fosfodiesteraza typu III
Fosfodiesteraza typu III (PDE3) to enzym należący do rodziny fosfodiesteraz, który odgrywa kluczową rolę w regulacji wewnątrzkomórkowego stężenia cyklicznego adenozynomonofosforanu (cAMP) i cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP). PDE3 katalizuje hydrolizę cAMP i cGMP do ich nieaktywnych form, kontrolując tym samym ścieżki sygnałowe zależne od tych wtórnych przekaźników.
W organizmie człowieka występują dwa główne podtypy PDE3: PDE3A i PDE3B, które są kodowane przez różne geny i wykazują odmienną ekspresję tkankową. PDE3A występuje głównie w układzie sercowo-naczyniowym, płytkach krwi i komórkach mięśni gładkich, natomiast PDE3B dominuje w adipocytach, hepatocytach i komórkach β trzustki.
Inhibitory PDE3 znajdują zastosowanie w leczeniu niewydolności serca, nadciśnienia płucnego oraz jako leki inotropowe i wazodylatacyjne. Do przedstawicieli tej grupy należą milrinon, enoximon i cilostazol. Blokowanie aktywności PDE3 prowadzi do zwiększenia stężenia wewnątrzkomórkowego cAMP, co wywołuje efekt inotropowy dodatni w mięśniu sercowym, rozszerzenie naczyń oraz hamowanie agregacji płytek krwi.
Zaburzenia aktywności PDE3 mogą być związane z patogenezą chorób układu sercowo-naczyniowego, zaburzeniami metabolicznymi oraz procesami zapalnymi. Badania nad selektywnymi modulatorami PDE3 stanowią obiecujący kierunek w poszukiwaniu nowych strategii terapeutycznych w leczeniu chorób sercowo-naczyniowych i metabolicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelide Accord 1 mg
Anagrelid, stosowany w leczeniu nadpłytkowości samoistnej, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2, co determinuje jego potencjalne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i enoksacyna, mogą zwiększać stężenie anagrelidu we krwi, co wymaga dostosowania dawki i ścisłego monitorowania pacjenta. Z kolei induktory CYP1A2, np. omeprazol, zmniejszają ekspozycję na anagrelid, jednocześnie zwiększając stężenie jego aktywnego metabolitu, co również wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Anagrelid wykazuje umiarkowaną aktywność hamującą CYP1A2, co może podnosić stężenie leków metabolizowanych przez ten enzym, np. teofiliny. Ponadto, anagrelid jako inhibitor PDE III może nasilać działanie leków inotropowych (milrynon, enoksymon, amrynon, olprynon, cylostazol), co wymaga ostrożności szczególnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. W badaniach klinicznych wykazano brak wpływu anagrelidu na farmakokinetykę digoksyny i warfaryny, co jest istotne dla pacjentów wymagających terapii skojarzonej.
agregacja płytek krwi, anagrelid, biodostępność, CYP1A2, digoksyna, działanie inotropowe, enoksacyna, fluwoksamina, fosfodiesteraza typu III, funkcja płytek krwi, hormonalne środki antykoncepcyjne, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, leki inotropowe, nadpłytkowość samoistna, omeprazol, PDE III, POChP, teofilina, warfaryna, zaburzenia krzepnięcia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Decilosal 100 mg
Cylostazol, substancja czynna preparatu Decilosal, działa jako inhibitor fosfodiesterazy typu III (PDE III), co prowadzi do zwiększenia stężenia cAMP w płytkach krwi i naczyniach krwionośnych. W badaniach przedklinicznych u psów wykazano powstawanie zmian chorobowych w układzie sercowo-naczyniowym, które nie występowały u szczurów ani małp, wskazując na gatunkową specyficzność tych efektów. Badania elektrofizjologiczne nie wykazały wydłużenia odstępu QTc po podaniu cylostazolu, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa kardiologicznego. Testy genotoksyczności dały wyniki negatywne, z wyjątkiem słabego, lecz statystycznie istotnego wzrostu aberracji chromosomalnych in vitro w komórkach jajników chomików chińskich. Dwuletnie badania rakotwórczości u szczurów (dawki do 500 mg/kg mc./dobę) i myszy (dawki do 1000 mg/kg mc./dobę) nie wykazały zwiększonej częstości nowotworów.
aberracja chromosomalna, bezpieczeństwo kardiologiczne, cykliczny adenozynomonofosforan, cylostazol, Decilosal, działanie inotropowe dodatnie, fosfodiesteraza typu III, genotoksyczność, naczynie krwionośne, naprawa DNA, obumarcie płodu, odstęp QTc, oocyt, opóźnienie kostnienia, płytki krwi, rakotwórczość, szpik kostny, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Stepcil 100 mg
Stepcil (cylostazol 100 mg) jest wskazany u pacjentów z chromaniem przestankowym w II stadium choroby tętnic obwodowych według klasyfikacji Fontaine’a, cechujących się brakiem bólu w spoczynku oraz brakiem martwicy tkanek obwodowych. Lek ten stanowi terapię drugiego wyboru i powinien być stosowany jedynie po nieskuteczności modyfikacji stylu życia oraz innych interwencji niefarmakologicznych, takich jak zaprzestanie palenia tytoniu oraz udział w nadzorowanych programach ćwiczeń. Głównym celem terapii jest poprawa maksymalnego dystansu marszu bez wystąpienia bólu, co wymaga regularnego monitorowania tego parametru w praktyce klinicznej.
ból mięśni kończyn dolnych, cAMP, choroba tętnic obwodowych, chromanie przestankowe, cylostazol, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, efekt przeciwpłytkowy, fosfodiesteraza typu III, klasyfikacja Fontaine’a, maksymalny dystans marszu, martwica tkanek obwodowych, niedokrwienie kończyn dolnych, rozszerzenie naczyń krwionośnych, Stepcil - Leksykon substancji czynnych
Anagrelid – Interakcje
Anagrelid jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2, co czyni go podatnym na interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami (np. fluwoksamina, enoksacyna) i induktorami (np. omeprazol) tego enzymu. Inhibitory CYP1A2 mogą zwiększać stężenie anagrelidu w osoczu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki, natomiast induktory mogą zmniejszać ekspozycję na lek, co również wymaga nadzoru klinicznego. Anagrelid wykazuje także ograniczoną aktywność hamującą CYP1A2, co może wpływać na metabolizm innych leków, takich jak teofilina. W badaniach in vivo wykazano brak wpływu anagrelidu na farmakokinetykę digoksyny i warfaryny, co jest istotne dla pacjentów z nadpłytkowością samoistną wymagających terapii skojarzonej. Pokarm opóźnia wchłanianie anagrelidu, ale nie zmienia jego całkowitej ekspozycji, a sok grejpfrutowy, jako inhibitor CYP1A2, może opóźniać eliminację leku.
agregacja płytek krwi, amrynon, anagrelid, badanie farmakodynamiczne, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, cylostazol, digoksyna, doustny hormonalny środek antykoncepcyjny, ekspozycja ogólnoustrojowa, enoksacyna, enoksymon, enzym CYP1A2, fluwoksamina, fosfodiesteraza typu III, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor PDE III, kwas acetylosalicylowy, lek inotropowy, lek przeciwpłytkowy, milrynon, nadpłytkowość samoistna, olprynon, omeprazol, płytki krwi, sok grejpfrutowy, teofilina, warfaryna, zaburzenie jelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelide Vipharm 0,5 mg
Anagrelid, stosowany w terapii nadpłytkowości samoistnej, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2, co determinuje jego potencjalne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i enoksacyna, mogą znacząco hamować metabolizm anagrelidu, prowadząc do wzrostu jego stężenia w osoczu i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, co wymaga monitorowania pacjenta i ewentualnej redukcji dawki. Z kolei induktory CYP1A2, np. omeprazol, mogą obniżać ekspozycję na lek, co sugeruje konieczność ścisłego monitorowania klinicznego i rozważenia dostosowania dawki. Anagrelid wykazuje również ograniczoną aktywność hamującą CYP1A2, co może wpływać na metabolizm teofiliny, a także działa jako inhibitor PDE III, potencjalnie nasilając działanie leków inotropowych (milrynon, enoksymon, amrynon, olprynon, cylostazol). Nie stwierdzono wpływu anagrelidu na farmakokinetykę digoksyny i warfaryny, co eliminuje potrzebę modyfikacji dawkowania tych leków.
agregacja płytek krwi, amrynon, badanie farmakokinetyczne, cylostazol, CYP1A2, cytochrom P450, digoksyna, działanie niepożądane, enoksacyna, enoksymon, fluwoksamina, fosfodiesteraza typu III, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, lek inotropowy, lek przeciwpłytkowy, milrynon, nadpłytkowość samoistna, niedociśnienie, olprynon, omeprazol, tachykardia, teofilina, warfaryna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cilostazol LEK-AM 50 mg
Cylostazol, substancja czynna leku Cilostazol LEK-AM, działa jako inhibitor fosfodiesterazy typu III (PDE III), prowadząc do wzrostu stężenia cAMP w płytkach krwi i naczyniach krwionośnych, co skutkuje efektami inotropowymi dodatnimi oraz rozszerzeniem naczyń. W badaniach przedklinicznych u psów zaobserwowano zmiany patologiczne w układzie sercowo-naczyniowym, które nie występowały u szczurów i małp, sugerując gatunkową specyfikę tych efektów. Badania elektrofizjologiczne nie wykazały wydłużenia odstępu QTc, co zmniejsza ryzyko arytmii. Kompleksowa ocena mutagenności cylostazolu, obejmująca testy in vitro i in vivo, nie potwierdziła działania mutagennego ani aberracji chromosomalnych in vivo, mimo że in vitro zaobserwowano słabe, ale istotne statystycznie zwiększenie aberracji chromosomalnych w komórkach jajników chomików chińskich, co jednak nie ma potwierdzenia klinicznego.
aberracja chromosomalna, arytmia, badanie elektrofizjologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, cykliczny AMP, cylostazol, dojrzewanie oocytów, fosfodiesteraza typu III, kardiotoksyczność, lek inotropowy, mutacja genu, naczynie krwionośne, naprawa DNA, obumarcie płodu, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, płytki krwi, potencjał mutagenny, rakotwórczość, rozwój płodowy, swoistość gatunkowa, szpik kostny, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelide Vipharm 1 mg
Farmakokinetyczne i farmakodynamiczne badania interakcji anagrelidu z innymi lekami wskazują na istotne znaczenie metabolizmu przez enzym CYP1A2. Inhibitory CYP1A2 (np. fluwoksamina, enoksacyna) mogą zwiększać ekspozycję na anagrelid, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnej redukcji dawki. Induktory CYP1A2, takie jak omeprazol, obniżają stężenie anagrelidu, co może wpływać na skuteczność terapii i wymaga monitorowania oraz dostosowania dawki. Anagrelid, jako selektywny inhibitor PDE III, może nasilać działanie leków inotropowych (milrynon, enoksymon, amrynon, olprynon, cylostazol), co wymaga ostrożności lub unikania jednoczesnego stosowania. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych z digoksyną i warfaryną potwierdza możliwość bezpiecznego stosowania skojarzonego.
amrynon, anagrelid, biodostępność leku, cylostazol, digoksyna, działanie niepożądane, działanie przeciwagregacyjne, ekspozycja na lek, enoksacyna, enoksymon, fluwoksamina, fosfodiesteraza typu III, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor fosfodiesterazy typu III, interakcja międzylekowa, kwas acetylosalicylowy, lek inotropowy, lek przeciwpłytkowy, milrynon, nadpłytkowość samoistna, olprynon, omeprazol, teofilina, warfaryna, zaburzenie jelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelide Accord 0,5 mg
Anagrelid Accord, stosowany w terapii nadpłytkowości samoistnej, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzym CYP1A2. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i enoksacyna, mogą znacząco zwiększać stężenie anagrelidu w osoczu, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej redukcji dawki. Z kolei induktory CYP1A2 (np. omeprazol) mogą obniżać ekspozycję na lek, co również wymaga kontroli klinicznej i dostosowania terapii. Anagrelid wykazuje ograniczoną aktywność hamującą CYP1A2, co może wpływać na metabolizm leków takich jak teofilina. Ponadto, będąc inhibitorem PDE III, może nasilać działanie inotropowe leków takich jak milrynon czy amrynon, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
agregacja płytek krwi, amrynon, antykoagulant, chromanie przestankowe, ciprofloksacyna, cylostazol, digoksyna, działanie hipotensyjne, enoksacyna, enoksymon, enzym CYP1A2, fluwoksamina, fosfodiesteraza typu III, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, milrynon, olprynon, omeprazol, ryfampicyna, teofilina, warfaryna, zaburzenie hemostazy - Leksykon substancji czynnych
Milrinon – Właściwości farmakodynamiczne
Milrinon jest inhibitorem fosfodiesterazy typu III (PDE III) o działaniu inotropowym dodatnim i naczyniorozszerzającym, stosowanym w leczeniu zastoinowej niewydolności serca. Mechanizm działania polega na zwiększeniu wewnątrzkomórkowego stężenia cAMP, co prowadzi do wzrostu stężenia jonów Ca²⁺ w miocytach serca i poprawy kurczliwości mięśnia sercowego, a jednocześnie do rozkurczu mięśni naczyń poprzez obniżenie stężenia Ca²⁺ w komórkach błony środkowej naczyń. Klinicznie milrinon zwiększa pojemność minutową serca, zmniejsza ciśnienie zaklinowania w naczyniach włosowatych płuc oraz obwodowy opór naczyniowy, przy jednoczesnym niewielkim wzroście częstości rytmu serca (3-10%) i obniżeniu ciśnienia tętniczego o 5-17%. Działanie inotropowe i hemodynamiczne koreluje z dawką i stężeniem w osoczu, osiągając maksymalne efekty przy stężeniach 150-250 ng/ml. Milrinon poprawia również funkcję rozkurczową lewej komory i nie wykazuje istotnego wpływu na zużycie tlenu przez mięsień sercowy ani na inne parametry elektrofizjologiczne serca.
amina katecholowa, cAMP, ciśnienie zaklinowania w naczyniach włosowatych płuc, działanie batmotropowe, działanie chronotropowe, działanie dromotropowe, działanie inotropowe dodatnie, działanie naczyniorozszerzające, fosfodiesteraza typu III, funkcja rozkurczowa serca, glikozyd naparstnicy, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, klasyfikacja NYHA, krążenie płucne, mięsień sercowy, miocyt, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, obwodowy opór naczyniowy, operacja Fontana, pojemność minutowa serca, pompa sodowo-potasowa, receptor beta-adrenergiczny, tetralogia Fallota, tlenek azotu, węzeł przedsionkowo-komorowy, wstrząs septyczny, zastoinowa niewydolność serca, zespół małego rzutu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Drotapil Forte 80 mg
Drotapil Forte zawiera chlorowodorek drotaweryny w dawce 80 mg na tabletkę i należy do grupy leków stosowanych w czynnościowych zaburzeniach przewodu pokarmowego (kod ATC: A03AD02). Drotaweryna działa spazmolitycznie na mięśnie gładkie poprzez selektywne hamowanie fosfodiesterazy typu IV (PDE IV), co prowadzi do wzrostu stężenia cAMP i inaktywacji kinazy łańcucha lekkiego miozyny (MLCK), skutkując rozkurczem mięśni. Lek wykazuje uniwersalne działanie na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, układu moczowo-płciowego oraz naczyń krwionośnych, przy minimalnym ryzyku działań niepożądanych ze strony układu krążenia, ze względu na brak wpływu na PDE III, dominującą w mięśniu sercowym i mięśniach naczyń.
chlorowodorek drotaweryny, cykliczny adenozynomonofosforan, czynnościowe zaburzenia przewodu pokarmowego, drogi żółciowe, drotaweryna, działanie spazmolityczne, fosfodiesteraza, fosfodiesteraza typu III, fosfodiesteraza typu IV, hydroliza cAMP, kinaza łańcucha lekkiego miozyny, lek spazmolityczny, mięsień gładki, mięśniówka dróg moczowych, nadmierna aktywność ruchowa jelit, papaweryna, perystaltyka, pochodna izochinoliny, przepływ krwi, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skurcz mięśni gładkich, stan skurczowy przewodu pokarmowego, unerwienie autonomiczne, wiązanie z białkami osocza, zwieracz Oddiego - Leksykon substancji czynnych
Cylostazol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Cylostazol, będący inhibitorem fosfodiesterazy typu III (PDE III), zwiększa stężenie cAMP w tkankach, co przekłada się na działanie inotropowe dodatnie oraz rozszerzające naczynia krwionośne. W badaniach przedklinicznych u psów zaobserwowano sercowo-naczyniowe zmiany chorobowe przy dawkach terapeutycznych, które nie występowały u szczurów i małp, wskazując na gatunkowo swoistą toksyczność. Elektrofizjologiczne testy na psach i małpach nie wykazały wydłużenia odstępu QTc, co zmniejsza ryzyko arytmii. Badania genotoksyczności in vivo były negatywne, natomiast in vitro na komórkach jajników chomików chińskich odnotowano słaby, ale istotny wzrost aberracji chromosomalnych. Dwuletnie badania rakotwórczości u szczurów (do 500 mg/kg/dobę) i myszy (do 1000 mg/kg/dobę) nie wykazały zwiększonej częstości nowotworów.
aberracje chromosomalne, badania in vitro, badania in vivo, badania rakotwórczości, cykliczny AMP, cylostazol, dodatnie działanie inotropowe, dojrzewanie oocytów, działanie mutagenne, fosfodiesteraza typu III, inhibitor fosfodiesterazy, mutacje genów, naczynia krwionośne, naprawa DNA, nieprawidłowości rozwojowe, obumarcie płodu, opóźnienie kostnienia, płytki krwi, rozszerzanie naczyń krwionośnych, szpik kostny, testy genotoksyczności, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia płodności, zaburzenia rytmu serca, zmiany sercowo-naczyniowe, zmniejszenie masy płodu