glikoproteina kwaśna alfa1
Glikoproteina kwaśna alfa1 (AGP, orosomukoid) to białko ostrej fazy produkowane głównie przez hepatocyty wątroby. Należy do rodziny lipokalin i charakteryzuje się wysokim stopniem glikozylacji – około 45% jej masy stanowią węglowodany. Ma masę cząsteczkową około 41-43 kDa i składa się z pojedynczego łańcucha polipeptydowego.
W diagnostyce klinicznej AGP jest biomarkerem stanu zapalnego i stresu metabolicznego. Jej stężenie wzrasta w ostrych i przewlekłych stanach zapalnych, po urazach, zabiegach chirurgicznych, zawale mięśnia sercowego oraz w chorobach nowotworowych. Wzrost stężenia AGP następuje wolniej niż w przypadku CRP, ale utrzymuje się dłużej, co ma znaczenie w monitorowaniu przewlekłych procesów zapalnych.
Glikoproteina kwaśna alfa1 pełni istotne funkcje immunomodulujące – hamuje aktywność płytek krwi, proliferację limfocytów oraz migrację neutrofili. Wykazuje także właściwości wiążące leki, szczególnie zasadowe i obojętne, co może wpływać na ich farmakokinetykę i biodostępność. W badaniach naukowych rozważa się potencjalne zastosowanie oceny stężenia i wzoru glikozylacji AGP jako biomarkera w różnych stanach patologicznych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Ambrisentan wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 1,5 godziny po podaniu, z proporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC w zakresie dawek terapeutycznych. Stan stacjonarny osiągany jest po 4 dniach. Wiązanie z białkami osocza jest wysokie (średnio 98,8%), głównie z albuminami. Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (13%) i utlenianie z udziałem CYP3A4, CYP3A5 i CYP2C19 (łącznie 26%), z wydalaniem głównie z żółcią. Okres półtrwania wynosi 13,6–16,5 godziny. Farmakokinetyka nie jest istotnie zależna od płci, wieku ani umiarkowanego upośledzenia czynności nerek, choć u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek zaleca się ostrożność. U pacjentów pediatrycznych (8–18 lat) farmakokinetyka jest zbliżona do dorosłych po uwzględnieniu masy ciała. Zaburzenia czynności wątroby mogą zwiększać ekspozycję na lek, dlatego ambrisentan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby lub istotnym podwyższeniem aminotransferaz (>3 x GGN).
4-hydroksymetyloambrisentan, albumina, aminotransferaza wątrobowa, antagonista receptora endoteliny, białko transportujące, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cytochrom P450, czas protrombinowy, glikoproteina kwaśna alfa1, glikoproteina p, glukuronidacja, izoenzym UGT, klirens kreatyniny, marskość wątroby, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, receptor endoteliny, stężenie w osoczu, utlenianie, wskaźnik INR -
Leksykon leków
Ambrisentan AOP, dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg, jest antagonistą receptora endoteliny o szybkim wchłanianiu doustnym, osiągającym maksymalne stężenie (Cmₐₓ) około 1,5 godziny po podaniu. W zakresie dawek terapeutycznych Cmₐₓ i AUC rosną proporcjonalnie do dawki, a stan stacjonarny osiągany jest po około 4 dniach. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (98,8%), głównie albuminami, oraz ograniczoną dystrybucją do erytrocytów (wskaźnik krew:osocze 0,57–0,61). Metabolizm ambrisentanu odbywa się głównie przez glukuronidację (UGT1A9S, UGT2B7S, UGT1A3S) oraz utlenianie (CYP3A4, CYP3A5, CYP2C19), z powstaniem metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania wynosi 13,6–16,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka nie wymaga korekty dawki ze względu na wiek czy płeć, a u dzieci i młodzieży (8–18 lat) jest zbliżona do dorosłych po uwzględnieniu masy ciała.
4-hydroksymetyloambrisentan, albumina, aminotransferaza wątrobowa, antagonista receptora endoteliny, białko osocza, białko transportujące, cyklosporyna A, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, erytrocyt, etynyloestradiol, glikoproteina kwaśna alfa1, glikoproteina p, glukuronidacja, hepatocyt, interakcja lekowa, interakcja metaboliczna, ketokonazol, klirens kreatyniny, marskość wątroby, noretyndron, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, ryfampicyna, sildenafil, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, sulfonamid, tadalafil, tętnicze nadciśnienie płucne, utlenianie, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żółć -
Leksykon substancji czynnych
Ambrysentan, substancja czynna leku Ambrisentan Accord, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1,5 godziny, niezależnie od przyjęcia posiłku. W zakresie dawek terapeutycznych Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki, a stan stacjonarny osiągany jest po 4 dniach. Ambrysentan wiąże się silnie z białkami osocza (średnio 98,8%), głównie z albuminami (96,5%). Metabolizm odbywa się głównie przez glukuronidację (izozymy UGT1A9S, UGT2B7S, UGT1A3S) oraz utlenianie (CYP3A4, CYP3A5, CYP2C19), z powstaniem metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania wynosi od 13,6 do 16,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie z żółcią, z około 22% dawki wydalanej z moczem (3,3% w formie niezmienionej). Farmakokinetyka ambrysentanu nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć czy wiek, a u pacjentów pediatrycznych jest zgodna z profilem dorosłych po uwzględnieniu masy ciała.
4-hydroksymetyloambrisentan, albumina, ambrysentan, aminotransferaza wątrobowa, antagonista receptora endoteliny, białko osocza, białko transportujące, cyklosporyna A, CYP2C19, CYP3A4, CYP3A5, czas protrombinowy, enzym cytochromu P450, glikoproteina kwaśna alfa1, glukuronidacja, izoenzym UGT, ketokonazol, klirens kreatyniny, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie płucne, okres półtrwania, P-glikoproteina, pole pod krzywą stężenia, ryfampicyna, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, wskaźnik INR, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
