martwica tkanek obwodowych

Martwica tkanek obwodowych to patologiczny proces polegający na nieodwracalnym obumarciu komórek w dystalnych częściach ciała, najczęściej kończynach, ale także w obrębie nosa, uszu czy warg. Występuje, gdy tkanki zostają pozbawione odpowiedniego dopływu krwi, a tym samym tlenu i składników odżywczych niezbędnych do utrzymania homeostazy komórkowej.

Główne przyczyny martwicy obwodowej obejmują: choroby naczyń obwodowych (miażdżyca, choroba Buergera), zaburzenia krążenia w przebiegu cukrzycy, choroby autoimmunologiczne (twardzina układowa, toczeń rumieniowaty układowy), krioglobulinemię, zakrzepicę tętniczą, odmrożenia, długotrwały ucisk, urazy mechaniczne oraz zatory tętnicze.

Klinicznie martwica objawia się zmianą zabarwienia tkanek (początkowo bladość, następnie sinica i czernienie), utratą czucia, obniżeniem temperatury zajętego obszaru, dotkliwym bólem (we wczesnej fazie) lub jego brakiem (w zaawansowanej martwicy), a w końcowym etapie – mumifikacją tkanek. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, USG dopplerowskie naczyń, angiografię, badania laboratoryjne w kierunku chorób autoimmunologicznych i zaburzeń krzepnięcia.

Leczenie martwicy tkanek obwodowych wymaga pilnej interwencji i zależy od przyczyny. Obejmuje farmakoterapię (leki przeciwzakrzepowe, wazodylatatory, leki przeciwbólowe), rewaskularyzację (przezskórna angioplastyka, pomostowanie), tlenoterapię hiperbaryczną, a w zaawansowanych przypadkach – chirurgiczne usunięcie martwiczych tkanek (debridement) lub amputację. Kluczowe znaczenie ma wczesna diagnostyka i profilaktyka u pacjentów z grupy ryzyka.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl