racemizacja in vivo

Racemizacja in vivo to proces biochemiczny, w którym enancjomer optycznie czysty (występujący w jednej formie chiralnej) ulega przekształceniu do mieszaniny racemicznej zawierającej równe ilości obu enancjomerów. W organizmie ludzkim ma to szczególne znaczenie dla leków i związków biologicznie czynnych, ponieważ różne enancjomery mogą wykazywać odmienne właściwości farmakologiczne, farmakokinetyczne i toksykologiczne.

Proces racemizacji zachodzi w organizmie pod wpływem różnych czynników fizjologicznych, takich jak pH środowiska, temperatura, obecność enzymów czy reakcje z endogennymi związkami. Szczególnie narażone na racemizację są związki zawierające centrum stereogeniczne z atomem węgla połączonym z grupami karboksylowymi, aldehydowymi czy ketonowymi, a także niektóre leki z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

W praktyce klinicznej, racemizacja in vivo może prowadzić do nieprzewidywalnych efektów terapeutycznych, zmiany profilu działań niepożądanych lub obniżenia skuteczności leczenia. W farmakoterapii istotne jest uwzględnianie możliwości racemizacji przy projektowaniu schematów dawkowania oraz monitorowaniu stężeń terapeutycznych leków podatnych na ten proces. Zjawisko to stanowi ważny aspekt farmakokinetyki, wpływający na ostateczny efekt kliniczny stosowanej farmakoterapii.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Lewobupiwakaina – Właściwości farmakokinetyczne

Lewobupiwakaina, dostępna jako chlorowodorek w stężeniach 2,5 mg/ml oraz 5 mg/ml, wykazuje farmakokinetykę zbliżoną do bupiwakainy, z objętością dystrybucji około 67 litrów po podaniu dożylnym. Substancja charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (>97% przy stężeniach 0,1–1,0 µg/ml), co wpływa na jej aktywność farmakologiczną. Po dożylnym podaniu dawki 40 mg, średni okres półtrwania wynosi 80 ± 22 min, Cmax to 1,4 ± 0,2 µg/ml, a AUC 70 ± 27 µg·min/ml. W przypadku podania zewnątrzoponowego dawki 112,5 mg (0,75%) obserwuje się Cmax 0,58 µg/ml i AUC 3,56 µg·h/ml, z proporcjonalną zależnością między dawką a parametrami farmakokinetycznymi. Całkowity klirens osoczowy wynosi średnio 39 l/h, a końcowy okres półtrwania po podaniu dożylnym to 1,3 godziny.
blokada splotu ramiennego, chlorowodorek lewobupiwakainy, debutylo-lewobupiwakaina, ester siarczanowy, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP3A4, klirens, klirens osoczowy, koniugat kwasu glukuronowego, lewobupiwakaina, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie zewnątrzoponowe, pole pod krzywą stężenia, racemizacja in vivo, roztwór do wstrzykiwań, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znieczulenie miejscowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ropivacaine Kabi 2 mg/ml

Ropiwakaina, będąca czystym S-(-)-enancjomerem, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które wpływają na jej dystrybucję i eliminację. Lek charakteryzuje się dobrą rozpuszczalnością w tłuszczach oraz brakiem racemizacji in vivo. Po podaniu dożylnego ropiwakaina wykazuje liniową farmakokinetykę z całkowitym klirensem osoczowym wynoszącym 440 ml/min, klirensem nerkowym 1 ml/min, objętością dystrybucji 47 litrów oraz okresem półtrwania 1,8 godziny. Współczynnik ekstrakcji wątrobowej wynosi około 0,4, a frakcja niezwiązana z białkami osocza stanowi około 6%, co jest kluczowe dla aktywności farmakologicznej leku. Metabolity ropiwakainy mają słabsze i krótsze działanie miejscowo znieczulające w porównaniu do związku macierzystego.
centrum chiralności, enancjomer, farmakokinetyka liniowa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwaśna α1-glikoproteina, mięśnie pochyłe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie dożylne, podanie zewnątrzoponowe, przestrzeń zewnątrzoponowa, racemizacja in vivo, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, współczynnik ekstrakcji wątrobowej, wychwyt wątrobowy

racemizacja in vivo

Powiązane wpisy

Lewobupiwakaina – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Ropivacaine Kabi 2 mg/ml