znieczulenie okołogałkowe
Znieczulenie okołogałkowe (peribulbar) to technika anestezji regionalnej stosowana w chirurgii okulistycznej, polegająca na podaniu środka znieczulającego w przestrzeń wokół gałki ocznej, poza stożkiem mięśni zewnątrzgałkowych. Jest to bezpieczniejsza alternatywa dla znieczulenia retrobulbarnego, które wiąże się z większym ryzykiem powikłań.
Procedura polega na wstrzyknięciu leku znieczulającego (najczęściej lidokainy lub bupiwakainy, czasem z dodatkiem hialuronidazy) przez dolną lub boczną część spojówki lub przez skórę powiek. Znieczulenie okołogałkowe powoduje blokadę nerwów zaopatrujących oko i jego okolice, zapewniając akinezję (unieruchomienie) gałki ocznej oraz zniesienie czucia bólowego.
Główne wskazania do zastosowania znieczulenia okołogałkowego obejmują operacje zaćmy, jaskry, witrektomię oraz inne zabiegi okulistyczne wymagające unieruchomienia oka. Zaletami tej metody są mniejsze ryzyko uszkodzenia nerwu wzrokowego, krwawienia wewnątrzoczodołowego czy przebicia gałki ocznej w porównaniu do techniki retrobulbarnej, przy zachowaniu podobnej skuteczności znieczulenia.
Potencjalne powikłania, choć rzadkie, mogą obejmować krwiak okołogałkowy, uszkodzenie gałki ocznej, reakcje toksyczne na środek znieczulający oraz przejściowe podwójne widzenie. Znieczulenie okołogałkowe jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi, infekcjami miejscowymi oraz u osób niezdolnych do współpracy podczas zabiegu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lidocaine Accord
Lidokaina, jako miejscowy środek znieczulający, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko toksycznych reakcji ośrodkowego układu nerwowego i układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza przy podaniu dożylnym i wysokim stężeniu we krwi. Znieczulenie regionalne i lokalne powinno być wykonywane z dostępem do sprzętu resuscytacyjnego, a przy dużych blokadach konieczne jest założenie kaniuli dożylnej. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku, z blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia, zastoinową niewydolnością serca, bradykardią, zaburzeniami oddechowymi, ciężką chorobą wątroby lub nerek, padaczką, koagulopatią, kobietami w III trymestrze ciąży oraz pacjentami leczonymi lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaronem). W tych grupach ryzyko działań niepożądanych jest zwiększone, a konieczne jest monitorowanie, w tym EKG. Podawanie lidokainy dostawowo w formie ciągłego wlewu nie jest zatwierdzone i wiąże się z ryzykiem chondrolizy, zwłaszcza w stawie barkowym.
bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bradykardia płodu, chondroliza, choroba wątroby, czasowa ślepota, drgawki, działanie porfiriogenne, fosfokinaza kreatynowa, hipowolemia, koagulopatia, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność sercowo-naczyniowa, ośrodkowy układ nerwowy, ostra porfiria, ostry zawał mięśnia sercowego, padaczka, podanie dożylne leku, próg drgawkowy, roztwór krystaloidowy, sprzęt do resuscytacji, tachykardia płodu, układ sercowo-naczyniowy, zapaść krążeniowa, zastoinowa niewydolność serca, znieczulenie nadtwardówkowe, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie okołoszyjkowe, znieczulenie pozagałkowe, znieczulenie regionalne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bupivacaine Grindeks
Bupiwakaina stosowana w znieczuleniu zewnątrzoponowym i obwodowym niesie ryzyko poważnych powikłań, takich jak zatrzymanie akcji serca, arytmie komór, migotanie komór oraz zapaść sercowo-naczyniowa, zwłaszcza przy niezamierzonym podaniu donaczyniowym i wysokim stężeniu leku w osoczu. Znieczulenie powinno być wykonywane wyłącznie w odpowiednio wyposażonych ośrodkach z dostępem do monitoringu i leków reanimacyjnych, a lekarz musi posiadać odpowiednie przeszkolenie oraz znać metody postępowania w przypadku toksyczności i powikłań. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek, blokiem przedsionkowo-komorowym, stosujących leki przeciwarytmiczne grupy III oraz u pacjentów w stanie hipowolemii. W przypadku hipotensji podczas znieczulenia zewnątrzoponowego zaleca się podanie efedryny w dawce 5-10 mg dożylnie, dostosowując dawkę u dzieci do wieku i masy ciała.
arytmia komór, blok przedsionkowo-komorowy, blokada centralna, bradykardia, bupiwakaina, drgawka, efedryna, hipotensja, hipowolemii, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny grupy III, lek wazopresyjny, migotanie komór, monitorowanie EKG, ośrodkowy układ nerwowy, przestrzeń podpajęczynówkowa, reakcja alergiczna, wstrząs anafilaktyczny, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie oddechu, znieczulenie dożylne, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie okołoszyjkowe, znieczulenie pozagałkowe, znieczulenie rdzeniowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon substancji czynnych
Bupiwakaina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Bupiwakaina, jako amidowy lek miejscowo znieczulający, wymaga stosowania wyłącznie przez wykwalifikowany personel w odpowiednio wyposażonych ośrodkach, z zapewnieniem monitorowania funkcji życiowych, dostępu do żyły pacjenta oraz sprzętu do resuscytacji. Toksyczność bupiwakainy manifestuje się głównie objawami ze strony OUN i układu sercowo-naczyniowego, w tym arytmiami komorowymi, migotaniem komór, zapaścią sercowo-naczyniową i zatrzymaniem akcji serca, szczególnie przy przypadkowym podaniu donaczyniowym lub przedawkowaniu. Ryzyko powikłań wzrasta przy znieczuleniu dużych pni nerwowych, gdzie stosowane są większe objętości leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością wątroby i nerek, zaburzeniami przewodnictwa sercowego, hipowolemią, niewydolnością serca, a także u kobiet w zaawansowanej ciąży. Znieczulenie zewnątrzoponowe może powodować hipotensję i bradykardię, które należy leczyć dożylnym podaniem efedryny w dawce 5-10 mg (dawka dostosowana u dzieci do wieku i masy ciała).
arytmia komorowa, blok przedsionkowo-komorowy, blokada centralna, blokada układu współczulnego, bradykardia, chondroliza, choroba wieńcowa, hipotensja, hipowolemla, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny, lek wazopresyjny, migotanie komór, nadczynność tarczycy, niedokrwienna martwica tkanek, niewydolność naczyń mózgowych, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, obniżenie ciśnienia krwi, porażenie połowicze, porażenie poprzeczne, powikłanie kardiologiczne, stwardnienie rozsiane, toksyczność bupiwakainy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie neurologiczne, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie akcji serca, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie okołoszyjkowe, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie pozagałkowe, znieczulenie rdzeniowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lidocaine Accord
Stosowanie lidokainy chlorowodorku wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko toksyczności ośrodkowego układu nerwowego oraz układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza przy wysokim stężeniu leku we krwi i podaniu dożylnym. Zaleca się, aby każde znieczulenie poza najprostszymi procedurami lokalnymi odbywało się w warunkach umożliwiających natychmiastową resuscytację, a przy większych blokadach wprowadzenie kaniuli dożylnej. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku, z blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia, zastoinową niewydolnością serca, bradykardią, zaburzeniami czynności oddechowej, ciężką chorobą wątroby lub nerek, padaczką, koagulopatią oraz u kobiet w trzecim trymestrze ciąży. Monitorowanie parametrów koagulologicznych (czas krwawienia, aPTT, wskaźnik Quicka, liczba płytek) jest wskazane u pacjentów leczonych lekami przeciwzakrzepowymi i niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi. Ponadto, u pacjentów stosujących leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron) konieczne jest stałe monitorowanie EKG ze względu na ryzyko nasilenia działania lidokainy na mięsień sercowy.
aPTT, badanie koagulologiczne, bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, centralny układ nerwowy, chondroliza, choroba wątroby, czas krwawienia, drgawki, efedryna, fosfokinaza kreatynowa, heparyna, hipowolemia, koagulopatia, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, lidokaina chlorowodorek, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostra porfiria, ostry zawał mięśnia sercowego, padaczka, płytki krwi, przestrzeń podpajęczynówkowa, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, wskaźnik Quicka, zapaść krążeniowa, zastoinowa niewydolność serca, znieczulenie miejscowe, znieczulenie nadtwardówkowe, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie okołoszyjkowe, znieczulenie pozagałkowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levobupivacaine Molteni 2,5 mg/ml
Levobupivacaine Molteni, dostępna w stężeniach 2,5 mg/ml oraz 5 mg/ml, jest roztworem do wstrzykiwań i infuzji, który powinien być podawany wyłącznie przez doświadczonych lekarzy lub pod ich nadzorem, aby zapewnić bezpieczeństwo terapii i uniknąć powikłań. Dawkowanie leku zależy od rodzaju bloku oraz wskazań klinicznych: w analgezji stosuje się mniejsze stężenia i dawki, natomiast w znieczuleniu zewnątrzoponowym lub okołogałkowym – większe. Maksymalna dawka pojedyncza wynosi 150 mg, a dobowa 400 mg, z ograniczeniem do 18,75 mg/godzinę w leczeniu bólu pooperacyjnego. W przypadku cięcia cesarskiego nie należy przekraczać stężenia 5,0 mg/ml i dawki 150 mg, a podczas porodu dawka nie powinna przekraczać 12,5 mg/godzinę. U dzieci maksymalna dawka analgetyczna wynosi 1,25 mg/kg/stronę, z koniecznością indywidualnego dostosowania dawki do masy ciała i stanu zdrowia.
analgezja, aspiracja medyczna, blok czuciowy, blok nerwów obwodowych, blok okołogałkowy, blokada motoryczna, blokada nerwu biodrowo-pachwinowego, blokada nerwu biodrowo-podbrzusznego, ból pooperacyjny, cięcie cesarskie, dawka pojedyncza, infuzja zewnątrzoponowa, lewobupiwakaina, podanie zewnątrzoponowe, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, roztwór izotoniczny, toksyczność leku, wstrzyknięcie donaczyniowe, zaburzenie czynności wątroby, zmienność osobnicza, znieczulenie dooponowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lidocaine 1% Fresenius Kabi
Lidokaina powinna być podawana wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny z doświadczeniem w resuscytacji, dysponujący odpowiednim sprzętem. Wysokie stężenia lidokainy we krwi, zwłaszcza po długotrwałym podawaniu dożylnym, mogą wywołać ostre reakcje toksyczne neurologiczne i kardiologiczne. Lek wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami automatyzmu i przewodzenia serca, przyjmujących leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron), z zastoinową niewydolnością serca, bradykardią, ciężkim wstrząsem, upośledzoną czynnością oddechową, napadami drgawkowymi, miastenią, koagulopatią, zaburzeniami czynności wątroby i nerek (klirens kreatyniny <10 mL/min), a także u osób w podeszłym wieku i ogólnie osłabionych. Przed dożylnym podaniem konieczne jest wyrównanie hipokaliemii, hipoksji oraz zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej. Monitorowanie EKG i ciśnienia krwi jest obligatoryjne podczas znieczulenia podpajęczynówkowego i nadtwardówkowego, ze szczególną ostrożnością u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi.
blokada okołoszyjkowa, bradykardia, chondroliza, działanie porfirogenne, fosfokinaza kreatynowa, hipokaliemia, hipoksja, klirens kreatyniny, koagulopatia, lek przeciwarytmiczny klasy III, miastenia, napad drgawkowy, resuscytacja, upośledzenie czynności oddechowej, wstrząs, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia przewodzenia serca, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zastoinowa niewydolność serca, znieczulenie nadtwardówkowe, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zagałkowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levobupivacaine Molteni
Lewobupiwakaina, stosowana w znieczuleniu miejscowym i regionalnym, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak reakcje alergiczne, zaburzenia układu krążenia (w tym ciężkie zaburzenia rytmu serca) oraz uszkodzenia neurologiczne. Znieczulenia regionalne powinny być wykonywane wyłącznie przez doświadczony personel w odpowiednio wyposażonych placówkach, z zapewnieniem dostępu dożylnych płynów infuzyjnych, leków wazopresyjnych, przeciwdrgawkowych, zwiotczających mięśnie oraz sprzętu do resuscytacji. Szczególną uwagę należy zwrócić na stosowanie lewobupiwakainy w stężeniach 0,5-0,75% w znieczuleniu zewnątrzoponowym, gdzie zaleca się podawanie dawek próbnych 3–5 ml lidokainy z adrenaliną w celu wykrycia przypadkowego wstrzyknięcia donaczyniowego lub dooponowego. Aspiracja przed każdym podaniem jest obowiązkowa, choć nie eliminuje całkowicie ryzyka wstrzyknięcia donaczyniowego. Warto również podkreślić, że ciągły wlew dotętniczy nie jest zatwierdzonym wskazaniem do stosowania lewobupiwakainy, a jego stosowanie wiąże się z ryzykiem chondrolizy, zwłaszcza w stawie barkowym.
amidowy lek miejscowo znieczulający, analgezja zewnątrzoponowa, atropina, blokada splotu gwieździstego, chondroliza, ciężka bradykardia, dostęp żylny, lek wazopresyjny, lek zwiotczający mięśnie, lewobupiwakaina, marskość wątroby, napad drgawkowy, niedociśnienie, płyn mózgowo-rdzeniowy, wlew dotętniczy, wstrzyknięcie donaczyniowe, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia oddychania, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zatrzymanie akcji serca, zespół ogona końskiego, znieczulenie dooponowe, znieczulenie miejscowe i regionalne, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie pozagałkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xylocaine 2%
Produkt leczniczy Xylocaine 2% (20 mg/ml chlorowodorek lidokainy, roztwór do wstrzykiwań) wymaga stosowania wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny w warunkach umożliwiających monitorowanie pacjenta i prowadzenie resuscytacji. Szczególną ostrożność należy zachować podczas znieczuleń regionalnych, zwłaszcza w okolicy głowy i szyi, ze względu na ryzyko donaczyniowego podania leku i wystąpienia ogólnoustrojowych objawów toksyczności. Wskazane jest zapewnienie dostępu dożylnemu pacjentowi przed blokadą oraz znajomość objawów toksyczności lidokainy i odpowiedniego postępowania. Produkt jest przeciwwskazany do podawania dooponowego, do przestrzeni podpajęczynówkowej oraz do- lub zagałkowo, ze względu na ryzyko poważnych powikłań neurologicznych i chondrolizy przy ciągłym wlewie dostawowym (niezatwierdzonym wskazaniem). Zawiera 124,5 mg sodu na fiolkę 50 ml, co stanowi 6,23% maksymalnej dobowej dawki sodu zalecanej przez WHO, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej.
blok przedsionkowo-komorowy, chlorowodorek lidokainy, chondroliza, ciężka choroba wątroby, dysfagia, farmakokinetyka, hipotensja, hipowolemia, klirens lidokainy, lek przeciwarytmiczny klasy III, metylu parahydroksybenzoesan, monitorowanie EKG, niedociśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, ostra porfiria, posocznica, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, skurcz oskrzeli, sympatykomimetyk, wlew dostawowy, wysięk opłucnowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności układu krążenia, zmniejszony przepływ wątrobowy, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie okołoszyjkowe, znieczulenie pozagałkowe, znieczulenie regionalne, zwój gwiaździsty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bupivacaini Noridem
Bupivacaini Noridem, stosowany do znieczulenia miejscowego, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak zatrzymanie akcji serca, komorowe zaburzenia rytmu, migotanie komór oraz toksyczne efekty na ośrodkowy układ nerwowy i układ krążenia. Szczególnie niebezpieczne jest niezamierzone donaczyniowe podanie leku lub wstrzyknięcie w obszarze o silnym unaczynieniu, co może prowadzić do wysokiego stężenia bupiwakainy we krwi. Zaleca się założenie kaniuli dożylnej przed blokadą nerwu oraz dostępność sprzętu do resuscytacji. Dawki należy dostosować u pacjentów w podeszłym wieku, z blokiem serca, padaczką, chorobą wątroby, niewydolnością nerek, w zaawansowanej ciąży oraz u osób przyjmujących leki przeciwarytmiczne klasy III. Wstrzyknięcia wielokrotne mogą powodować kumulację leku i wzrost stężenia w osoczu, co zwiększa ryzyko toksyczności.
adrenalina, bezdech, blok serca, blokada nerwów obwodowych, blokada nerwowa, blokada pozagałkowa, blokada prącia, bradykardia, chondroliza, choroba wątroby, drgawki, dysfagia, hipowolemia, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, migotanie komór, monitorowanie EKG, niedociśnienie, niedokrwienna martwica tkanek, niewydolność nerek, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, podanie donaczyniowe, porażenie mięśni międzyżebrowych, posocznica, postępowanie resuscytacyjne, przestrzeń podpajęczynówkowa, przewodnictwo mięśnia sercowego, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, ropień wewnątrzrdzeniowy, sprzęt do resuscytacji, sympatykomimetyk, toksyczność systemowa, układ oddechowy, zaburzenie krążenia, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie pracy serca, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon substancji czynnych
Lewobupiwakaina – Dawkowanie i sposób podawania
Lewobupiwakaina, dostępna w stężeniach 2,5 mg/ml oraz 5 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań lub infuzji (Levobupivacaine Molteni), jest stosowana do znieczulenia miejscowego i wymaga podania przez doświadczonego lekarza. Dawkowanie powinno być dostosowane do rodzaju blokady i celu terapii, z uwzględnieniem indywidualnych cech pacjenta, takich jak masa ciała, stan zdrowia oraz droga podania. Maksymalna dawka pojedyncza wynosi 150 mg, a dobowa 400 mg, przy czym w leczeniu bólu pooperacyjnego nie należy przekraczać 18,75 mg/godz. W przypadku cięcia cesarskiego stosuje się stężenie do 5 mg/ml i dawkę maksymalną 150 mg, natomiast podczas porodu dawka nie powinna przekraczać 12,5 mg/godz. U dzieci do analgezji blokady nerwu biodrowo-pachwinowego/biodrowo-podbrzusznego zaleca się dawkę 1,25 mg/kg/stronę, z uwzględnieniem ograniczeń dotyczących innych wskazań. Podawanie leku wymaga powolnego wstrzykiwania (7,5-30 mg/min) z powtarzaną aspiracją, aby uniknąć podania donaczyniowego, oraz monitorowania parametrów życiowych i stanu pacjenta w celu wczesnego wykrycia objawów toksyczności.
analgezja, blok czuciowy, blok motoryczny, blokada motoryczna, bradykardia, cięcie cesarskie, dawka pojedyncza, dawka w bolusie, lewobupiwakaina, nerw biodrowo-pachwinowy, nerw biodrowo-podbrzuszny, niedociśnienie tętnicze, podanie zewnątrzoponowe, powikłanie neurologiczne, toksyczność leku, wstrzyknięcie donaczyniowe, zaburzenie czynności wątroby, znieczulenie dooponowe, znieczulenie miejscowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bupivacainum hydrochloricum WZF 0,5%
Bupiwakaina chlorowodorek, stosowana w znieczuleniu regionalnym, niesie ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zatrzymania akcji serca i zgonów, zwłaszcza przy donaczyniowym podaniu lub przedawkowaniu. Toksyczność obejmuje objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz układu sercowo-naczyniowego, takie jak zaburzenia rytmu, migotanie komór i nagłe zatrzymanie akcji serca. Znieczulenia regionalne powinny być wykonywane wyłącznie w ośrodkach z odpowiednim personelem i sprzętem do monitorowania oraz resuscytacji. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z ciężką niewydolnością wątroby lub nerek, blokami przewodzenia mięśnia sercowego oraz przyjmujących leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron). Podczas znieczulenia zewnątrzoponowego zaleca się prewencyjne podanie dożylnych płynów oraz stosowanie efedryny (5–10 mg i.v.) w przypadku hipotensji, z uwzględnieniem dostosowania dawki u dzieci.
anestezjolog, blok przewodzenia, blokada nerwów obwodowych, bradykardia, bupiwakaina chlorowodorek, chondroliza, ciężka choroba wątroby, depresja układu sercowo-naczyniowego, drgawki, dysfunkcja mięśni oka, hipotensja, hipowolemia, lek przeciwarytmiczny klasy III, migotanie komór, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, tachykardia płodu, układ krążenia, zatrzymanie akcji serca, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie okołoszyjkowe, znieczulenie pozagałkowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bupivacaini Noridem
Bupiwakaina, stosowana w znieczuleniu zewnątrzoponowym i blokadach nerwów obwodowych, niesie ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zatrzymania akcji serca wymagającego długotrwałej resuscytacji, która nie zawsze jest skuteczna. Toksyczność ośrodkowego układu nerwowego i układu krążenia może wystąpić przy wysokim stężeniu leku we krwi, zwłaszcza po niezamierzonym donaczyniowym podaniu lub wstrzyknięciu w obszar o silnym unaczynieniu. Wysokie stężenia systemowe bupiwakainy mogą prowadzić do komorowych zaburzeń rytmu, migotania komór, nagłego zatrzymania serca lub zgonu. Zaleca się stosowanie kaniuli dożylnej przed blokadą nerwu oraz dostępność sprzętu do resuscytacji. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z blokiem serca, padaczką, chorobą wątroby, niewydolnością nerek, w zaawansowanej ciąży oraz u osób przyjmujących leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron).
bezdech, blok serca, blokada nerwów obwodowych, blokada pozagałkowa, bradykardia, chondroliza, drgawki, dysfunkcja mięśni oka, hipowolemia, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, migotanie komór, monitorowanie EKG, nadwrażliwość krzyżowa, niedociśnienie, niedokrwienna martwica tkanek, niewydolność nerek, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, podanie donaczyniowe, porażenie mięśni międzyżebrowych, posocznica, przestrzeń podpajęczynówkowa, przewodnictwo mięśnia sercowego, resuscytacja, ropień wewnątrzrdzeniowy, sprzęt resuscytacyjny, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, zatrzymanie akcji serca, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie pni nerwowych, znieczulenie pozagałkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, zwój gwiaździsty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Marcaine – Adrenaline 0,5%
Produkt leczniczy Marcaine-Adrenaline 0,5% (5 mg bupiwakainy + 0,005 mg adrenaliny/ml) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zatrzymania akcji serca i zgonu, zwłaszcza przy znieczuleniu zewnątrzoponowym i blokadzie nerwów obwodowych. Donaczyniowe podanie leku lub wysokie stężenia ogólnoustrojowe mogą prowadzić do toksyczności układu nerwowego i sercowo-naczyniowego, manifestującej się komorowymi zaburzeniami rytmu, migotaniem komór oraz nagłym zatrzymaniem akcji serca. Znieczulenia regionalne powinny być wykonywane wyłącznie w warunkach szpitalnych z dostępem do monitoringu i sprzętu resuscytacyjnego, a personel musi być przeszkolony w rozpoznawaniu i leczeniu powikłań. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z ciężką niewydolnością wątroby lub nerek, a także u osób z blokami przewodzenia mięśnia sercowego oraz u pacjentów przyjmujących leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron), ze względu na ryzyko nasilenia działań kardiotoksycznych.
bezdech, blokada nerwów obwodowych, bradykardia, całkowity blok przewodzenia, chlorowodorek bupiwakainy, chondroliza, choroba wieńcowa, ciężka choroba wątroby, ciężka niewydolność nerek, dysfunkcja mięśni oka, hipotensja, hipowolemia, komorowe zaburzenia rytmu, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny klasy III, migotanie komór, nadczynność tarczycy, niewydolność naczyń mózgowych, pirosiarczan sodu, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, tętnica końcowa, winian adrenaliny, zaburzenie czynności wątroby, zatrzymanie czynności serca, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie okołoszyjkowe, znieczulenie pozagałkowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe