środek anestezjologiczny
Środek anestezjologiczny to substancja farmakologiczna stosowana w celu wywołania anestezji, czyli stanu zniesienia czucia bólu, często połączonego z utratą świadomości i zwiotczeniem mięśni. Środki te są niezbędnym elementem nowoczesnej medycyny, umożliwiającym przeprowadzanie zabiegów chirurgicznych i procedur diagnostycznych, które w innym przypadku byłyby zbyt bolesne lub niemożliwe do wykonania.
W praktyce klinicznej wyróżnia się środki do anestezji ogólnej (wziewne, dożylne), które powodują utratę świadomości, oraz środki do anestezji miejscowej (regionalnej), które działają tylko na określony obszar ciała. Do popularnych anestetyków wziewnych należą sewofluran, desfluran i izofluran, natomiast wśród anestetyków dożylnych wyróżnia się propofol, etomidat, ketaminę czy barbiturany. W anestezji regionalnej stosuje się m.in. lidokainę, bupiwakainę czy ropiwakainę.
Wybór odpowiedniego środka anestezjologicznego zależy od wielu czynników, w tym rodzaju i czasu trwania procedury, stanu zdrowia pacjenta, potencjalnych interakcji z innymi lekami oraz indywidualnych preferencji anestezjologa. Nowoczesna anestezjologia opiera się na zasadzie zrównoważonej anestezji, łączącej różne środki w celu osiągnięcia optymalnego efektu przy minimalizacji działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Chlorsuccillin
Chlorsuccillin (chlorek suksametoniowy) w dawce 200 mg, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, jest wskazany wyłącznie do stosowania w lecznictwie zamkniętym przez wykwalifikowany personel medyczny z dostępem do oddechu kontrolowanego. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ryzykiem niebezpiecznego wzrostu stężenia potasu w surowicy (prawidłowe 3,6-5,4 mmol/l), zwłaszcza u osób z ciężkimi oparzeniami (2-6 tygodni po urazie), dużymi urazami, paraplegią, uszkodzeniem rdzenia kręgowego lub mięśni. U zdrowych osób podanie chlorku suksametoniowego może powodować przemijające zwiększenie potasu, jednak w stanach patologicznych może to prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca, w tym zatrzymania akcji serca. Ryzyko hiperkaliemii jest szczególnie wysokie w pierwszych 6 miesiącach po urazach neurologicznych z porażeniem mięśni i unieruchomieniem.
blok depolaryzacyjny, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, cholinoesteraza osoczowa, choroba autoimmunologiczna, choroba nowotworowa, dantrolen, glikozydy naparstnicy, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, insektycyd fosforoorganiczny, kolagenoza, niedokrwistość przewlekła, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk śluzowaty, oddech kontrolowany, personel medyczny, porażenie mięśni, skurcz mięśni szkieletowych, spowolnienie akcji serca, środek anestezjologiczny, stężenie potasu w surowicy, tachyfilaksja, tężec uogólniony, uszkodzenie rdzenia kręgowego, zaburzenia rytmu serca, zakażenie przewlekłe, zwiotczenie mięśni