zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego u noworodka

Zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego u noworodka (PPHN – Persistent Pulmonary Hypertension of the Newborn) to poważny stan patologiczny charakteryzujący się utrzymywaniem się wysokiego oporu naczyniowego w krążeniu płucnym po urodzeniu, co uniemożliwia prawidłową adaptację krążenia z płodowego na noworodkowe.

W warunkach fizjologicznych po urodzeniu i pierwszym oddechu dochodzi do nagłego rozprężenia płuc, zwiększenia przepływu krwi przez naczynia płucne i obniżenia oporu naczyniowego. W PPHN proces ten jest zaburzony, co prowadzi do utrzymania wysokiego ciśnienia w tętnicy płucnej i przecieku prawo-lewego przez przetrwały przewód tętniczy i/lub otwór owalny, skutkując ciężkim niedotlenieniem.

Etiologia PPHN jest zróżnicowana i obejmuje hipoksję okołoporodową, aspirację smółki, sepsę, wrodzone przepukliny przeponowe, dysplazję pęcherzykowo-kapilarną oraz idiopatyczne przypadki. Klinicznie obserwuje się sinicę oporną na tlenoterapię, niewydolność oddechową oraz różnicę w saturacji między górną a dolną częścią ciała.

Diagnostyka opiera się na badaniu echokardiograficznym, które potwierdza nadciśnienie płucne przy braku wad strukturalnych serca. Leczenie obejmuje optymalizację wentylacji i oksygenacji, utrzymanie prawidłowego ciśnienia tętniczego, tlenek azotu podawany wziewnie, a w ciężkich przypadkach – zastosowanie ECMO (pozaustrojowego utlenowania krwi).

Rokowanie zależy od etiologii, nasilenia objawów i dostępności zaawansowanych technik leczniczych. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia znacząco poprawiają wyniki terapeutyczne. Śmiertelność w PPHN mimo nowoczesnych metod leczenia wciąż pozostaje istotnym problemem w neonatologii.