze właściwej.
atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, biopsja skóry, bliznowaciejące łysienie, choroba Dariera, choroba skóry, cukrzyca typu 1, czop keratynowy, dermatolog, dermoskopia, diagnostyka różnicowa, grudki skórne, hiperkeratoza naskórka, ichthyosis vulgaris, keratosis pilaris rubra, keratoza pilaris, metoda diagnostyczna, naciek limfocytarny, niedobór witaminy A, rumień, rumień okołomieszkowy, zaczopowanie mieszka włosowego, zmiany skórne